บทที่ 14 - อาถรรพ์แบกกวางเจอหมาป่า?

เสียงแจ้งเตือนของระบบค่อยๆ จางหายไป

แต่จอนยังคงจมดิ่งอยู่กับความรู้สึกเปลี่ยนแปลงในร่างกาย

แม้ตอนเปลี่ยนอาชีพเป็นนักเวทฝึกหัดจะมีการเพิ่มค่าสถานะเหมือนกัน แต่นั่นเป็นความเปลี่ยนแปลงทางจิตใจที่ค่อนข้างเป็นนามธรรม รู้สึกวูบเดียวแล้วก็หายไป

แต่การอัปเลเวลนักรบฝึกหัด ความเปลี่ยนแปลงมันชัดเจนกว่ามาก!

แค่พละกำลัง 1 แต้ม กับความทนทาน 1 แต้ม แต่ผลที่ส่งถึงร่างกายคือเรี่ยวแรงมหาศาล เลือดลมสูบฉีดพลุ่งพล่าน!

สัมผัสได้ถึงรายละเอียดเล็กๆ น้อยๆ อย่างอุปกรณ์ที่สวมใส่ดูเบาลง ความหนาวเย็นภายนอกกัดกินร่างกายน้อยลง!

ความเปลี่ยนแปลงทั้งหมดนี้ทำให้จอนรู้สึกเปรมปรีดิ์จากก้นบึ้งหัวใจ

เขากำหมัดแน่น สัมผัสถึงกล้ามเนื้อท่อนแขนที่เกร็งตัวและพลังที่เพิ่มพูนขึ้นเรื่อยๆ

เขารู้สึกว่า ถ้าหมัดนี้ต่อยออกไปกระแทกหน้าพวกชาวบ้านปากดี คงเลาะฟันพวกมันร่วงได้หลายซี่!

และนี่ เป็นแค่จุดเริ่มต้น

นักรบฝึกหัดเลเวล 2 นอกจากได้สเตตัสพละกำลัง 1 และความทนทาน 1 แล้ว ยังได้แต้มสถานะอิสระ 1 แต้ม กับแต้มสกิลอีก 1 แต้ม

สำหรับทรัพยากรอันล้ำค่าสองอย่างนี้ เขาวางแผนไว้ในใจเรียบร้อยแล้ว

"แต้มสกิลเก็บไว้ แต้มสถานะลงความทนทาน!"

แต้มสกิลนอกจากได้ตอนอัปเลเวลอาชีพแล้ว ยังหาได้จากภารกิจยากๆ หรือเหตุการณ์พิเศษ แต่ก็ไม่ใช่ของหาง่าย

เพราะมันสามารถอัปเกรดสกิลได้ทันที 1 เลเวลโดยไม่มีเงื่อนไข!

สกิลดาดๆ อย่าง [ความชำนาญอาวุธ] หรือ [โจมตีฉับพลัน] อย่าหวังว่าจะได้แอ้ม แม้แต่สกิลระดับหายากอย่าง [สวนกลับวิกฤต] ก็ยังไม่คู่ควร!

สกิลที่คู่ควรให้จอนใช้แต้มสกิลอัปเกรด ต้องเป็นสกิลระดับสีม่วงมหากาพย์ หรือสีทองตำนาน ที่นอนรอการปลดล็อคอยู่ในหน้าต่างสกิลของเขาเท่านั้น!

สกิลอื่น แค่ขยันฝึกหรือใช้ XP อัปเอาก็พอ

ส่วนแต้มสถานะลงความทนทาน เหตุผลก็ง่ายมาก

ด้วยพรสวรรค์เผ่าพันธุ์ [อดทน] และพรสวรรค์เริ่มต้น [กายาแกร่ง] จอนมีอัตราการเติบโตของค่าความทนทานถึง 25%

พูดง่ายๆ คือ ทุก 1 แต้มที่ลงไป จะได้ค่าความทนทานจริง 1.25 แต้ม!

ซึ่งเห็นได้ชัดจากตอนอัปเลเวลเมื่อกี้

ทุก 4 แต้มที่เพิ่มขึ้น จะได้แถมฟรีอีก 1 แต้ม!

แถม...

