บทที่ 25 พี่หยาง

หมู่บ้านจิงซิน ร้านจงเหว่ยเรียลเอสเตท

ประตูห้องประชุมปิดสนิท เก็บความลับภายในไว้ไม่ให้เล็ดลอดออกมา เหล่านายหน้าที่นั่งอยู่ข้างนอกต่างซุบซิบคาดเดาว่าโจวเฉียง หลิวเฉิงเจ๋อ และหวังตงหยวน กำลังคุยเรื่องอะไรกันอยู่

"พี่หลิว คิดว่าสามคนนั้นคุยอะไรกันครับ?" หลี่เหวินหมิงขมวดคิ้ว กระซิบถาม

"จะมีเรื่องอะไรซะอีกล่ะ ก็เรื่องพาลูกค้าไปดูบ้านเมื่อวานไง" หลิวเฉวียนแค่นเสียงตอบ

"แล้วทำไมถึงเรียกแค่โจวเฉียงคนเดียวล่ะครับ ผมก็พาลูกค้าไปดูบ้านเหมือนกัน ทำไมไม่เรียกผมด้วย" หลี่เหวินหมิงถามต่ออย่างข้องใจ

"ไม่เรียกนาย ก็แปลว่าห้องที่นายหามาน่ะ หมดหวัง แล้วไง" หลิวเฉวียนยักไหล่

"เป็นไปไม่ได้ครับ เมื่อวานผมลองถามดู ลูกค้าก็ดูชอบห้องที่ผมหามานี่นา จะหมดหวังได้ยังไง?" หลี่เหวินหมิงแย้งเสียงแข็ง

"แล้วนายได้ติดต่อลูกค้าบ้างหรือเปล่า?" หลินเยว่ที่นั่งฟังอยู่ข้างๆ ถามแทรกขึ้นมาด้วยความสงสัย

"เมื่อวานพอดูห้องเสร็จ ผมก็ขอเบอร์คุณโจวแล้วครับ แต่เขาไม่ให้ บอกว่ามีอะไรจะติดต่อผ่านผู้จัดการหลิวเอง" หลี่เหวินหมิงผายมือออก ทำหน้าจนปัญญา

"หึ ขนาดเบอร์ติดต่อลูกค้ายังไม่มี แล้วจะเอาอะไรไปหวัง" หลิวเฉวียนเบะปาก เย้ยหยัน

"แอ๊ด..."

ทันใดนั้น ประตูห้องประชุมก็เปิดออก หลิวเฉิงเจ๋อและหวังตงหยวนเดินออกมา หลิวเฉิงเจ๋อยกนาฬิกาข้อมือขึ้นดูแล้วบ่น "ว้า เสียเวลาอยู่ที่ร้านพวกคุณไปตั้งครึ่งค่อนวัน ต้องรีบไปแล้ว"

"ผู้จัดการหลิวครับ จะเที่ยงแล้ว อยู่ทานข้าวด้วยกันก่อนสิครับ เดี๋ยวผมเลี้ยงเอง" หวังตงหยวนชวน

"ไว้วันหลังเถอะ โอกาสหน้ายังมีอีกเยอะ" หลิวเฉิงเจ๋อโบกมือปฏิเสธ เตรียมจะเดินออกจากร้าน

ได้ยินว่าหลิวเฉิงเจ๋อจะไปแล้ว หลิวเฉวียนรีบลุกขึ้นยืนขวาง "ผู้จัดการหลิวครับ อย่าเพิ่งไปครับ ผมมีเรื่องอยากจะคุยด้วยหน่อย"

"เรื่องอะไร?"

"ผมหาห้องชุดสองห้องนอนเกรดพรีเมียมได้แล้วครับ ตกแต่งหรู ชั้นสูง ราคาโดนใจ แถมดูห้องได้สะดวกมาก เหมาะจะแนะนำให้เพื่อนผู้จัดการสุดๆ เลยครับ" หลิวเฉวียนรีบนำเสนอตัวเอง

"ฮะๆ"

หลิวเฉิงเจ๋อหัวเราะแห้งๆ ในใจคิด มัวไปทำอะไรอยู่ เพิ่งจะมาบอกตอนนี้ สายไปแล้วพ่อหนุ่ม โจวเจ้าเซียนเขาตัดสินใจเอาห้องตึก 6 ไปแล้ว ขืนให้นายมาแทรกตอนนี้ เดี๋ยวเรื่องยุ่งตายชัก

