บทที่ 3 - ใครคือผู้ล่า ใครคือเหยื่อ?

จอนหอบหายใจ ค่อยๆ พยุงตัวลุกขึ้นอย่างระมัดระวัง

เกมคือเกม ความจริงคือความจริง

ในเกม ตราบใดที่ยังมีเลือดเหลือสักขีด แม้จะติดสถานะอ่อนแอ ผู้เล่นก็ยังเคลื่อนไหวได้ตามปกติ

แต่ในโลกความจริงมันไม่เหมือนกัน

การฟื้นเลือดมาแค่ไม่กี่สิบหน่วย ไม่เพียงพอให้กระดูกที่หักสมานกันดี ต้องระวังทุกอิริยาบถ

พอยืนตัวตรงขึ้นได้ เขาก็เห็นร่างเจ้ากวางน้อยนอนแอ้งแม้งอยู่บนพื้นหิมะ ผลงานจากการโดนหมาป่าลอบกัดนั่นเอง

เขาเลื่อนสายตากลับมาที่หน้าต่างระบบของตัวเองโดยอัตโนมัติ

ตอนนี้ บนเมนูระบบ ไม่ว่าเขาจะใช้ความคิดสัมผัสยังไง ฟังก์ชัน [กระเป๋า] ที่สะดวกที่สุดสำหรับผู้เล่นกลับไม่มีปฏิกิริยาตอบสนอง

"ใช้ไม่ได้... หรือว่ายังไม่ปลดล็อค...?"

จอนแววตาไหววูบ หันไปมองซากกวางด้วยความเสียดาย แต่ก็ตัดสินใจเด็ดขาดอย่างรวดเร็ว

"ช่างมัน ไว้ค่อยหาคำตอบทีหลัง... สภาพตอนนี้ขนกลับไปหมดไม่ไหวแน่..."

"อีกอย่าง กลิ่นคาวเลือดตรงนี้จะล่อสัตว์ป่าตัวอื่นมา จะอยู่นานไม่ได้..."

แทบไม่ต้องลังเล เขาเลือกทางที่ดีที่สุดตามสถานการณ์

"เอาไปแค่เนื้อส่วนที่ดีที่สุดกับเครื่องในไว้กิน ส่วนเจ้าหมาป่านี่ คงต้องทิ้งไว้ตรงนี้..."

จอนมองซากหมาป่าที่เริ่มแข็งทื่อโดยไม่นึกเสียดายอีกต่อไป

หมาป่าทั้งตัวมีมูลค่าสูงกว่ากวาง โดยเฉพาะหนัง กระดูก และเขี้ยว พ่อค้าที่ไหนก็รับซื้อราคางาม

แต่ของดีแค่ไหน ถ้าไม่มีปัญญาเอากลับไปก็ไร้ค่า!

เขาเดินโซเซเข้าไป ใช้มือจับด้ามมีดเดินป่าที่ปักคาซากหมาป่า ดึงมันออกมา เตรียมไปจัดการกับซากกวาง

— [มีดเดินป่า (ชำรุด - ดาบมือเดียว)] [พลังโจมตีกายภาพ: 10-12] [ความทนทาน: 7/10]

"ผลงานหยาบๆ ของช่างตีเหล็กบ้านนอก ไม่ควรค่าแก่การเอ่ยถึง — ช่างตีเหล็กคนแคระผู้เย่อหยิ่ง" —

ใน 'อีโน' อุปกรณ์และไอเทมส่วนใหญ่แบ่งเกรดเป็น สีเทา-ชำรุด, สีขาว-ทั่วไป, สีเขียว-ดีเยี่ยม, สีฟ้า-หายาก, สีคราม-สมบูรณ์แบบ, สีม่วง-มหากาพย์, สีทอง-ตำนาน

และนอกเหนือจาก 7 ระดับนี้ ยังมีอุปกรณ์ระดับ [พิเศษ] ที่มีสีเฉพาะตัว แต่นั่นมันของหายากเกินไป ผู้เล่นทั่วไปแทบไม่เคยเจอ

ส่วนมีดในมือจอน ไม่ต้องสงสัยเลยว่าเป็นระดับต่ำสุด

"ใช้ของพรรค์นี้สู้ตายกับหมาป่าได้ โคตรยอดมนุษย์สไลด์หนอนเลยแฮะ..."

เขาอดชื่นชมความกล้าของร่างเดิมไม่ได้ ก่อนจะหันกลับไปหาซากกวางอีกฝั่ง

รองเท้าหนังหนาๆ ย่ำลงบนพื้นหิมะ เกิดเสียงดังยวบยาบ

ขณะที่จอนก้มตัวลง เตรียมจะลงมีดชำแหละกวาง หูของเขาก็กระดิกเล็กน้อย

แซ่ก...

เบามาก และเงียบกริบ

แต่ในฐานะสุดยอดแทงค์ชนมอนสเตอร์ ผู้ผ่านประสบการณ์ใน 'อีโน' มาหลายปี สู้รบปรบมือกับผู้เล่นและสัตว์ประหลาดมานับไม่ถ้วน มีหรือจะไม่รู้ว่ามี "แขก" มาเยือน?

