บทที่ 7 ตามหาทรัพย์

ในวงการนายหน้าอสังหาริมทรัพย์ มีคำกล่าวอมตะประโยคหนึ่งว่า "ทรัพย์ในมือคือเส้นเลือดใหญ่ ผู้ที่ครองทรัพย์คือผู้ครองใต้หล้า!"

ประโยคนี้อาจฟังดูโอหังไปบ้าง แต่มันสะท้อนความสำคัญของ ข้อมูลทรัพย์ หรือ รายการอสังหา ในมือนายหน้าได้เป็นอย่างดี หลักการเดียวกับการขายเสื้อผ้านั่นแหละ ถ้าเสื้อผ้าคุณภาพดี ราคาถูก มีแบบให้เลือกเยอะ ลูกค้าย่อมวิ่งเข้าหาเป็นธรรมดา

การเสาะหาทรัพย์ถือเป็นวิชาบังคับของนายหน้าทุกคน วิธีการหาก็มีร้อยแปดพันเก้า ตอนนี้ทั้งสี่คนเริ่มงัดกลยุทธ์ของตัวเองออกมาใช้ เพื่อหาบ้านที่ตรงตามเงื่อนไขของหลิวเฉิงเจ๋อ

หลี่เหวินหมิงใช้วิธีพื้นฐานที่สุด คือการล็อกอินเข้าระบบ ฝางโหย่ว แล้วค้นหาห้องว่างในหมู่บ้านจิงซินจากฐานข้อมูลในระบบ

ส่วนหลินเยว่ไม่ได้เข้าระบบ เพราะห้องในระบบส่วนใหญ่มีเจ้าของเคสดูแลอยู่แล้ว ต่อให้เจอห้องที่ตรงสเปกหลิวเฉิงเจ๋อ ผลงานก็จะตกเป็นของคนที่ลงข้อมูลไว้ เธอจึงเลือกหาจากเว็บไซต์อสังหาริมทรัพย์ชื่อดังอย่าง กั่นจี๋  ตลาดนัดออนไลน์ 58ดอทคอม อันจวี๋เค่อ หรือ โซ่วฝางดอทคอม แทน เพราะเจ้าของบ้านจำนวนมากนิยมไปลงประกาศขายเองในเว็บพวกนี้

ทางด้านหลิวเฉวียน เขาไล่ดูรายชื่อห้องชุดสองห้องนอนเกรดพรีเมียมในสมุดจดของตัวเองก่อน พอไม่เจอที่ถูกใจ ก็เดินถือโทรศัพท์ออกไปข้างนอก โทรหาเพื่อนฝูงต่างค่ายเพื่อให้ช่วยเช็คทรัพย์ในมือ

หลิวเฉวียนคร่ำหวอดในวงการมานาน เปลี่ยนบริษัทมาแล้วหกเจ็ดที่ คอนเนกชันกว้างขวาง การถามหาทรัพย์สักห้องไม่ใช่เรื่องยากสำหรับเขา

แต่การกระทำของโจวเฉียงนั้นต่างจากอีกสามคนอย่างสิ้นเชิง เขาหยิบไดอารี่เล่มนั้นออกมาจากกระเป๋า เปิดไล่อ่านเนื้อหาเพื่อหาเบาะแสเกี่ยวกับเรื่องเพื่อนของหลิวเฉิงเจ๋อซื้อบ้าน

และแล้วเขาก็เจอจริงๆ ในบันทึกของวันถัดๆ ไป มีการพูดถึงเรื่องนี้อยู่หลายจุด ส่วนใหญ่เป็นบ่นกระปอดกระแปด เช่น:

"ถึงจะโดนปรับไปสองร้อย แต่ผู้จัดการหลิวก็แนะนำลูกค้าซื้อบ้านมาให้ ถ้าฉันปิดดีลนี้ได้ ค่าคอมฯ ตั้งหลายหมื่น สู้โว้ย!"

