บทที่ 26 น่าสยดสยอง

บทที่ 26: น่าสยดสยอง

ทาเรนไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น เขาสัมผัสได้ถึงพลังเทพที่เพิ่มพูนขึ้นภายในร่างกาย และเมื่อมองไปยังราชาเทพผู้มีรอยยิ้มบนใบหน้าและทักทายเขาอย่างสุภาพ เขาก็เกิดความรู้สึกประหลาดใจ

เขายังไม่ทันได้ทำอะไรเลย แต่กลับรู้สึกเหมือนทำทุกอย่างเสร็จสิ้นแล้ว... แต่ในเมื่อบรรลุเป้าหมายแล้ว เขาก็ไม่อยากเสียเวลาอยู่ที่นี่

เขาไปเยี่ยมราชินีรีอาและเฮสเทียที่เพิ่งกำเนิด กล่าวชื่นชมเด็กหญิงผู้งดงามอย่างจริงใจ และหลังจากทำตามมารยาทพอเป็นพิธี เขาก็ขอตัวลา

โครนัส ราชาเทพ ไม่ได้ไปส่งเขา เนื่องจากยังมีเทพอีกมากมายที่เขาต้องดูแลต้อนรับ

ในขณะนี้ ใบหน้าของเขาเปื้อนไปด้วยรอยยิ้ม พูดคุยหัวเราะกับเหล่าทวยเทพ น้อมรับคำอวยพรที่พวกเขามอบให้ลูกน้อยอย่างใจกว้าง ไร้ซึ่งความหมองหม่นก่อนหน้านี้อย่างสิ้นเชิง ราวกับว่าเขาไม่ใช่คนเดียวกับคนที่หวาดกลัวจนสติแตกเมื่อครู่นี้

เมื่อเห็นดังนั้น รีอา ซึ่งอารมณ์ขุ่นมัวด้วยความกังวลเพราะรู้สึกว่าช่วงนี้โครนัสทำตัวแปลกๆ ก็ผ่อนคลายลงเช่นกัน

ราชินีเทพผู้เลอโฉมคาดเดาในใจว่า ก่อนหน้านี้โครนัสอาจอารมณ์ไม่ดีเพราะภาระงานหนักของการเป็นราชาเทพ และตอนนี้มีความสุขเพราะการกำเนิดของเฮสเทีย

เพราะเฮสเทียเป็นเด็กดีและน่ารักมาก รีอาจึงรู้สึกว่าไม่มีพ่อแม่คนไหนในโลกที่จะปฏิเสธลูกที่สมบูรณ์แบบเช่นนี้ได้

นางยิ่งรักทารกน้อยดั่งนางฟ้านี้มากขึ้นเรื่อยๆ

งานเลี้ยงฉลองของเหล่าทวยเทพดำเนินไปเจ็ดวันเต็มจึงสิ้นสุดลง เมื่อเหล่าเทพแยกย้ายกันไป ก็เหลือเพียงโครนัส รีอา และเฮสเทียทารกน้อย บนยอดเขาเทพเจ้าอันกว้างใหญ่

โครนัสหาข้ออ้างส่งรีอาออกไป เนื่องจากเขาไม่ได้แสดงความผิดปกติใดๆ รีอาจึงไม่ระแคะระคายและยอมออกไปอย่างง่ายดาย

เมื่อโครนัสเผชิญหน้ากับเฮสเทียที่นอนอยู่บนเตียงเพียงลำพัง เขาสูดหายใจเข้าลึก และหยิบเคียวออกมาโดยไม่ลังเล

มันคือเคียวที่เขาเคยใช้ตอนตอนอดีตราชาเทพยูเรนัส อาวุธเทพที่สร้างโดยไซคลอปส์ภายในไกอา พระแม่ธรณี ด้วยความโกรธแค้นนับพันปี

และในขณะนี้ โครนัสเล็งเคียวเล่มนี้ไปที่ลูกสาวของเขา เฮสเทีย ซึ่งยังเป็นเพียงทารก

เฮสเทียที่นอนอยู่บนเตียงกำลังหลับสนิท นางเป็นเด็กที่บอบบางและน่ารักอย่างเหลือเชื่อ ผิวขาวเนียนราวกับจะแตกสลายได้เพียงแค่สัมผัส ขนตายาวทอดเงาลงใต้เปลือกตา และริมฝีปากสีชมพูระเรื่อเผยอออกเล็กน้อย เผยเสน่ห์อันไร้เดียงสา

เมื่อมองดูเด็กน้อยเช่นนี้ มือของโครนัสที่กำเคียวอยู่สั่นระริก เขาตกอยู่ในสภาวะกลืนไม่เข้าคายไม่ออกที่อธิบายไม่ได้

