WS บทที่ 404 ถ้ำหิมะพันไมล์

ความคิดมากมายนับไม่ถ้วนแวบเข้ามาในหัวของเมอร์ลิน เขากำลังย่อยข้อมูลที่เขาเพิ่งได้รับอย่างระมัดระวัง

หลังจากผ่านไปครู่หนึ่ง เมอร์ลินก็ชำเลืองมองไปยังนักเวทย์ทั้งสองและกล่าวอย่างช้า ๆ ว่า “นักเวทย์แห่งทุ่งหิมะเหมันต์ล้วนเป็นหมาป่าโดดเดี่ยวแต่ทำไมพวกคุณถึงมารวมตัวกันได้และตอนที่พวกคุณรวมพลังกันจับภูตไฟ มันทรงพลังมาก พวกคุณทำได้อย่างไร?”

เมอร์ลินสนใจเทคนิคการโจมตีรวมของพวกเขา

สีหน้าของนักเวทย์ทั้งสองชักขึ้นเล็กน้อยแต่พวกเขายังคงกัดฟันและตอบว่า “เราแลกกับการโจมตีผสานของเรามาจากนักเวทย์คนหนึ่ง หลังจากแลกเปลี่ยนสิ่งของกันแล้ว พวกเราก็ได้รับอุปกรณ์เวทมนต์แบบประกอบ พวกเราแต่ละคนร่ายคาถาผ่านอุปกรณ์เวทมนต์นี้ ดังนั้นพลังของเราจึงขยายใหญ่ขึ้น!”

“ส่วนสาเหตุที่พวกเรารวมตัวกัน ทั้งหมดเป็นเพราะหนังสือเล่มที่สองของหนังสือแห่งนิรันดร์ถูกค้นพบ มีข่าวลือว่าพ่อมดเนลสันได้มาโดยบังเอิญและตอนนี้เขาซ่อนตัวอยู่ในที่ห่างไกลจากที่นี่ ตอนนี้นักเวทย์หลายคนกำลังตามหาตัวเขาอยู่”

สีหน้าของเมอร์ลินยังคงไม่เปลี่ยนแปลงแม้แต่น้อย แต่ในใจของเขารู้สึกประหลาดใจอย่างแท้จริง อุปกรณ์เวทมนต์แบบประกอบมานั้นหายากมาก อย่างไรก็ตาม นี่ไม่ได้หมายความว่าพวกมันไม่มีตัวตน

เพียงแต่ว่าอุปกรณ์เวทมนต์แบบประกอบที่ทรงพลังพอ ๆ กับพื้นที่มิติของเบลล์นั้นหายากเกินไป นอกจากนี้ พวกมันส่วนใหญ่ยังต้องใช้งานโดยนักเวทย์หลายคน ด้วยอุปกรณ์เวทมนต์นี้ นักเวทย์หลายคนสามารถรวมพลังของพวกเขาเข้าด้วยกันเพื่อต่อสู้กับอีกฝ่ายที่มีระดับพลังเหนือกว่าพวกเขา!

อย่างไรก็ตาม สิ่งที่เมอร์ลินสนใจมากที่สุดไม่ใช่อุปกรณ์เวทมนต์แต่เป็นเล่มที่สองของหนังสือแห่งนิรันดร์ที่ทั้งสองนักเวทย์กล่าวถึง

ภายในแหวนของเมอร์ลินมีเล่มแรกของหนังสือแห่งนิรันดร์ เมอร์ลินยังคงจำได้ว่ามีข้อมูลบางอย่างเกี่ยวกับเล่มที่สองและสามในเล่มแรก

ตามข้อมูลจากเล่มแรก เล่มที่สองควรอยู่บนชายฝั่งของทะเลมรณะ อย่างไรก็ตาม ทุ่งหิมะเหมันต์อยู่ห่างจากทะเลมรณะไปไกลโพ้น เล่มสองมาปรากฏที่นี่ได้อย่างไร?