"วันนี้หาเจออีกห้อง เป็นแบบสองห้องนอน แต่เพื่อนผู้จัดการหลิวไม่ชอบ เศร้าใจ"

"หาบ้านมาตั้งหลายวัน สุดท้ายก็คว้าน้ำเหลว โดนเจ้าหลิวเฉวียนตัดหน้าไปจนได้ ขายห้องชุดตึก 6 ห้อง 2503 ให้ลูกค้าไปเรียบร้อย ห้องนั้นตกแต่งหรูหรามาก ทำไมก่อนหน้านี้ฉันไม่รู้นะว่ามีห้องนี้อยู่? เจ็บใจชะมัด"

อ่านจบ โจวเฉียงก็ยิ้มมุมปาก เพื่อนของหลิวเฉิงเจ๋อจะซื้อบ้านที่ร้านนี้จริงๆ แถมในบันทึกยังระบุเลขห้องชัดเจนว่า ตึก 6 ห้อง 2503 เพียงแต่ในอนาคตหลิวเฉวียนเป็นคนปิดการขาย นั่นหมายความว่า ขอแค่โจวเฉียงชิงตัดหน้า ลงข้อมูลห้องนี้ในระบบก่อนหลิวเฉวียน แล้วพาลูกค้าไปดู เขาก็จะแย่งผลงานชิ้นโบแดงนี้มาครองได้สำเร็จ

โจวเฉียงปิดสมุดบันทึก เตรียมจะโทรหาเจ้าของห้อง 6-2503 เพื่อสอบถามรายละเอียด แต่ยังไม่ทันจะได้กดโทรศัพท์ หลิวเฉิงเจ๋อที่นั่งอยู่บนโซฟาก็เอ่ยขึ้นมาเสียก่อน

"ยังหาไม่เจออีกเหรอ? ทำงานกันประสิทธิภาพแค่นี้เหรอครับ? ถ้าเจอลูกค้าใจร้อน ป่านนี้เขาเดินหนีไปนานแล้ว จะรั้งลูกค้าอยู่ไหมแบบนี้?" หลิวเฉิงเจ๋อยกนาฬิกาข้อมือขึ้นดู แล้วตำหนิด้วยความไม่พอใจ

"ผู้จัดการหลิวพูดถูก ปกติผมสอนพวกคุณว่ายังไง? ให้ท่องจำทรัพย์เกรดเอทุกประเภทให้ขึ้นใจ ลูกค้าอยากได้แบบไหนต้องตอบได้ทันที ไม่ใช่ปล่อยให้ลูกค้ารอเก้อระหว่างที่คุณมัวแต่หาของ อยากไล่ลูกค้าไปร้านอื่นหรือไง?" หวังตงหยวนรีบตีหน้าขรึมช่วยดุด่าลูกน้องทันที เขาเองก็ไม่พอใจที่พนักงานทำงานชักช้า

"พอๆ หยุดหาได้แล้ว กลับไปนั่งที่ แล้วรายงานมาว่าเจอที่ไหนบ้าง ให้ผู้จัดการหลิวลองพิจารณาดู" หวังตงหยวนสั่งการ ก่อนจะชี้ไปที่เคาน์เตอร์ "เหวินหมิง วันนี้คุณเฝ้าร้าน คุณเริ่มก่อน"

"ครับ"

หลี่เหวินหมิงรับคำ จ้องหน้าจอคอมพิวเตอร์แล้วรายงาน "หมู่บ้านจิงซิน ตึก 8 ห้อง 1803 กำลังประกาศขายครับ สองห้องนอน ทิศใต้ ดูห้องได้ตลอดเวลา เจ้าของบอกว่าตกแต่งไว้ค่อนข้างดีครับ"

"เพื่อนผมชอบชั้นสูงๆ ชั้น 18 ต่ำไปหน่อย เขาอยากได้ชั้น 20 ขึ้นไป" หลิวเฉิงเจ๋อส่ายหน้า ปฏิเสธห้องของหลี่เหวินหมิงทันที

