บทที่ 6: คนอื่นกินยาเพิ่มพลัง ผมกินยูเรเนียม มันก็สมเหตุสมผลดีไม่ใช่เหรอ?

เมื่อ "ราชาหน้าตาย" กลายเป็น "ราชาหน้าไหม้ไร้คิ้ว" เบื้องบนจึงตัดสินใจว่าถึงเวลาต้องเข้าเรื่องสำคัญเสียที

ศูนย์วิจัยลับใต้ดินของสำนักจัดการพิเศษเมืองเจียงหนาน สถานที่แห่งนี้เดิมทีใช้สำหรับวิจัยสัตว์อสูรระดับสูงที่ถูกจับมาได้ ระบบป้องกันจึงอยู่ในระดับสูงสุด แต่ตอนนี้ "ปรมาจารย์" ที่ล้ำค่ายิ่งกว่าสัตว์อสูรตนใดกำลังพักอาศัยอยู่ที่นี่

เย่ไป๋นั่งอยู่ในห้องบุตะกั่วฉบับพิเศษ เบื้องหน้าเขามีโต๊ะกระจกกันกระสุนแบบหนาพิเศษกั้นไว้ อีกฟากหนึ่งของผนังกระจกคือห้องสังเกตการณ์ที่อัดแน่นไปด้วยผู้เชี่ยวชาญและนายทหารในชุดป้องกันรังสีเต็มยศ สายตาของพวกเขาในตอนนี้ราวกับกำลังจ้องมองพิธีกรรมบูชายัญของอารยธรรมยุคก่อนประวัติศาสตร์ ทั้งประหม่า ใคร่รู้ และแฝงไปด้วยความรู้สึกเสียดายของบางอย่าง

"เตรียมตัวพร้อมหรือยัง?" เสียงของศาสตราจารย์เฉียนเซินดังผ่านไมโครโฟน น้ำเสียงสั่นพร่าเล็กน้อยจนแทบสังเกตไม่ได้ "เริ่มการให้อาหารได้"

สิ้นคำสั่ง ประตูโลหะผสมที่มุมห้องค่อยๆ เปิดออก แขนกลขนาดมหึมายื่นเข้ามาอย่างระมัดระวัง ที่ปลายแขนกลนั้นหนีบกล่องตะกั่วใบเล็กไว้ เมื่อกล่องเปิดออก มันเผยให้เห็นก้อนหินขนาดเท่าไข่ไก่ที่แผ่แสงสีเขียวจางๆ ออกมา นี่คือ 'แร่พิทช์เบลนด์' (Pitchblende) ความเข้มข้นสูง! ค่ารังสีของมันรุนแรงมาก หากคนธรรมดาเข้าใกล้ในระยะสามเมตรเกินสิบนาที จะเกิดอาการแพ้รังสีขั้นรุนแรงทันที

แต่ในสายตาของเย่ไป๋... นี่มันคือแร่มรณะที่ไหนกัน? นี่มันคือ 'ดาร์กช็อกโกแลตเกรดพรีเมียม' ที่ส่งกลิ่นหอมยั่วยวนชัดๆ!

"อึก..." เย่ไป๋กลืนน้ำลาย ความหิวโหยที่ส่งมาจากส่วนลึกของยีน จากเตาปฏิกรณ์ในหัวใจ ทำให้ตาของเขาเริ่มเปลี่ยนเป็นสีเขียว ถึงจะไม่ใช่แสงรังสี แต่มันก็วาวโรจน์ยิ่งกว่าก้อนแร่นั่นเสียอีก

"เอ่อ... งั้นผมไม่เกรงใจแล้วนะ" เย่ไป๋ถูมือไปมา ดูเขินๆ เล็กน้อยที่ต้อง "โชว์กินหิน" ต่อหน้าสาธารณชนครั้งแรก มันก็น่าอายอยู่นิดหน่อย... แต่ความหิวมันมีมากกว่า

เขาเอื้อมมือไปคว้าแร่ยูเรเนียมที่คนนับล้านหวาดกลัวขึ้นมา สัมผัสของมันอุ่นกำลังดี และความรู้สึกยิบๆ ของรังสีที่แผ่ออกมา สำหรับเขามันเหมือนกับการนวดสปาชั้นเลิศ

"กร้วม!" ภายใต้สายตาที่ช็อคค้างของผู้เชี่ยวชาญทุกคน เย่ไป๋อ้าปากงับหินเข้าไปคำโตโดยไม่ลังเล เสียงเคี้ยวกรุบกรอบดังกังวานผ่านไมโครโฟนความไวสูงเข้าไปในห้องสังเกตการณ์

