WS บทที่ 220 หอคอยอเวจี

เมื่อแสงแรกของวันใหม่ได้โผล่ขึ้นสู่ท้องฟ้า เมอร์ลินได้ตื่นขึ้นและจัดการธุระส่วนตัว เมื่อเสร็จแล้วก็ขึ้นไปยังชั้นบนสุดของหอคอยและรออยู่ข้างนอกประตูของห้องพ่อมดลีโออย่างเงียบๆ

*เอี๊ยด*

ในไม่ช้า พ่อมดลีโอผลักประตูบานใหญ่และเดินออกมา เมื่อเห็นว่าเมอร์ลินรอเขาอยู่ เขาก็ยิ้มและพยักหน้าด้วยท่าทางสงบ “ไปกันเถอะ”

เมอร์ลินพยักหน้าและไม่ถามคำถามใด ๆ เขาเดินตามหลังพ่อมดลีโอไป

พ่อมดลีโอนำเมอร์ลินออกจากหอคอยและมาถึงสถานที่ที่มีวงแหวนเวทย์อัดแน่น เมอร์ลินรู้ดีว่านี่คือวงแหวนเวทย์สำหรับออกจากดินแดนมนต์ดำ ดูเหมือนว่าพ่อมดลีโอกำลังพาเขาออกไปข้างนอก

*วิ้ง*

พลังจิตอันยิ่งใหญ่ของพ่อมดลีโอได้กระตุ้นหนึ่งในวงแหวนเวทย์  ร่างของเมอร์ลินและพ่อมดลีโอถูกห่อหุ้มด้วยอักษรรูนหนาแน่นและหายไปในพริบตา

…

ในหุบเขาอันเงียบสงบ ร่างสองร่างปรากฏขึ้นกลางอากาศ ร่างของพวกมันถูกล้อมรอบด้วยอักษรรูนลึกลับที่ไม่สลายไป

เมอร์ลินในชุดยาวสีดำของพ่อมด เขาสำรวจหุบเขาด้วยความสงสัย ในวงแหวนเวทย์ก่อนหน้านี้ เขาได้รับแรงกดดันที่มากกว่าครั้งก่อน นี่หมายความว่าระยะทางที่พวกเขาเดินทางผ่านวงแหวนเวทย์นั้นไกลมาก

“เอาล่ะ เราต้องรีบไปแล้ว!”

พ่อมดลีโอพูดด้วยสีหน้าเรียบ ๆ ด้วยการโบกมือของเขา แรงระเบิดของธาตุลมอันรุนแรงได้ล้อมรอบร่างกายของเขา หลังจากนั้นมันก็ห่อหุ้มเมอร์ลินอย่างรวดเร็วเช่นกัน หลังจากนั้น ทั้งคู่ก็ลอยขึ้นไปในอากาศและเริ่มบินไปไกล

มีเพียงนักเวทย์ที่อยู่เหนือระดับสี่ขึ้นไปเท่านั้นที่สามารถเปิดใช้เวทย์ที่ทำให้ตัวเองบินได้ ยิ่งไปกว่านั้น มันยากยิ่งกว่าที่จะนำผู้อื่นบินไปด้วยแบบที่ลีโอทำตอนนี้ สิ่งนี้แสดงให้เห็นถึงพลังเวทย์มนตร์จำนวนมหาศาลในร่างกายของพ่อมดลีโอ

พวกเขากำลังบินด้วยความเร็วสูง เมอร์ลินเหลือบมองลงไปและเห็นแม่น้ำ ภูเขา และป่าไม้จำนวนนับไม่ถ้วนซึ่งทำให้เกิดความรู้สึกแปลกประหลาดในตัวเขา บางทีนักเวทย์อาจถือได้ว่าเป็นพ่อมดที่ทรงพลังอย่างแท้จริง หากพวกเขาสามารถทะยานได้อย่างอิสระ