"ตอนนี้ฉันมีสองอาชีพ นักเวทฝึกหัดอัปเลเวลก็ได้สติปัญญาและจิตวิญญาณเพิ่ม แถมได้แต้มสถานะกับแต้มสกิลอีก... ถ้าปั้นสองอาชีพฝึกหัดจนเต็มเลเวล 20 ทั้งคู่ ก็จะได้แต้มสถานะ 40 แต้ม แต้มสกิล 40 แต้ม!"

คิดถึงตรงนี้ มุมปากจอนก็ฉีกยิ้มจนแก้มปริ

"ถ้าเอาแต้มพวกนี้ไปลงความทนทานหมด... หึหึ...!"

แค่คิดก็ฟินแล้ว!

"ระบบ อัปค่าความทนทาน!"

[จัดสรรค่าสถานะ: ความทนทาน 8.25 → 9.5]

หน้าต่างสถานะเปลี่ยนไป จอนรู้สึกเหมือนเส้นเอ็นและกระดูกยืดขยาย!

ตอนนี้พอมองดูสถานะ เลือดสูงสุดพุ่งจาก 210 เป็น 285 ค่ากำลังกายสูงสุดก็แตะ 82 อึดขึ้นเห็นๆ!

และด้วยฤทธิ์ของสารสกัดหญ้าโลหิตอ่อนที่ย่อยสลายบวกกับการฟื้นฟูจากค่าความทนทานที่เพิ่มขึ้น ตอนนี้สภาพร่างกายเขาเกือบจะเต็มร้อย!

"เขาว่าไงนะ... ตัวข้าในวันนี้ มิใช่ตัวข้าในวันวาน..."

หนุ่มต่างถิ่นถอนหายใจอย่างพึงพอใจ เช็คของรางวัลวันนี้เสร็จ ก็แบกซากลูกกวางขึ้นบ่า หันหลังเดินกลับ

การเข้าป่าวันนี้ นอกจากได้สมุนไพรที่ต้องการ ได้ลูกกวางมาหนึ่งตัว ยังอัปเลเวลเป็น 2 ได้สำเร็จ!

เป้าหมายครบถ้วน กลับบ้านได้

—

แสงแดดยามบ่ายต้นฤดูหนาวสาดส่องอย่างเกียจคร้าน ทะลุกิ่งก้านต้นเบิร์ชโปร่งตา ทิ้งเงากระดำกระด่างสีทองบนพื้นหิมะนุ่ม

อุณหภูมิอุ่นขึ้นเล็กน้อย หิมะบนกิ่งไม้เริ่มละลาย หยดน้ำใสไหลติ๋งๆ ลงกระทบพุ่มไม้และใบสนที่ปกคลุมด้วยหิมะ บรรเลงเพลงธรรมชาติอันแผ่วเบา

จอนรู้ดี นี่เป็นแค่ลางบอกเหตุของพายุหิมะลูกใหญ่ที่กำลังจะตามมา

หมดช่วงต้นฤดูหนาว ก็คือ "ฤดูหนาวอันโหดร้าย" ที่ยาวนาน

แต่แล้วไงใครแคร์?

อย่างน้อยตอนนี้ ป่าแห่งนี้ก็งดงามมาก

อากาศสดชื่นเจือกลิ่นหอมของดินชื้นและกลิ่นไม้เย็นๆ เหมือนดมการบูร ช่วยให้สมองปลอดโปร่ง

จอนแบกซากลูกกวางหนักอึ้ง สัมผัสพลังใหม่ที่ไหลเวียนในกล้ามเนื้อ ดาบแกว่งไกวข้างเอว โล่แขนกระชับมั่น รู้สึกก้าวย่างเบาสบายกว่าขามาเยอะ

เขาดื่มด่ำกับความสงบสุขชั่วคราวนั้น พลางคิดเมนูอาหารในใจ

"กลับไปจะแล่เนื้อกวาง เนื้อเอามาย่าง กระดูกเอามาต้มซุป..."

"เขาว่ากันว่ากวางรุ่นกระทงแบบนี้กลิ่นสาบไม่แรง รสชาติอร่อยที่สุด..."

แค่คิด น้ำลายก็สอ

เขายังไม่ได้ลิ้มรสเนื้อสัตว์ของโลกนี้แบบจริงๆ จังๆ เลย ไก่ตากแห้งเมื่อคืนรสชาติโดนยากลบไปหมด!

