ตอนที่ 5 ภาคแคว้นนามิโนะคุนิ เผยความฉลาดในการต่อสู้อันสูงส่งของนารูโตะ!

ตอนที่ 5 ภาคแคว้นนามิโนะคุนิ เผยความฉลาดในการต่อสู้อันสูงส่งของนารูโตะ!

วิดีโอเริ่มเล่นบนหน้าจอ

บนเส้นทางระหว่างป่า

ดวงอาทิตย์แผดเผาแขวนสูงอยู่กลางฟ้า

นารูโตะเดินอาดๆ อยู่ข้างหน้า เอามือประสานไว้หลังศีรษะ

บนหน้าผากคาดกระบังหน้าของโคโนฮะ

ลวดลายบนนั้นดูคล้ายใบไม้

ไฟแห่งโคโนฮะลุกโชนนิรันดร์

กระบังหน้านี้ยังเป็นสัญลักษณ์แห่งเกียรติยศอีกด้วย

ในเวลานี้ นารูโตะดูมีความสุขและไร้กังวลอย่างเห็นได้ชัด

ข้างหลังนารูโตะคือซากุระผมสีชมพู คาคาชิผมสีขาว ซาสึเกะผมสีดำ และดาซึนะ ผู้ว่าจ้างของพวกเขา

โคโนฮะ

ที่หน้าประตูโรงเรียนนินจา

อิรุกะปฏิบัติตามคำสั่งของท่านรุ่นที่ 3 เรียกคาคาชิ ยามาโตะ และสมาชิกหน่วยลับคนอื่นๆ มา

ในเวลานี้ ทีมเจ็ดในอนาคตได้มารวมตัวกันครบแล้ว

นารูโตะ: ฉันเป็นนินจาแล้ว! ฉันใส่กระบังหน้าโคโนฮะไว้บนหน้าผาก! ซากุระจัง เราอยู่ทีมเดียวกันนะ!

ซากุระไม่อยากจะสนใจเจ้าโง่หลงตัวเองคนนี้

ตัวเขาในอนาคตต่างหากที่เป็นนินจา แต่เขาพูดเหมือนกับว่าตัวเขาในตอนนี้ได้เป็นนินจาแล้วซะงั้น

ตัวเขาในตอนนี้ยังเป็นที่โหล่ที่ยังเรียนไม่จบโรงเรียนนินจาเลยด้วยซ้ำ!

เมื่อมองดูว่าเธอกับซาสึเกะดูเหมาะสมกันแค่ไหนในหน้าจอ ซากุระก็พูดกับอิโนะอย่างไม่ใส่ใจว่า: อิโนะ น่าเสียดายนะ ซาสึเกะคุงไม่ได้อยู่ทีมเธอ!

เมื่อได้ยินน้ำเสียงที่เย่อหยิ่งขึ้นเรื่อยๆ ของซากุระ อิโนะก็กำหมัดแน่นด้วยความโกรธ: ถึงซาสึเกะคุงจะอยู่ทีมเธอ มันก็ไม่ได้ช่วยอะไรเธอหรอกย่ะ!

ซากุระ: จะมีประโยชน์หรือเปล่า แต่ซาสึเกะคุงกับฉันก็อยู่ทีมเดียวกัน...

ซาสึเกะยืนวางท่าอยู่ด้านข้าง ทำเหมือนไม่อยากจะยุ่งด้วย

เขามองดูนารูโตะที่หลงตัวเองในหน้าจอแล้วอดไม่ได้ที่จะดูถูก

มันเป็นภารกิจนินจา

แต่เจ้านารูโตะงี่เง่านั่นทำเหมือนไปปิกนิก!

เขาไม่ได้จริงจังกับการเป็นนินจาเลยจริงๆ!

เมื่อดูพฤติกรรมของนารูโตะ ซากุระ และซาสึเกะ คาคาชิที่ยืนอยู่ในเงามืด มุมปากกระตุกอยู่ภายใต้หน้ากาก

ต้องมาเป็นครูของสามคนนี้เหรอ?

นี่มันยากกว่าภารกิจระดับ S ซะอีก

ยุ่งยากชะมัด!