เขาพยายามบอกตัวเองว่าเทพธิดาไม่มีสิทธิ์สืบทอดบัลลังก์ และเฮสเทียก็เป็นเด็กดี บางทีนางอาจจะไม่กลายเป็นกบฏในคำทำนาย

แต่ลึกๆ ในใจ เขามักจะได้ยินอีกเสียงหนึ่ง เสียงของอดีตราชาเทพยูเรนัส ที่เต็มไปด้วยความอาฆาตมาดร้าย "โครนัส ข้าจะสาปแช่งเจ้า..." สองเสียงที่แตกต่างกันอย่างสิ้นเชิงนี้ดูเหมือนจะโต้เถียงกันในหัวของเขา และในที่สุด เมื่อร่างสีขาวปรากฏขึ้นในความคิดของเขา ทั้งสองเสียงก็หายไปพร้อมกัน และความลังเลในดวงตาของเขาก็ถูกแทนที่ด้วยความเด็ดเดี่ยวในที่สุด

ร่างนั้นคือทาเรน ที่เพิ่งมาแสดงความยินดีกับเขาเมื่อไม่กี่วันก่อน

ทาเรน เทพแห่งโชคชะตา มาแสดงความยินดีกับการกำเนิดของเฮสเทีย

นี่คือฟางเส้นสุดท้ายที่ทำให้หลังลาหักอย่างไม่ต้องสงสัย ในที่สุดโครนัสก็เลิกลังเล เขาเงื้อเคียวขึ้นสูง และใช้พลังเทพทั้งหมดที่มี เหวี่ยงมันลงไปอย่างแรงที่ทารกหญิงตรงหน้า

เขาต้องการฆ่าเฮสเทีย เพื่อกำจัดปัญหาในอนาคตให้สิ้นซากตลอดกาล

แต่เขาล้มเหลว

แสงศักดิ์สิทธิ์บริสุทธิ์นับไม่ถ้วนห่อหุ้มทารกหญิงที่กำลังหลับใหล ปกป้องร่างเล็กๆ ของนางไว้อย่างมิดชิดและแยกนางออกจากอันตรายทั้งปวง

เคียวที่มีพลังมากพอจะตอนราชาเทพ ดูเหมือนจะฟันลงไปบนกองนุ่น โครนัสรู้สึกว่าพลังของเขาไม่สามารถส่งผ่านไปได้เลย

ดวงตาของโครนัสเบิกกว้างด้วยความตกใจและโกรธแค้น เขาเหวี่ยงเคียวซ้ำอีกครั้งด้วยความดื้อรั้น แต่ก็ยังไม่สามารถทำอันตรายทารกหญิงที่ได้รับการปกป้องจากแสงศักดิ์สิทธิ์ได้แม้แต่น้อย

แสงศักดิ์สิทธิ์ที่ห่อหุ้มเฮสเทียคือกฎและอำนาจเทพที่นางเป็นสัญลักษณ์ ปกป้องนางจากการถูกทำลาย

เทพเจ้าไม่สามารถถูกฆ่าได้ เพราะการกำเนิดของพวกเขาเป็นสัญลักษณ์ว่ามีกฎใหม่เพิ่มขึ้นมาในโลกนี้ และเมื่อกฎปรากฏขึ้น มันจะไม่สามารถถูกลบล้างได้ แม้แต่โดยราชาเทพ

โครนัสมองดูเฮสเทียที่ไม่ได้รับผลกระทบใดๆ และชั่วขณะหนึ่งก็ไม่รู้ว่าจะทำอย่างไรดี เขาควรขังนางไว้ในทาร์ทารัสหรือไม่?

แต่การขังนางไว้ในทาร์ทารัสจะต้องทำให้ไกอาไม่พอใจแน่ เพราะขุมนรกอยู่ติดกับพื้นโลกและอาจถูกผลักเข้าไปในร่างของไกอาผ่านทางขุมนรก เหมือนกับเฮคาทอนคีเรสและไซคลอปส์ในอดีต

ครั้งล่าสุดที่เขาขอให้ไกอาเอาเด็กคนนี้กลับไป ไกอาก็โกรธมากแล้ว โครนัสรู้สึกว่าถ้าเขาโยนเฮสเทียลงไปในขุมนรกทาร์ทารัสจริงๆ ไกอาจะต้องมาหาเรื่องเขาแน่

ยิ่งไปกว่านั้น ตอนที่เขาขึ้นเป็นราชาเทพ ไกอาเคยบอกให้เขาปล่อยเฮคาทอนคีเรสและไซคลอปส์ที่ถูกขังอยู่ในขุมนรก แต่โครนัสกลัวพลังอันน่าสะพรึงกลัวของพวกมันจึงปฏิเสธคำขอของไกอา