เงียบ... เงียบกริบราวกับป่าช้า มีเพียงเสียงเคี้ยวเป็นจังหวะของเย่ไป๋ที่ดังขึ้นอย่างต่อเนื่อง "กรวบ... กรวบ... กรวบ..." มันเหมือนเขากำลังกินน้ำตาลกรวดแข็งๆ หรือบิสกิตอบกรอบไม่มีผิด

"อื้ม..." เย่ไป๋เคี้ยวพลางทำหน้าเคลิบเคลิ้ม "เนื้อสัมผัสดีมากเลยครับ ถึงจะมี 'สิ่งเจือปน' เยอะไปนิดจนติดฟันไปหน่อย แต่รสชาติโลหะหนักที่เข้มข้นนี่... ซี้ดดด ยูเรเนียม-235 ของแท้แน่นอน มันระเบิดปุดๆ ในปากเหมือนกินขนมเปาะแปะเลย"

ในห้องสังเกตการณ์ นักวิจัยหนุ่มที่ทำหน้าที่บันทึกผลถึงกับทำปากกาหลุดมือด้วยความกลัว เขาหยิบปากกาขึ้นมาด้วยมือที่สั่นเทาและเขียนข้อความลงในบันทึกประวัติศาสตร์ว่า:

【รหัสตัวอย่าง 001: เย่ไป๋】 【สิ่งที่บริโภค: แร่ยูเรเนียมกัมมันตภาพรังสีอันตรายสูง】 【พฤติกรรมการกิน: พึงพอใจอย่างมาก ระบุว่ารสชาติคล้ายขนมขบเคี้ยว】 【หมายเหตุ: นี่มันไม่เป็นวิทยาศาสตร์เอาซะเลย!!!】

”

หลังจากเคี้ยวไปไม่กี่คำ แร่ที่แข็งกระด้างก็ถูกเย่ไป๋กลืนลงท้องไปจนหมด ทันใดนั้น เหตุการณ์มหัศจรรย์ก็เกิดขึ้น! ค่าสัญญาณชีพบนหน้าจอมอนิเตอร์ที่เคยร้องเตือนอย่างบ้าคลั่งเริ่มลดลงอย่างรวดเร็ว ไอสีขาวที่เคยพวยพุ่งจากหัวของเย่ไป๋ค่อยๆ จางหายไป ผิวหนังที่เคยแดงฉานเหมือนเหล็กเผาไฟเริ่มเย็นลง กลายเป็นผิวที่มีสุขภาพดี แฝงไปด้วยประกายเรืองแสงสีชมพูจางๆ หากมองข้ามค่ารังสีที่ยังพุ่งทะลุปรอทไป... เย่ไป๋ในตอนนี้ดูเหมือนเด็กหนุ่มสุขภาพดีที่เพิ่งทำสปาเสร็จใหม่ๆ ไม่มีผิด

"ปาฏิหาริย์..." ศาสตราจารย์เฉียนเซินเอาหน้าแนบกระจกจนแว่นขึ้นฝ้า "เห็นไหม? ดัชนีทุกอย่างคงที่แล้ว! เตาปฏิกรณ์นิวเคลียร์ในตัวเขาไม่คลั่งอีกต่อไป แต่มันเข้าสู่สภาวะเสถียร!" "นี่หมายความว่ายังไง? มันหมายความว่าสิ่งนี้คือ 'เชื้อเพลิง' ของเขาจริงๆ!" "คนอื่นฝึกวิชาด้วยการดูดซับพลังปราณ แถมยังต้องเสียเวลาสกัดและเปลี่ยนรูปพลังงาน... แต่เขาข้ามขั้นตอนพวกนั้นไปหมด แล้วกิน 'วัตถุดิบดิบ' เข้าไปโดยตรงเลย!"

ข้างๆ กันนั้น ผู้อำนวยการฝ่ายโลจิสติกส์ของสำนักจัดการพิเศษทำหน้าเหมือนคนท้องผูก เขากำแท็บเล็ตที่แสดงราคาแร่ก้อนนั้นไว้แน่น "ศาสตราจารย์ครับ..." ผู้อำนวยการกุมหน้าอก รู้สึกเหมือนโรคหัวใจจะกำเริบ "แร่ก้อนนั้น... มันคือตัวอย่างเกรดพิเศษจากคลังสำรองเชิงกลยุทธ์ของชาตินะครับ... แค่คำเมื่อกี้คำเดียว... สามสิบล้านหายไปแล้วนะครับ! สามสิบล้าน!" น้ำเสียงของผู้อำนวยการสั่นเครือ "งบประมาณทั้งปีของหน่วยงานเราเท่าไหร่กัน? เขากินมื้อเดียวไปหนึ่งในสี่ของเงินโบนัสพวกเราเลยนะ! นี่มันไม่ใช่เลี้ยงคนแล้ว นี่มันเลี้ยง 'สัตว์กลืนทอง' ชัดๆ! ถ้าเขากินแบบนี้ทุกมื้อ สำนักจัดการพิเศษได้ประกาศล้มละลายเดือนหน้าแน่!"