เมื่อเห็นว่าห้องของหลี่เหวินหมิงไม่ผ่าน หลินเยว่ที่นั่งอยู่แถวหลังจึงรีบเสนอต่อ "ตึก 7 ห้อง 2203 ก็ขายอยู่ค่ะ ทิศใต้ ตกแต่งพร้อมอยู่ เจ้าของอยู่เอง นัดดูห้องสะดวกค่ะ"

"มีรูปไหม? เพื่อนผมต้องการแบบตกแต่งหรูหรา ถ้าแค่ตกแต่งพร้อมอยู่ทั่วไป คงไม่ตอบโจทย์" หลิวเฉิงเจ๋อซักไซ้

"ตอนนี้ยังไม่มีรูปค่ะ เดี๋ยวฉันจะรีบไปถ่ายมาให้พี่หลิวดูนะคะ" หลินเยว่ตอบ

"หลิวเฉวียน ไหนลองบอกมาซิว่าคุณหาได้ไหม" เมื่อเห็นว่าทั้งหลี่เหวินหมิงและหลินเยว่ยังไม่มีห้องที่เข้าตา หวังตงหยวนก็เริ่มขมวดคิ้ว เขาหันไปเรียกชื่อหลิวเฉวียน เพราะรู้ดีว่าหมอนี่เส้นสายเยอะ น่าจะหาของดีได้

"ผมยังหาไม่เจอครับ ต้องรออีกแป๊บ" หลิวเฉวียนยักไหล่ ทำหน้าจนปัญญา

เมื่อครู่เขาโทรไปหาเพื่อนต่างค่าย ฝั่งนั้นบอกว่ามีสองห้องนอนจะขายอยู่ห้องหนึ่ง แต่จำเลขห้องไม่ได้ เดี๋ยวจะเช็คให้ ซึ่งต้องใช้เวลาหน่อย

ได้ยินแบบนั้น โจวเฉียงก็ลอบถอนหายใจอย่างโล่งอก ตอนนี้หลิวเฉวียนยังไม่รู้เรื่องห้อง 6-2503 เขายังมีโอกาสสูงมากที่จะชิงความได้เปรียบ

คิดได้ดังนั้น โจวเฉียงจึงเป็นฝ่ายพูดขึ้นมาบ้าง "ผมเจอห้องชุดแบบสองห้องนอนประกาศขายอยู่ห้องหนึ่งครับ ตึก 6 ห้อง 2503"

"สภาพห้องเป็นยังไง? ตกแต่งดีไหม?" หลิวเฉิงเจ๋อถาม

"เพิ่งเจอข้อมูลครับ ยังไม่ทันได้โทรไปสอบถามรายละเอียด" โจวเฉียงยิ้มเจื่อนๆ

"พี่โจว พี่จำผิดหรือเปล่า เมื่อวานผมเพิ่งไล่โทรเช็ครายชื่อเจ้าของบ้านตึก 6 ทั้งตึก จำไม่ได้ว่าห้องนี้ประกาศขายนะ" หลี่เหวินหมิงที่เคาน์เตอร์แย้งขึ้นด้วยความแปลกใจ

บริษัทนายหน้าส่วนใหญ่จะซื้อข้อมูลเบอร์โทรศัพท์เจ้าของบ้านมาจากนิติบุคคล แล้วให้นายหน้าไล่โทรเช็คทีละห้องว่า ขายไหม/เช่าไหม นี่เป็นวิธีหาทรัพย์แบบดั้งเดิมที่เรียกว่า การล้างบัญชี หรือ โคลคอลลิ่ง

"เหวินหมิง เมื่อวานนายโทรติดเจ้าของห้อง 2503 ไหม?" โจวเฉียงขมวดคิ้วถาม

"ติดครับ ผมยังเอาปากกาลูกลื่นติ๊กทำเครื่องหมายไว้ในเอกสารอยู่เลย เจ้าของบอกชัดเจนว่า ไม่เช่า ไม่ขาย" หลี่เหวินหมิงหยิบปึกเอกสารสำเนาข้อมูลเจ้าของบ้านขึ้นมา แล้วชี้จุดที่ทำเครื่องหมายให้โจวเฉียงดู