แน่นอนว่าหลิวเฉิงเจ๋อพูดแบบนั้นออกไปไม่ได้ จึงตอบปัดๆ ว่า "ส่งรายละเอียดห้องเข้ามือถือผมไว้แล้วกัน ถ้ามีโอกาสเหมาะๆ ผมจะลองแนะนำให้คุณโจวดู"

"พี่หลิวคะ ห้องที่ฉันหามาได้ก่อนหน้านี้ ตอนนี้ก็นัดดูได้แล้วเหมือนกันนะคะ" หลินเยว่รีบลุกขึ้นเสนอหน้าบ้าง

"งั้นคุณก็ส่งรายละเอียดมาที่มือถือผมเหมือนกัน มีโอกาสเหมาะๆ ผมจะให้ลูกค้าดู" หลิวเฉิงเจ๋อใช้มุกเดิม

"ค่ะ" หลินเยว่รับคำอย่างไม่ค่อยพอใจนัก

"ผู้จัดการหลิวครับ เมื่อวานผมพาลูกค้าไปดูห้องตึก 7 ไม่ทราบว่าลูกค้าสนใจจะซื้อไหมครับ?" หลี่เหวินหมิงถามแทรกขึ้นมาบ้าง

"พอๆ เลิกถามกันได้แล้ว ผู้จัดการหลิวมีธุระต้องไปทำ มีอะไรสงสัยเดี๋ยวค่อยมาถามผม" หวังตงหยวนโบกมือตัดบท

"ถูกต้อง มีอะไรก็ถามผู้จัดการร้านคุณนะ" หลิวเฉิงเจ๋อทิ้งท้าย แล้วเดินออกจากร้านจงเหว่ยไป

หลังจากส่งหลิวเฉิงเจ๋อกลับไปแล้ว หวังตงหยวนก็กวักมือเรียกหลี่เหวินหมิงเข้าไปคุยในห้องทำงาน ดูเหมือนจะมีเรื่องสำคัญต้องสั่งการ

ส่วนโจวเฉียงยังไม่โผล่หัวออกมา เขายังคงนั่งอยู่ในห้องประชุมที่เดิม ในมือซ้ายหมุนนามบัตรของอู๋เยว่เล่นไปมา

โจวเฉียงล้วงมือถือออกมาจากกระเป๋า เป็นมือถือยี่ห้อโนเนม เทียบชั้นกับไอโฟนหรือซัมซุงไม่ได้ แต่มีข้อดีเด็ดดวงอยู่อย่างหนึ่งคือ รองรับสองซิม

โจวเฉียงซื้อเครื่องนี้มาเพราะฟังก์ชันนี้โดยเฉพาะ นายหน้ามือเก๋าๆ มักจะมีเบอร์มือถืออย่างน้อยสองเบอร์ เบอร์หนึ่งไว้ใช้ติดต่องานทั่วไป อีกเบอร์เอาไว้ทำงานสีเทาๆ อย่างเช่นปลอมเป็นลูกค้าโทรเช็คทรัพย์ชาวบ้าน

โจวเฉียงใช้ซิมสำรองกดโทรออกไปหาอู๋เยว่ตามเบอร์บนนามบัตร

รอสายไม่นาน ปลายทางก็รับสายด้วยน้ำเสียงฉะฉาน "สวัสดีค่ะ อู๋เยว่ เลี่ยนเจียเรียลเอสเตทรับสายค่ะ"

"หวัดดี" โจวเฉียงดัดเสียงให้ทุ้มต่ำผิดไปจากปกติ

"สวัสดีค่ะ ไม่ทราบว่าโทรมาเรื่องอะไรคะ?" อู๋เยว่ถาม

"เมื่อวาน มีคนเอานามบัตรคุณมาแปะไว้ที่กระจกรถผม" โจวเฉียงเตือนความจำ

"อุ๊ย คุณลูกค้าเองเหรอคะ" น้ำเสียงของอู๋เยว่เปลี่ยนเป็นดีใจทันที "คุณลูกค้าชื่ออะไรคะ?"