‘ดูเหมือนว่าที่ซ่อนของหนังสือเล่มที่สองของหนังสือแห่งนิรันดร์จะไม่ได้อยู่ในทะเลมรณะ! ตำแหน่งที่ให้มาน่าจะผิด มันน่าจะเป็นความตั้งใจของคนที่สร้างมัน’

เมอร์ลินค่อย ๆ สังเกตได้ว่าไม่ใช่นักเวทย์ทุกคนที่ ‘ใจกว้าง’ มากพอที่จะส่งต่อมรดกให้กับนักเวทย์คนอื่น ๆ ด้วยความเต็มใจ

นักเวทย์ที่โดดเด่นบางคนถึงกับมีอารมณ์ขันอันบิดเบี้ยว โดยจงใจทำเครื่องหมายคาถาหรือพลังปีศาจแพนโดร่าหรืออย่างอื่นที่จะอยู่ในที่ลับเพื่อหลอกล่อนักเวทย์ในอนาคต

เป็นไปได้มากว่าเล่มแรกของหนังสือแห่งนิรันดร์ที่เมอร์ลินได้รับมาจะเป็นแบบนี้ เขาเข้าใจผู้สร้างหนังสือแห่งนิรันดร์ผิดและรายละเอียดอย่างเช่น ตำแหน่งที่ทำเครื่องหมายไว้ในหนังสือนั้นอาจเป็นข้อมูลเท็จทั้งหมด

‘ด้วยการรวบรวมหนังสือแห่งนิรันดร์ทั้งสามเล่ม มีโอกาสสูงที่จะได้รับแม็กซิม นี่ควรเป็นความจริงเป็นหนึ่งเดียวสำหรับนักเวทย์ที่ทิ้งแม็กซิมไว้เบื้องหลัง อย่างไรก็ตาม ตำแหน่งที่แน่นอนของมันไม่ได้ถูกระบุไว้อย่างชัดเจน!’

เมอร์ลินตั้งใจแน่วแน่ที่จะได้รับเล่มที่สองของหนังสือแห่งนิรันดร์! ตราบใดที่เขารวบรวมทั้งสามเล่มได้ เขาก็จะสามารถหาเบาะแสบางอย่างเกี่ยวกับแม็กซิมได้

จากมุมมองของเมอร์ลิน สิ่งที่เขาขาดที่สุดคือแม็กซิม บางทีคนอื่นอาจไม่มีประโยชน์อะไรกับแม็กซิมมากนักแม้จะได้มันมาแล้ว ก็แค่ ‘เพลิดเพลิน’ กับผลประโยชน์บางอย่างของแม็กซิม อย่างไรก็ตาม สำหรับเมอร์ลิน เขาสามารถได้รับคาถาใหม่ ๆ จากมัน

“บอกฉันที พ่อมดเนลสันอยู่ที่ไหน?”

เมอร์ลินจ้องไปที่นักเวทย์ร่ายสองคนอย่างเยือกเย็น เขาไม่เชื่อว่านักเวทย์สองคนนี้จะไม่รู้อะไรเกี่ยวกับเนลสันเพราะนั่นจะขัดกับจุดประสงค์ของการรวมตัวของพวกเขา

ดังนั้น ความเป็นไปได้ที่ใหญ่ที่สุดคือนักเวทย์เหล่านี้ได้รับข้อมูลบางอย่างเกี่ยวกับเนลสันซึ่งเป็นเหตุผลว่าทำไมพวกเขาถึงกล้าที่จะรวบรวมนักเวทย์จำนวนมากและมุ่งหน้าออกไปตามหาเขา

เมื่อมองไปที่การจ้องมองที่เย็นชาของเมอร์ลิน นักเวทย์ทั้งสองก็รู้ว่าพวกเขาไม่มีทางปกปิดความจริงได้ ตอนแรกพวกเขาตัดสินใจว่าถ้าเมอร์ลินปล่อยตัวพวกเขาไป พวกเขาอาจจะยังเสี่ยงโชคและลองไปที่นั่นดู บางทีพวกเขาอาจมาเจอเนลสันตามพิกัดที่พวกได้ข่าวมาก็ได้

น่าเสียดายที่พวกเขาไม่สามารถหลอกลวงเมอร์ลินได้เลย

“ท่านพ่อมด ถ้าคุณปล่อยพวกเราไป เราจะบอกคุณทุกอย่างที่เรารู้เกี่ยวกับเนลสัน!”

