บทที่ 44 พาดูห้องอีกครั้ง

เช้าวันต่อมา

หลังจบการประชุมเช้า โจวเฉียงจัดระเบียบข้อมูลทรัพย์ที่เพิ่งเข้ามาใหม่ แต่ก็ไม่พบห้องสี่ห้องนอนห้องอื่น ในมือเขายังคงมีแค่ห้อง 3-701 ที่หาเจอเมื่อวานเพียงห้องเดียว

เมื่อวานโจวเฉียงพาหลี่อวี้เฟินไปดูห้องสี่ห้องนอนที่ประกาศขาย จุดประสงค์หลักคือเพื่อดึงเวลา แต่ถ้าอยากจะปิดดีลเช่านี้ให้ได้ ก็ต้องพาหลี่อวี้เฟินไปดูห้องสำหรับเช่าจริงๆ

ดังนั้น เมื่อเตรียมตัวพร้อมแล้ว โจวเฉียงจึงหยิบมือถือขึ้นมาโทรนัดหลี่อวี้เฟิน

รอสายอยู่ครู่หนึ่ง ปลายสายก็กดรับ มีเสียงผู้หญิงดังขึ้น "ฮัลโหล"

"พี่หลี่สวัสดีครับ ผมเสี่ยวโจวจากบริษัทจงเหว่ยนะครับ"

"ทำไมโทรมาแต่เช้าขนาดนี้" หลี่อวี้เฟินย้อนถาม

"ช่วงนี้ปิดเทอมหน้าร้อน อากาศมันร้อนครับ ออกมาดูห้องเช้าหน่อยจะได้เย็นสบาย" โจวเฉียงตอบ

"ห้องตึก 9 ที่ดูเมื่อวาน เจ้าของยอมลดราคาหรือยัง? ถ้าไม่ลด ฉันไปดูอีกทีก็ไม่มีความหมายหรอกนะ" หลี่อวี้เฟินหยั่งเชิง เป้าหมายหลักของเธอคืออยากให้ลดค่าเช่า

"ไม่ลดครับ เจ้าของยืนยันเสียงแข็งว่าไม่ลดสักแดงเดียว" โจวเฉียงตอบอย่างหนักแน่น

"งั้นรอไปก่อนแล้วกัน ฉันไม่รีบดูรอบสอง ไว้เจ้าของยอมลดค่าเช่าเมื่อไหร่ค่อยว่ากัน" หลี่อวี้เฟินเป็นคนรู้จักใช้เงิน เรื่องต่อรองราคาเธอไม่เป็นรองใคร

"พี่หลี่ ลืมบอกไปเลยครับ ห้องที่เราดูเมื่อวาน ถูกเช่าไปแล้วนะครับ" โจวเฉียงถอนหายใจแล้วพูดด้วยน้ำเสียงจริงจัง

"อะไรนะ? เช่าไปแล้ว? จะเร็วขนาดนั้นได้ยังไง" น้ำเสียงของหลี่อวี้เฟินเต็มไปด้วยความตกใจ

"พี่หลี่ ผมจะหลอกพี่ทำไม เมื่อคืนนี้เองครับ ห้องตึก 9 ปล่อยเช่าไปเรียบร้อยแล้ว" โจวเฉียงย้ำ

"แล้วจะทำยังไงล่ะ ไหนเธอบอกว่าจะให้ฉันเช่าไง?" หลี่อวี้เฟินเริ่มพูดจาสับสน เห็นได้ชัดว่าเรื่องห้องถูกปล่อยเช่าส่งผลกระทบต่อเธอไม่น้อย เมื่อกี้เธอยังคิดจะกดราคาค่าเช่าอยู่เลย แต่ตอนนี้โอกาสนั้นหลุดลอยไปแล้ว

"พี่หลี่ ผมก็อยากให้พี่เช่านั่นแหละครับ ถึงได้เร่งให้พี่รีบมาเมื่อวาน แต่เมื่อคืนพี่ไม่ได้มา เจ้าของเขาก็เลยปล่อยให้คนอื่นเช่าไปแล้ว" โจวเฉียงพูดด้วยความเสียดาย

"ในเมื่อปล่อยเช่าไปแล้ว เธอจะให้ฉันไปดูห้องอะไรอีก?" หลี่อวี้เฟินแค่นเสียงถามอย่างไม่สบอารมณ์

"พี่หลี่ครับ หลังจากที่พี่กลับไปเมื่อวาน ผมไม่ได้อยู่เฉยนะ ผมช่วยพี่หาห้องเช่าสี่ห้องนอนตลอด แล้วพอดีผมหาเจออีกห้องหนึ่ง ที่โทรหาพี่ก็เพื่อจะให้มาดูห้องใหม่ห้องนี้แหละครับ" โจวเฉียงอธิบาย