นักรบฝึกหัดหนุ่มทำทีเป็นยืดตัวขึ้นอย่างไม่ใส่ใจ พลางกวาดสายตามองไปรอบๆ

ในที่สุด สายตาก็ไปสะดุดเข้ากับใต้ต้นเบิร์ชไม่ไกลนัก ท่ามกลางกองหิมะตรงนั้น มีสัตว์ร้ายขนสีขาวปลอด ตัวยาวเกือบเมตรครึ่งกำลังหมอบนิ่งอยู่

หิมะหนาเตอะรอบข้างทำหน้าที่เป็นเครื่องพรางตามธรรมชาติชั้นดี ทำให้ยากจะสังเกตเห็นตัวตนของมัน

ถ้าไม่ใช่เพราะจอนเกิดที่ดินแดนไวท์เบิร์ชแห่งนี้ และเคยตระเวนอยู่ในแถบนี้มานาน คงไม่ทันสังเกตเจ้าหมอนี่แน่!

นี่คือสุนัขจิ้งจอกหิมะยักษ์ สัตว์ท้องถิ่นแห่งเทือกเขาซู่ลี่ เป้าหมายชั้นดีในการฟาร์มเงินของผู้เล่น!

หนังจิ้งจอกหิมะที่สมบูรณ์แบบคือสินค้าฟุ่มเฟือยยอดนิยมในหลายอาณาจักร!

เมื่อก่อนเขาก็เคยล่าเจ้าจิ้งจอกยักษ์พวกนี้ขายหาเงินไม่น้อย

แต่ตอนนี้มีปัญหาใหญ่อย่างหนึ่ง

สุนัขจิ้งจอกหิมะยักษ์โตเต็มวัย เลเวลมักจะ 4 ขึ้นไป เลือดเกิน 500 แถมค่าความว่องไวสูงปรี๊ด ต่อให้เป็นหมาป่าสีเทาตัวที่โดนร่างเดิมลากไปลงนรกด้วยกันก่อนหน้านี้ ก็ยังไม่ใช่คู่มือของมัน!

แล้วเขาตอนนี้เลเวลแค่ 1 แถมสภาพยังไม่เต็มร้อย!

'จะฆ่าเจ้านี่ให้ได้ มีทางเดียวคือต้องโจมตีจุดตายให้ติดคริ... แต่เจ้านี่ไวกว่าหมาป่าเยอะ สภาพฉันตอนนี้คงฟันไม่โดน...'

'หนีก็ไม่ได้ เจ้านี่ชอบไล่ล่าสิ่งมีชีวิตที่เคลื่อนไหว...'

พรานหนุ่มใช้หางตาล็อคเป้าร่างในกองหิมะ หัวใจเย็นเฉียบ

ไอ้เดรัจฉานนี่ระวังตัวแจ ตอนนี้มันกำลังหยุดนิ่งตามจังหวะการเคลื่อนไหวของเขา รอคอยโอกาสลงมืออย่างอดทน ไม่ยอมเสี่ยงแม้แต่น้อย

และเมื่อมันไม่ลงมือ ก็ย่อมไม่มีช่องโหว่ให้เล่นงาน!

'เจ้าเล่ห์นักนะ...'

จอนแสร้งทำท่า "ระแวดระวังภัยรอบข้าง" เพื่อให้จิ้งจอกหิมะไม่ตื่นตูม แต่ขณะเดียวกันก็คอยจับตามองไม่ให้มันคลาดสายตา ในหัวสมองแล่นเร็วรี่ คิดหาทางรับมือแขกไม่ได้รับเชิญตัวนี้

'หรือจะ... อาชีพที่สอง?'

เขามองไปที่ข้อความ [กรุณาเลือกอาชีพเริ่มต้นของคุณ] ที่กะพริบอยู่ด้านล่างสุดของหน้าต่างตัวละคร แล้วก็ปฏิเสธความคิดนี้ไปเงียบๆ

ต่อให้เลือกอาชีพที่สองตอนนี้ ก็ไม่ได้ทำให้พลังต่อสู้เพิ่มขึ้นทันตาเห็น ดีไม่ดีการรีบร้อนเลือกอาจทำให้เสียโอกาสในอนาคตไปเปล่าๆ

ทันใดนั้น อีกความคิดหนึ่งที่ถูกพับเก็บไว้ตอนเกิดวิกฤตก่อนหน้านี้ก็ผุดขึ้นมา

'ในเมื่ออาชีพของฉันยังอยู่ แล้วสกิลของฉันล่ะ?'

แววตาของคนต่างถิ่นหนุ่มไหววูบ ใช้ความคิดสัมผัสไปที่ [สกิล]

'เอ๊ะ? เปิดได้ด้วย?'

ข้อมูลที่คุ้นเคยไหลพรั่งพรูลงมาอีกครั้ง พร้อมกับหน้าต่างที่เต็มไปด้วยไอคอนยิบย่อย!