หนึ่งในนักเวทย์กัดฟันและพูดด้วยน้ำเสียงที่แผ่วเบา

*ฉึก*

ทันทีที่นักเวทย์พูด เมอร์ลินก็ยกมือข้างหนึ่งขึ้น กระแสแห่งความมืดหลอมรวมกลายเป็นดาบและเจาะเข้าไปในคอของนักเวทย์คนนั้นโดยตรง เลือดไหลอาบพื้น ส่งกลิ่นคาวเลือดออกมาอย่างน่าสยดสยอง

เมื่อเห็นความตายอย่างฉับพลันของเพื่อนของเขาและความเด็ดขาดของเมอร์ลิน นักเวทย์ที่เหลือก็ไม่กล้าตั้งเงื่อนไขใด ๆ อีกต่อไปและรีบพูดขึ้นว่า “เนลสันซ่อนตัวอยู่ในถ้ำหิมะพันไมล์ นักเวทย์หลายคนกำลังไปที่นั่น เนื่องจากเราได้รับข้อมูลช้าไปเล็กน้อย เรากำลังจะไปที่นั่นเพื่อลองเสี่ยงโชคดูเท่านั้น”

“ถ้ำหิมะพันไมล์?”

เมอร์ลินพยักหน้าอย่างครุ่นคิด จากนั้นแก่นแท้แห่งรูนบนหน้าผากของเขาก็สร้างวงเวทย์รูนผูกมัดนักเวทย์ที่เหลืออยู่ในทันที

“ฉันไม่คุ้นเคยกับทุ่งหิมะเหมันต์ ดังนั้นคุณจะต้องนำทางไปยังถ้ำหิมะพันไมล์!”

แม้ว่าน้ำเสียงของเมอร์ลินจะกล่าวอย่างเรียบ ๆ แต่นักเวทย์ก็ไม่กล้าที่จะไม่เชื่อฟัง เขาทำได้เพียงภาวนาให้เมอร์ลินปล่อยเขาไปเมื่อไปถึงถ้ำหิมะพันไมล์

ต่อจากนั้น เมอร์ลินก็จ้องมองไปที่ภูตไฟซึ่งถูกจับโดยวงเวทย์รูน มันคือภูตไฟที่กล่าวถึงในข้อความที่พ่อมดเดาว์แลนด์ทิ้งไว้ซึ่งเป็นส่วนสำคัญของการฝึกฝนรูปแบบที่สามของเพลิงวินาศ

“ภูตไฟ แกหนีออกมาทำไม?”

ภูตไฟหัวเราะอย่างสนุกสนาน “ถ้าข้าไม่หนี ข้าควรรอให้เจ้าใช้ข้าในอนาคตเพื่อฝึกฝนรูปแบบที่สามของเพลิงวินาศงั้นหรือ?”

ดูเหมือนว่าภูตไฟจะรู้ถึงการจัดเตรียมของพ่อมดเดาว์แลนด์เป็นอย่างดีซึ่งเป็นเหตุผลที่มันวางแผนหลบหนี ถ้าไม่ใช่เมอร์ลิน มันคงหนีออกจากโบราณสถานได้สำเร็จแล้ว

อย่างไรก็ตาม เมอร์ลินไม่ได้วางแผนที่จะใช้ภูตไฟในทันที เขาต้องรอจนกระทั่งเขากลายเป็นนักเวทย์ระดับเจ็ดจึงจะสามารถทำได้ หลังจากที่เขาสามารถบรรลุเงื่อนไขของการฝึกฝนรูปแบบที่สาม เขาจะใช้ภูตไฟทันที

“จงคุมขัง!”

