บทที่ 4 - ดาบเดียวสะบั้นหัว!

เมื่อกลิ่นคาวเลือดของกวางค่อยๆ แผ่กระจาย จอนรู้สึกได้ชัดเจนว่าเจ้าจิ้งจอกหิมะยักษ์ตัวนั้นเริ่มจะอดรนทนไม่ไหวแล้ว

สัตว์ร้ายยังไงก็เป็นสัตว์ร้าย ต่อให้เจ้าเล่ห์แค่ไหนก็มีขีดจำกัด

การที่เขาแกล้งทำตัวไร้การป้องกันอยู่ตอนนี้ ก็เพื่อหลอกให้มันตายใจ ลดความระแวดระวังลง

ฉับ

คมมีดตวัดลง ตัดผ่านเนื้อและกระดูก ขากวางข้างหนึ่งถูกแล่แยกออกมา เลือดกวางที่เริ่มจับตัวแข็งค่อยๆ ไหลรินจากเส้นเลือดใหญ่ที่ขา แผ่ซ่านลงบนพื้นหิมะ ราวกับสีแดงฉานถูกปาดป้ายลงบนกระดาษขาวสะอาดอย่างย่ามใจ แดงฉานบาดตา

เสียง แซ่ก แผ่วเบา เคลื่อนที่เข้ามาใกล้จากไม่ไกลนัก

มันเริ่มขยับแล้ว

จอนลอบยิ้มในใจ แต่สีหน้ายังคงเรียบเฉยไม่เปลี่ยนแปลง ตวัดมีดอีกครั้งผ่าท้องกวาง กลิ่นเครื่องในที่เข้มข้นยิ่งกว่าเดิมฟุ้งกระจายออกมา

เสียง แซ่ก ดังใกล้เข้ามาอีก แต่พอถึงระยะห่างที่น่าสงสัย เสียงนั้นก็เงียบหายไปดื้อๆ

'จะมาแล้ว...'

พรานหนุ่มกระชับมีดเดินป่าในมือแน่น ค่อยๆ โน้มตัวลงต่ำ ล้วงมือเข้าไปในช่องท้องกวาง เปิดช่องว่างด้านข้างลำตัวให้เจ้าจิ้งจอกเห็นอย่างชัดเจน

เขาก้มหน้าลง มือคนเครื่องในกวางช้าๆ ให้เกิดเสียงดัง แจ๊ะๆ เหนียวเหนอะหนะ ราวกับมีบางสิ่งในนั้นดึงดูดความสนใจเขาทั้งหมด

จากนั้น เขาก็แกล้งไอเบาๆ เหมือนไม่ได้ตั้งใจ เผยความอ่อนแอออกมา

"แค่ก แค่ก—"

ฟึ่บ—

เสียงแหวกอากาศแผ่วเบาถูกกลบด้วยเสียงไอของเขา จนแทบไม่สังเกตเห็น

แต่จอนพอนึกภาพออกว่าทางด้านข้างตัวเองกำลังเกิดอะไรขึ้น

หลังจากซุ่มรออยู่นาน จิ้งจอกหิมะยักษ์จะระเบิดพลังทั้งหมดในชั่วพริบตา เปลี่ยนจากความนิ่งสงบเป็นการเคลื่อนไหวสุดขีด พุ่งทะยานออกมาจากกองหิมะราวกับก้อนเมฆที่บินเลี่ยพื้น

งดงาม เรียบง่าย และเปี่ยมไปด้วยความดิบเถื่อนของธรรมชาติ

ใครได้เห็นภาพนี้ครั้งแรกคงต้องตกตะลึง

แน่นอน ภายใต้เงื่อนไขข้อเดียว—คุณต้องไม่ใช่เหยื่อของมัน

ไม่อย่างนั้น ถ้าโดนสัตว์ตระกูลสุนัขตัวยาวเมตรครึ่ง หนักกว่า 40 กิโลฯ พุ่งเข้าชาร์จเต็มแรง คุณจะได้รู้ซึ้งถึงคำว่า "บอดี้สแลม" ของจริง!

จอนไม่อยากโดนบอดี้สแลมแน่นอน

เขาเตรียมตัวไว้พร้อมแล้ว จึงกลิ้งหลบไปกับพื้น อาศัยจังหวะนั้นดึงซากกวางมาบังเป็นโล่

ชั่วพริบตาเดียว เงาสีขาวก็พุ่งลงมายังตำแหน่งเดิมที่เขาเคยนั่งยองๆ อยู่

และช่างบังเอิญเสียเหลือเกิน จมูกของเจ้าจิ้งจอกหิมะยักษ์มุดเข้าไปในช่องท้องกวางเต็มๆ

เจ้าเดรัจฉานดิ้นขลุกขลักสองที แต่ก็ยังดึงปากตัวเองออกจากเครื่องในที่ทั้งหอมทั้งเหม็นนั้นไม่ได้

บางทีมันอาจจะกำลังงงว่า: อ้าว ได้เวลาอาหารแล้วเหรอ?

