บทที่ 20 - เข็มขัดนักผจญภัย & นักปรุงยาผู้เหี้ยมโหด

[เข็มขัดนักผจญภัย (ทั่วไป - เอว)] [ค่าป้องกันเอว: 20] [อุปกรณ์ที่ติดตั้ง: ตะขอแขวนอาวุธ, มีดแล่เนื้อ, เชือกถักพิเศษ, แท่งจุดไฟ, กระเป๋าใส่ขวดยา] [ช่องว่างเหลือ: 2] [ความทนทาน: 25/30]

"ครั้งหนึ่งข้าเคยเป็นนักผจญภัย... จนกระทั่งโดนพ่อบ้านของยัยผู้หญิงคนนั้นตีขาหัก — ชายบนรถเข็นผู้ไม่ประสงค์ออกนาม"

นี่คือสิ่งที่เฒ่าซัตตันเอามาแลกกับหมาป่าทั้งตัว เข็มขัดยุทธวิธีทำจากหนังวัวกว้างสามนิ้ว สภาพผ่านการใช้งานมาบ้าง ในฐานะอุปกรณ์จำเป็นสำหรับการผจญภัย มันไม่ได้เพิ่มค่าสถานะพิเศษอะไร แต่ค่าที่แท้จริงของมันอยู่ที่อุปกรณ์เสริมที่ติดมาด้วย

แม้จะเป็นของจุกจิกและเป็นมือสอง แต่คุณภาพคับแก้วและใช้งานได้จริง มีตะขอแขวนอาวุธ ดาบก็ไม่ต้องห้อยโตงเตงกับห่วงเหล็กอีกต่อไป มีมีดแล่เนื้อ เดี๋ยวตอนชำแหละกวางคงช่วยลดความยุ่งยากได้เยอะ ส่วนแท่งจุดไฟและเชือกที่แข็งแรง ก็ช่วยให้ชีวิตประจำวันสะดวกขึ้นมาก

แน่นอน สิ่งที่มีค่าที่สุดในบรรดาอุปกรณ์พวกนี้คือกระเป๋าใส่ขวดยาที่มาพร้อมขวดเปล่า 5 ใบ ทำให้ใบไม้แห้งม้วนที่จอนกะจะเอามาใช้แทนขวดกลายเป็นหมันไปเลย

เขามองดูเข็มขัดหน้าตาธรรมดาเส้นนี้ แล้วถอนหายใจเบาๆ "ติดหนี้บุญคุณอีกแล้วสิ..."

อีกครั้งแล้วที่คนแคระเฒ่าแสดงความห่วงใยในแบบฉบับของตัวเองต่อ "รุ่นหลาน" ที่แกเข้าใจไปเอง มันทำให้จอนรู้สึกผิดลึกๆ จริงอยู่ที่เขารับความทรงจำของร่างเดิมมา เป็นจอน และก็เป็น "จอน" แต่สุดท้าย เขาก็ไม่ใช่ "จอน" คนเดิมที่ถูกรังแกแล้วไม่สู้ คนที่จนตรอกเหมือนกระต่ายถึงจะกล้ากัด เขามีแค้นต้องชำระ เขาร้องไห้เป็น หัวเราะเป็น และพร้อมจะโหดเหี้ยมกับใครก็ตามที่คุกคามเขา และที่สำคัญ หัวใจของเขาอยู่ที่อีกฟากฝั่งของโลกที่ห่างไกล เพื่อที่จะกลับบ้าน เขาต้องเก่งขึ้น เป็นไปไม่ได้ที่จะอยู่หมู่บ้านนี้คอยดูแลคนแคระเฒ่าไปตลอด เพราะงั้น ตอนจะออกมา เขาถึงพูดว่าจะสร้างโรงงานตีเหล็กที่ใหญ่ที่สุดให้แก การช่วยสานฝันให้คนแคระเฒ่า คือสิ่งตอบแทนที่ดีที่สุดเท่าที่เขาจะนึกออก

จอนเก็บเข็มขัดลงถุง สายตามองไปที่ภารกิจ [คำไหว้วาน: เก็บตัวอย่างแร่] พึมพำกับตัวเอง "โลหะเทพเจ้า... ไม่รู้ว่าทองคำเมฆาที่ใช้สร้างวิหารลอยฟ้า หรือเหล็กหลอมบริสุทธิ์ที่ใช้ทำมงกุฎจอมมารเพลิงนรก จะคู่ควรกับฉายานี้ไหม..." "อืม... ดูเหมือนจะคิดไกลไปหน่อย เอาเป็นว่ากวาดเหมืองร้างนั่นให้เกลี้ยงก่อนค่อยว่ากัน..."