"หา? หาเจอห้องใหม่อีกห้องแล้วเหรอ แล้วทำไมไม่บอกแต่แรก" หลี่อวี้เฟินถาม

"ทำไมผมจะไม่บอกล่ะครับ ประโยคแรกผมก็บอกอยู่ว่าจะนัดพี่มาดูห้อง" โจวเฉียงหัวเราะ

"แล้วห้องใหม่เป็นยังไง? ดีกว่าห้องที่ดูเมื่อวานไหม? ค่าเช่าเท่าไหร่?" หลี่อวี้เฟินรัวคำถาม

"ห้องสภาพดีครับ ค่าเช่าเดือนละหมื่นสามเหมือนกัน" โจวเฉียงตอบ

"อย่างนั้นเหรอ" หลี่อวี้เฟินพึมพำ คิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วพูดว่า "เสี่ยวโจว เอาอย่างนี้ เธอส่งรูปห้องมาให้ฉันดูก่อน ถ้าฉันดูรูปแล้วโอเค ค่อยไปดูของจริง"

"โอย... พี่หลี่ครับ อย่ามัวโอ้เอ้เลยครับ รีบมาเถอะ มาถึงแล้วผมพาไปดูเลย ไม่อย่างนั้นห้องนี้ก็จะโดนคนอื่นแย่งไปอีก ถึงตอนนั้นจะหาห้องสี่ห้องนอนยากแล้วนะครับ" โจวเฉียงเร่งเร้า

"ก็ได้ๆ เดี๋ยวฉันแต่งตัวแล้วออกไป" พอได้ยินโจวเฉียงพูดแบบนั้น หลี่อวี้เฟินก็เริ่มรู้สึกร้อนรน จึงตอบตกลง

"ถ้าพี่ใกล้ถึงแล้วโทรหาผมนะครับ เดี๋ยวผมออกไปรับ" โจวเฉียงกำชับ

"อืม" หลี่อวี้เฟินรับคำแล้ววางสายไป

"พี่เฉียง นัดลูกค้าได้แล้วเหรอครับ" เห็นโจวเฉียงคุยโทรศัพท์เสร็จ หลี่เหวินหมิงก็เข้ามาถาม

"อืม"

โจวเฉียงพยักหน้า แล้วสั่งงานหลี่เหวินหมิง "เหวินหมิง เดี๋ยวพอลูกค้าใกล้ถึง นายไปยืมกุญแจห้อง 3-701 ที่หว่ออ้ายหว่อเจีย แล้วไปช่วยฉันพาลูกค้าดูห้องหน่อย"

"พี่เฉียง แล้วเราไปเจอกันที่ไหนครับ?"

"นายเอากุญแจแล้วไปเปิดประตูรอที่ตึก 3 เลย ฉันต้องออกไปรับลูกค้า เดี๋ยวลูกค้าลงรถแล้วโดนบริษัทอื่นตัดหน้าไป" โจวเฉียงบอก

"โอเคครับ" หลี่เหวินหมิงรับคำ

พอสั่งงานหลี่เหวินหมิงเสร็จ มือถือของโจวเฉียงก็ดังขึ้นอีก ทำงานนายหน้าก็เสียอย่างนี้แหละ โทรออกจนมือหงิก รับสายจนหูชา แต่ในเมื่อกินข้าวหม้อนี้ ก็ต้องรับสายอยู่ดี

โจวเฉียงหยิบมือถือขึ้นมาดู หน้าจอแสดงชื่อโจวเจี้ยน เห็นว่าไม่ใช่เบอร์เรื่องงาน โจวเฉียงจึงไม่ได้รับสายในร้าน แต่เดินถือโทรศัพท์ออกมาข้างนอกแล้วค่อยกดรับ

"ฮัลโหล พี่เฉียง ทำไมรับสายช้าจัง" เสียงผู้ชายดังมาจากปลายสาย เป็นโจวเจี้ยนลูกพี่ลูกน้องของโจวเฉียงนั่นเอง

"ไอ้หนู ยอมเติมเงินค่าโทรศัพท์แล้วเหรอ" โจวเฉียงแซว

"แหะๆ พูดซะเสียเลย ผมไม่ได้งกขนาดนั้นนะ ก่อนหน้านี้แค่ลืมเฉยๆ"

"โทรหาอาสองกับอาสะใภ้หรือยัง?" โจวเฉียงถามด้วยความเป็นห่วง

"ไม่พูดเรื่องนี้ก็ยังดีอยู่หรอก พอพูดแล้วของขึ้นเลย" โจวเจี้ยนถอนหายใจ

"เป็นอะไรไป?"

