บทที่ 2 หลับตื่นหนึ่ง ดันกลายเป็นภรรยาไปแล้วรึ?
บทที่ 2 หลับตื่นหนึ่ง ดันกลายเป็นภรรยาไปแล้วรึ?
ค่ำคืนนี้...
ซูฉางอันฝันวสันต์อันวาบหวาม
เขาฝันว่าเซี่ยไป๋หวังสวมเพียงเอี๊ยมตัวน้อยนอนเคียงข้างกายเขา
แถมท่านอนของนางช่างไม่เรียบร้อยเอาเสียเลย ชอบเข้ามากอดรัดคลอเคลียอยู่เสมอ ทุกสัมผัสทำให้ซูฉางอันรับรู้ถึงความนุ่มนวลและผิวพรรณที่เรียบเนียนของนาง
อีกทั้งยังทำให้เขารู้ซึ้งว่า ที่แท้หุ่นของนางดีถึงเพียงนี้เชียวหรือ!!
แต่ยังเคราะห์ดีที่เขาควบคุมตัวเองได้ ไม่ได้ก้าวล่วงเกินเลยไปกว่านั้น
แต่นั่นไม่ใช่ประเด็นสำคัญ
ประเด็นคือนอกจากฝันวาบหวิวแล้ว ซูฉางอันยังฝันถึงเรื่องที่เหลวไหลยิ่งกว่า
นั่นคือเซี่ยไป๋หวังบอกเขาว่าต่อไปภายภาคหน้าเขาจะได้เป็นถึงฮองเฮาแห่งแคว้นต้าเซี่ย เมื่อเป็นฮองเฮาแล้วจะไม่มีใครกล้าทำร้ายเขาอีก เพราะนางจะคอยปกป้องเขาอยู่ข้างกายเสมอ
ฝันพรรค์นี้ ซูฉางอันรู้สึกว่ามันช่างเหลวไหลสิ้นดี!
ดังนั้นเมื่อตื่นมาตอนเช้าตรู่ เขาเห็นตนนอนอยู่บนเตียงที่คุ้นเคย เสื้อผ้าอาภรณ์ยังอยู่ครบถ้วน เหมือนกับที่สวมเมื่อคืนเปี๊ยบ ก้มดูตรงเป้ากางเกงก็ไม่มีอะไรผิดปกติ
เขาได้แต่ส่ายหน้า รู้สึกขบขันตัวเองที่ฝันเป็นตุเป็นตะไปได้เช่นนั้น
แต่ก็รู้สึกว่าบาปหนานัก แม้เซี่ยไป๋หวังจะงดงาม แต่ก็นับเป็นผู้มีพระคุณที่ช่วยชีวิต ดันเก็บเอาผู้มีพระคุณมาจินตนาการอกุศลเสียได้
ที่น่าขำยิ่งกว่าคือดันฝันว่าตัวเองได้เป็นฮองเฮาเนี่ยสิ...
แอ๊ด~~~
ทว่าในขณะที่ซูฉางอันกำลังรู้สึกอับจนปัญญาและขบขันอยู่นั้น ประตูห้องก็ค่อยๆ เปิดออก
เด็กสาวหน้าตาธรรมดาในชุดสีม่วงอ่อนเดินเข้ามาในห้อง
ในมือของเด็กสาวประคองอ่างน้ำ เมื่อเห็นซูฉางอันบนเตียง นางก็วางอ่างน้ำลงบนโต๊ะด้วยสีหน้าเรียบเฉย
“เมาเมา เจ้ารู้หรือไม่ว่าเมื่อคืนข้าฝันถึงอะไร?”
นางกำนัลชุดม่วงนามว่าเมาเมาคือเพื่อนร่วมห้องของซูฉางอัน พักอยู่ในห้องนี้ด้วยกัน แน่นอนว่าไม่ได้นอนเตียงเดียวกัน
และนางยังเป็นเพื่อนรู้ใจเพียงหนึ่งในสองคนของซูฉางอันในวังหลวงแห่งนี้
ซูฉางอันเคยช่วยเมาเมาแก้ปัญหา และแน่นอน...
