บทที่ 8 ทรัพย์จริง ทรัพย์ปลอม

โจวเฉียงเริ่มหงุดหงิดขึ้นมานิดหน่อย รู้สึกว่าหลี่เหวินหมิงนี่ช่าง ซื่อบื้อ เสียจริง มีอะไรทำไมไม่แอบกระซิบกันหลังไมค์ ดันมาตั้งข้อสงสัยต่อหน้าผู้หลักผู้ใหญ่แบบนี้ กะจะฉีกหน้ากันหรือไง?

ถ้าไม่ไว้หน้าพี่ พี่ก็คงต้องตบหน้าคืนบ้างแล้ว โจวเฉียงคิดในใจว่าจะถือโอกาสนี้สั่งสอนเจ้าเด็กไม่รู้กาลเทศะนี่สักหน่อย

แต่แน่นอนว่า สิ่งสำคัญที่สุดตอนนี้คือต้องเคลียร์ให้ชัดว่า สรุปแล้วห้องนี้มันขายหรือไม่ขายกันแน่

"ผู้จัดการหลิวครับ ผมขอโทรหาเจ้าของห้องอีกรอบ เพื่อยืนยันสถานะปัจจุบันของห้องนะครับ" โจวเฉียงเสนอตัว

"อย่าเพิ่งใจร้อน ในเมื่อหลี่เหวินหมิงบอกว่าห้องนี้ไม่ขาย ก็ให้เขาโทรเช็คก่อน แล้วคุณค่อยโทรทีหลัง" หลิวเฉิงเจ๋อเบรกไว้ แล้วมองดูทั้งคู่ด้วยความสนใจ

"ได้ครับ ผมโทรเอง" หลี่เหวินหมิงรับคำ กดปุ่ม Speaker Phone บนโทรศัพท์ตั้งโต๊ะ แล้วกดเบอร์โทรศัพท์เจ้าของห้อง 6-2503 ตามข้อมูลในเอกสาร

...

ณ โรงพยาบาลแห่งหนึ่งในปักกิ่ง พยาบาลสาววัยสามสิบกว่าปีเดินจ้ำอ้าวมาที่เคาน์เตอร์พยาบาลด้วยใบหน้าอิดโรย

เธอคือ จ้าวเยี่ยนลี่ หัวหน้าพยาบาลที่วันนี้เข้าเวรเช้า แถมแผนกยังมีผู้ป่วยใหม่เข้ามาไม่ขาดสาย ยุ่งจนหัวหมุนไปหมด

"กริ๊งงง..." เสียงโทรศัพท์มือถือดังขึ้น จ้าวเยี่ยนลี่ล้วงโทรศัพท์ออกมาดูหน้าจอ เห็นเป็นเบอร์โทรศัพท์บ้านโชว์หรา สีหน้าเธอก็เปลี่ยนเป็นหงุดหงิดทันที

เดี๋ยวนี้คนส่วนใหญ่ใช้มือถือกันหมดแล้ว บ้านไหนๆ ก็ยกเลิกเบอร์บ้านกันไปเกือบหมด คนที่ยังใช้เบอร์บ้านโทรมาส่วนใหญ่ก็มีแต่บริษัทห้างร้าน ไม่ก็พวกเซลส์ขายของกับนายหน้าขายบ้าน พูดง่ายๆ ก็คือพวกโทรมาก่อกวนนั่นแหละ

"ฮัลโหล" จ้าวเยี่ยนลี่กดรับสาย น้ำเสียงเย็นชา

"สวัสดีครับ ขอเรียนสายคุณพี่จ้าวใช่ไหมครับ" ปลายสายเป็นเสียงผู้ชาย

"คุณเป็นใคร? รู้ได้ไงว่าฉันแซ่จ้าว?" จ้าวเยี่ยนลี่ถามสวนกลับ

"ผมชื่อหลี่เหวินหมิงครับ โทรจากจงเหว่ยเรียลเอสเตท เรียกผมว่าเสี่ยวหลี่ก็ได้ครับ เมื่อวานผมเพิ่งโทรหาคุณพี่ไป จำได้ไหมครับ?" หลี่เหวินหมิงถาม