"เดี๋ยวๆ อย่าเพิ่งถามชื่อผม ผมแค่อยากรู้ว่าคุณรู้ได้ไงว่าผมจะซื้อบ้าน แล้วรู้ได้ไงว่าผมไปดูห้องที่ตึก 6 มา คุณเป็นใครกันแน่ สตอล์กเกอร์เหรอ?" โจวเฉียงแกล้งทำเสียงแข็งและระแวง

"คุณลูกค้าคะ ใจเย็นๆ นะคะ ฉันไม่ใช่คนไม่ดีค่ะ วันนั้นที่คุณไปดูห้องเราก็เจอกันแล้วนะคะ" อู๋เยว่รีบอธิบายกลัวโจวเฉียงเข้าใจผิด "เจ้าของห้อง 6-2503 เป็นเพื่อนของฉันค่ะ ตอนที่คุณไปดูห้อง ฉันก็นั่งคุยอยู่กับเจ้าของห้องที่โซฟาไงคะ"

"อ้อ คุณพูดมาแบบนี้ ผมก็พอจะจำได้รางๆ" โจวเฉียงแกล้งทำเป็นนึกออก

"คุณลูกค้าคะ ที่ฉันให้นามบัตรคุณไป เพราะทราบว่าคุณกำลังมองหาบ้าน และฉันก็เป็นนายหน้าพอดี น่าจะช่วยคุณได้ค่ะ" อู๋เยว่ใช้น้ำเสียงอ่อนหวานพยายามลดความระแวงของโจวเฉียง

"แต่ก็ไม่เห็นต้องทำถึงขนาดนี้เลยนี่ครับ น่ากลัวชะมัด" โจวเฉียงบ่น

"ต้องขอโทษจริงๆ ค่ะ ฉันติดต่อคุณไม่ได้จริงๆ ถึงต้องใช้วิธีนี้ เพื่อแสดงความจริงใจ ถ้าคุณซื้อบ้านผ่านทางฉัน ฉันยินดีลดค่านายหน้าให้ครึ่งหนึ่งเลยค่ะ" อู๋เยว่ขอโทษและยื่นข้อเสนอจูงใจทันที

"เรื่องค่านายหน้าเอาไว้ก่อน ประเด็นสำคัญคือตัวบ้าน ถ้าคุณลดให้แต่บ้านไม่ถูกใจผม มันก็เปล่าประโยชน์" โจวเฉียงแค่นเสียง

"คุณลูกค้าพูดถูกค่ะ เลี่ยนเจียเป็นบริษัทนายหน้าใหญ่ที่สุดในปักกิ่ง เรามีทรัพย์ในมือเยอะที่สุด คุณอยากได้บ้านแบบไหน ฉันหาให้ได้หมดค่ะ" อู๋เยว่โฆษณา

"ผมอยากได้แบบสองห้องนอน ตกแต่งหรู ชั้นสูง พื้นที่กว้างหน่อย ห้อง 6-2503 ที่ไปดูคราวก่อนก็โอเคนะ ติดที่ว่าแพงไปหน่อย ไม่งั้นผมคงซื้อไปแล้ว" โจวเฉียงเผยไต๋

"ห้องนี้ฉันสนิทกับเจ้าของมากค่ะ เจ้าของห้องแซ่จ้าว ซื้อห้องนี้ผ่านเลี่ยนเจียของเรานี่แหละค่ะ ฉันกับพี่จ้าวซี้ปึ้ก รับรองว่าคุยราคาได้ต่ำที่สุดแน่นอน คุณอยากได้ที่ราคาเท่าไหร่คะ?" อู๋เยว่รีบรุก

"มันจะดีเหรอครับ ผมไปดูห้องกับคนของจงเหว่ยมา จะให้มาซื้อกับบริษัทคุณ มันดูไม่ค่อยดีมั้ง" โจวเฉียงแกล้งลังเล

"ไม่เห็นจะเป็นไรเลยค่ะ วันหลังฉันพาคุณไปดูห้อง 6-2503 อีกรอบ คุณก็ถือเป็นลูกค้าเราแล้ว ทีนี้เราก็แข่งกับจงเหว่ยอย่างยุติธรรม ใครคุยราคาได้ต่ำกว่า คุณก็ซื้อกับคนนั้น ลูกค้าคือพระเจ้า คุณมีสิทธิ์เลือกสิ่งที่ดีที่สุดให้ตัวเองค่ะ" อู๋เยว่กล่อม

