ตอนที่ 2 พื้นฐานของเวทมนตร์

ตอนที่ 2 พื้นฐานของเวทมนตร์

รูเดียสสะดุ้งเฮือก หยุดการกระทำของเขาทันทีและจ้องมองซิดด้วยความว่างเปล่า

หืม

เซนิทรู้สึกว่ารูเดียสหยุดขยับตัวจึงอดไม่ได้ที่จะก้มหน้าลงมอง

ตอนนั้นเองที่เธอตระหนักว่าเขาดูเหมือนกำลังมองไปทางซิด

รูเดียส นี่คือพี่ชายของลูก ซิด ไงจ๊ะ

ซิดเองก็ยิ้มให้รูเดียสอย่างถูกจังหวะ

จริงๆ แล้วเขาไม่ได้เกลียดรูเดียส ตราบใดที่รูเดียสไม่ทำอะไรที่เกินเลย

เซนิทเป็นแม่แท้ๆ ของเขา และเมื่อมีตัวตนของเขาอยู่ เขาจึงยอมให้รูเดียสทำเรื่องเลวร้ายเหมือนในเนื้อเรื่องเดิมไม่ได้เด็ดขาด

รูเดียสเพิ่งจะข้ามมิติมา ย่อมไม่เข้าใจภาษาของโลกนี้เป็นธรรมดา

แต่หลังจากเหตุการณ์เมื่อครู่ พฤติกรรมของเขาก็ดูเชื่อฟังขึ้นมาก

เพียงแต่ว่า เขาจะยังเชื่อฟังแบบนี้อยู่ไหมถ้าซิดไม่อยู่

ชั่วพริบตาเดียว รูเดียสก็อายุได้สองขวบแล้ว และซิดก็อายุสี่ขวบ

ในเวลาสองปี ตอนนี้รูเดียสสามารถเดินได้ตามปกติและพูดคุยโต้ตอบได้แล้ว

พี่ซิด พี่มาทำอะไรที่นี่เหรอ

รูเดียสถามด้วยสีหน้ารู้สึกผิด แอบซ่อนมือขวาที่กำของลึกลับบางอย่างไว้ด้านหลัง

ในขณะที่คุณลิเลียยังไม่รู้เรื่องนี้ รีบเอาของสิ่งนั้นไปเก็บที่เดิมซะ

รูเดียส นายคงไม่อยากให้ท่านแม่และคนอื่นๆ รู้เรื่องนี้ใช่ไหม

ร่างกายของรูเดียสสั่นเทา และทำได้เพียงนำของสิ่งนั้นกลับไปวางที่เดิมอย่างไม่เต็มใจ

เดิมทีเขาคิดว่าจะอาศัยความเป็นเด็กในตอนนี้ทำเรื่องซุกซนบ้าง แต่ผลลัพธ์กลับไม่เป็นที่น่าพอใจ

ทุกครั้งที่เขาคิดจะลงมือ หรือกำลังทำอยู่ครึ่งๆ กลางๆ เหมือนครั้งนี้ เขาก็มักจะถูกพี่ชายจอมสะดวกคนนี้ขัดขวางเสมอ

เนื่องจากนี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่ทำเรื่องแบบนี้ รูเดียสจึงปรับอารมณ์ได้อย่างรวดเร็ว

ครั้งแรกที่ซิดจับได้ว่าเขาทำเรื่องแบบนี้ เขาคิดว่าจะโดนตีซะแล้ว

โชคดีที่ซิดแค่เทศนาเขาและไม่ได้เอาเรื่องนี้ไปบอกเซนิทหรือคนอื่นๆ ในภายหลัง

ตั้งแต่นั้นมา เขาก็ดูสนิทสนมกับพี่ชายคนนี้มากขึ้นอย่างเห็นได้ชัด

ซิดพยักหน้าและหันหลังกลับเพื่อจะไปห้องทำงาน แต่เสียงของรูเดียสดังมาจากด้านหลัง

พี่ซิด ผมขอไปที่ห้องทำงานด้วยได้ไหม

รูเดียสตัดสินใจแล้วว่าจะใช้ชีวิตด้วยความสามารถที่แท้จริงของตัวเอง และก้าวแรกของเขาคือการเรียนรู้เกี่ยวกับโลกนี้ให้มากขึ้น

