บทที่ 7 - หินถามทาง สำแดงเดช

บทที่ 7 - หินถามทาง สำแดงเดช

สัตว์ร้ายสามตัวยืนจังก้าอยู่ชายป่าเป็นรูปสามเหลี่ยม ตัวที่บาดเจ็บยืนนำหน้า ส่งเสียงขู่ต่ำๆ น้ำลายเหนียวหนืดหยดติ๋งลงพื้น อีกสองตัวแยกออกซ้ายขวา ดวงตาสีเขียวลุกวาวจ้องเขม็งมาที่กลุ่มมนุษย์ ประเมินเหยื่ออย่างใจเย็น

ชายหน้าบาก—หลินเย่ว์ตั้งชื่อให้ในใจว่า "หัวหน้าหน้าบาก"—กระแทกไม้เท้าลงพื้น ตึง! เสียงหนักแน่นเรียกขวัญกำลังใจ ลูกน้องด้านหลังโห่ร้องรับ ขยับอาวุธเตรียมพร้อม ใบหน้าของพวกเขาไร้ความกลัว มีเพียงความดุดันตามสัญชาตญาณนักล่า

หลินเย่ว์มุดหัวหลบอยู่หลังโขดหิน หัวใจเต้นโครมคราม เขารู้ตัวดีว่าเป็นตัวถ่วงสุดๆ ในสถานการณ์นี้ จะให้ออกไปบวกก็ตายฟรี แต่จะให้นั่งเฉยๆ รอพวกนี้แพ้ เขาก็คงไม่รอดเหมือนกัน

ต้องทำอะไรสักอย่าง...

ยังไม่ทันคิดตก เจ้าตัวเจ็บที่ดูจะหัวร้อนสุดก็พุ่งกระโจนเข้าใส่หัวหน้าหน้าบากก่อนใคร!

"โฮก!"

หัวหน้าหน้าบากคำรามสวน ไม่ถอยแม้แต่ก้าวเดียว เขาเหวี่ยงขวานหินในมือสวนกลับไปเต็มแรง

เปรี้ยง!

เสียงขวานปะทะกล้ามเนื้อคอดังสนั่น เจ้าสัตว์ร้ายชะงักกึก ส่วนหัวหน้าหน้าบากก็เซถอยหลังไปสองก้าวจากแรงปะทะ

จังหวะชุลมุนเริ่มขึ้น นักรบชนเผ่ากรูเข้าไปช่วย รุมแทงหอกใส่เจ้าตัวเจ็บ ส่วนอีกสองตัวที่เหลือก็ไม่รอช้า พุ่งเข้าโจมตีปีกซ้ายขวาของกลุ่มคนป่าทันที

"ฆ่ามัน!" (เดาจากเสียงตะโกน)

การต่อสู้ตะลุมบอนเกิดขึ้นอย่างดุเดือด เลือดสาดกระเซ็นย้อมหาดหิน หลินเย่ว์แอบดูอยู่หลังหินด้วยความทึ่ง คนพวกนี้อึดและสู้ยิบตาจริงๆ คนหนึ่งโดนตบจนไหล่ยุบยังกัดฟันสวนหอกกลับไปได้

แต่สัตว์อสูรพวกนี้ก็หนังเหนียวเกินคาด ตบทีเดียวคนป่ากระเด็นไปสองคน สถานการณ์เริ่มแย่ หัวหน้าหน้าบากติดพันกับเจ้าตัวเจ็บ ส่วนอีกตัวฝ่าวงล้อมเข้ามาได้ พุ่งตรงไปยังเด็กหนุ่มคนหนึ่งที่ดูเงอะงะ อายุน่าจะแค่สิบสี่สิบห้า

เด็กหนุ่มหน้าซีดเผือด ยืนขาตายทำอะไรไม่ถูก

"ระวัง!"

หลินเย่ว์ตะโกนลั่น มือคว้าก้อนหินแม่น้ำขนาดเหมาะมือได้ก็ขว้างออกไปตามสัญชาตญาณ!

โป๊ก!

หินพุ่งเข้าแสกหน้าเจ้าสัตว์ร้ายเต็มๆ แม้จะไม่แรงพอจะฆ่ามัน แต่มันก็ชะงักกึกด้วยความงุนงง

เด็กหนุ่มได้สติ รีบกลิ้งหลบคมเขี้ยวไปได้อย่างหวุดหวิด

แต่การกระทำนั้นทำให้หลินเย่ว์ซวยแทน เจ้าสัตว์ร้ายหันขวับมามองตัวการ แววตาอาฆาตเปลี่ยนเป้าหมายจากเด็กหนุ่มมาที่เขาแทน! มันย่อตัวเตรียมพุ่งเข้าใส่

"ชิบหาย..."