"ใครจะไปจำได้ยะ เดี๋ยวนี้บริษัทนายหน้ามีเป็นร้อย วันๆ โทรมาหาฉันเป็นสิบสาย มีธุระอะไรก็รีบๆ พูดมา" จ้าวเยี่ยนลี่กระแทกเสียงใส่ เป็นใครโดนโทรมากวนใจทุกวี่ทุกวันก็ต้องอารมณ์เสียเป็นธรรมดา

"พี่จ้าวครับ ผมอยากสอบถามว่า ห้อง 6-2503 ที่หมู่บ้านจิงซิน พี่จ้าวสนใจจะปล่อยเช่าหรือขายไหมครับ?" หลี่เหวินหมิงเข้าประเด็น

"ฉันจะบอกเธอเป็นครั้งสุดท้ายนะ ห้องนั้นไม่เช่าไม่ขาย ฉันอยู่เอง ต่อไปไม่ต้องโทรมาอีกนะ" พูดจบ จ้าวเยี่ยนลี่ก็กดตัดสายทันที แล้วบ่นอุบอิบ "น่ารำคาญชะมัด พูดกรอกหูอยู่ได้ประโยคเดิมๆ ทุกวัน ประสาท!"

"พี่จ้าว นี่มันทุกข์ลาภชัดๆ ผมล่ะอยากให้นายหน้าโทรหาบ้างจัง ติดตรงที่ไม่มีบ้านให้ขายนี่สิ" พยาบาลร่างท้วมที่อยู่ข้างๆ ยักไหล่แซว

"รับสายแบบนี้ทุกวัน ปวดหัวจะตายอยู่แล้ว พวกนายหน้าพวกนี้น่ารำคาญจริงๆ" จ้าวเยี่ยนลี่โบกมือไล่ความหงุดหงิด

"เอ๊ะ พี่จ้าว เมื่อกี่วันก่อนพี่ยังบอกอยู่เลยไม่ใช่เหรอคะ ว่าจะขายห้องที่หมู่บ้านจิงซิน ไหงเมื่อกี้บอกไม่ขายแล้วล่ะ" พยาบาลร่างท้วมสงสัย

"เราซื้อบ้านใหม่แล้ว ห้องที่หมู่บ้านจิงซินน่ะกะจะขายจริงๆ นั่นแหละ" จ้าวเยี่ยนลี่อธิบาย

"อ้าว แล้วทำไมเมื่อกี้พี่บอกไม่เช่าไม่ขายล่ะคะ?" พยาบาลร่างท้วมงงหนักกว่าเดิม

"ฉันเคยไปฝากขายกับบริษัท เลี่ยนเจีย ไว้แล้ว ตอนซื้อฉันก็ซื้อผ่านเจ้านี้ ก็เลยสนิทกัน ไม่อยากไปวุ่นวายกับเจ้าอื่นอีก" จ้าวเยี่ยนลี่บอกเหตุผล

"ทำไมล่ะคะ ฝากขายหลายๆ เจ้า ก็ยิ่งมีโอกาสขายออกเร็วไม่ใช่เหรอ?" พยาบาลร่างท้วมถามต่อ

"เธอไม่เคยขายบ้านเธอไม่รู้หรอก ทันทีที่ข่าวแพร่ออกไปว่าเธอจะขายบ้าน พวกนายหน้าจะรุมทึ้งเธอเหมือนคนบ้า โทรจิกเช้าจิกเย็น แค่คนของเลี่ยนเจียเจ้าเดียว วันนึงก็โทรหาฉันเป็นสิบสายแล้ว ฉันแทบไม่อยากจะรับ ขืนบอกเจ้าอื่นไปอีก มีหวังไม่ต้องทำมาหากินกันพอดี นั่งรับโทรศัพท์ทั้งวันแหงๆ" จ้าวเยี่ยนลี่บ่นระบายความอัดอั้น

"ก็จริงนะคะ ขายบ้านหลังนึง ค่านายหน้าตั้งหลายหมื่น พวกเขาจะไม่กระตือรือร้นได้ยังไง" พยาบาลร่างท้วมพยักหน้าเห็นด้วย