ดังนั้น ห้องทำงานจึงเป็นสถานที่ที่เขาต้องไป

ได้สิ

ซิดไม่ได้ปฏิเสธ เพราะยังไงก็ไม่มีใครห้ามไม่ให้รูเดียสเข้าห้องทำงานอยู่แล้ว

เพียงแต่ว่าเขาใช้เวลาว่างทั้งหมดขลุกอยู่ในห้องทำงาน เซนิทและเปาโลจึงเตือนรูเดียสว่าอย่าเข้าไปเพ่นพ่าน

ไม่นาน ซิดและรูเดียสก็ผลักประตูเข้าไปในห้องทำงาน

ภาพที่ปรากฏแก่สายตาไม่ใช่ห้องที่เต็มไปด้วยหนังสือ แต่มีหนังสืออยู่เพียงห้าเล่มเท่านั้น

หนังสือห้าเล่มนี้ได้แก่ การเดินทางรอบโลก นิเวศวิทยาและจุดอ่อนของมอนสเตอร์ในฟิตตอร์ ตำราเวทมนตร์ ตำนานของเพอร์รูจิอุส และ สามนักดาบกับเขาวงกต

เพียงแค่เหลือบมอง ดวงตาของรูเดียสก็เป็นประกายขึ้นมาทันที

สายตาของเขาจับจ้องไปที่หนังสือชื่อ ตำราเวทมนตร์

เขารู้ว่าโลกนี้มีเวทมนตร์ ในฐานะคนธรรมดาจากเผ่ากาเน็ตในชาติก่อน เขาโหยหาเวทมนตร์มาโดยตลอด

ในชาติก่อน เขามักจะจินตนาการถึงการใช้ดาบเดียวสังหารมังกร

กอบกู้โลกด้วยเวทมนตร์บทเดียว

อะไรกัน อยากเรียนเวทมนตร์งั้นเหรอ

ซิดมองรูเดียสด้วยรอยยิ้ม

ใช่ ใช่ ใช่ ผมอยากเรียนเวทมนตร์

รูเดียสพยักหน้าอย่างบ้าคลั่ง แสดงความกระตือรือร้นที่จะเรียนรู้

หยิบลงมาอ่านเองสิ ถ้าไม่เข้าใจตรงไหนก็ถามพี่ได้

รูเดียสหยิบหนังสือเล่มนั้นมาและเริ่มเปิดอ่านอย่างกระตือรือร้น

ซิดไม่ได้สนใจเขาอีกต่อไปและเริ่มใช้ เวทบอลน้ำ อย่างต่อเนื่องเพื่อผลาญพลังเวทภายในตัว

หลังจากนั้นสักพัก รูเดียสที่อ่านผ่านๆ จนจบเล่มแล้วก็ถูกดึงดูดความสนใจด้วยความวุ่นวายที่ซิดก่อขึ้น

พี่ซิด ทำไมพี่ถึงไม่ต้องร่ายคาถาเวลาร่ายเวทล่ะ

เพราะนายแค่ต้องจำความรู้สึกของการไหลเวียนพลังเวทในร่างกายเวลาใช้คาถาแต่ละบท วิธีนี้จะทำให้นายร่ายเวทโดยไม่ต้องท่องคาถาได้

ซิดหยุดมือ ตอบกลับรูเดียสอย่างใจเย็นและสาธิตให้ดู

แบบนี้ไง

ขณะที่เขาพูด ลูกไฟสีแดงเข้มก็ปรากฏขึ้นตรงหน้าเขา แล้วสลายหายไปอย่างไร้ร่องรอยอย่างรวดเร็ว

รูเดียสรู้สึกตกใจอย่างเห็นได้ชัด ทำแบบนี้ได้ด้วยเหรอ

เขาลองทำตามคำอธิบายของซิดทันที

ก่อนอื่น เพื่อที่จะรู้ความรู้สึกของพลังเวทที่ไหลเวียนในร่างกาย ต้องร่ายเวทให้ได้ก่อนหนึ่งครั้ง

นั่นหมายความว่าขั้นแรกคือต้องท่องคาถาเพื่อร่ายเวท

ขอพรแห่งไฟอันยิ่งใหญ่จงสถิต ณ ที่ที่เจ้าปรารถนา เวทลูกไฟ

เมื่อรูเดียสร่ายคาถาจบ ลูกไฟสีแดงเข้มขนาดเล็กก็ปรากฏขึ้นที่ฝ่ามือของเขาทันที

ในขณะที่เขากำลังดื่มด่ำกับความสุขจากความสำเร็จ จู่ๆ ลูกไฟลูกนี้ก็ตกลงไปที่พื้นดื้อๆ

