บทที่ 8 - ท่านผู้เฒ่าจับตามอง ที่พักพิงชั่วคราว

บทที่ 8 - ท่านผู้เฒ่าจับตามอง ที่พักพิงชั่วคราว

กลิ่นคาวเลือดจางลงไปบ้างเมื่อสายลมพัดผ่าน แต่ภาพความโหดร้ายยังติดตา ชาวเผ่าเริ่มจัดการซากสัตว์อย่างชำนาญ บางคนแล่เนื้อ บางคนถลกหนัง บางคนทำเปลหามคนเจ็บ ทุกอย่างเป็นไปอย่างรวดเร็วและเป็นระบบ

หลินเย่ว์ยืนเก้ๆ กังๆ ทำตัวไม่ถูก อยากช่วยแต่ก็กลัวเกะกะ สายตาเหลือบไปเห็นก้อนเนื้อสดๆ ที่ถูกแล่ออกมา... ความหิวทำให้ท้องไส้ปั่นป่วน แต่ภาพที่เห็นกลับชวนคลื่นไส้มากกว่าน่ากิน

"อูกา... ฮาลู..."

หัวหน้าหน้าบากเดินเข้ามาหา พูดอะไรบางอย่างพลางชี้ไปที่กองเนื้อ แล้วชี้ที่หลินเย่ว์ ท่าทางเหมือนถามว่า "จะเอามั้ย?" หรือ "นี่ส่วนของแก"

หลินเย่ว์ส่ายหน้า ชี้ที่ท้องตัวเองทำท่าหิว แต่ผายมือไปทางคนเจ็บและคนอื่นๆ สื่อว่า "ให้พวกเขาก่อนเถอะ"

หัวหน้าหน้าบากชะงักไปนิด แววตาอ่อนลง เขาหันไปกวักมือเรียกเด็กหนุ่มผอมแห้งคนหนึ่ง เด็กคนนั้นรีบวิ่งมาหยิบเนื้อสันในชิ้นสวยยื่นให้หลินเย่ว์อย่างนอบน้อม ไม่กล้าสบตาตรงๆ

หลินเย่ว์รับมา เนื้อยังอุ่นๆ อยู่เลย เขาพยักหน้าขอบคุณ "ขอบใจนะ"

เด็กหนุ่มทำหน้างงๆ ก่อนจะวิ่งกลับไปทำงานต่อ

หัวหน้าหน้าบากพยักหน้าให้หลินเย่ว์ทีหนึ่ง เป็นสัญญาณให้ตามเขามา

ทั้งคู่เดินลัดเลาะป่าเข้าไปจนถึงที่ราบลุ่มหุบเขา เบื้องหน้าคือหมู่บ้านขนาดย่อม มีเพิงพักทำจากไม้และหญ้าคากระจายตัวอยู่หลายสิบหลัง ผู้หญิงและคนแก่ชะโงกหน้าออกมาดูผู้มาเยือนด้วยความอยากรู้อยากเห็น

ที่นี่คงเป็นฐานที่มั่นของเผ่า

หัวหน้าหน้าบากพาเขาไปหยุดหน้าเพิงพักหลังใหญ่สุดที่มีหนังเสือดำแขวนหน้าประตู เขาตะโกนเรียกเสียงดัง

ม่านประตูเปิดออก ชายชราผมขาวโพลน หลังค่อมแต่ดวงตาใสกระจ่างเดินออกมา เขาใส่ชุดหนังสัตว์ปะติดปะต่อ สวมสร้อยกระดูกสัตว์ ดูขลังและน่าเกรงขาม

หัวหน้าหน้าบากก้มหัวรายงานด้วยน้ำเสียงเคารพ พลางชี้มาที่หลินเย่ว์ เล่าเหตุการณ์ที่ริมแม่น้ำให้ฟัง

สายตาของชายชรากวาดมองหลินเย่ว์อย่างละเอียด ตั้งแต่เสื้อกาวน์ขาดๆ ไปจนถึงเนื้อในมือ เหมือนกำลังตีราคาของแปลกหายาก หลินเย่ว์พยายามยืนนิ่ง สบตาตอบอย่างสุภาพ

สุดท้าย ชายชราพยักหน้า โบกมืออนุญาต

หัวหน้าหน้าบากหันมาทำมือบอกให้หลินเย่ว์ตามไปที่เพิงพักเก่าๆ ท้ายหมู่บ้าน สภาพดูร้างรา มีหยากไย่เกาะ แต่ก็ดีกว่านอนกลางดินกินกลางทราย

"ที่นี่... ของแก" (เดาจากท่าทาง)

หลินเย่ว์พยักหน้าขอบคุณ หัวหน้าหน้าบากทิ้งท้ายด้วยสายตาลึกซึ้งก่อนเดินจากไป

หลินเย่ว์เข้าไปในเพิง ทิ้งตัวลงนั่งบนกองฟางเก่าๆ ถอนหายใจยาวเหยียด รอดมาได้อีกวัน... แต่ปัญหาคือเนื้อในมือนี่สิ

กินดิบๆ ไม่ลงแน่

"ไฟ..."

เขาต้องการไฟ

หลินเย่ว์เดินออกมามองรอบๆ เห็นชาวบ้านกลุ่มหนึ่งกำลังย่างเนื้อกินกันอยู่ กลิ่นหอมยั่วน้ำลายสุดๆ แต่พอเขาเดินเข้าไปใกล้ เสียงคุยก็เงียบกริบ สายตาเปลี่ยนเป็นระแวงทันที

กำแพงที่มองไม่เห็นกั้นขวางระหว่างเขากับคนในเผ่า

หลินเย่ว์หยุดเดิน ยืนมองกองไฟนั้นด้วยความรู้สึกโดดเดี่ยว เขาเพิ่งเริ่มได้รับการยอมรับก็จริง แต่เส้นทางที่จะกลายเป็น "พวกเดียวกัน" ยังอีกยาวไกลนัก