"อีกอย่าง ตอนนี้ฉันก็ไม่ได้ร้อนเงิน ค่อยๆ ขายไปก็ได้ ขายออกเมื่อไหร่ก็เมื่อนั้น บ้านมันไม่เน่าไม่เปื่อยซะหน่อย" จ้าวเยี่ยนลี่ยักไหล่ น้ำเสียงแฝงความเหนือกว่านิดๆ

ตัดภาพมาที่ร้านจงเหว่ยเรียลเอสเตท หมู่บ้านจิงซิน

หลังจากวางสาย หลี่เหวินหมิงผายมือออกแล้วพูดว่า "เห็นไหมครับ ผมถามชัดเจนแล้ว เจ้าของห้อง 6-2503 ยืนยันว่า ไม่เช่า ไม่ขาย"

หลิวเฉิงเจ๋อ หวังตงหยวน หลินเยว่ และคนอื่นๆ ต่างพากันเงียบกริบ เมื่อครู่เปิด Speaker Phone ไว้ ทุกคนได้ยินบทสนทนาชัดเจน รู้ว่าหลี่เหวินหมิงไม่ได้โกหก

"อะแฮ่ม" หวังตงหยวนกระแอมเบาๆ หันไปมองโจวเฉียง "โจวเฉียง คุณจะว่ายังไง?"

โจวเฉียงนิ่งคิดครู่หนึ่ง ก่อนจะพูดด้วยสีหน้าจริงจัง "ผมขอโทรหาเจ้าของห้องด้วยตัวเองครับ"

"พี่โจว ไม่ต้องโทรแล้วมั้งครับ เจ้าของเขาก็บอกอยู่หยกๆ ว่าไม่เช่าไม่ขาย ผมเปิดลำโพงให้ได้ยินกันทั้งร้าน พี่ก็น่าจะได้ยินนี่นา" หลี่เหวินหมิงเชิดหน้าขึ้น นึกว่าโจวเฉียงแค่ปากแข็งไม่ยอมรับความพ่ายแพ้ จึงรีบแย้งขึ้นมา

"แบบนั้นเขาไม่เรียกโทรคุย เขาเรียกว่าโทรไปก่อกวน" โจวเฉียงสวนกลับ

"เหอะ ไม่ยอมแพ้สินะ งั้นพี่โทรเลย" หลี่เหวินหมิงแค่นเสียง แล้วดันเครื่องโทรศัพท์ไปตรงหน้าโจวเฉียง

โจวเฉียงปรายตามองหลี่เหวินหมิงแวบหนึ่ง เขาไม่ใช้โทรศัพท์สำนักงานที่อีกฝ่ายยื่นให้ แต่หยิบมือถือส่วนตัวออกมา กดเบอร์มือถือของจ้าวเยี่ยนลี่ตามข้อมูลในเอกสาร

เสียงสัญญาณรอสายดังขึ้นไม่นาน จ้าวเยี่ยนลี่ก็รับสาย น้ำเสียงสุภาพ "ฮัลโหล สวัสดีค่ะ"

ได้ยินเสียงจ้าวเยี่ยนลี่ โจวเฉียงไม่พูดพร่ำทำเพลง ยิงคำถามเข้าประเด็นทันที "พี่จ้าวครับ ลูกค้าผมมาถึงแล้ว ตอนนี้สะดวกให้ดูห้องไหมครับ?"

"เฮ้อ... พวกคุณเลี่ยนเจียนี่นะ จะดูห้องอะไรกันตอนสายๆ แบบนี้ ฉันยังทำงานอยู่นะยะ" จ้าวเยี่ยนลี่ตอบกลับด้วยน้ำเสียงหงุดหงิด

แม้เสียงของจ้าวเยี่ยนลี่จะดูไม่พอใจ แต่โจวเฉียงจับสัญญาณบางอย่างได้ จึงรีบรุกต่อ "พี่จ้าวครับ งั้นตอนเย็นดูได้ไหมครับ?"