เมอร์ลินกล่าวเสียงแหบ ทันใดนั้น วงแหวนเวทย์ก็หดตัวลงอย่างรวดเร็ว กลายเป็นเสื้อคลุมลึกลับที่ส่องสว่างด้วยแสงและอักษรรูนเมื่อสวมเข้ากับภูตไฟ

ภายใต้การปราบปรามของวงแหวนเวทย์ ภูตไฟก็ถูกเมอร์ลินเก็บไว้

*หวู่ม...*

เมอร์ลินคว้าร่างของนักเวทย์คนสุดท้ายที่เหลืออยู่ทันที ร่างกายของเขาสั่นไหวด้วยความผันผวนของธาตุลมที่รุนแรงและอากาศก็ส่งเสียงวีดแหลม ในขณะที่เขาบินไปข้างหน้า

...

หิมะขาวโพลนอันไร้สิ้นสุดปกคลุมทั่วทั้งหุบเขา แต่ที่ด้านบนสุดของหุบเขา มีนักเวทย์หลายคนมารวมตัวกัน เหล่าคาถาร่ายต่างก็มองไปที่ยอดเขาสูงตระหง่านตรงข้ามหุบเขา

บนยอดเขามีทางเข้าถ้ำขนาดใหญ่และขนาดเล็กนับไม่ถ้วน โดยเฉพาะอย่างยิ่งทางเดินภายในถ้ำที่คดเคี้ยวไปในทิศทางต่าง ๆ ทำให้ยากต่อการค้นหาบุคคลใดบุคคลหนึ่ง

“มีคนเข้าไปไล่ตามเนลสันในถ้ำหิมะพันไมล์มาห้าวันแล้ว แต่ก็ไม่มีวี่แววของพวกเขาเลยแม้แต่น้อย”

“ถ้ำหิมะพันไมล์ มันช่างสมชื่อของมันจริง ๆ ทางเข้าถ้ำที่สลับซับซ้อนไม่ต่างจากเขาวงกต ไม่น่าแปลกใจเลยที่เนลสันจะหนีเข้าไปในถ้ำหิมะพันไมล์เพื่อซ่อนตัว”

“ตอนนี้เรารู้แค่เพียงว่ายังไม่มีใครเจอตัวเนลสัน…นอกจากนี้ เมื่อเวลาผ่านไป อาจจะมีนักเวทย์ที่ทรงพลังมากขึ้นเรื่อย ๆ มาที่นี่”

ก่อนถึงถ้ำหิมะพันไมล์ มีนักเวทย์จำนวนมากที่ยังคงนิ่งเฉยเมื่อจ้องมองด้วยความร้อนแรงแปลก ๆ จับจ้องไปที่ถ้ำที่อยู่ตรงข้ามพวกเขา

*โครม!*

ทันใดนั้น ร่างหนึ่งก็ตกลงมาจากท้องฟ้าและตกลงสู่พื้นอย่างแรง เกือบทำให้พื้นผิวทั้งหมดสั่นสะเทือน นักเวทย์คนอื่น ๆ ต่างตะลึง

“นักเวทย์คนนั้น เขาเป็นใครกัน?”

สายตานับไม่ถ้วนจับจ้องไปที่ร่างที่ลงมาจากท้องฟ้าในทันที ร่างนั้นค่อย ๆ ชัดเจน มันคือนักเวทย์วัยกลางคนหัวล้านที่ไม่มีคิ้ว นอกจากนี้ยังมีรอยแผลเป็นที่ชั่วร้ายตรงที่คิ้วซ้ายของเขาและเขาดูโหดเหี้ยมมาก

นักเวทย์หัวโล้นมองดูถ้ำหิมะพันไมล์ จากนั้นเขาก็ยิ้มและพยักหน้า “ดี ดูเหมือนว่ายังไม่สายเกินไป ให้ฉันลองสิว่าฉันจะบังคับเนลสันให้ออกมาได้หรือไม่?”

ด้วยเหตุนี้ นักเวทย์หัวโล้นจึงสูดหายใจเข้าลึกๆ ทันที จากนั้นเขาก็อ้าปากออกและปล่อยเสียงคำราม

“เนลสัน จงแสดงตัวออกมา!”