เมาเมาก็เคยช่วยชีวิตซูฉางอันไว้เช่นกัน ก่อนหน้านี้เขาถูกคนวางยาพิษหลายครั้ง ก็ได้เมาเมานี่แหละช่วยให้รอดชีวิตมาได้
เห็นเมาเมาไม่ตอบ เขาก็ไม่ถือสา เพราะรู้ดีว่าเด็กสาวผู้นี้เดิมทีก็มักจะมีท่าทีเย็นชา พูดน้อยอยู่แล้ว
“ข้าฝันว่าข้าได้เป็นฮองเฮา แถมยังได้หลับนอนกับเซี่ยไป๋หวังคนที่ข้าเล่าให้เจ้าฟังบ่อยๆ ด้วย ผู้หญิงคนนั้นปกติมองดูก็ไม่ได้รู้สึกอะไร แต่หุ่นนางดีเหลือเกิน”
ซูฉางอันพูดไปหัวเราะไปพลางก้าวลงจากเตียง
แต่พอเดินไปถึงข้างกายเมาเมา ก็พบว่าชุดที่เมาเมาใส่อยู่นั้นกลับเป็นชุดใหม่ แถมยังเป็นชุดใหม่ที่ปกติจะใส่กันเฉพาะในงานพิธีมงคลหรืองานเฉลิมฉลองเท่านั้น
“เหตุใดเจ้าใส่ชุดนี้?” ซูฉางอันถามด้วยความสงสัย
เมาเมายื่นผ้าเช็ดหน้าที่ซักแล้วให้ซูฉางอัน “เพราะวันนี้ต้องติดตามว่าที่ฮองเฮาไปรอฤกษ์มงคลสมรสที่จวนราชครูซู”
“ว่าที่ฮองเฮา? ฝ่าบาทหาภรรยาได้แล้วรึ? แต่เจ้าได้รับคัดเลือกให้เป็นนางกำนัลติดตามเชียวหรือ สมแล้วที่เจ้าเชี่ยวชาญตำรายาของเจ้า”
พูดถึงตรงนี้ ซูฉางอันก็สังเกตเห็นว่าตรงที่แขวนเสื้อผ้าในห้องมีชุดหรูหราอลังการชุดหนึ่งแขวนอยู่
ราวแขวนผ้านั้นเป็นของเขา ข้างๆ ยังมีเครื่องประดับวางอยู่อีกมากมาย
เมื่อมองของพวกนั้นแล้ว ซูฉางอันก็มองหน้าเมาเมา ก่อนชี้ไปที่ของเหล่านั้น แล้วชี้กลับมาที่ตัวเอง
“แล้วเจ้าคิดว่าเป็นของใครล่ะ?”
เมาเมามองซูฉางอันแล้วย้อนถาม
?
หือ?
หา??
ซูฉางอันเต็มไปด้วยเครื่องหมายคำถาม นัยน์ตาเปลี่ยนจากความสงสัย เป็นตกใจจนกลายเป็นตื่นตะลึงในที่สุด
“ถึงข้าจะรู้ว่าเจ้าทึ่ม แต่ชื่อเซี่ยไป๋หวัง รบกวนเจ้าเอาคำว่าไป๋กับหวังมารวมกันดูหน่อยเถอะ” เมาเมาจัดเสื้อผ้าไปพลางเอ่ยเสียงเบา
เมื่อได้ยินดังนั้น ซูฉางอันก็ชะงักไป สมองเริ่มประมวลผล
ไป๋+หวัง
จักรพรรดิ
!!!
“เซี่ยไป๋หวังคือจักรพรรดิเซี่ยหรือ!?” ซูฉางอันโพล่งถามเมาเมา
เมาเมาหันข้างมามองซูฉางอันแวบหนึ่ง ก่อนจะพูดต่อ “ยิ่งผู้หญิงสวยยิ่งโง่ คำกล่าวนี้ดูท่าจะมีเหตุผลจริงๆ”
“...”
ซูฉางอันยืนแข็งทื่ออยู่กับที่
เอ๋อรับประทาน!
โง่งมไปโดยสมบูรณ์!!
ชื่อเซี่ยไป๋หวังเขาเคยคิดว่าแปลก แต่ก็ไม่เคยเก็บมาใส่ใจ ใครจะไปรู้ว่ามีความนัยแบบนี้ซ่อนอยู่
แถมที่เป็นไปไม่ได้ยิ่งกว่า คือผู้หญิงที่ดูองอาจผ่าเผยคนนั้นจะเป็นถึงจักรพรรดินีองค์ปัจจุบัน!
และ
ตัวเขาดันกลายเป็นฮองเฮาเนี่ยนะ!?
ทันใดนั้นซูฉางอันก็นึกถึงความฝันเมื่อคืน
ฉิบหายแล้ว!!
ในใจซูฉางอันรู้ดี คราวนี้เกิดเรื่องใหญ่ระดับคอขาดบาดตายแล้วจริงๆ!
เพราะเขาไม่ใช่ผู้หญิง! เขาเป็นผู้ชาย!