ศาสตราจารย์เฉียนเซินถลึงตาใส่ "สายตาสั้นจริง! คุณรู้ไหมว่านี่คือการลงทุนเชิงกลยุทธ์? เขากินรังสีเข้าไป แล้วพ่นอะไรออกมา? พลังงานสะอาด! อนาคตที่ไร้ขีดจำกัดยังไงล่ะ! อย่าว่าแต่สามสิบล้านเลย ต่อให้สามร้อยล้านหรือสามพันล้าน รัฐบาลก็จ่ายไหว! ขอแค่เขาเสถียรแบบนี้ ต่อให้เขาอยากกินเตาปฏิกรณ์ของเรือดำน้ำนิวเคลียร์ เราก็ต้องรื้อมาถวายเขา!"

ผู้อำนวยการได้แต่เงียบกริบ เถียงไม่ออก... ตรรกะมันก็ฟังดูดี แต่การกินแบบนี้มัน "แพง" เกินไปจริงๆ!

ภายในห้องแยกกัก เย่ไป๋เลียริมฝีปาก ยังรู้สึกไม่ค่อยอิ่มเท่าไหร่ แร่ก้อนเล็กนั่นน่าจะเติมพลังงานให้เขาได้แค่ 0.1% เท่านั้น ถึงจะน้อยแต่เขาก็ไม่หิวโซอีกต่อไป และความกระวนกระวายก็หายไปหมดแล้ว

"เอ่อ..." เย่ไป๋มองไปที่แขนกลที่ยังไม่ถูกดึงกลับ แขนคีบโลหะผสมไทเทเนียมที่วาววับนั่น... ดูท่าทางจะกรอบดีนะ? รสชาติจะเป็นยังไงกันนะ? จะช่วยเสริมธาตุเหล็กในร่างกายได้บ้างหรือเปล่า? เย่ไป๋เผลอแลบลิ้นเลียมุมปาก สายตาจ้องเขม็งไปที่แขนกลราคาแพงระยับนั่น

"เฮ้ย!!!" เจ้าหน้าที่ควบคุมที่จ้องหน้าจออยู่ถึงกับขนลุกซู่ เมื่อเห็นสายตาอันตรายของเย่ไป๋ "เร็ว! ดึงกลับดึงกลับ! ท่านบรรพบุรุษนี่ยังไม่อิ่ม! เขากำลังเล็งแขนกลอยู่!"

"วื้ดดด—" แขนกลถูกดึงกลับเข้าผนังด้วยความเร็วสูงสุดเท่าที่มันเคยทำได้ ประตูโลหะผสมปิดกระแทกดังปัง! เพราะกลัวว่าถ้าช้าไปเพียงวินาทีเดียว มันจะถูกเด็กหนุ่มฟันเหล็กคนนี้แทะกินเป็นของหวานหลังมื้ออาหาร

เย่ไป๋ถอนสายตาอย่างเสียดาย "งกชะมัด แค่มองนิดเดียวเอง" เขาลูบท้องตัวเอง ถึงพลังงานจะเพิ่มมานิดเดียว แต่ความรู้สึกเปี่ยมพลังก็กลับมาแล้ว และครั้งนี้มันต่างออกไป... ก่อนหน้านี้พลังมันป่าเถื่อนและควบคุมไม่ได้ แต่ตอนนี้เมื่อมีเชื้อเพลิงเข้าไปหล่อเลี้ยง เตาปฏิกรณ์ดูเหมือนจะเชื่องลง มันสงบนิ่งแต่ทรงพลังมหาศาล

เย่ไป๋กำหมัดแน่น เสียงอากาศระเบิดดังปังเบาๆ

ระบบแจ้งเตือน: จุดระเบิดเฟสหนึ่งเสร็จสมบูรณ์ สถานะปัจจุบัน: เสถียร

”

"ดูเหมือนว่าเส้นทางการฝึกตนของฉันนับจากนี้..." เย่ไป๋ปรายตามองเหล่าบิ๊กบอสในห้องสังเกตการณ์ที่ยืนอึ้ง มุมปากยกยิ้มอย่างช่วยไม่ได้ "...คงหนีไม่พ้นเส้นทางสาย 'เติมเงิน' เอ๊ย... สาย 'บริโภคยูเรเนียม' ที่ไม่มีวันหวนกลับซะแล้ว"