แต่จอนไม่สนหรอกว่ามันคิดอะไร

พอกลับมาตั้งหลักได้ เขาก็ส่งกระแสจิตไปที่แถบสกิลทันที

[คำรามขวัญผวา]!

ตามสัญชาตญาณลึกลับที่ชักนำ นักรบฝึกหัดกางแขนออก สูดอากาศเย็นเฉียบปนกลิ่นคาวเลือดเข้าเต็มปอด แล้วก็—

"ฮ่าาาาห์—!!!"

เสียงคำรามกึกก้องระเบิดออกจากหน้าอกที่ไม่ค่อยจะล่ำสันของเขา จนหิมะบนกิ่งต้นเบิร์ชรอบๆ ร่วงกราว

จิ้งจอกหิมะยักษ์ที่อยู่ใกล้แค่เอื้อมโดนคลื่นเสียงกระแทกเข้าเต็มๆ ร่างกายแข็งทื่อ แม้แต่การดิ้นรนก็ชะงักไป

สถานะ "หวาดกลัว"! ความเร็วในการเคลื่อนที่ลดลง 20%, ความเสียหายที่ได้รับเพิ่มขึ้น 20%!

ยังไม่จบ!

ไม่สนความเจ็บปวดที่ปอดเพราะสูดอากาศเย็นเข้าไปมากเกินไป หรือความปวดร้าวที่ซี่โครงซึ่งยังไม่หายดี จอนเรียกใช้สกิลต่อไปทันที

[ตั้งท่าเตรียมพร้อม]!

ร่างกายที่อ่อนแรงราวกับมีน้ำทิพย์เย็นฉ่ำไหลรินเข้ามา แผ่ซ่านไปทั่วสรรพางค์กาย เรียกเรี่ยวแรงให้กลับคืนมาในพริบตา

'ที่แท้ผลของการยกเลิกดีเลย์หลังใช้ท่า (Animation Cancel) ของสกิลนี้ มันทำงานแบบนี้นี่เอง'

เขาเข้าใจกระจ่างแจ้ง แต่มือไม้ไม่ได้หยุดชะงัก

มีดเดินป่าถูกชูขึ้นเหนือหัว กล้ามเนื้อทั่วร่างเกร็งเขม็งดั่งคันธนู

[สวนกลับวิกฤต]!

ในฐานะที่เป็นสกิลที่รุนแรงที่สุดและหายากที่สุดในมือตอนนี้ ความรู้สึกตอนใช้จึงแตกต่างจากสกิลอื่นโดยสิ้นเชิง

ภายใต้เสื้อหนังหนาเตอะ กล้ามเนื้อของจอนปูดโปนเป็นสีแดง เส้นเลือดที่คอปูดโปนเป็นริ้ว!

เบื้องหน้า แดงฉานไปหมด! กล้ามเนื้อ ขยายตัวจนร้อนผ่าว!

เจตจำนงที่ไม่ยอมแพ้ต่อชะตากรรมถูกปลุกเร้าออกมาจากก้นบึ้งกระดูกของคนต่างถิ่น ทำให้เขาคำรามลั่น!

ความคับแค้นใจจากสิ่งที่ร่างเดิมต้องเจอ ความไม่ยินยอมพร้อมใจที่จะสูญเสียชีวิตอันสงบสุขของตัวเอง ทั้งหมดถูกอัดแน่นลงในดาบเล่มนี้!

"ตายซะ—!!!!"

แสงสีแดงฉานไหลผ่านแขนทั้งสองข้างเข้าสู่มีดในมือ แล้วก็—

ดาบฟาดฟัน แสงโลหิตวาดเป็นโค้ง!

เฉือนผ่านเนื้อหนัง ตัดกระดูกคอขาดสะบั้น

[-547 (คริติคอล! โจมตีถึงตาย!)]

จิ้งจอกหิมะยักษ์ หัวหลุดในดาบเดียว!

พร้อมกันนั้น เสียงแจ้งเตือนอันไพเราะก็ดังขึ้น

[สังหารมอนสเตอร์ข้ามระดับ ได้รับค่าประสบการณ์ต่อสู้ 300 แต้ม (150 พื้นฐาน × 2.0 ตัวคูณโบนัส)]

"อ๊ากกก—สะใจโว้ย!!!"

หลังปล่อยท่าไม้ตายอันดุดันนี้ออกไป จอนรู้สึกเบาสบายไปทั้งตัว ความอัดอั้นในอกหายไปจนหมดสิ้น!

'ปู่ไม่แสดงฝีมือ นึกว่าเป็นแมวป่วยหรือไง!? ' 'แค่เดรัจฉานตัวเดียว คิดจะมารังแกข้าเหรอ!? ถุย!'

