บทที่ 19 เฉินนั่วยี: เรื่องแบบนั้นทำไม่ได้นะ!
บทที่ 19 เฉินนั่วยี: เรื่องแบบนั้นทำไม่ได้นะ!
ตีหนึ่ง ซูหยวนและเฉินนั่วยีเลิกกะพอดี
“ฉันเพิ่งเคยเห็นตัวเมืองตอนตีหนึ่งเป็นครั้งแรก ปกติสี่ทุ่มฉันก็นอนแล้ว”
เด็กสาวมองดูถนนที่ผู้คนบางตา ดูเงียบเหงาอ้างว้าง แล้วเปรยขึ้นเบาๆ
ซูหยวนใจกระตุกวูบ พลันตระหนักได้ว่า การที่เขาพาเฉินนั่วยีออกมาเดินเตร่ตอนดึกดื่นขนาดนี้ จะทำให้ผู้ปกครองของเธอเข้าใจผิดหรือเปล่า
แม้จะเป็นโลกที่ทุกคนฝึกเซียน แต่ครอบครัวส่วนใหญ่ก็ยังกำหนดให้ลูกสาวกลับบ้านก่อนสองทุ่มอยู่ดี
ยิ่งเฉินนั่วยีมีพ่อเป็นราชามังกรด้วย
“หัวหน้า คือว่า... ดึกป่านนี้เธอยังไม่กลับ พ่อเธอจะไม่โกรธเหรอ?”
ซูหยวนถามอย่างระมัดระวัง
เฉินนั่วยีตอบโดยไม่ต้องคิด:
“เขาเหรอ? ป่านนี้คงเมาจนแยกไม่ออกแล้วว่ากี่โมงกี่ยาม จะมาสนได้ไงว่าฉันกลับบ้านหรือยัง”
เหอะๆ ตามพล็อตสูตรสำเร็จแล้ว พ่อราชามังกรที่ดูเสเพลของเธอ จริงๆ แล้วแอบคอยปกป้องคุ้มครองเธออยู่ลับๆ ต่างหากล่ะ
ศิลปะถอดแบบมาจากความจริง เพราะงั้นความเป็นจริงก็น่าจะเป็นแบบนั้น... มั้ง
เฉินนั่วยี: “อย่าพูดถึงเขาเลย ซูหยวน เราจะไปกินที่ไหนกัน มีร้านที่ถูกกว่าโรงอาหารโรงเรียนจริงๆ เหรอ?”
“มีอยู่แล้ว” ซูหยวนแบมือ “เอามือถือเธอมา”
เฉินนั่วยี: “???”
หลังจากที่บ้านล้มละลาย สิ่งเดียวที่เธอยังเล่นได้ก็คือมือถือ เป็นเด็กติดเน็ตตัวยง ย่อมรู้ทันมุกยอดฮิตในโลกออนไลน์ช่วงนี้เป็นอย่างดี
ดังนั้นทันทีที่ซูหยวนพูดประโยคนี้ เฉินนั่วยีก็เกิดอาการ PTSD ขึ้นมาทันที
ที่แท้การกินอิ่มด้วยเงินน้อยนิดที่ซูหยวนบอก หมายถึงการกู้เงินนอกระบบไปกินข้าวหรอกเหรอ?
ถึงแม้วิธีนี้จะทำให้กินอิ่มจังตังค์อยู่ครบได้จริง แต่เงินที่กู้มามันต้องใช้นะ!
เฉินนั่วยีตกอยู่ในความลังเลอยู่นาน สองนาน ผ่านไปครู่ใหญ่ ถึงได้พูดอย่างระมัดระวังว่า:
“ซูหยวน ฉันยังไม่เคยทำเรื่องแบบนั้นเลยนะ เรายังเป็นแค่เด็กมัธยมปลาย รีบทำเรื่องแบบนั้นมันจะไม่ดีหรือเปล่า?”
ซูหยวนชะงักไปเล็กน้อย ก่อนจะเหมือนเข้าใจอะไรบางอย่าง จึงพูดว่า:
“ก็เพราะไม่เคยทำไง ครั้งแรกถึงได้มีค่ามหาศาล!”
เฉินนั่วยีหน้าซีดเผือด: “หรือว่านายทำมาหลายครั้งแล้ว?”
ซูหยวนยิ้ม: “แน่นอน เพราะทำบ่อยเกินไป ถึงต้องใช้มือถือกับบัญชีของเธอทำไง”
“หัวหน้า ฉันรู้ว่าเธอกังวลอะไร แต่อย่ากลัวไปเลย เรื่องนี้ปลอดภัยมาก ไม่มีใครมาเอาผิดหรอก”
เฉินนั่วยี: “...”