เมอร์ลินได้กลายเป็นนักเวทย์ระดับหนึ่งไปแล้วแต่นี่เป็นเพียงจุดเริ่มต้นเท่านั้น เขาจะสามารถเอาชนะนักเวทย์ดับสามได้โดยใช้พลังปีศาจแพนดอร่แต่เขาก็ยังอ่อนแอเกินกว่าจะสู้กับนักเวทย์ระดับสี่

แต่อย่างน้อยที่สุด เหล่านักเวทย์ระดับสี่ที่มีคาถาบิน เมอร์ลินคงไม่สามารถทำอะไรพวกเขาได้!

ในระหว่างที่ในหัวของเมอร์ลินคิดเรื่องต่าง ๆ อย่างไม่รู้จบ พ่อมดลีโอก็ได้นำเมอร์ลินไปสู่การลงพื้นอย่างช้า ๆ พวกเขาอยู่ตรงเบื้องหน้าหุบเขาที่รายล้อมรอบด้วยภูเขา

หุบเขาที่ทอดยาวนี้ปกคลุมไปด้วยป่าทึบ ยังมีลำธารที่คดเคี้ยวซึ่งไหลอย่างเงียบ ๆ อย่างไรก็ตาม สิ่งที่น่าแปลกคือไม่มีร่องรอยของสัตว์ป่าใด ๆ เลย

เมอร์ลินมองไปทางพ่อมดลีโอด้วยความงุนงง พ่อมดลีโอพาเขามาที่นี่เพื่ออะไร?

พ่อมดลีโอถามทันที “เมอร์ลิน เจ้าสังเกตเห็นอะไรไหม?”

เมอร์ลินขมวดคิ้ว เมื่อได้ฟังสิ่งที่พ่อมดลีโอพูด เขาก็ขยายพลังจิตไปยังสภาพแวดล้อมรอบ ๆ อย่างรวดเร็วแต่ไม่สามารถรับรู้ถึงสิ่งผิดปกติเลย ดังนั้นเมอร์ลินจึงส่ายหัวเล็กน้อย

“พ่อมดลีโอ ผมไม่พบสิ่งผิดปกติกับสถานที่นี้”

รอยยิ้มกระตุกที่มุมริมฝีปากของพ่อมดลีโอและเขาพูดด้วยน้ำเสียงที่ค่อนข้างเศร้า "เพื่อให้สามารถวาดภาพมายาที่เหมือนมีชีวิตได้ แม้จะไม่มีเทคนิครูนที่พิถีพิถันแต่ก็สามารถทำได้โดยใช้คาถา!"

ด้วยเหตุนี้ พ่อมดลีโอจึงโบกมือทันทีและพลังจิตอันยิ่งใหญ่ของเขาก็กลายเป็นเหมือนพายุที่พัดผ่านหุบเขาอันกว้างใหญ่

เป็นการยากที่จะจินตนาการถึงความยิ่งใหญ่ของพลังจิตของพ่อมดลีโอ แม้ว่าพลังจิตจะเป็นสิ่งที่จับต้องไม่ได้แต่เมอร์ลินก็รู้สึกแรงกดดันของพลังจิตที่ทรงพลังซึ่งเขาไม่สามารถต่อต้านได้เลยแม้แต่น้อย

นี่คือศูนย์รวมของพลังจิตที่ถึงจุดสุดยอด พลังจิตของพ่อมดลีโอเกินขีดจำกัดของสิ่งที่นักเวทย์ระดับหกสามารถบรรจุได้ซึ่งมันเข้าใกล้มาตรฐานนักเวทย์ระดับเจ็ดหรือสูงกว่านั้น

อย่างไรก็ตาม สิ่งที่ทำให้เมอร์ลินตกตะลึงจริงๆ คือหลังจากที่พลังจิตของพ่อมดลีโอได้กวาดล้างทุกสิ่ง หุบเขาทั้งหมดก็ดูเหมือนจะค่อยๆ หายไปทีละน้อยแล้วหายไปอย่างไร้ร่องรอย ก่อนที่เมอร์ลินจะเห็นเนินเขาที่แห้งแล้งและใหญ่โตกว่าหุบเขาก่อนหน้านี้

ใต้เนินเขามีแผ่นหินขนาดมหึมาที่มีคำสองคำจารึกเป็นภาษามอลตาว่า ‘หอคอยอเวจี’

"หอคอยอเวจี? ที่นี่คือหอคอยอเวจี?"