ในตอนนั้น เขาได้ผิดใจกับไกอาไปแล้ว และพระแม่ธรณียิ่งไม่เต็มใจที่จะมายังเขาเทพเจ้า

"ไม่ ข้าจะขังนางไว้ในทาร์ทารัสไม่ได้..." โครนัสสูดหายใจลึก เขาเก็บเคียวและฝืนใจสงบสติอารมณ์

เมื่อรีอากลับมา นางเห็นโครนัสยืนอยู่หน้าทารกหญิง จมอยู่ในห้วงความคิด

"ฝ่าบาทผู้กล้าหาญของข้า ท่านกำลังคิดอะไรอยู่? ทำไมท่านถึงดูเป็นกังวลนัก?" รีอาถามด้วยความสงสัย "เฮสเทียร้องไห้หรือเปล่า?"

"ไม่ นางเป็นเด็กดีมาก นางนอนหลับตลอดเลย" โครนัสได้ยินเสียงตัวเองตอบกลับไป

รีอาดูเหมือนจะพูดอะไรบางอย่างต่อ แต่โครนัสไม่ได้ยินอีกแล้ว ในหัวของเขามีแต่ความคิดว่าจะทำอย่างไรและจะจัดการกับเฮสเทียอย่างไร

ฆ่าก็ไม่ได้ ขังก็ไม่ได้ แต่ก็รับประกันไม่ได้ว่านางจะไม่กลายเป็นผู้สมรู้ร่วมคิดกับพวกกบฏเมื่อโตขึ้น—สิ่งนี้ทำให้โครนัสตกอยู่ในความกังวลอย่างลึกซึ้ง

เขารู้สึกตื่นตระหนกที่ไม่อาจหยุดคำสาปได้ และเขานึกถึงคำพูดของทาเรนที่ว่าโชคชะตาไม่อาจหยุดยั้ง

ไม่ มันต้องมีวิธีอื่นสิ ต้องมีวิธีอื่น คิดอีกที คิดให้ดี... โครนัสพยายามปลอบใจตัวเอง สายตาของเขาหันไปทางรีอาโดยไม่รู้ตัว

เขาอยากจะเอาเด็กกลับเข้าไปในท้องของรีอา ตราบใดที่นางไม่ได้เกิดมา คำสาปก็จะสิ้นสุดลง

แต่คำพูดก่อนหน้านี้ของไกอาหยุดเขาไว้ อดีตราชาเทพยูเรนัส ถูกโค่นล้มด้วยเหตุผลนี้แหละ

ถ้าเพียงแต่นางไม่ได้เกิดมา ข้าเอาลูกกลับเข้าไปในท้องรีอาไม่ได้ ถ้าเพียงแต่นางไม่ได้เกิดมา ข้าเอาลูกกลับเข้าไปในท้องรีอาไม่ได้... ความคิดสองอย่างนี้วนเวียนอยู่ในหัวของโครนัส ในที่สุด ดวงตาของเขาก็เป็นประกาย และเขาก็คิดวิธีที่ยอดเยี่ยมได้

ถ้าเขาเอาลูกกลับเข้าไปในท้องรีอาไม่ได้ งั้นเขาก็จะเอาลูกเข้าไปในตัวเขาเอง เขาเป็นพ่อของเด็ก และเขาก็สามารถรองรับกฎของเด็กได้เช่นกัน ด้วยวิธีนี้ เขาไม่เพียงแต่จะกลืนกินพลัง แต่กฎที่เกี่ยวข้องก็จะยังคงดำรงอยู่

เมื่อคิดได้ดังนี้ เขาแทบจะกระโดดโลดเต้นด้วยความดีใจ เขาพุ่งเข้าไปคว้าตัวเฮสเทียตัวน้อย

ภายใต้สายตาที่หวาดกลัวของรีอา โครนัสอ้าปากกว้างและกลืนทารกหญิงลงไปทั้งตัว

ภาพเหตุการณ์นี้น่าตกใจจนรีอา ซึ่งตระหนักได้ว่าเกิดอะไรขึ้น กรีดร้องด้วยความหวาดกลัวและโศกเศร้า

แต่โครนัสดูเหมือนจะไม่ได้ยินอะไรเลย เขาสัมผัสได้ถึงพลังเทพที่พุ่งพล่านภายในตัวและรู้สึกถึงความสงบสุขที่ไม่เคยสัมผัสมาก่อน

โครนัส ซึ่งนอนไม่หลับมาตั้งแต่รีอาตั้งครรภ์ ในที่สุดก็นอนหลับอย่างเป็นสุขในคืนนั้น ท่ามกลางเสียงร้องไห้คร่ำครวญอันเจ็บปวดของรีอา