"เฮ้อ..." โจวเจี้ยนถอนหายใจอีกรอบ "พูดคำสองคำไม่จบหรอก สรุปสั้นๆ คือ เซ็ง"

"เอ็งเพิ่งจะอายุเท่าไหร่ มีเรื่องอะไรให้เซ็งนักหนา" โจวเฉียงหัวเราะ

"เรื่องเซ็งๆ เยอะแยะไป" โจวเจี้ยนบ่นพึมพำ ก่อนจะพูดเสียงจริงจัง "พี่เฉียง เย็นนี้เราไปกินข้าวกันเถอะ เดี๋ยวผมเล่ารายละเอียดให้ฟัง"

"ตกลงเรื่องอะไรกันแน่? ทำเสียงเครียดเชียว"

"ผมอาจจะอยู่ปักกิ่งได้อีกไม่นาน พ่อกับแม่บังคับให้ผมกลับบ้าน" โจวเจี้ยนพูดด้วยน้ำเสียงไม่อยากกลับสุดๆ

"ทำไมล่ะ?" โจวเฉียงสงสัย

"เย็นนี้เจอกันค่อยคุยครับ ในโทรศัพท์พูดไม่รู้เรื่อง" โจวเจี้ยนทิ้งท้ายไว้แค่นั้นแล้ววางสายไป

"ตู๊ด..." เสียงสัญญาณตัดสายดังขึ้น โจวเฉียงเบะปาก "ไอ้เด็กบ้า ชิงวางสายใส่อีกแล้ว"

ตอนนี้โจวเฉียงเริ่มสงสัยแล้วว่าเรื่องอะไรที่ทำให้ลูกพี่ลูกน้องของเขากลุ้มใจขนาดนี้ นิสัยของโจวเจี้ยนร่าเริงสดใสมาตั้งแต่เด็ก น้อยครั้งนักที่จะมานั่งถอนหายใจ แสดงว่าคงเจอปัญหาที่แก้ไม่ตกจริงๆ

ไม่อย่างนั้นคงไม่โทรมาปรับทุกข์กับเขาหรอก

แต่อีกเดี๋ยวต้องพาลูกค้าดูห้อง โจวเฉียงไม่มีเวลาคิดมาก รอเลิกงานค่อยว่ากัน ตอนนี้เขาต้องทุ่มสมาธิไปกับการรับมือลูกค้า เพื่อให้ลูกค้าตัดสินใจเช่าห้องให้เร็วที่สุด

หนึ่งชั่วโมงต่อมา หลี่อวี้เฟินเดินทางมาถึงหมู่บ้านจิงซิน เพื่อป้องกันไม่ให้บริษัทอื่นแย่งลูกค้า โจวเฉียงจึงออกไปรับเธอที่นอกหมู่บ้านโดยเฉพาะ

จากนั้นเขาพาหลี่อวี้เฟินตรงไปยังตึก 3 เพื่อดูห้องเช่าสี่ห้องนอนที่เพิ่งหาได้ ส่วนหลี่เหวินหมิงที่ไปยืมกุญแจจากหว่ออ้ายหว่อเจียล่วงหน้า ตอนที่ทั้งสองไปถึงห้อง 701 เขาก็เปิดประตูรออยู่แล้ว

เมื่อเข้าไปในห้อง หลี่อวี้เฟินเดินสำรวจรอบๆ อย่างละเอียด แล้วพูดติดตลกกับโจวเฉียงว่า "เสี่ยวโจว เมื่อวานเธอพาฉันดูห้องนั้น ตกเย็นก็โดนเช่าไปแล้ว ตอนนี้พามาดูอีกห้อง อย่าบอกนะว่าเดี๋ยวก็โดนเช่าไปอีก งั้นวันนี้ฉันก็มาเสียเที่ยวอีกสิ"

"พี่หลี่ครับ เรื่องนี้พูดไม่ได้หรอกครับ ในปักกิ่งมีคนต่างถิ่นเยอะ ส่วนใหญ่ไม่มีสิทธิ์ซื้อบ้าน เลยเลือกที่จะเช่ากัน พอมีห้องดีๆ ว่างลง วันสองวันก็มีคนเช่าแล้วครับ ถ้าพี่ชอบห้องนี้ ก็รีบเช่าเถอะครับ" โจวเฉียงโน้มน้าว

"เรื่องเช่าบ้านไม่ใช่เรื่องของคนคนเดียวนะ ฉันต้องปรึกษากับที่บ้านก่อน" หลี่อวี้เฟินแย้ง

"ก๊อก ก๊อก ก๊อก..."

ทันใดนั้น เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้นเรียกความสนใจจากทั้งสามคน