"แม่สาวน้อย ปากเก่งใช้ได้นี่เรา" โจวเฉียงหัวเราะ

"ขอบคุณที่ชมค่ะ ว่าแต่คุณลูกค้าแซ่อะไรคะ?" พอเห็นโจวเฉียงเริ่มผ่อนคลาย อู๋เยว่ก็ฉวยโอกาสถามชื่ออีกครั้ง

"ผมแซ่หยาง" โจวเฉียงมั่วชื่อสกุลขึ้นมา

"งั้นฉันเรียกคุณว่า พี่หยาง นะคะ" อู๋เยว่เรียกอย่างสนิทสนม

"จะเรียกอะไรก็ช่างเถอะ" โจวเฉียงเปลี่ยนเรื่องกลับเข้าประเด็นหลัก "น้องอู๋ ถ้าพี่ซื้อห้องตึก 6 ผ่านทางหนู หนูให้ราคาได้เท่าไหร่?"

อู๋เยว่ลังเลเล็กน้อย จังหวะนี้ห้ามบอกราคาแพงเด็ดขาด เพราะนี่คือการแย่งลูกค้ามาจากจงเหว่ย ถ้าเสนอราคาแพงกว่าจงเหว่ย แล้วจะเอาอะไรไปจูงใจลูกค้า

"3.55 ล้านค่ะ" อู๋เยว่นิ่งคิดครู่หนึ่ง แล้วตัดสินใจบอกราคาต่ำสุดของเจ้าของห้องไปเลย

"ยังแพงไป ซื้อไม่ไหวหรอก" โจวเฉียงปฏิเสธ

"แล้วราคาในใจพี่หยางอยู่ที่เท่าไหร่คะ?"

"3.45 ล้าน" โจวเฉียงจงใจกดราคาให้ต่ำกว่าราคาที่โจวเจ้าเซียนตั้งไว้อีกห้าหมื่นหยวน

"โห... ต่ำขนาดนั้น เจ้าของห้องคงไม่ขายหรอกค่ะ" อู๋เยว่ถอนหายใจ

"งั้นก็ช่างเถอะ ผมไปคุยกับทางจงเหว่ยต่อดีกว่า" โจวเฉียงตัดบท

"เดี๋ยวก่อนค่ะพี่หยาง อย่าเพิ่งรีบวาง ทางเรายังมีห้องดีๆ อีกเพียบเลยนะคะ เดี๋ยวหนูพาไปดู" อู๋เยว่กลัวลูกค้าหลุดมือ รีบเสนอทางเลือกอื่น

"ห้องอื่นไม่เอา ผมไม่สนใจ" โจวเฉียงยืนกราน

"งั้นเอาอย่างนี้ไหมคะ ถ้าพี่ไม่สนใจห้องอื่น เดี๋ยวหนูจะลองไปคุยกับเจ้าของห้อง 6-2503 ให้อีกที จะพยายามหาจุดที่ทั้งสองฝ่ายรับได้" อู๋เยว่เสนอ

"ก็ได้ ไปคุยมาให้เรียบร้อย ถ้ากดราคาลงมาต่ำกว่า 3.5 ล้านได้เมื่อไหร่ ค่อยโทรมาหาผม" พูดจบ โจวเฉียงก็ตัดสายทิ้งทันที

"พี่หยางคะ พี่หยาง..."

ได้ยินเสียงสัญญาณตัดสาย อู๋เยว่หงุดหงิดเล็กน้อย แต่แล้วก็ยิ้มออกมา ลูกค้าโทรกลับมาหาเองแบบนี้ เท่ากับว่าเธอทำสำเร็จไปขั้นแรกแล้ว ตอนนี้เธอมีเบอร์มือถือลูกค้า ต่อไปก็สามารถเป็นฝ่ายรุกโทรหาลูกค้าเองได้

พูดง่ายๆ ก็คือ พี่หยาง คนนี้ กลายมาเป็นลูกค้าในมือเธอเรียบร้อยแล้ว

"พวกจงเหว่ย กล้ามาแย่งทรัพย์ของฉัน ฉันก็จะแย่งลูกค้าพวกแกคืนบ้าง คอยดู!"