บทที่ 23 - ประเดิมสนาม กับดักล่ากระต่าย

บทที่ 23 - ประเดิมสนาม กับดักล่ากระต่าย

แม้เสียงค้านจะเงียบลงชั่วคราว แต่หลินเย่ว์รู้ดีว่าต้องมี "ผลงาน" ที่จับต้องได้ ถึงจะลบคำสบประมาทได้หมดจด เขาตัดสินใจเริ่มจากของที่ง่ายและเห็นผลที่สุด นั่นคือ "กับดัก" เพื่อพิสูจน์ให้ทุกคนเห็นว่า "ความรู้" กินได้จริง

เช้าวันนี้ หลินเย่ว์พาอาหมู่ อาสือ และนักรบหนุ่มที่สนใจวิธีการของเขาอีก 2-3 คน ไปยังป่าละเมาะที่มีรอยกระต่ายเยอะๆ เขาไล่เด็กๆ กลับค่ายไปก่อน เพราะการทำกับดักต้องใช้สมาธิและอาจมีอันตราย

"วันนี้เราไม่วิ่งไล่ ไม่พุ่งหอก แต่จะให้เหยื่อ 'เดินเข้ามาหา' เราเอง" หลินเย่ว์พูดพลางขีดเขียนแผนผังกับดักลงบนพื้นดิน: หลุมลึก ปากหลุมพรางด้วยกิ่งไม้ใบหญ้า มีกลไกกระตุก

อาหมู่ขมวดคิ้ว "แบบนี้... จะเวิร์คเหรอ? กระต่ายมันไวจะตาย ไม่เดินตกลงไปง่ายๆ หรอก"

"เราถึงต้องพรางตัวหลุม แล้วเลือกทำเลให้ถูกไง" หลินเย่ว์ยิ้ม ชี้ไปที่ดงหญ้าข้างหน้า "ตรงนั้นมีขี้กระต่ายกับรอยเท้าเยอะ แสดงว่าเป็นทางผ่านประจำ"

ว่าแล้วก็ลงมือ หลินเย่ว์สาธิตการเลือกจุด ขุดหลุมดักสัตว์บนเส้นทางที่กระต่ายใช้ประจำ สั่งให้อาหมู่ขุดหลุมลึกประมาณ 3 ฟุต ปากกว้าง 2 ฟุต ก้นหลุมกว้างกว่าปากหลุมเพื่อกันเหยื่อปีนขึ้น อาสือรับหน้าที่หาเถาวัลย์เหนียวๆ กับกิ่งไม้มาทำกลไก

หลินเย่ว์ลงมือทำกลไกเอง เขาใช้กิ่งไม้สดที่มีความยืดหยุ่นสูงดัดเป็นคันธนู ยึดไว้กับต้นไม้ข้างหลุม ผูกเถาวัลย์ต่อกับแผ่นไม้กระดานกลไก พอมีอะไรเหยียบ เถาวัลย์จะดีดผึง แผ่นไม้จะเด้งขึ้นมาปิดปากหลุม หรือเกี่ยวขาสัตว์ไว้

"มันจะดีดได้จริงดิ?" อาสือมุงดูด้วยความสงสัย เอานิ้วไปจิ้มๆ

"ระวัง!" หลินเย่ว์รีบห้าม "ตั้งกลไกเสร็จห้ามจับเล่น เดี๋ยวดีดใส่มือหัก หรือไม่กับดักก็เสีย"

อาสือแลบลิ้น รีบหดมือกลับ

ขุดหลุมเป็นงานใช้แรง อาหมู่กับเพื่อนเหงื่อท่วมกว่าจะได้หลุมตามสเปก หลินเย่ว์ตรวจสอบความเรียบร้อย แล้วเริ่มขั้นตอนการพรางตา เอากิ่งไม้พาดปากหลุม ปูใบไม้แห้งทับให้เนียนไปกับพื้น แล้วโรยเศษผลไม้รสเปรี้ยวที่กระต่ายชอบไว้ล่อใจ

กับดักเสร็จสมบูรณ์ มองภายนอกดูไม่ออกเลยว่ามีหลุมมรณะอยู่ตรงนั้น มีแค่กลิ่นผลไม้หอมๆ ลอยมาเตะจมูก

"แค่นี้เหรอ?" อาหมู่ยังลังเล "ถ้ากระต่ายไม่เดินมาทางนี้ล่ะ? ถ้าฝนตกใบไม้ไหลไปหมดล่ะ?"