เธอฟังรู้เรื่อง แต่สะเทือนใจอย่างแรง!
นึกไม่ถึงว่าซูหยวนจะอายุน้อยแค่นี้ แต่กลับมีประสบการณ์กู้เงินนอกระบบโชกโชนขนาดนี้
แต่... แต่เขาไม่กลัวเหรอ ถ้าครั้งหนึ่งหามาคืนไม่ทัน แล้วดอกเบี้ยพอกพูนจนเป็นหนี้ท่วมหัวล่ะ?
สุดท้าย เฉินนั่วยีก็เลือกที่จะยึดมั่นในอุดมการณ์ ส่ายหน้าอย่างหนักแน่นแล้วพูดว่า:
“ซูหยวน ฉันคิดว่าไอ้พวกเงินกู้เนี่ย ถ้าไม่กู้ได้ก็อย่ากู้เลยดีกว่า ไม่งั้นถ้าพลาดขึ้นมา ชีวิตพังทั้งชีวิตเลยนะ”
ซูหยวน: “???”
“ทำไมจู่ๆ วนไปเรื่องกู้เงินได้วะ? ฉันแค่จะใช้แอปจิงโจ้ของเธอซื้อคูปองส่วนลดร้านอาหารต่างหาก?”
“หา? อ๋อ ที่แท้ก็ซื้อคูปองส่วนลดเหรอ ฉัน... ฉันก็คิดว่าเป็นเรื่องซื้อคูปองส่วนลดเหมือนกันแหละ เรื่องกู้เงินฉันแค่พูดขึ้นมาลอยๆ ไม่ได้มีความหมายอื่น นี่มือถือฉัน นายรีบเอาไปใช้เถอะ”
ใบหน้าสวยของเฉินนั่วยีแดงแปร๊ด รีบเปลี่ยนเรื่องคุย แล้วยัดมือถือใส่มือซูหยวน
เฉินนั่วยีนะเฉินนั่วยี ก็บอกแล้วว่าอย่าไปดูคลิปขยะพวกนั้น เห็นไหม เข้าใจผิดจนได้!
ยังดีที่เขาไม่รู้ตัว
ซูหยวนไม่ได้คิดมาก เปิดแอปจิงโจ้ในมือถือของเฉินนั่วยี ก็เป็นไปตามคาด อดีตคุณหนูตระกูลใหญ่คนนี้สั่งเดลิเวอรี่น้อยมาก
และเรื่องอย่างการแย่งคูปองส่วนลดร้านอาหารในแอป ยิ่งไม่เคยทำเลยสักครั้ง
สำหรับยูสเซอร์แบบนี้ ทางแอป มักจะจัดโปรโมชั่นที่แรงกว่าผู้ใช้เก่า
งั้นคุณหนูเฉินครับ ครั้งแรกของเธอ... โอกาสในการซื้อคูปองครั้งแรกของเธอ ผมขอรับไว้ละนะ!
ตามคาด ซูหยวนหาร้านบุฟเฟต์ปิ้งย่างใกล้ๆ ที่ลดราคาแบบจัดหนักได้ในพริบตา พอเปิดแอป ของตัวเองเทียบดู คูปองที่ถูกที่สุดบนบัญชีของเขายังแพงกว่าของเฉินนั่วยีตั้งสามสิบหยวน
พอลดนู่นลดนี่เสร็จสรรพ จ่ายแค่คนละห้าสิบหยวน ก็เข้าไปกินไม่อั้นในร้านบุฟเฟต์ที่ราคาปกติหัวละ 168 หยวนได้แล้ว
ซูหยวนถามความเห็นเฉินนั่วยีแล้วก็กดซื้อคูปองสองใบ
จริงอยู่ที่กินข้าวโรงอาหารคงไม่ถึงห้าสิบหยวน แต่ระดับอาหารในโรงอาหารเทียบกับร้านบุฟเฟต์ไม่ได้แน่
ไปถึงร้านบุฟเฟต์ ยัดผลไม้วิเศษ เนื้อสัตว์วิเศษเข้าไป ยังไงก็คุ้มทุน
เพียงแต่ซูหยวนเสียดายอยู่นิดหน่อย ตรงที่เม็ดยาสีน้ำเงินหมดแล้ว
ถ้าได้กินเม็ดยาสีน้ำเงินสักเม็ดก่อนเข้าร้านบุฟเฟต์ รับรองเจ้าของร้านต้องได้บทเรียนแน่
ซื้อคูปองเสร็จ ซูหยวนก็ถือโอกาสเพิ่มตัวเองเป็นเพื่อนในแอปแชทของเฉินนั่วยี โอนเงินค่าคูปองส่วนของตัวเองให้ แล้วกดรับ
เขาพบว่า เพื่อนในแอปแชทของอดีตคุณหนูคนนี้น้อยจนน่าสงสาร มีแค่สามคน คนหนึ่งเมมชื่อว่า “พ่อเฮงซวย” อีกคนเป็นผู้จัดการห้างของเล่น และอีกคนเป็นพี่สาวตำรวจที่สถานีตำรวจเมืองไท่หัว
ไม่มีเพื่อนจริงๆ เลยสักคน
เพราะงั้น พื้นที่เพื่อนคนแรกของสตรีศักดิ์สิทธิ์ฝ่ายธรรมะ ก็ถูกจอมมารอย่างเขายึดครองไปแล้วสินะ?
