ตอนที่ 19 ขนส่งเมล็ดมาร ล่วงเกินหวังฮู่!
ตอนที่ 19 ขนส่งเมล็ดมาร ล่วงเกินหวังฮู่!
ตอนที่ 19 ขนส่งเมล็ดมาร ล่วงเกินหวังฮู่!
ทันทีที่กลุ่มของเฉินเจี้ยนฉือเข้าสู่เขตภูเขาเทพเจ้า หลี่เยว่ก็จับตาดูพวกเขา
ไม่ใช่เพราะตัวคน แต่เพราะสินค้าบนรถม้า
สัมผัสศักดิ์สิทธิ์ของเขาจับได้ว่า ในสินค้าพวกนั้นมี ‘ไอมาร’ แผ่ออกมาจางๆ
ไอมารแบบเดียวกับตอนที่เขาบีบมารแมงมุมตายเป๊ะ!
แวบแรกหลี่เยว่นึกว่าสำนักคุ้มภัยโดนมารเล่นงาน
แต่พอดูละเอียดกลับพบพิรุธ
ไอมารในสินค้าถูกอำพรางไว้อย่างจงใจ รอบๆ สินค้ามีเนื้อสัตว์ต่างๆ วางกลบกลิ่น
เห็นชัดว่าเจ้าของสินค้าตั้งใจซ่อนมัน และของที่มีไอมารนั่น น่าจะเป็นสิ่งที่เจ้าของใส่ลงไปเอง!
เฉินเจี้ยนฉือที่เป็นคนส่งของ รู้เรื่องนี้หรือเปล่า?
หลี่เยว่พยายามส่งจิตเข้าไปดูข้างใน แต่พอแทรกเข้าไปก็เจอกับ ‘ข่ายอาคม’ ที่มีคนวางไว้
ถ้าใครพยายามสอดแนม ข่ายอาคมจะทำงาน แจ้งเตือนคนวางและทำลายสินค้าทิ้งทันที
แถมข่ายอาคมนี้ไม่ธรรมดา แม้แต่ผู้บ่มเพาะระดับสามก็อาจจะแก้ไม่ได้
“ระบบรักษาความปลอดภัยแน่นหนาซะด้วย!” หลี่เยว่รู้ทันทีว่ามีเงื่อนงำ
แต่ข่ายอาคมกันคนอื่นได้ กันเขาไม่ได้
สัมผัสศักดิ์สิทธิ์ของเขาทะลุทะลวงเข้าไปอย่างง่ายดาย มองเห็นของที่มีไอมารชัดเจน
มันคือลูกปัดสีดำสนิทเจ็ดลูก ขนาดเท่าไข่นกพิราบ บรรจุแยกกันในกล่องหยก
“นี่มัน... เมล็ดมาร!?” หลี่เยว่มองปราดเดียวก็เดาออก
เมล็ดมาร คือผลึกพลังตบะของมาร
คราวก่อนมารแมงมุมจะมอบให้แลกชีวิต แต่เขาบีบทิ้งไม่สนใจ
ไม่นึกว่าในอำเภอเถาฮวา จะมีคนจ้างสำนักคุ้มภัยขนส่งเมล็ดมาร!
ต้องรู้ก่อนว่า เมล็ดมารคือ ‘ของต้องห้าม’ ในราชวงศ์ต้าฉู่! ใครมีไว้ครอบครอง โทษฐานสมคบคิดกับปีศาจ ประหารเก้าชั่วโคตร!
หลี่เยว่แค่ดูเฉยๆ ไม่คิดจะแตะต้อง
ของพรรค์นี้สำหรับเขาไร้ประโยชน์ ให้มาก็เสนียดมือเปล่าๆ
จากนั้นเขาหันไปสนใจกลุ่มคน อยากรู้ว่าใครเป็นเจ้าของสินค้า
...........
“ฮ่าฮ่า สหายอูเจ๋อ สบายดีนะ!”
เห็นอูเจ๋อเดินออกมา เฉินเจี้ยนฉือก็ทักทายยิ้มแย้ม มอบของฝากจากอำเภอเถาฮวาให้
แต่อูเจ๋อไม่ได้รับ มองหน้าเฉินเจี้ยนฉือเหมือนรอให้อีกฝ่ายพูดธุระ
เฉินเจี้ยนฉือหน้าเจื่อนเล็กน้อย แต่ปรับอารมณ์ไว เข้าเรื่องทันที
“สหายอูเจ๋อ มาครั้งนี้ ข้ามาเพื่อส่งข่าวจาก ‘นายอำเภอหวัง’”
“นายอำเภอหวัง?” อูเจ๋อขมวดคิ้ว นึกอยู่ครู่หนึ่งถึงจำได้ว่าเป็นนายอำเภอเถาฮวา
แต่เขากับนายอำเภอไม่เคยเกี่ยวข้องกัน จะฝากความอะไรมา?
“ใช่ ใต้เท้าหวังฮู่แห่งอำเภอเถาฮวา” เฉินเจี้ยนฉือไม่อ้อมค้อม บอกเรื่องที่นายอำเภออยากเชิญอูเจ๋อไปเป็น ‘มือปราบรับเชิญ’
ยื่นข้อเสนอสุดพิเศษ พร้อมยินดีรับชาวบ้านเชียนซานทุกคนเข้าเมือง
พูดจบ เฉินเจี้ยนฉือเสริมว่า “สหายอูเจ๋อ ถือว่าท่านได้พบผู้อุปถัมภ์แล้ว ต่อไปไม่ต้องทนลำบากอยู่กลางป่าเขา คอยระแวงปีศาจ เข้าไปอยู่ในอำเภอเถาฮวา ชีวิตสุขสบายมั่นคงรออยู่”
เขาคิดว่าอูเจ๋อต้องดีใจแน่ เพราะในสายตาเขา หมู่บ้านโทรมๆ นี่จะไปเทียบกับความศิวิไลซ์และความปลอดภัยในตัวอำเภอได้ยังไง?
