บทที่ 9 - คืนสยองขวัญ อสูรบุกค่าย
บทที่ 9 - คืนสยองขวัญ อสูรบุกค่าย
บทที่ 9 - คืนสยองขวัญ อสูรบุกค่าย
ตะวันลับฟ้า ความมืดเข้าปกคลุมหุบเขา เสียงแมลงกลางคืนกรีดปีกดังระงม อากาศเย็นชื้นเริ่มแทรกซึมเข้ามาในกระดูก
หลินเย่ว์ขดตัวอยู่ในเพิงพัก ห่มหนังสัตว์ผืนเก่าที่มีคนเอามาให้ กัดกินเนื้อย่างไหม้ๆ ที่เด็กหนุ่มคนเดิม (อาหมู่) แอบเอามาให้เมื่อตอนเย็น รสชาติแย่แต่ก็ประทังชีวิตไปได้
ข้างนอกเงียบสงัด มีเพียงเสียงฟืนปะทุและเสียงฝีเท้าของยามเฝ้าระวัง หลินเย่ว์นอนไม่หลับ ภาพการต่อสู้เมื่อตอนกลางวันยังตามหลอกหลอน
กร๊อบ... แกรก...
เสียงแปลกปลอมดังขึ้นที่หน้าประตูเพิง เบามากจนแทบไม่ได้ยิน เหมือนมีตัวอะไรกำลังตะกุยฟาง
หนู?
หลินเย่ว์เด้งตัวลุกขึ้นนั่ง คว้าก้อนหินข้างตัวแน่น จ้องไปที่ประตูฝ่าความมืด
ผ่านช่องว่างของประตูไม้ไผ่สาน... ดวงตาคู่หนึ่งสะท้อนแสงไฟวาววับกำลังจ้องเข้ามาข้างใน!
ขนหัวลุกชันไปทั้งหัว... ไม่ใช่หนู... มันคือสัตว์อสูร!
มันกำลังดมกลิ่น สำรวจเหยื่อในเพิงอย่างใจเย็น
ทำไงดี? ตะโกนตอนนี้ยามจะมาทันไหม? หรือจะวิ่ง?
โครม!
ไม่ทันได้คิด เจ้าสัตว์ร้ายพุ่งชนประตูเข้ามาเต็มแรง! ประตูไม้เก่าๆ พังครืนลงมา หัวของมันมุดเข้ามาในเพิง เขี้ยวยาวโง้ง แยกเขี้ยวขู่คำราม
มันคือพวกเดียวกับที่เจอเมื่อตอนกลางวัน! มันแอบลอบเข้ามา!
"เฮ้ย!"
หลินเย่ว์ตัดสินใจในเสี้ยววินาที ปาก้อนหินใส่หัวมันสุดแรง แล้วพุ่งตัวชนผนังด้านหลังเพิง!
โครม!
ผนังเพิงที่ทำจากฟางและกิ่งไม้ผุๆ พังทลายลง หลินเย่ว์กลิ้งหลุนๆ ออกไปนอกเพิง ตะโกนสุดเสียง
"ปีศาจบุก! ช่วยด้วย!"
เสียงคำรามไล่หลังมาติดๆ เจ้าอสูรพังเพิงตามออกมา ลมหายใจรดต้นคอ หลินเย่ว์วิ่งหน้าตั้งไปที่กองไฟกลางหมู่บ้าน
"ว๊ากกก!"
ฟึ่บ!
คบเพลิงอันหนึ่งลอยข้ามหัวเขาไป กระแทกหน้าเจ้าสัตว์ร้ายเต็มๆ ไฟลุกพรึ่บใส่ขนหน้ามันจนมันร้องจ๊าก ชะงักกึก
ยามเฝ้าเวรวิ่งสวนขึ้นมา หอกหินในมือแทงสวนเข้าไปที่สีข้างมันทันที!
"ฆ่ามัน!"
ชาวบ้านตื่นกันทั้งค่าย คว้าอาวุธวิ่งกรูกันเข้ามา หัวหน้าหน้าบากกระโจนเข้ามาร่วมวง ขวานในมือสับลงอย่างแม่นยำ
การรุมสังหารเกิดขึ้นรวดเร็วและโหดเหี้ยม ไม่กี่อึดใจ ร่างเจ้าอสูรก็ลงไปนอนกระตุกแน่นิ่ง
หลินเย่ว์นั่งหอบตัวโยนอยู่กับพื้น มองดูซากสัตว์ร้ายด้วยความสยอง ถ้าเขาช้ากว่านี้นิดเดียวคงได้ไปนอนในท้องมันแล้ว
หัวหน้าหน้าบากเดินเข้ามา สีหน้าเคร่งเครียด เขาตวาดใส่ยามที่เฝ้าเวร ก่อนจะหันมามองหลินเย่ว์ด้วยสายตาซับซ้อน
แม้ไม่ใช่ความผิดของหลินเย่ว์ แต่การที่มีตัวประหลาดมาอยู่ แล้วคืนนั้นก็มีสัตว์ร้ายบุก... มันชวนให้คนคิดไปในทางร้ายได้ง่ายๆ
บรรยากาศเย็นเยือกกว่าลมหนาวเสียอีก หลินเย่ว์รู้ทันทีว่า สถานะของเขากำลังสั่นคลอนอย่างหนัก