รู้สึกเป็นเกียรติจนทำตัวไม่ถูกเลยแฮะ
สิบนาทีต่อมา ทั้งสองมาถึงหน้าร้านบุฟเฟต์ปิ้งย่างที่เปิด 24 ชั่วโมง
“ซูหยวน ทำไมนายต้องถือมือถือถ่ายวิดีโอด้วยอะ?”
เฉินนั่วยีมองดูซูหยวนที่ทำท่าทางเหมือนตากล้องมืออาชีพด้วยความสงสัย
ซูหยวนอธิบายเรียบๆ:
“นี่เธอไม่รู้อะไรซะแล้ว นี่คือวิชาเทพที่ทำให้บริการของร้านค้าทุกร้านดีขึ้นทันตาเห็น ชื่อของมันคือ ‘เอฟเฟกต์กล้องถ่ายรูป’ จำไว้ให้ดี วันหลังเธอไปกินข้าวข้างนอกจะได้ใช้”
“อ๋อ อย่างนี้นี่เอง”
หลังจากสแกนโค้ดเข้าร้าน ซูหยวนก็กำชับอีกว่า:
“อย่ากินพวกข้าวผัดที่ทำทิ้งไว้ หรือพวกบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปนะ มันจะทำให้อิ่มเร็ว เวลาปิ้งเนื้อก็พยายามเลือกเนื้อที่ไม่ได้หมัก ที่มองเห็นเนื้อได้ชัดๆ”
“ส่วนเครื่องดื่ม ก็ห้ามกินพวกน้ำอัดลมเด็ดขาด”
เฉินนั่วยีพยักหน้ารัวๆ: “ฉันเพิ่งเคยมากินบุฟเฟต์ครั้งแรก นึกไม่ถึงว่าการกินบุฟเฟต์จะมีเคล็ดลับเยอะขนาดนี้”
ซูหยวน: “มีฉันอยู่ เธอแค่เลือกวัตถุดิบตามฉันก็พอ มาทางนี้”
เฉินนั่วยี: “ซูหยวน เครื่องนั่นจู่ๆ ก็มีน้ำไหลออกมา นายเห็นไหม? นั่นมันของวิเศษอะไรน่ะ!”
ซูหยวน: “...”
แม้แต่เครื่องกดน้ำอัตโนมัติก็ไม่รู้จักเหรอ? ไร้เดียงสาต่อโลกก็ควรมีขอบเขตหน่อยนะ
หลังจากขนเนื้อกองโตกลับมาที่โต๊ะ เฉินนั่วยีก็ชี้ไปที่เตาย่างร้อนระอุกลางโต๊ะ แล้วถามด้วยความอยากรู้อยากเห็น:
“ซูหยวน จะมีคนมาช่วยเราย่างเนื้อไหม?”
ซูหยวน: “...เสียใจด้วย ยอดการใช้จ่ายของเรายังไม่ถึงขั้นได้รับบริการแบบนั้น”
แต่ทันใดนั้น ซูหยวนก็ยิ้มอย่างมั่นใจ:
“แต่เธอวางใจได้ ตอนปิดเทอมหน้าร้อนฉันเคยไปทำงานพาร์ทไทม์ที่ร้านปิ้งย่างหรูมาสองเดือน เธอรอกินได้เลย”
พูดจบ ก็โยนเนื้อชิ้นใหญ่ลงบนเตา ไฟลุกโชน
“โค้ช ท่านพึ่งพาได้จริงๆเจ้าค่ะ!”
เฉินนั่วยีหยิบตะเกียบขึ้นมา ดวงตาคู่สวยจ้องเขม็งไปที่เนื้อย่างที่กำลังสุกส่งกลิ่นหอม