ใจที่แขวนอยู่บนเส้นด้ายของจอนคลายลงเปลาะหนึ่ง

รอดแล้ว!

[ปลดปล่อยโทสะ], [ปราณมังกรโลหิต], [พลังต้นกำเนิดอมตะ], [ดาบราชัน·สูญสิ้น]...

สกิลต่างๆ ที่เขาอุตส่าห์รวบรวมมาตลอดหลายปีใน 'อีโน' อยู่ครบทุกอัน!

ถึงแม้ส่วนใหญ่จะถูกล็อคเพราะเลเวลอาชีพถูกรีเซ็ต แต่ที่แถวบนสุดของหน้าต่างสกิล ยังมีสกิลบางส่วนที่ใช้ได้ทันที และกำลังรอให้เขาเปิดใช้งาน!

— [โจมตีฉับพลัน LV.1 (ทั่วไป): ใช้ค่ากำลังกาย 10 หน่วย, โจมตีระยะประชิดอย่างรวดเร็ว 1 ครั้ง, สร้างความเสียหาย 160% ของอาวุธ. คูลดาวน์ 10 วินาที] [ตั้งท่าเตรียมพร้อม LV.1 (ทั่วไป): ปรับท่าทาง, ฟื้นฟูค่ากำลังกายทันที 30 หน่วย, คูลดาวน์ 5 นาที] [ความชำนาญอาวุธ·ฝึกหัด LV.1 (ติดตัว): เมื่อใช้อาวุธระยะประชิดโจมตี, ความแม่นยำ +2%, ความเสียหาย +2%] —

พวกนี้เป็นแค่สกิลพื้นฐานระดับทั่วไปที่นักรบฝึกหัดเลเวล 1 ใช้ได้ ไม่มีอะไรน่าตื่นเต้น

แต่ที่ทำให้จอนมั่นใจจริงๆ คือสองสกิลข้างล่างนี้ต่างหาก!

— [คำรามขวัญผวา LV.1 (ดีเยี่ยม): ใช้ค่ากำลังกาย 20 หน่วย, สร้างสถานะ "หวาดกลัว" ให้ศัตรูรอบข้าง, ความเร็วในการเคลื่อนที่ลดลง 20%, ความเสียหายที่ได้รับเพิ่มขึ้น 20%, คูลดาวน์ 3 นาที] [สวนกลับวิกฤต LV.1 (หายาก): ใช้ค่ากำลังกาย 20 หน่วย, ทำการโจมตีแบบชาร์จพลัง, สร้างความเสียหาย 200% ของอาวุธ + 100% ของพลังชีวิตที่เสียไป, คูลดาวน์ 5 นาที] —

อันหนึ่งเป็นสกิล CC (Crowd Control) แบบเบา อีกอันเป็นสกิลระเบิดดาเมจตอนเลือดน้อย ทั้งสองสกิลนี้เป็นสกิลอเนกประสงค์ (General Skill) ที่ไม่จำกัดอาชีพ ซึ่งเขาได้มาระหว่างการผจญภัยในทวีปอีโน

อย่าเห็นว่าระดับความหายากไม่สูงและคำอธิบายสั้นๆ แต่ความสามารถในการใช้งานจริงนั้นไร้ข้อกังขา

จอนลากสกิลกดใช้ทั้ง 4 สกิลลงมาใส่ใน 'แถบลัด' ใต้แถบสถานะ แล้วใช้ความคิดแตะเบาๆ ที่พวกมัน

ความรู้สึกที่ได้รับกลับมานั้นมหัศจรรย์มาก

ถึงในเกมเขาจะเป็นนักรบเลเวลตันที่ต่อยผ่าภูเขา เตะมังกร กระทืบเทวดาได้สบายๆ แต่ในความเป็นจริง เขาเป็นแค่คนธรรมดา แม้ข้ามโลกมาแล้วก็ยังเหมือนเดิม

แต่พอสัมผัสสกิลพวกนี้ สัญชาตญาณบางอย่างกลับบอกเขาว่าต้องทำยังไง ต้องปลดปล่อยพลังของสกิลออกมายังไง

แบบนี้ยิ่งมั่นใจเข้าไปใหญ่!

นักรบฝึกหัด "ลดการระวังตัวลง" ก้มตัวลงจัดการซากกวาง

เขาลงมีดอย่างหยาบกระด้าง ตอนผ่าเนื้อกวาง เลือดข้นคลั่กสาดกระจายไปทั่ว

ในขณะเดียวกัน บนแถบสถานะของเขา [ค่ากำลังกาย] ค่อยๆ ฟื้นกลับมาที่ 27 แต้ม

บวกกับ [ตั้งท่าเตรียมพร้อม] อีก 30 แต้ม ก็เพียงพอให้เขาปล่อยคอมโบสกิลได้หนึ่งชุดเต็มๆ

คราวนี้ มาดูกันว่าผู้ล่าที่เจ้าเล่ห์ หรือเหยื่อที่ดุร้าย ใครมันจะแน่กว่ากัน...