...

แสงอัสดงลอดผ่านหน้าต่างผุพัง อาบย้อมกระท่อมโทรมๆ ด้วยสีทองอบอุ่น กองฟืนส่งเสียงแตกเปรี๊ยะ ขากวางย่างบนไฟส่งเสียงฉ่าๆ ไขมันหยดลงถ่านร้อนจนควันฉุย กลิ่นหอมฟุ้งตลบอบอวล จอนนั่งขัดสมาธิหน้ากองไฟ ตรงหน้ามีแผ่นหินสะอาดหนุนด้วยท่อนไม้ บนนั้นวางเรียงรายด้วยสมุนไพรนานาชนิดที่เก็บมาวันนี้ นี่คือ "โต๊ะปรุงยา" ฉบับทำมือ เพื่อการลุย [เหมืองร้าง] พรุ่งนี้ เขาต้องเตรียมพร้อมให้ดีที่สุด

"เอาล่ะ มาดูกันซิว่าหน้าต่างอาชีพรองจะให้อะไรดีๆ บ้าง..."

จอนหยิบ "หญ้าใบดาบ" ขึ้นมาอย่างระมัดระวัง นิ้วคีบที่ใบ อีกมือจับที่โคนอวบอ้วน เจ้านี่มีพิษ นักปรุงยาทั่วไปไม่กล้าจับมือเปล่า ต้องใช้เครื่องมือ แต่จอนไม่เหมือนใคร เขามีสกิลนำทาง!

[สกัด] ทำงาน!

สัญชาตญาณแบบเดียวกับตอนใช้สกิลต่อสู้ผุดขึ้นมา ราวกับเขาเคยจัดการสมุนไพรต้นนี้มาแล้วนับครั้งไม่ถ้วน มือไม้ขยับไปเองอย่างเป็นธรรมชาติ ปลายนิ้วกดลงบนเส้นใบที่อวบที่สุดของใบดาบด้วยน้ำหนักที่พอเหมาะ น้ำยางสีเขียวอมดำซึมออกมาจากปลายใบ รวมตัวกันเป็นหยดพิษสีเขียวมรกต หยดลงในขวดยาที่ล้างด้วยน้ำหิมะสะอาดพอดิบพอดี

จอนมองดูพิษหนืดข้นค่อยๆ ละลายในน้ำจนกลายเป็นหมอกสีเขียวมรกตด้วยสายตามุ่งมั่น หนึ่งหยด สองหยด พอแค่นี้ เขาวางหญ้าใบดาบที่เริ่มเหี่ยวลง หยิบกระปุกสารสกัดหญ้าโลหิตอ่อนมา คีบผงยาออกมานิดหน่อย กะปริมาณแล้วค่อยๆ โรยลงไป หมอกสีเขียวเริ่มเปลี่ยนเป็นสีแดงเข้ม พอจอนรู้สึกว่าปริมาณพอดีแล้ว ก็ยัดกลีบดอกไม้สีขาวซีดลงไปในขวด จากนั้นก็ปิดจุก

[ปรุงผสม] ทำงาน!

หนุ่มต่างถิ่นหยิบขวดยาขึ้นมา ข้อมือหมุนวนเป็นจังหวะเนิบนาบแต่มั่นคง ส่วนผสมในขวดตอนแรกแยกชั้นกันชัดเจน แต่ด้วยการชักนำของสกิล จอนเหมือนจะ "สัมผัส" ได้ว่าพวกมันกำลังหลอมรวมกัน พิษเขียว ผงยาแดง กลีบดอกไม้ขาว ของเหลวผสมหมุนวน ดึงดูด และกลายเป็นของเหลวสีแดงเข้มเหมือนไวน์ชั้นดี กลิ่นหอมประหลาดของพืชผสมกับกลิ่นเนื้อย่างหอมๆ ตลบอบอวลไปทั่วห้อง แต่แป๊บเดียวก็จางหายไปเมื่อยาปรุงเสร็จ เสียงแจ้งเตือนที่คุ้นเคยดังขึ้น

[ปรุง "ยาโลหิตคลั่ง" สำเร็จ ได้รับค่าประสบการณ์ทั่วไป 50 แต้ม] [ความชำนาญนักปรุงยา +5]