เมอร์ลินรู้สึกประหลาดใจ เขาไม่ได้คาดหวังว่าทิวทัศน์ก่อนหน้านี้ของเนินเขาสีเขียวและแม่น้ำที่ใสสะอาดจะกลายเป็นหอคอยอเวจีซึ่งดูจากแล้วมันน่าจะเป็นสถานที่ที่ค่อนข้างมืดมน น่ากลัว และรกร้าง

"ดูสิว่าจะมีนักเวทย์คนไหนที่ให้เกียรติพวกเราด้วยออกมาต้อนรับถึงที่นี่"

ในไม่ช้า นักเวทย์บางคนก็ออกมาจากรูขนาดใหญ่ด้านหลังแผ่นศิลาอย่างรวดเร็ว พวกเขาไม่มีพลังที่แข็งแกร่ง พวกเขาน่าจะเป็นนักเวทย์ระดับหนึ่งหรือไม่ก็สอง

นักเวทย์เหล่านี้เหมือนกับในดินแดนมนต์ดำที่เฝ้าทางเข้าเพื่อรับแต้มสนับสนุน

พวกเขาเพิ่งรู้สึกตื่นตระหนกกับพลังจิตซึ่งบังคับให้มนต์ลวงตาอันยิ่งใหญ่ที่ทางหอคอยอเวจีร่ายไว้คลายออก ดังนั้นพวกเขาจึงออกมาด้วยความงุนงงเพื่อตรวจสอบว่าใครกันที่เป็นคนทำเช่นนี้

มีเพียงนักเวทย์ที่มีพลังอันน่าสะพรึงกลัวเท่านั้นที่จะสามารถทำเช่นนี้ได้

ตาที่สามสีแดงเลือดบนหน้าผากของพ่อมดลีโอเปิดออกช้า ๆ ส่องประกายด้วยลำแสงสีแดงเข้ม พ่อมดลีโอพูดด้วยน้ำเสียงเรียบ ๆ  ว่า

“ไปรายงานพ่อมดฮอบส์ว่าลีโอจากดินแดนมนต์ดำมาเยี่ยม!”

“พ่อมดลีโอ? คุณคือพ่อมดลีโอจากดินแดนมนต์ดำที่ฝึกฝนดวงตาแห่งความมืดและไล่ล่านักเวทย์ระดับเจ็ดจากออสมู?”

เมื่อได้ยินชื่อของพ่อมดลีโอ นักเวทย์จากหอคอยอเวจีก็หน้าซีดด้วยความตกใจ

การตัดศีรษะของนักเวทย์ระดับเจ็ดของพ่อมดลีโอนั้น สร้างความประหลาดใจให้กับองค์กรนักเวทย์มากมาย

อย่างไรก็ตาม เรื่องทำให้ทางงหอคอยอเวจีรู้สึกไม่ค่อยดีมากนัก เนื่องจากทางหอคอยอเวจีที่เชี่ยวชาญของพวกเขาคือคาถาธาตุมืด แม้ว่าพวกเขาจะมีวิธีการฝึกฝนดวงตาแห่งความมืดแต่ก็ไม่มีใครสามารถปลูกฝังได้สำเร็จ

พ่อมดลีโออาศัยดวงตาแห่งความมืดในการไล่ล่าและสังหารนักเวทย์ระดับเจ็ดจากออสมู

แม้ว่าข่าวนี้จะทำให้พวกเขาอึดอัดใจแต่ก็ถือว่ามันเป็นความก้าวหน้าครั้งสำคัญ ทำให้พวกเขาเข้าใจอย่างแท้จริงว่าดวงตาแห่งความมืดนั้นทรงพลังเพียงใด

“พ่อมดลีโอ กรุณารอสักครู่ เราจะรายงานตัวพ่อมดฮอบส์ทราบทันที!”