และท่านรุ่นที่ 7 ในอนาคตคนนี้

ดูจากผลงานเริ่มต้นแล้ว ไม่ค่อยดีเท่าไหร่แฮะ

ฉากยังคงดำเนินต่อไป

กลุ่มคนเดินผ่านแอ่งน้ำ

คาคาชิก้มมอง

คนอื่นๆ ไม่ได้สนใจ

ทุกคนยังคงเดินหน้าต่อไป โดยไม่สนใจทิวทัศน์ด้านหลังเลย

ทันใดนั้น จูนินสองคนที่สวมกระบังหน้าของหมู่บ้านคิริงาคุเระก็กระโจนออกมาจากแอ่งน้ำเล็กๆ

นี่คือนินจาที่กาโต้ส่งมาลอบสังหารดาซึนะ

จูนินทั้งสองตัดสินใจเด็ดขาด ตัดหัวหน้าทีมขาดครึ่งตัวด้วยการโจมตีเพียงครั้งเดียว

เมื่อเห็นดังนั้น คนที่เหลือก็ตกใจกลัวสุดขีดทันที

นารูโตะอ้าปากค้างด้วยความตกตะลึง ตัวสั่นเล็กน้อย

จูนินทั้งสองไม่ปล่อยให้โอกาสหลุดมือ พุ่งเข้าใส่นารูโตะพร้อมกัน

นารูโตะตัวแข็งทื่อไปแล้ว

เขาไม่อาจยอมรับความจริงที่ว่าครูคาคาชิถูกฆ่าตายง่ายๆ แบบนี้

แต่ซาสึเกะกลับมีปฏิกิริยาทันเวลา ขว้างดาวกระจายสองอันใส่จูนินทั้งสองอย่างแม่นยำ

เขาช่วยนารูโตะไว้ได้ทันเวลาพอดี...

นารูโตะจ้องเขม็งไปที่ส่วนที่ฉายอยู่บนหน้าจอนี้

เขาไม่ตื่นเต้นเหมือนตอนแรกอีกแล้ว

ครูคาคาชิจะเป็นไปได้ยังไง!

เขาจะถูกเจ้าซาสึเกะนั่นช่วยไว้ได้ยังไง!

เขาไม่ดีพอจริงๆ เหรอ?

หลังจากเห็นการแสดงของทั้งสามคน คาคาชิก็เลิกแกล้งทำ เขาปรากฏตัวออกมาอย่างเด็ดขาดและจัดการกับจูนินทั้งสองภายในไม่กี่กระบวนท่า

ความแข็งแกร่งของก็อปปี้นินจา คาคาชิ จบการต่อสู้ลงทันทีด้วยชัยชนะอย่างท่วมท้น

ซากุระตะโกนอย่างดีใจ: ครูคาคาชิ ยังไม่ตายเหรอคะ!

ซาสึเกะ: ทำไมต้องมาแย่งซีนเท่ๆ ไปด้วย?

นารูโตะมองดูกระดอนไม้หลายท่อนที่อยู่ไม่ไกล แล้วก็เข้าใจว่าครูคาคาชิใช้คาถาสลับร่างเมื่อกี้นี้เอง

ในที่สุดคาคาชิก็สรุป: นารูโตะ ขอโทษที่ฉันไม่ได้มาช่วยเธอทันเวลาจนเธอเจ็บตัวนะ

แต่ฉันก็ไม่คิดเหมือนกันว่าเธอจะยืนนิ่งเป็นหุ่นแบบนั้น

ยังไงก็ตาม ซาสึเกะทำได้ดีมาก

ซากุระก็ด้วย

ฉากนี้จบลง

สายตาของทุกคนหันไปหานารูโตะโดยไม่ได้นัดหมาย

แม้จะไม่มีใครพูดอะไร แต่ความหมายก็ชัดเจน

แต่ฉันก็ไม่คิดเหมือนกันว่าเธอจะยืนนิ่งเป็นหุ่นแบบนั้น

นารูโตะรู้ตัว

เขาไม่ดีพอจริงๆ!

อย่าว่าแต่โฮคาเงะเลย เขาไม่ดีพอที่จะเป็นนินจาด้วยซ้ำ

นารูโตะเงยหน้ามอง ตัวเขา บนหน้าจออย่างตั้งใจ

คาดว่าในตอนนั้น เขา คนนั้นก็คงรู้ตัวดีเช่นกันว่า จะเป็นตัวถ่วงไม่ได้อีกต่อไปแล้ว!

บนหน้าจอ

นารูโตะคุกเข่าลงกับพื้น

เสียงความคิดในใจของเขาก็ปรากฏขึ้นบนหน้าจอเช่นกัน

ฉัน... ฉันที่ไม่ทำอะไรสำเร็จสักอย่าง

ซาสึเกะ นี่ก็เป็นครั้งแรกของเขานี่นา เขาไม่กลัวเลยเหรอ?