[ยาโลหิตคลั่ง (ทั่วไป): เมื่อดื่มแล้วจะลดพลังชีวิต เพื่อแลกกับค่าพละกำลังชั่วคราว ผลและระยะเวลาขึ้นอยู่กับปริมาณที่ใช้] [ส่วนผสม: น้ำ, สารสกัดหญ้าโลหิตอ่อน, น้ำยางหญ้าใบดาบ, ผงกลีบดอกไม้กระดูกขาว] [อัตราส่วน: 20 : 5 : 2 : 1]

"คำเตือน: หากใช้เกินขนาด พิษจะสะสมในร่างกาย ทำให้ติดสถานะเป็นพิษ ร้ายแรงถึงขั้นเสียชีวิต"

"สำเร็จ!"

จอนถอนหายใจอย่างโล่งอก มุมปากยกขึ้น ฟังก์ชันอาชีพรองไม่ทำให้ผิดหวังจริงๆ! มีสูตร มีสกิล ทีเดียวผ่าน! ยาตัวนี้ดูจากสรรพคุณก็รู้ว่าเนื้อแท้มันคือยาพิษอ่อนๆ แค่ "พิษ" ของมันดันให้ผลข้างเคียงเป็น "เพิ่มพละกำลัง" ในหมู่ผู้เล่น ยาชนิดนี้มักเป็นที่นิยมของพวก [นักรบคลั่ง] ที่บ้าเลือด เอาไว้ลดเลือดตัวเองเพื่อเปิดใช้งานสกิลไม้ตาย [บ้าคลั่ง] และรับบัฟมหาศาล

จอนเลือกใช้มันก็เพื่อลดเลือดเหมือนกัน แต่เป้าหมายคือเพิ่มดาเมจให้สกิล [สวนกลับวิกฤต] ชดเชยจุดอ่อนที่เขาอัปสเตตัสลงความทนทานจนขาดดาเมจปิดฉาก ไพ่ตายแบบนี้อาจจะไม่ได้ใช้ แต่ต้องมีติดตัวไว้! แถมเขายังได้เปรียบกว่าคนอื่นในการใช้ยานี้ เพราะเขามี [หัวใจแห่งสมดุล] ที่เปลี่ยนมานาเป็นเลือดได้ พอดื่มยาแล้วเลือดลด มันก็จะเด้งกลับมาทันที รับประกันว่าเลือดจะไม่ลดจนถึงขีดอันตราย

"ถ้าใช้เอง อาจจะเพิ่มปริมาณได้อีกนิด แลกกับพละกำลังที่มากขึ้น..." "แต่ต้องระวังอย่าให้เกินขีดจำกัด พิษเจ้านี่แรงขนาดอาชีพคลาสทางการยังเอาไม่อยู่..."

จำใส่ใจไว้แล้ว จอนก็โยนฟืนเข้ากองไฟ ดึงมีดแล่เนื้อที่ล้างสะอาดออกมา เฉือนเนื้อกวางย่างชิ้นหนึ่งเข้าปากเคี้ยวตุ้ยๆ "อืม ไม่เหม็นสาบจริงด้วย แต่รสชาติจืดชืดไปหน่อย... ไว้มีเงินต้องหาเครื่องเทศติดตัวไว้บ้าง จะได้กินอร่อยๆ"

แสงไฟส่องกระทบใบหน้ามุ่งมั่นของจอน และส่องให้เห็นเสบียงที่เริ่มพอกพูนในกระท่อม หนังกวางขึงตึงอยู่บนผนัง เนื้อกวาง เครื่องใน ถูกห่อด้วย "ตู้เย็นธรรมชาติ" ฉบับชาวเหนือ กองไว้มุมห้องที่ลมโกรก กันลมและรักษาความเย็นไปในตัว ชีวิตเริ่มดีขึ้นแล้ว แต่ยังไม่ใช่เวลาพัก พอกินเนื้อรองท้องไปไม่กี่ชิ้น จอนก็เช็ดมือ แล้วหันกลับมาปรุงยาต่อ นอกจาก [ยาโลหิตคลั่ง] เขายังต้องเตรียมยาพิษสำหรับอาบอาวุธ และกรดกัดกร่อนสำหรับละลายเกราะพวกแมลง ทั้งหมดนี้ เพื่อภารกิจ [เหมืองร้าง] ในวันพรุ่งนี้!