นักเวทย์ระดับหนึ่งและสองเหล่านี้ไม่กล้าที่จะอืดอาดหลังจากเห็นว่าเป็นพ่อมดลีโอ พวกเขาหายตัวไปในหลุมขนาดใหญ่ทันที พวกเขารายงานการมาเยือนของลีโอให้สมาชิกระดับสูงทราบเรื่องนี้

เมอร์ลินมองแผ่นหินขนาดยักษ์และพยักหน้าอย่างครุ่นคิด เขาคาดหวังว่านี่คงจะเป็นหนทางที่ทำให้เขาได้รับคาถาธาตุมืดที่สูงกว่าระดับที่สองขึ้นไปและแม้แต่พลังปีศาจแพนดอร่าธาตุมืด เขาก็อาจได้รับจากที่นี่

แต่เมอร์ลินก็ไม่มั่นใจว่าที่แห่งนี้จะทำให้เขาพึงพอใจได้รึเปล่า หากเทียบกับอาคารสเตอร์ลิ่งซึ่งดูแลโดยพ่อมดสเตอร์ลิ่งผู้ยิ่งใหญ่ก็ไม่สามารถรวบรวมคาถาธาตุมืดและพลังปีศาจแพนดอร่าธาตุมืดได้อย่างสมบูรณ์

“เมอร์ลิน แม้ว่าคาถาธาตุมืดที่ข้าสร้างไว้ภายในร่างกายจะเหมาะกับเจ้าแต่ข้าส่งให้เจ้าไม่ได้เพราะคาถาเหล่านี้ได้มาจากหอคอยอเวจียิ่งกว่านั้น ข้าได้ลงนามสัญญากับทางหอคอยอเวจี ทำให้ข้าไม่ได้รับอนุญาตให้ส่งต่อคาถาให้ผู้อื่น ดังนั้นหากเจ้าต้องการคาถาธาตุมืดที่สูงกว่าระดับสอง เจ้าะได้รับมันจากหอคอยอเวจีเท่านั้น”

พ่อมดลีโออธิบายเหตุผลง่าย ๆ ว่าทำไมเขาจึงไม่สามารถถ่ายทอดคาถาให้กับเมอร์ลินได้ ปรากฎว่าคาถาของพ่อมดลีโอได้มาจากหอคอยอเวจีและเขาได้ลงนามสัญญากับพวกเขาด้วย

ถึงกระนั้น พ่อมดลีโอก็สามารถจ่ายราคาค่อนข้างสูงเพื่อซื้อคาถาธาตุมืดจากหอคอยอเวจีแต่ในครั้งนี้ เพื่อที่จะให้เมอร์ลินรับคาถาธาตุมืดที่อยู่เหนือระดับที่สองและพลังปีศาจแพนดอร่า พ่อมดลีโออาจต้องจ่ายราคาสูงกว่านั้นอีก

ยิ่งไปกว่านั้น เมอร์ลินยังคาดเดาได้ไม่อย่างชัดเจนนักว่าพ่อมดลีโอเคยแลกเปลี่ยนอะไรกับเวทมนตร์ของหอคอยอเวจี ทำให้เขาอดไม่ได้ที่จะแสดงสีหน้าที่ซับซ้อนออกมา

ไม่นานนัก พ่อมดที่มีกรอบหน้าชัดและใบหน้าสูงวัยก็เดินออกจากหลุมมา

“พ่อมดลีโอ! คุณมาจริง ๆ ด้วย!” เสียงของพ่อมดเฒ่านั้นต่ำและแหบแห้งและเขาพูดด้วยน้ำเสียงที่สงบ

