บทที่ 25 ลั่วปิงเข้าเมือง

บทที่ 25 ลั่วปิงเข้าเมือง

สาวน้อย JK มองค้อนเขาด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยเสน่ห์ แล้วลุกขึ้นปัดฝุ่นที่ก้น

"สว่างแล้ว ไปกันเถอะ"

หลังจากที่เขาดึงยันต์ออก เสียงที่ประตูก็เงียบหายไปจริงๆ

"เชิญรุ่นพี่ก่อนเลยครับ"

"ฉันไม่ใช่รุ่นพี่นาย เรียกฉันว่าลั่วปิงก็พอ"

ลั่วปิงสวมชุดเครื่องแบบ JK ท่อนบนสวมทับด้วยเสื้อลายหมีน้อย เผยให้เห็นท่อนแขนขาวเนียน กระโปรงสั้นรัดรูปเผยสัดส่วนเว้าโค้งที่สมบูรณ์แบบ หน้าอกตั้งชัน และสะโพกงอนงามจนน่าทึ่ง

ก่อนหน้านี้เขามัวแต่สนใจแม่สาวลอนใหญ่ ไม่นึกเลยว่าหุ่นของลั่วปิงจะเด็ดดวงขนาดนี้

"รุ่นพี่ครับ เรียกผมว่าหวังฮ่าวก็ได้"

หลินอี้ยิงฟันขาวโชว์รอยยิ้มสดใส ดูเป็นเด็กหนุ่มผู้ร่าเริง ทำให้มุมปากของลั่วปิงกระตุกยิ้มเล็กน้อย

"ชื่อจริง?"

"แน่นอน! ของแท้แน่นอนครับ"

ลั่วปิงไม่แสดงความเห็น เธอไม่มีทางเชื่อคำพูดของจิ้งจอกเฒ่าตัวนี้หรอก

เมื่อผลักประตูเปิดออก ห้องใต้ดินด้านนอกว่างเปล่า

หลินอี้และลั่วปิงสบตากัน ทั้งคู่ถอนหายใจด้วยความโล่งอก

โชคดีที่วิญญาณคำสาปหน้าประตูหายไปแล้ว ไม่งั้นทั้งสองคนคงต้องเตรียมตัวปะทะกันซึ่งๆ หน้า

"ไปกันเถอะ"

ทั้งสองออกจากห้องใต้ดินกลับขึ้นมาที่ห้องนั่งเล่น

ทันทีที่ขึ้นมา ก็เห็นหนุ่มจิตสัมผัสและลุงหัวล้านนอนแผ่หราอยู่บนพื้นด้วยความหมดแรง

ในที่สุดทั้งสองคนก็ทำความสะอาดบ้านเสร็จทันก่อนรุ่งสาง

"ไม่ต้องมองหรอก สองคนนั้นคงอยู่ไม่ถึงพรุ่งนี้"

เสียงเรียบๆ ของลั่วปิงลอยมา

แม้จะฟังดูโหดร้าย แต่มันคือความจริง

หลินอี้สัมผัสได้ว่าผลของคำสาปรุนแรงขึ้นอีกครั้ง

ต่อให้อันอันไม่ลงมือ สองคนนี้ก็จะอ่อนแรงจนตายไปเองภายในวันพรุ่งนี้

"รุ่นพี่ครับ มีแผนจะทำอะไรต่อ?"

"บอกแล้วไงว่าฉันไม่ใช่รุ่นพี่นาย"

"ครับ รุ่นพี่"

"..."

ลั่วปิงไม่เคยเจอใครหน้าหนาขนาดนี้มาก่อน

ช่างเถอะ ก็แค่คำเรียกขาน ปล่อยเขาไป

"ฉันจะเข้าไปหาเบาะแสในเมือง"

"แล้วอันอันล่ะครับ?"

"ตอนกลางวันเธอไม่ออกมาหรอก"

"ทำไมล่ะครับ?"