พอเห็นรอยปากกาที่หลี่เหวินหมิงทำไว้ โจวเฉียงก็เริ่มคิ้วขมวดหนักกว่าเดิม เขาเชื่อข้อมูลในไดอารี่ แต่เขาก็ยังไม่ได้โทรเช็คกับเจ้าของห้องจริงๆ เลยไม่รู้ว่าสถานการณ์จริงเป็นอย่างไรกันแน่

"มันยังไงกันแน่? พนักงานร้านเดียวกัน พูดถึงบ้านหลังเดียวกัน คนหนึ่งบอกขาย อีกคนบอกไม่ขาย นี่ตกลงโทรไปถามไม่เคลียร์ หรือว่าเอาข้อมูลทรัพย์มั่วๆ มาหลอกผม" หลิวเฉิงเจ๋อถามเสียงเข้ม

ได้ยินคำว่า ข้อมูลมั่ว หรือ ทรัพย์ปลอม สีหน้าของโจวเฉียงก็เปลี่ยนไป นี่ไม่ใช่เรื่องเล็กๆ ถ้าโดนเข้าใจผิดว่ากุเรื่องทรัพย์ขึ้นมา นอกจากจะทำให้หลิวเฉิงเจ๋อไม่พอใจแล้ว หวังตงหยวนก็คงไม่ปล่อยเขาไว้แน่

เมื่อเห็นลูกน้องสองคนเริ่มมีปากเสียงกัน หวังตงหยวนจึงรีบไกล่เกลี่ย "เหวินหมิง เมื่อวานคุณโทรหาเจ้าของห้อง 6-2503 แล้วแน่ใจนะว่าเขาบอกไม่ขาย?"

"ผมมั่นใจครับว่าโทรแล้ว" หลี่เหวินหมิงพยักหน้าหนักแน่น แล้วพูดต่อ "ก็ผู้จัดการเป็นคนย้ำผมเองว่าให้ขยันโทรเช็ครายชื่อเจ้าของบ้าน จะได้ทั้งหาทรัพย์ใหม่และฝึกทักษะการคุยกับลูกค้าไปในตัว"

"อืม" หวังตงหยวนพยักหน้า เขาจำได้รางๆ ว่าเขาเคยสั่งหลี่เหวินหมิงไปแบบนั้นจริงๆ

"โจวเฉียง แล้วคุณมั่นใจเหรอว่าห้อง 6-2503 เขาจะขาย?" หวังตงหยวนหันมาถามโจวเฉียงบ้าง

โจวเฉียงสูดหายใจเข้าลึก ตัดสินใจเชื่อมั่นในไดอารี่แห่งอนาคต "ผมมั่นใจครับ ตึก 6 ห้อง 2503 ประกาศขายแน่นอน"

"หึ! เป็นพนักงานร้านเดียวกันแท้ๆ พูดถึงห้องเดียวกัน คนหนึ่งบอกขาย คนหนึ่งบอกไม่ขาย น่าสนใจดีนี่" หลิวเฉิงเจ๋อแค่นเสียงหัวเราะ

การที่เขามาตรวจเยี่ยมร้านวันนี้ หนึ่งคือเพื่อสร้างบารมี สองคือเพื่อค้นหาปัญหาและจัดการแก้ไข

บารมี... เขาได้สร้างไปแล้วในระดับหนึ่ง

ส่วนปัญหา... ก็เริ่มโผล่หางออกมาให้เห็นแล้ว ไม่หลี่เหวินหมิงทำงานสะเพร่า ก็เป็นโจวเฉียงที่โกหก หลิวเฉิงเจ๋อเริ่มรู้สึกสนุกขึ้นมา เขาต้องการจะสางเรื่องนี้ให้กระจ่างคาตา