อูเจ๋อสีหน้าเรียบเฉยตั้งแต่ต้น ฟังจบก็ตอบเสียงแข็ง “ขออภัยด้วย ข้าจะไม่ไปอำเภอเถาฮวา และจะไม่ไปเป็นองครักษ์ให้นายอำเภอหวังอะไรนั่นด้วย”
เฉินเจี้ยนฉืออึ้ง นึกว่าหูฝาด
“สหายอูเจ๋อ ท่านว่ากระไรนะ? ไม่อยากเข้าเมืองรึ?”
อูเจ๋อส่ายหน้าชัดเจน เฉินเจี้ยนฉือถึงมั่นใจว่าไม่ได้ฟังผิด
เขาอยากจะเกลี้ยกล่อมต่อ แต่คิดอีกที เขากับอูเจ๋อก็แค่คนเคยเจอกันครั้งเดียว ไม่ได้สนิทอะไร
จึงประสานมือ “ในเมื่อสหายอูเจ๋อตัดสินใจแล้ว ข้าก็ไม่ขอก้าวก่าย ครั้งนี้แค่มาส่งข่าว หากล่วงเกินประการใด ขออภัยด้วย”
อูเจ๋อสีหน้าผ่อนคลายลง แต่จังหวะนั้นเอง มือปราบที่มาด้วยกันกลับของขึ้น
เขากระโดดออกมา ชี้หน้าด่าอูเจ๋อ
“เจ้าเป็นตัวอะไร? ใต้เท้ามีเมตตา เห็นใจผู้ลี้ภัยตกระกำลำบาก อุตส่าห์ให้โอกาสเข้าเมือง ให้ตำแหน่งองครักษ์ รู้ไหมว่าได้เป็นองครักษ์ของใต้เท้ามันเป็นเกียรติแค่ไหน?”
“คนในเมืองอยากเป็นกันตัวสั่นยังไม่มีโอกาส เจ้านี่มันตาบอดไม่รู้จักบุญคุณ! ไม่เข้าเมือง อยู่ในหมู่บ้านกันดารนี่ คิดว่าจะรอดได้กี่วัน? พอปีศาจมา พวกเจ้าก็เป็นได้แค่อาหาร!”
“โง่เง่าสิ้นดี ไม่เข้าเมืองก็รอความตายอยู่ที่นี่เถอะ!”
ได้ยินคำด่าสาดเสียเทเสีย อูเจ๋อหน้าดำทะมึน
เขาอยากจะซัดมันสักหมัด แต่ไป๋เลี่ยงเข้ามาดึงแขนไว้ทัน
“พี่อูเจ๋อ มันเป็นคนของทางการ ห้ามทำร้ายมัน!” ไป๋เลี่ยงหน้าเครียด แต่รู้สถานการณ์ดี
ราชสำนักแม้จะง่อนแง่น แต่ระบบยังทำงาน
ถ้าวันนี้ทำร้ายเจ้าหน้าที่ พรุ่งนี้กองทัพอาจมาบุกหมู่บ้าน!
สู้ปีศาจไม่ได้ แต่สู้กับผู้ลี้ภัย ราชสำนักถนัดนัก!
ไป๋เลี่ยงรู้ซึ้งดี
พวกมือปราบเจอปีศาจทีไรวิ่งหางจุกตูด ขี้ขลาดตาขาว
แต่พอเจอประชาชนคนธรรมดา เบ่งอำนาจบาทใหญ่ ลงมือโหดเหี้ยม
เหมือนเอาความอัดอั้นที่โดนปีศาจรังแก มาลงกับชาวบ้าน
อูเจ๋อเคยเป็นทหาร ย่อมรู้สันดานพวกนี้ดี
สูดหายใจลึกข่มความโกรธ มองมือปราบด้วยสายตาเย็นชา
มือปราบโดนจ้องจนขนลุก ถอยหลังไปหลายก้าว เริ่มกลัว
กลัวอูเจ๋อจะหน้ามืดลงมือจริงๆ ตอนนี้เขามาตัวคนเดียว เป็นรองเห็นๆ เลยทิ้งคำขู่ไว้สองสามคำ แล้วรีบเดินหนีกลับอำเภอไป
เฉินเจี้ยนฉือยืนดูอยู่ข้างๆ ถอนหายใจ “สหายอูเจ๋อ ท่านเจอปัญหาใหญ่แล้วล่ะ”
ล่วงเกินนายอำเภอ แม้จะอยู่นอกเมือง ก็คงอยู่ไม่เป็นสุข
“ข้าเคารพกฎหมาย ไม่ได้ทำชั่ว นายอำเภอหวังจะมาหาเรื่องข้าทำไม?” อูเจ๋อเถียง
แต่ในใจก็รู้ว่าเรื่องยุ่งยากกำลังจะมา
เฉินเจี้ยนฉือครุ่นคิด แล้วเสนอทางออก “สหายอูเจ๋อ ข้ากำลังจะกลับอำเภอเทียนเยว่ พวกท่านย้ายตามข้าไปไหม? ที่นั่นปลอดภัยกว่าอำเภอเถาฮวาเยอะ!”
อำเภอเทียนเยว่เป็นเมืองใหญ่ ประชากรห้าแสนคน มากกว่าเถาฮวาห้าเท่า
คนยิ่งเยอะ ปราณชะตาราชวงศ์ยิ่งเข้มข้น ยิ่งปลอดภัย