หลินเย่ว์หน้าซีด รีบหดหัวกลับหลังหิน ได้ยินเสียงลมหายใจฟืดฟาดและกลิ่นเหม็นเน่าที่ใกล้เข้ามาทุกที

ฉึก!

เสียงหอกแหวกอากาศดังขึ้น ตามด้วยเสียงร้องโหยหวนของสัตว์ร้าย

หลินเย่ว์โผล่หัวออกไปดู เห็นหอกหินปักคาตาเจ้าสัตว์ร้ายตัวนั้น! เด็กหนุ่มคนที่เขาช่วยไว้นั่นเอง เป็นคนขว้างหอกสวนมาช่วยเขาในนาทีวิกฤต

เด็กหนุ่มหอบหายใจแฮกๆ มองหลินเย่ว์ด้วยสายตาที่เปลี่ยนไป จากความระแวงกลายเป็นความซาบซึ้งและยอมรับ

หลินเย่ว์พยักหน้าให้ แล้วหันกลับมามองสนามรบ สมองแล่นเร็วปรู๊ด เขาอาจจะสู้ประชิดตัวไม่ได้ แต่เขามีสกิล "ปาระยะไกล" แม่นยำใช้ได้เลยนี่หว่า!

เขามองหาเป้าหมายต่อไป... หัวหน้าหน้าบากกำลังลำบาก เจ้าตัวเจ็บหนังเหนียวมาก ฟันไม่เข้าสักที

หลินเย่ว์สูดหายใจลึก คว้าหินก้อนใหญ่ขึ้นมา เล็งไปที่แผลเก่าที่ตาของเจ้าสัตว์ร้ายตัวนั้น

"กินนี่ซะ!"

เขาเกร็งแขนวาดวงสวิง ขว้างหินออกไปสุดแรงเกิด

ผัวะ!

แม่นราวจับวาง! หินกระแทกเข้าแผลเดิมที่ตาอย่างจัง เจ้าสัตว์ร้ายร้องลั่นด้วยความเจ็บปวด สะบัดหัวไปมาจนเสียจังหวะ

หัวหน้าหน้าบากไม่ปล่อยโอกาสทองหลุดมือ เขาคำรามก้อง รวบรวมพลังทั้งหมดฟันขวานลงที่คอหอยที่เปิดโล่งของมัน!

กร๊อบ!

เสียงกระดูกหักดังลั่น คอเจ้าสัตว์ร้ายบิดเบี้ยว เลือดพุ่งกระฉูด ร่างมหึมาทรุดฮวบลงสิ้นใจคาที่

พอตัวจ่าฝูงตาย สถานการณ์ก็พลิกกลับทันที นักรบชนเผ่าฮึกเหิม รุมจัดการตัวสุดท้ายจนมันสิ้นฤทธิ์ไปในที่สุด

ความเงียบกลับคืนสู่หาดหิน เหลือเพียงเสียงหอบหายใจและเสียงร้องโอดโอยของผู้บาดเจ็บ

หลินเย่ว์ค่อยๆ เดินออกมาจากที่ซ่อน มองดูซากสัตว์ร้ายสามตัวด้วยใจระทึก

หัวหน้าหน้าบากเดินตรงดิ่งมาหาเขา ร่างกายโชกเลือดแต่แววตายังคมกริบ เขามองหลินเย่ว์นิ่งๆ สายตาที่เคยดูถูกและระแวงหายไป แทนที่ด้วยความประเมินค่าและความสนใจ

เขาไม่ได้พูดอะไร แต่หันไปสั่งลูกน้องให้เก็บกวาดพื้นที่ เด็กหนุ่มที่หลินเย่ว์ช่วยไว้เดินเข้ามาหา พูดภาษาพื้นเมืองรัวเร็ว น้ำเสียงตื่นเต้นและเต็มไปด้วยความขอบคุณ

หลินเย่ว์ยิ้มบางๆ พยักหน้ารับ

เขารู้ตัวแล้วว่า การขว้างหินเมื่อกี้ไม่ใช่แค่ช่วยชีวิตคน แต่มันคือการ "โชว์ของ" ให้คนพวกนี้เห็นว่าเขามีประโยชน์ ไม่ใช่ตัวถ่วง และนี่อาจเป็นใบเบิกทางใบแรกที่จะทำให้เขามีที่ยืนในโลกเถื่อนแห่งนี้