ชายหนุ่มคิดอย่างลำพองใจ แล้วโยนมีดทิ้ง ใช้แขนที่สั่นเท้ายันเข่าที่สั่นพอกันเอาไว้

เอาล่ะ ยอมรับก็ได้ว่าถึงขีดจำกัดแล้ว ขอพักหายใจแป๊บ

อาศัยจังหวะนี้ จอนรีบทบทวนการต่อสู้จริงครั้งแรกในต่างโลก

ทุกอย่างเป็นไปตามแผนเกือบทั้งหมด

จิ้งจอกหิมะยักษ์จัดเป็นมอนสเตอร์ระดับต่ำ รูปแบบการเคลื่อนไหวของมันเขาจำได้ขึ้นใจ ไม่มีทางพลิกแพลงไปไหนได้

พอมันพุ่งพลาด จุดจบก็ถูกกำหนดไว้แล้ว

แต่เรื่องที่ผิดคาดก็มีเหมือนกัน

นั่นคือฉากที่คิดว่าจะฟันไม่ตายแล้วต้องซ้ำดาบสอง มันไม่เกิดขึ้น สกิล [สวนกลับวิกฤต] ทำงานเกินคาด วันช็อตจิ้งจอกดับอนาถ

สาเหตุก็คือ "ใส่แรงเยอะไปหน่อย"

ดาบสุดท้ายสะใจก็จริง แต่มันก็สูบแรงเขาไปจนหมดเกลี้ยง

หลักฐานชัดเจนคือบนหน้าต่างสถานะ ค่ากำลังกายที่ควรจะเหลือ 17 แต้ม ตอนนี้เหลือแค่ 10

หมายความว่า สกิลสวนกลับวิกฤตที่ปกติใช้แค่ 20 แต้ม พอเขาใส่แรงเกินร้อย มันกินไปถึง 27 แต้ม แลกกับดาเมจที่สูงขึ้น

ความเปลี่ยนแปลงนี้ทำให้จอนเข้าใจความต่างระหว่างความจริงกับเกม

"สกิลน่าจะเป็นแค่ตัวนำทาง ไม่ใช่ข้อมูลตายตัว..."

"ในเมื่อใส่แรงเพิ่มเพื่อเพิ่มดาเมจได้ งั้นก็ต้องลดแรงเพื่อแลกกับความเร็วในการออกท่า หรือเผื่อแรงไว้เปลี่ยนกระบวนท่าได้เหมือนกัน..."

"ดูท่า ความต่างระหว่างเกมกับความจริง ยังมีอะไรให้ศึกษาอีกเยอะ..."

แต่เขาไม่ได้จมอยู่กับความคิดนี้นานนัก

ไม่ใช่เวลา

กลิ่นคาวเลือดกระจายออกไปพักใหญ่แล้ว เขาเสียเวลาสู้กับจิ้งจอกนี่อีก รวมๆ ก็ผ่านไปราวสิบกว่านาที ขืนชักช้า เดี๋ยวจะมีตัวอะไรที่รับมือไม่ไหวโผล่มา

ดังนั้น พอหายใจทัน แรงเริ่มกลับมาบ้าง จอนก็แก้เชือกที่เอว เอามาผูกหัวจิ้งจอกห้อยไว้ที่เอว แล้วจับขาหน้าขาหลังของซากไร้หัวพาดบ่าเหมือนผ้าคลุมไหล่ เดินย้อนกลับไปตามทางที่จำได้

อะไรนะ? ถามว่าเมื่อกี้แบกกวางกลับไม่ไหว ทำไมตอนนี้แบกจิ้งจอกไหว?

อิฐร้อยโลกับทองร้อยโล มันเหมือนกันที่ไหนล่ะคุณ?

ต้องรู้ก่อนนะว่าเจ้าจิ้งจอกหิมะตัวนี้ถึงหัวจะขาด แต่ทั้งหัวและตัวยังอยู่ครบ ไม่มีรูพรุนตรงไหน ถ้าได้ช่างหนังฝีมือดีมาเย็บต่อ ก็ถือว่าเป็นหนังผืนสมบูรณ์ได้เลย

หนังจิ้งจอกหิมะสภาพนี้ถ้าเอาไปวางขาย อย่างต่ำๆ ก็ได้ 3 เหรียญทองฮาเวียร์ พอให้ครอบครัวห้าคนกินดีอยู่ดีไปได้ทั้งปี!

และสำหรับผู้เล่นหน้าใหม่ นี่คือเงินทุนก้อนโต เอาไปถอยอุปกรณ์พื้นฐาน ซื้อยาซื้อของได้เพียบ!

ถึงจอนจะโดนคนในหมู่บ้านตราหน้าว่าเป็น "ตัวซวย" จนค้าขายปกติไม่ได้

แต่นั่นไม่ใช่ปัญหา!

เพราะเขามีวิธี "เปลี่ยนของเป็นเงิน" แบบอื่นอยู่แล้ว!