ทว่า ขณะที่จอนเดินมาได้ครึ่งทาง ใกล้จะถึงหมู่บ้าน เสียง แกรบ แกรบ แผ่วเบาที่แทบจะกลืนไปกับเสียงหยดน้ำละลาย กลับเสียดแทงเข้ามาทำลายอารมณ์สุนทรีย์ของเขาเหมือนลิ่มน้ำแข็ง

ฝีเท้าของชายหนุ่มชะลอลงจนแทบหยุดนิ่ง ลมหายใจแผ่วเบายาวนาน

หูของเขากระดิกเล็กน้อย ประสาทสัมผัสที่เฉียบคมขึ้นจากการเพิ่มค่าจิตวิญญาณจับทิศทางเสียงได้ทันที — จากพุ่มไม้ทางด้านหลังเยื้องขวา

เสียงทึบๆ เป็นจังหวะสม่ำเสมอ เป็นเสียงกดทับของวัตถุหนักบนหิมะกึ่งละลาย — ไม่ใช่ฝีเท้าย่องเบาของสัตว์กินพืชแน่นอน

ประสบการณ์บอกเขาว่า มันคือหมาป่า!

และอยู่ใกล้มาก แค่หลังต้นไม้ห่างไปไม่ถึงสิบเมตร

"ชิ..."

จอนสบถเบาๆ คิ้วขมวดมุ่น

"นี่ฉันโดนคำสาป 'แบกกวางต้องเจอหมา' หรือไงวะเนี่ย?"

บ่นไปงั้น แต่ความระแวดระวังภัยพุ่งปรี๊ด

นี่มันใกล้ชายป่ามากแล้ว เดินอีกไม่ถึงชั่วโมงก็ถึงหมู่บ้านโนมู!

ร่างเดิมก็ตายเพราะหมาป่าตอนแบกกวางกลับ เขาเพิ่งล่ากวางได้จะแบกกลับ ก็มาเจออีหรอบเดิม?

ปกติหมาป่าจะหากินในป่าลึก ทำไมมาโผล่แถวนี้เวลานี้?

ครั้งแรกเรียกบังเอิญ สองครั้งมันชักจะไม่ใช่เรื่องบังเอิญแล้ว

"หรือว่า... ฝูงหมาป่าในเทือกเขาซู่ลี่เกิดความเปลี่ยนแปลง?"

สมองของชายหนุ่มแล่นเร็วรี่ พยายามนึกถึงอีเวนต์ต่างๆ ในดินแดนไวท์เบิร์ชที่เคยเล่นในเกม

น่าเสียดาย อีเวนต์ใหญ่ๆ หรือข่าวซุบซิบดาราเขาพอรู้ แต่ไอ้เรื่อง "หมาป่าอาละวาด" ที่เป็นเหตุการณ์สุ่มระดับท้องถิ่นแบบนี้ เขาจำไม่ได้เลย

"ช่างแม่ง..."

ยังไงซะ มันก็เล็งเขาไว้แล้ว แทนที่จะรอให้มันลอบกัด สู้เปิดเกมรุกก่อนดีกว่า!

จอนหยุดเดิน วางซากลูกกวางลงบนพื้นหินสีเทาที่หิมะละลายไปเกือบหมดและมีแดดส่องถึง

เขาปาดมีดลงบนคอกวางด้วยสีหน้าไร้อารมณ์

เลือดกวางสดๆ ไหลทะลัก นองไปตามร่องหิน

สำหรับหมาป่าที่หิวโหย นี่คือสิ่งยั่วยวนที่อันตรายที่สุด

จากนั้น พรานหนุ่มค่อยๆ หันกลับมาเผชิญหน้ากับพุ่มไม้นั้น ยกโล่แขนซ้ายขึ้นมาการ์ดหน้าอกดัง กริ๊ก มือขวากระชับดาบแน่น แล้วใช้ใบดาบเคาะโล่

"ปัง—ปัง—ปัง—!"

พร้อมกันนั้น ปากก็ส่งเสียงร้องประหลาดๆ ออกมา "โฮ่ง โฮ่ง~ โฮ่ง โฮ่ง~"