เขาสงบนิ่งมาก เสื้อผ้าไม่เปื้อนสักนิด

แถมยังก้าวออกไปปกป้องฉันอีก

ซาสึเกะ: โย่ ไม่บาดเจ็บใช่ไหม?

เจ้าขี้ขลาด

ในที่สุดนารูโตะก็ทนน้ำเสียงเยาะเย้ยของซาสึเกะไม่ไหว

เขาตะโกนอย่างโกรธเกรี้ยว: ซาสึเกะ...

ภายนอกหมู่บ้านอาเมะงาคุเระ

ที่หน้าถ้ำ

สมาชิกองค์กรแสงอุษาทั้งสิบคนอยู่กันครบ

พวกเขาอาจจะมีธุระของตัวเองต้องทำ แต่หน้าจอนี้ที่แขวนอยู่เหนือโลกนินจาทั้งใบ มันเหมือนดาบที่ห้อยอยู่เหนือหัว

พวกเขาไม่รู้ว่ามันจะตกลงมาเมื่อไหร่

ในเวลาแบบนี้ ทางที่ดีควรดูให้รู้ก่อนว่าหน้าจอนี้จะทำอะไร

คิซาเมะ: คุณอิทาจิ นี่คือผู้รอดชีวิตคนสุดท้ายของตระกูลคุณใช่ไหมครับ? ดูเหมือนเขาจะทำผลงานได้ดีทีเดียวนะ

อิทาจิ: ตอนที่ฉันอายุเท่านี้ ฉันเป็นโจนินแล้ว

เขาหวังอย่างสุดหัวใจว่าซาสึเกะจะเติบโตขึ้นอย่างรวดเร็ว

ตระกูลอุจิวะยังต้องพึ่งพาเขาในการฟื้นฟู

แต่ในสถานการณ์ปัจจุบัน มันยังช้าเกินไป

เขาเองก็เหลือเวลาไม่มากแล้วเช่นกัน

คิซาเมะ: แน่นอนครับ ไม่มีใครเทียบคุณได้หรอก... แต่คุณพอมองออกไหมครับว่า อุซึมากิ นารูโตะ คนนี้มีพรสวรรค์อะไร? หน้าจอนี้ฉายฉากของเขามาตลอด...

อิทาจิมองนารูโตะที่กำลังโวยวายเสียงดังบนหน้าจอ

เขาดูเหมือนเด็กหนุ่มธรรมดาๆ เท่านั้น

อย่างไรก็ตาม ในเมื่อหน้าจอบอกว่าเขาคือโฮคาเงะรุ่นที่ 7 คาดว่าเจตจำนงแห่งไฟของเขาคงจะมั่นคงมาก...

ฉากบนหน้าจอยังคงดำเนินต่อไป

ในหมอกหนาทึบ ร่างคนมองเห็นได้เพียงลางๆ

คาถาน้ำ: คุกน้ำ!

แคว้นนามิโนะคุนิ

ในป่า

นินจาสองคนยืนอยู่บนต้นไม้ใหญ่

นินจาหน้าตาสะสวยหันมาและยิ้ม พูดว่า: คุณซาบุสะ นั่นเสียงของคุณนี่นา!

ซาบุสะกอดอก สีหน้าภายใต้หน้ากากผ้าพันแผลอ่านไม่ออก

เมื่อฉันใช้คาถาคุกน้ำ คนผู้นี้จะไม่มีทางออกมาได้ แม้แต่ก็อปปี้นินจาของโคโนฮะก็ตาม

ซาบุสะคาดการณ์ไว้แล้วว่าเขาน่าจะได้เจอกับทีมนินจาโคโนฮะบนหน้าจอนี้

บางที เขาอาจจะเป็นบันไดก้าวแรกให้กับโฮคาเงะรุ่นที่ 7 ในภาคแคว้นนามิโนะคุนิ

อย่างไรก็ตาม ในเมื่อหน้าจอฉายออกมาแล้ว จะเป็นบันไดหรือไม่ ก็ไม่ใช่สิ่งที่หน้าจอจะตัดสินได้

ฮาคุ: ตามพล็อตเรื่องบนหน้าจอ คุณซาบุสะน่าจะแพ้นะครับ

เขาอาจจะตายในการต่อสู้ด้วยซ้ำ

ฮาคุคิดถึงเรื่องนี้

เขาเชื่อว่าเขาจะต้องไปพร้อมกับคุณซาบุสะแน่นอน

แม้ต้องตาย เขาก็จะตายก่อน

เขาไม่รู้จริงๆ ว่านารูโตะคุงที่เคยอ่อนแอขนาดนั้น จะจัดการพวกเราได้ยังไง...

จบตอนที่ 5