"เราถึงต้องทำหลายๆ อัน แล้วเลือกที่สูงหน่อยน้ำจะได้ไม่ท่วม" หลินเย่ว์อธิบาย "นี่แค่แบบง่ายสุด เดี๋ยววันหลังจะสอนทำบ่วงดักขา กับดักหินหล่น สำหรับสัตว์ตัวใหญ่กว่านี้"

พวกเขาช่วยกันทำกับดักเพิ่มอีก 3 จุด ปรับขนาดและกลไกตามสภาพพื้นที่ เสร็จแล้วก็เกือบเที่ยง

"กลับกันเถอะ อีกครึ่งวันค่อยมาดู" หลินเย่ว์ปัดฝุ่นที่มือ "ขืนอยู่แถวนี้ กลิ่นคนจะไล่สัตว์หนีหมด"

ขากลับ พวกนักล่าหนุ่มต่างรู้สึกแปลกๆ ปกติล่าสัตว์ต้องวิ่งไล่จนลิ้นห้อย แต่นี่มาขุดหลุมแล้วเดินกลับ มันดู "สบาย" จนน่าสงสัย

"หลินเย่ว์ โลกนาย... เขาทำแบบนี้กันบ่อยเหรอ?" อาหมู่ถามอดไม่ได้ วิธีที่จับสัตว์ได้โดยไม่ต้องลงมือฆ่าฟันเอง มันดู "ฉลาด" เกินไปจนเหมือน "ขี้โกง" ในสายตาคนซื่อๆ แบบเขา

"ที่บ้านฉัน นี่เป็นวิธีปกติ" หลินเย่ว์ยิ้ม "แรงมีจำกัด ใช้สมองช่วยประหยัดแรง ได้ผลดีกว่าเยอะ"

อาหมู่พยักหน้าแบบงงๆ ในใจภาวนาขอให้มันได้ผลจริงเถอะ ไม่งั้นโดนพวกผู้เฒ่าสือบ่นหูชาแน่

ตกบ่ายแก่ๆ หลินเย่ว์พาอาหมู่กับอาสือกลับมาดูผลงาน พอใกล้ถึงจุดวางกับดัก ทุกคนย่องเบา กั้นหายใจลุ้นระทึก

กับดักแรก... เงียบกริบ สภาพเหมือนเดิม อาหมู่หน้าสลดลงนิดหน่อย กับดักที่สอง... ก็ยังว่างเปล่า อาสือถอนหายใจ สงสัยจะเหลว

แต่พอเดินมาถึงกับดักที่สาม จู่ๆ ก็ได้ยินเสียง กุกกัก และเสียงร้องแหลมๆ ของกระต่าย!

"โดนแล้ว!" อาสือร้องลั่น วิ่งนำเข้าไปดู

กองใบไม้ปากหลุมยุบลงไป แผ่นไม้กลไกดีดขึ้นมาขวางปากหลุมกันหนี ในหลุมมีกระต่ายป่าสีเทาตัวอ้วนกำลังกระโดดเหยงๆ ขาหน้ามีแผลถูกไม้บาดนิดหน่อย

"จับได้จริงด้วย!" อาหมู่ตาโตเท่าไข่ห่าน เขาเป็นพรานมาทั้งชีวิต เพิ่งเคยเห็นการล่าแบบ "นอนรอ" แล้วได้ของแบบนี้

หลินเย่ว์ยิ้มอย่างโล่งใจ ใช้ไม้กดตัวกระต่ายไว้ ให้อาสือลงไปจับมัดขึ้นมา ตัวหนักอึ้งน่าจะ 3-4 ชั่ง กินได้สองมื้อสบายๆ

ไปดูหลุมสุดท้าย แม้จะไม่มีตัว แต่กลไกดีดทำงาน แสดงว่ามีตัวอะไรมาเหยียบแต่หนีไปได้

"แค่นี้ก็เจ๋งแล้ว! ดีกว่าวิ่งไล่ทั้งวันไม่ได้อะไรเลย!" อาสือหิ้วกระต่ายโชว์อย่างตื่นเต้น

อาหมู่ยิ้มกว้าง มองหลินเย่ว์ด้วยสายตานับถือ "หลินเย่ว์ วิธีของนาย... สุดยอด!"

หลินเย่ว์มองกระต่ายในมือเพื่อน รู้สึกภูมิใจลึกๆ นี่ไม่ใช่แค่กระต่าย แต่มันคือใบเบิกทางสู่อนาคต

ขากลับ อาสือชูกกระต่ายโชว์ไปตลอดทาง พอถึงค่าย ข่าวเรื่องกับดักจับกระต่ายได้ก็แพร่สะพัด คนที่เคยสงสัยเริ่มมองหลินเย่ว์ด้วยสายตาที่เปลี่ยนไป โดยเฉพาะพวกที่เคยค้าน แม้จะไม่พูดชม แต่แววตาก็ลดความกังขาลงเยอะ

ท่านผู้เฒ่าเห็นกระต่าย ก็พยักหน้าให้หลินเย่ว์ มุมปากยกยิ้มนิดๆ

หลินเย่ว์รู้ว่านี่แค่การ "ลองเชิง" ความสำเร็จเล็กๆ นี้เหมือนหยดน้ำที่เริ่มเซาะหินในใจคน เขาต้องทำต่อ และทำให้ดีกว่านี้ เพื่อเปลี่ยนแปลงเผ่านี้ให้ได้