*ครืน*

ไม่มีใครคาดคิดว่าเสียงของชายหัวโล้นจะดังมาก ตรงข้ามถ้ำหิมะพันไมล์ซึ่งเป็นภูเขาด้วย ในตอนแรกมีกองหิมะปกคลุมอยู่สูง

อย่างไรก็ตาม หลังจากที่นักเวทย์หัวโล้นได้ปลดปล่อยเสียงตะโกนของเขา หิมะบนยอดเขาก็ค่อย ๆ เริ่มถล่มลงมา ตามมาด้วยเสียงดังก้องไปทั่วยอดเขา

นี่เป็นหิมะถล่ม การเอ่ยถึงเรื่องนั้นทำให้ผู้ที่ได้ยินต่างก็หน้าซีดในทันควัน!

“นักเวทย์หัวโล้นคนนี้คือใคร? เขาทำให้เกิดหิมะถล่มจริง ๆ เหรอ?”

“เขาอยากตายรึไง? เมื่อชั้นหิมะหนากระจายออกเป็นหิมะถล่มขนาดใหญ่ แม้แต่นักเวทย์ระดับเจ็ดที่ไม่ได้เตรียมการให้ดีก็จะถูกฝังอยู่ในหิมะถล่ม”

ดังนั้น นักเวทย์ทั้งหมดจึงขบเขี้ยวเคี้ยวฟันด้วยความขุ่นเคืองต่อพ่อมดหัวโล้น อย่างไรก็ตาม ลักษณะที่ดุร้ายของเขานอกเหนือจากพลังที่ไม่ชัดเจนของนักเวทย์ระดับเจ็ดที่เขาปล่อยออกมา เป็นสาเหตุหนึ่งที่นักเวทย์รอบ ๆ ไม่กล้ากระทำการโดยประมาท

พ่อมดหัวล้านดูเหมือนจะลืมไปว่าเขาได้ปลุกความโกรธของฝูงชนและยังคงทำตามที่เขาชอบ เขาเปิดปากของเขาและความผันผวนของพลังธาตุลมที่รุนแรงปรากฏขึ้นทั่วร่างกายของเขา เขาอยากจะลองเปล่งเสียงตะโกนจากลำคอของเขาอีกครั้ง

“หากแกกล้าทำอีกครั้งเดียวล่ะก็ ฉันจะฆ่าแก!”

ทันใดนั้น นักเวทย์ในชุดดำก็เดินออกมาจากฝูงชน โดยมีหมวกคลุมกว้างซ่อนใบหน้าของเขาไว้ ทำให้เขาดูลึกลับ คำเตือนก่อนหน้านี้ถูกส่งโดยนักเวทย์ชุดดำผู้นี้ซึ่งไม่สามารถทนต่อ ‘เสียงคำราม’ ของนักเวทย์หัวโล้นหัวโล้นได้อีกต่อไป มิฉะนั้น หากเกิดหิมะถล่มขนาดยักษ์ขึ้นมาล่ะก็ มันจะปิดตายทางเข้าไปนานหลายปี

“หลายคนพูดแบบนี้กับฉันแต่ฉันก็ยังอยู่อย่างสุขสบายดี ส่วนคนที่พูด พวกมันตายห่าไปมหดแล้ว!!”

พ่อมดหัวล้านเพียงชำเลืองมองไปยังนักเวทย์ชุดดำและไม่สนใจเขาและคำรามอีกครั้ง ยิ่งกว่านั้น คราวนี้เสียงของเขายิ่งดังขึ้นกว่าเดิม บางทีเขาอาจบังคับเนลสันให้ออกมาจริงแต่หิมะถล่มอาจฝังทางเข้าไว้หมดแล้ว ก่อนที่เนลสันจะโผล่หน้าออกมา

“งั้นก็ตายซะ!”

เสียงของนักเวทย์ชุดดำเต็มไปด้วยความโกรธ หลังจากนั้นร่างของเขาก็เปล่งประกายและปรากฏขึ้นต่อหน้าพ่อมดหัวล้านในทันที เขาเปิดฝ่ามือแล้วกระแทกไปข้างหน้าอย่างรุนแรง

บนฝ่ามือของเขาดวงตาสีแดงเลือดแปลก ๆ กระพริบอยู่ในฝ่ามือของเขาอย่างต่อเนื่อง...