โชคดีที่ซิดเฝ้าดูอยู่ใกล้ๆ เขาจึงรีบใช้ เวทบอลน้ำ ดับไฟทันที

นี่นายกะจะเผาบ้านให้พวกเราไม่มีที่ซุกหัวนอนหรือไง

ร่างกายของรูเดียสแข็งทื่อ สีหน้าดูอึดอัด เขาไม่คิดว่าลูกไฟจะร่วงลงพื้นดื้อๆ แบบนี้

โชคดีที่คราวนี้ไม่เกิดอุบัติเหตุร้ายแรง

พี่ซิด ทำไมเวทมนตร์ที่ผมร่ายถึงต่างจากของพี่ล่ะ

เมื่อเห็นว่าตัวเองไม่ได้ก่อเรื่อง รูเดียสก็หันความสนใจไปที่ปัญหาเรื่องเวทมนตร์

นั่นเป็นเพราะนายไม่ได้กำหนดค่าเวทมนตร์ที่จะร่ายให้ดีไงล่ะ

กำหนดค่า

รูเดียสทำหน้างง ไม่คิดว่าจะมีปัจจัยสำคัญนี้ด้วยเวลาใช้เวทมนตร์

ถูกแล้ว เวลาร่ายเวท นายต้องใส่พลังเวทของนายลงไปและกำหนดขนาดรวมถึงระยะทางที่จะปล่อยออกไป มันถึงจะสำเร็จ

หลังจากฟังคำอธิบายของซิด รูเดียสก็เกิดความเข้าใจอย่างถ่องแท้

เขาอดสงสัยไม่ได้ว่าเป็นเพราะร่างกายที่ยังเด็ก หรือเพราะเขามีพรสวรรค์โดยธรรมชาติกันแน่

ลองดูอีกครั้งสิ ตามที่พี่บอกเมื่อกี้

ซิดมองรูเดียสที่อยู่ตรงหน้า รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ผุดขึ้นที่มุมปาก

ถ้าเขาจำไม่ผิด ปริมาณพลังเวทในตัวของรูเดียสตอนนี้ น่าจะพอสำหรับร่าย เวทบอลน้ำ ได้แค่สองครั้งเท่านั้น

การใช้ เวทลูกไฟ กินพลังเวทมากกว่า เวทบอลน้ำ ดังนั้น...

ตกลง

รูเดียสพยักหน้าอย่างตื่นเต้น ลองทำตามที่ซิดเพิ่งบอก

หลังจากร่าย เวทลูกไฟ ล้มเหลวไปก่อนหน้านี้ คราวนี้เขาเลือกใช้ เวทบอลน้ำ

ขอพรแห่งน้ำอันยิ่งใหญ่จงสถิต ณ ที่ที่เจ้าปรารถนา ขอให้สายน้ำตื้นที่เย็นฉ่ำปรากฏขึ้นที่นี่ เวทบอลน้ำ

สิ้นเสียงร่ายคาถา บอลน้ำขนาดเท่ากำปั้นก็ปรากฏขึ้นที่ฝ่ามือของรูเดียส

จากนั้น บอลน้ำลูกนี้ก็พุ่งตรงไปยังถังไม้ที่วางอยู่ไม่ไกล

อย่างไรก็ตาม มันต่างจากที่เขาคาดไว้เล็กน้อย บอลน้ำไม่ได้ลอยเข้าไปในถังไม้อย่างแม่นยำ

แต่หลังจากลอยไปได้ระยะสั้นๆ มันก็เริ่มร่วงลงมาในแนวดิ่ง

ในขณะเดียวกัน รูเดียสก็รู้สึกอ่อนแรงไปทั้งตัว และก่อนที่เขาจะทันรู้ตัวว่าเกิดอะไรขึ้น เขาก็ล้มหน้าคว่ำกระแทกพื้นดัง ตุ้บ และหมดสติไป

บังเอิญว่าบอลน้ำที่ลอยออกไปตกลงมาที่เป้ากางเกงของรูเดียสพอดีในจังหวะที่เขาล้มคว่ำหน้าลงกับพื้น

ริมฝีปากของซิดโค้งขึ้นเป็นรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ เขารีบหันหลังกลับ เปิดประตู เดินลงไปชั้นล่าง และไปแจ้งเซนิทให้มาดู ทั้งหมดนี้ทำได้อย่างลื่นไหลในรวดเดียว

จบตอนที่ 2