“พ่อมดฮอบส์ ข้าไม่ได้พบคุณมาหลายสิบปีแล้วแต่คุณก็ยังดูเหมือนเดิม!” ตาที่สามสีแดงเลือดบนหน้าผากของพ่อมดลีโอกว้างขึ้นเล็กน้อยและรอยยิ้มปรากฏขึ้นที่มุมริมฝีปากของเขา

“โอ้ เขาเป็นนักเรียนของคุณเหรอ?”

พ่อมดฮอบส์เผยสีหน้านิ่งเล็กน้อย สายตาของเขาจ้องไปที่เมอร์ลินชั่วครู่ก่อนจะจ้องไปที่พ่อมดลีโอในขณะที่เขาถาม

“เมอร์ลิน มาเร็วและพบกับพ่อมดฮอบส์ เขาเป็นนักเวทย์ระดับเจ็ดจากหอคอยอเวจี!”

เมอร์ลินรีบเดินไปข้างหน้าและโค้งคำนับอย่างเคารพ ก่อนที่จะยืนอยู่ข้าง ๆ พ่อมดลีโอ

พ่อมดฮอบส์มองเมอร์ลินอย่างลึกซึ้งและรอยยิ้มที่แข็งทื่อปรากฏขึ้นบนใบหน้าของเขาและพูดด้วยน้ำเสียงแหบพร่าว่า

"พ่อมดลีโอ ครั้งสุดท้ายที่คุณมาที่หอคอยอเวจีคือการสร้างคาถาธาตุมืดของคุณเมื่อหกสิบปีที่แล้วและตอนนี้คุณกลับอีกครั้งเพราะพ่อมดหนุ่มคนนี้งั้นหรือ?" พ่อมดฮอบส์มีสายตาที่เฉียบแหลมและสามารถมองเจตนาของพ่อมดลีโอได้ในแวบเดียว

อย่างไรก็ตาม พ่อมดลีโอไม่ตอบทันทีแต่มองไปรอบๆ “พ่อมดฮอบส์ หอคอยอเวจีจะให้ข้ายืนข้างนอกที่นี่เพื่อคุยเรื่อง 'ดวงตาแห่งความมืด' กับคุณเหรอ?”

“ดวงตาแห่งความมืด?”

ดวงตาของพ่อมดฮอบส์เพ่งมองอย่างฉับพลันและความรู้สึกกดดันอันทรงพลังก็ฉายไปทั่วร่างกายของพวกเขา รู้สึกเหมือนตอนที่พ่อมดลีโอได้ปลดปล่อยพลังจิตมหาศาลของเขาก่อนหน้านี้

“พ่อมดดลีโอ ยินดีต้อนรับสู่หอคอยอเวจีอีกครั้ง ตลอดหลายปีที่ผ่านมา คุณคือพ่อมดเพียงคนเดียวจากภายนอกที่ได้รับอนุญาตให้เข้าสู่หอคอยอเวจีถึงสองครั้ง!”

พ่อมดฮอบส์ก้าวไปข้างหนึ่งและเชิญพ่อมดลีโอและเมอร์ลินเข้าไปในหอคอยอเวจี เห็นได้ชัดว่าการกล่าวถึง ‘ดวงตาแห่งความมืด’ ของพ่อมดลีโอดึงดูดความสนใจอย่างมากของพ่อมดฮอบส์ มิฉะนั้น ในฐานะนักเวทย์จากดินแดนมนต์ดำ อย่างพ่อมดลีโอและเมอร์ลินคงจะไม่สามารถเข้าสู่หอคอยอเวจีได้

ดังนั้นเมอร์ลินจึงตามหลังพ่อมดลีโอและเข้าไปในหลุมดำขนาดมหึมาตรงแผ่นหินขนาดใหญ่...