คิดได้ดังนั้น ซูฉางอันก็ชะงักไปครู่หนึ่ง แล้วหันไปถามเมาเมา “มะ...เมื่อคืนเซี่ยไป๋หวัง...เอ่อ ฝ่าบาทพาข้ากลับมาหรือ?”
“อืม ก็เจ้าสลบไปนี่”
“ฝ่าบาทบรรทมพร้อมข้า?”
“เจ้าคิดว่าอย่างไรเล่า”
“แล้วเสื้อผ้าล่ะ? ชุดข้า... ถูกถอดหรือไม่?”
“ตอนเจ้าตื่นมา เจ้าก็สวมเสื้อผ้าอยู่ไม่ใช่หรือ? นั่นก็แปลว่าไม่ได้ถอดไม่ใช่หรือ?”
หลังจากบทสนทนานี้ โดยเฉพาะเมื่อได้ยินประโยคสุดท้ายของเมาเมา ซูฉางอันก้มมองเสื้อผ้าตัวเอง นึกถึงตอนตื่นที่เสื้อผ้าอยู่ครบ ถึงได้ถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอก
ยังไม่ความแตกก็ดีไป...
แต่คิดอีกที ถ้าโดนจับได้ ป่านนี้เขาคงหัวหลุดไปแล้ว
แต่ปัญหาคือ...
เมื่อเงยหน้ามองชุดบนไม้แขวน ซูฉางอันเม้มปากแน่น...
หนีสิ!
แม้จะยังตั้งสติรับมือเรื่องทั้งหมดไม่ทัน
แต่ซูฉางอันรู้ชัดแจ้งว่าตนต้องรีบหนีเดี๋ยวนี้ มิฉะนั้นหากได้เป็นฮองเฮาจริงๆ สักวันต้องความแตก!
ถึงตอนนั้นตายสถานเดียว!
“หนี...” ซูฉางอันหลุดปากออกมา
เมาเมาเหลือบมองซูฉางอัน แล้วชี้ไปนอกประตู
ผ่านรอยแยกประตู ซูฉางอันเห็นองครักษ์หญิงยืนเฝ้ากันพรึ่บพรั่บ และยังมีคนเดินตรวจตราไปมา
เชี่ยเอ๊ย เอาไงดี!!
ซูฉางอันทิ้งก้นลงบนเก้าอี้ มือข้างหนึ่งนวดขมับ ไม่รู้จะทำอย่างไรดีแล้ว
“ฝ่าบาทมีราชโองการไว้ก่อนแล้วว่าเจ้าตื่นมาอาจจะคิดหนี จึงให้กองทัพหมอกแดงเฝ้าระวังอย่างเข้มงวดด้านนอก”
“เมาเมา”
“หือ?”
เมาเมาหันมองซูฉางอัน
“ในกล่องใบเล็กใต้เตียงเจ้ามียาที่ทำให้คนแกล้งตายได้หรือไม่?”
“?”
“หรือไม่ก็ยาพิษในซับในแขนเสื้อขวาของเจ้า...”
“??”
“หรือไม่ก็ที่ซ่อนอยู่ในปิ่นปักผมก็ได้ ที่ไหนก็ได้มียาแกล้งตายหรือไม่?? ต่อให้แค่สลบไป ตราบใดที่ไม่ทำให้ข้าตาย...”
เมาเมาขัดจังหวะ มองซูฉางอันด้วยความตกตะลึงระคนระแวง “ดะ... เดี๋ยวก่อน เหตุใดเจ้ารู้ที่ซ่อนของข้า แถมยังรู้ด้วยว่าเป็นยาพิษ”
“ก็ตอนกลางคืนเจ้าปรุงยาไม่ใช่หรือ? ข้าอยู่ด้วยนานวันเข้าก็เห็นเอง”
“...”
“แต่ตอนนี้ไม่ใช่เวลามาคุยเรื่องนี้ เจ้ามียานั่นหรือไม่!?”
“มะ...ไม่มี จะไปมียาแบบนั้นได้อย่างไร”
เมื่อได้ยินคำตอบนี้ ซูฉางอันขมวดคิ้วแน่น จบสิ้นกัน หรือจะกินยาพิษฆ่าตัวตายไปเลยดี ดีกว่าโดนบั่นคอ ศพแยกส่วน
แต่คิดไปคิดมา... ช่างเถอะ
กลัวตาย!
ฝ่ายเมาเมาถามด้วยความสงสัย “เจ้าจะเอายานั่นไปทำอะไร”
“ก็ต้องเอามาแกล้งตาย แล้วหนีออกไปจากที่นี่น่ะสิ” ซูฉางอันตอบด้วยน้ำเสียงจริงจัง
......................................................................