"เชื่อเขาเลย วันนึงโทรมาสิบแปดรอบ แค่บริษัทเดียวก็จะทำฉันประสาทกินอยู่แล้ว สลับหน้ากันโทรมาอยู่นั่นแหละ" จ้าวเยี่ยนลี่บ่นอุบ

"พี่จ้าวครับ ลูกค้าผมคนนี้ชัวร์มากนะครับ ขอแค่บ้านตกแต่งดี เขาพร้อมเซ็นสัญญาซื้อเลย" โจวเฉียงหว่านล้อม

"บ้านฉันแต่งหรูอยู่แล้วย่ะ แค่พื้นปูไปก็เป็นแสนแล้ว จะไม่ดีได้ยังไง" จ้าวเยี่ยนลี่ตอบอย่างถือตัว

"แน่นอนครับ ของดีอยู่แล้ว ผมถึงนัดลูกค้าไปดูไงครับ ตกลงเย็นนี้สะดวกกี่โมงครับ?" โจวเฉียงถามย้ำ

"พวกนายหน้านี่เยอะจริงๆ คนนั้นก็นัดคนนี้ก็นัด ฉันรับมือไม่ไหวหรอก ไปติดต่อ อู๋เยว่ ที่บริษัทพวกเธอนู่น ฉันจะนัดกับเขา แล้วพวกเธอค่อยรวมหัวกันมาดูทีเดียว" จ้าวเยี่ยนลี่ตัดบท

"พี่จ้าวครับ ผมไม่ใช่คนของเลี่ยนเจีย ผมชื่อโจวเฉียง จากบริษัทจงเหว่ยเรียลเอสเตทครับ เรียกผมว่าเสี่ยวโจวก็ได้" โจวเฉียงถึงค่อยเฉลยตัวตน

"อ้าว... จงเหว่ยเรียลเอสเตทเหรอ?" พอได้ยินชื่อบริษัท จ้าวเยี่ยนลี่ก็งงเป็นไก่ตาแตก "แล้วเธอรู้ได้ยังไงว่าฉันจะขายบ้าน ฉันบอกแค่คนของเลี่ยนเจียไปนี่นา"

"พี่ครับ บริษัทไหนไม่สำคัญหรอกครับ สำคัญที่ว่าลูกค้าผมคนนี้ชัวร์จริงๆ ขอแค่ถูกใจบ้าน เขาซื้อเลย" โจวเฉียงย้ำจุดขาย

"เหอะ ก่อนดูบ้าน นายหน้าทุกคนก็พูดแบบนี้ทั้งนั้นแหละ พอดีเสร็จก็มาขอลดราคากันยับเยิน" จ้าวเยี่ยนลี่ดักคอ

"วางใจได้เลยครับ ลูกค้าผมกระเป๋าหนัก แถมซื้อเงินสดด้วย" โจวเฉียงงัดไม้ตายออกมา

พอได้ยินคำว่า เงินสด ท่าทีของจ้าวเยี่ยนลี่ก็อ่อนลงทันที "ก็ได้ๆ ไหนๆ เธอก็รู้เรื่องแล้ว ฉันเลิกงานสี่โมงเย็น เดี๋ยวค่อยโทรนัดกันอีกที"

"ได้เลยครับ พี่ทำงานไปเถอะครับ เลิกงานแล้วเดี๋ยวผมติดต่อไปใหม่" โจวเฉียงรับคำอย่างกระตือรือร้น แล้ววางสายไป

เนื่องจากโจวเฉียงเปิด Speaker Phone ไว้เหมือนกัน ทุกคนในร้านจึงได้ยินบทสนทนาทั้งหมด บรรยากาศในร้านเงียบกริบไปชั่วขณะ โดยเฉพาะหลี่เหวินหมิงที่หน้าถอดสี ซีดเผือดจนน่ากลัว เขาถามเสียงสั่น "เกิดอะไรขึ้น? พี่โจว พี่โทรผิดเบอร์หรือเปล่า?"

"เปิดลำโพงขนาดนี้ เสียงพี่จ้าวเยี่ยนลี่ชัดๆ นายจำไม่ได้หรือไง?" โจวเฉียงย้อนถาม

"แต่... แต่เมื่อกี้ผมโทรไป เขาบอกชัดเจนว่าไม่เช่าไม่ขาย แล้วทำไมตอนนี้บอกว่าจะขายล่ะ?" หลี่เหวินหมิงยังคงสับสน จับต้นชนปลายไม่ถูก

"พี่บอกแล้วไง ที่นายโทรไปน่ะ เขาไม่ได้เรียกว่าโทรคุย เขาเรียกว่าโทรไปก่อกวน" โจวเฉียงตอกย้ำอีกครั้ง