ลั่วปิงยื่นกระดาษแผ่นหนึ่งให้หลินอี้ "ถือว่าแลกกับยันต์ของนาย"

พูดจบ เธอก็ถอดเสื้อลายหมีน้อยออก แล้วเดินดุ่มๆ ออกจากบ้านไปทันที

【กฎของคฤหาสน์】

【กฎข้อที่ 1: โปรดรักษาความเงียบในเวลากลางวัน อย่ารบกวนฝันหวานของอันอัน】

【กฎข้อที่ 2: อันอันชอบเล่นไล่จับผี ถ้าเจอเธอ ห้ามวิ่งหนี ไม่งั้นเธอจะคิดว่าคุณกำลังเล่นกับเธอ】

【กฎข้อที่ 3: หากมีคนแปลกหน้ามาเยี่ยม โปรดไล่พวกเขาไป】

【กฎข้อที่ 4: อันอันไม่ชอบเสียงดัง โดยเฉพาะเสียงร้องไห้】

【กฎข้อที่ 5: ทานได้เฉพาะอาหารในห้องครัวเท่านั้น】

【กฎข้อที่ 6: หากได้รับสายจากแม่ ให้วางสายทันที นั่นไม่ใช่แม่】

...【ความคืบหน้าการสำรวจเนื้อเรื่อง: 53%】

"ซู้ดดด—"

หลินอี้สูดปากด้วยความหนาวเหน็บทันที

ยัยตัวแสบ เธอกล้าซ่อนข้อมูลสำคัญขนาดนี้ไว้

ผู้หญิงนี่แหละร้ายที่สุดจริงๆ

เขาได้สัมผัสกฎข้อที่ 2 มาแล้วเมื่อคืน หนีขึ้นไปชั้นสาม อันอันก็จะไล่ตามไปถึงชั้นสามอย่างไม่ลดละ

ที่แท้เหตุผลก็เป็นแบบนี้นี่เอง

กฎข้อที่ 4 ห้ามร้องไห้ในห้อง ลุงหัวล้านโดนไปตั้งแต่เริ่มเกม ไม่มีอะไรต้องพูดถึง

ส่วนอาหารในครัว ข้อนี้ต้องระวัง

โชคดีที่เกี๊ยวที่เขากินเมื่อคืน เขาเป็นคนไปหยิบมาจากตู้เย็นในครัวเอง ไม่งั้นคงละเมิดกฎอีกข้อแน่

หลินอี้จดจำกฎทั้งหมด แล้วฉีกกระดาษทิ้งเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อย

ในเมื่อกฎข้อที่ 1 บอกว่าอันอันจะหลับลึกในตอนกลางวัน ก็ไม่มีอะไรต้องกังวล

หลินอี้ถอดเสื้อลายหมีน้อยใส่ถุงขยะ แล้วเดินมุ่งหน้าเข้าสู่ตัวเมือง...

ท้องฟ้าในเมืองไม่ต่างอะไรกับโลกปกติ

สุดขอบฟ้าคือทิวเขาสลับซับซ้อน และหมอกคำสาปหนาทึบปกคลุมทั่วเมือง

การจะหนีออกจากเมืองคงเป็นไปไม่ได้

หลินอี้เดินทอดน่องไปตามถนนยางมะตอยอย่างไร้จุดหมาย

แม้จะไม่ได้นอนทั้งคืน แต่ร่างกายของเขาแข็งแกร่งขึ้นทุกวัน ต่อให้อดนอนสามวันก็ยังฟิตปั๋ง

ความแข็งแกร่งถูกรีเซ็ตมาสองปีครึ่งแล้ว

ไม่เลว รู้สึกดีจริงๆ

ลั่วปิงที่ออกมาก่อนหน้านี้ ตอนนี้กำลังซ่อนตัวอยู่ในมุมมืด เฝ้าสังเกตทุกฝีก้าวของหลินอี้อย่างเงียบๆ

เมื่อเห็นเขาฮัมเพลงอย่างอารมณ์ดี มุมปากเธอก็กระตุก

"เจ้านี่มาพักร้อนหรือไง?"

"ทำไมถึงไม่มีความรู้สึกตื่นตัวเลยสักนิด?"

ลั่วปิงงุนงงมาก

หมอนี่ไม่กังวลเรื่องคำสาปเลยหรือ?

หรือเขาแค่ไม่แคร์ ไม่รู้ตัวว่าตัวเองอยู่ในสถานการณ์สิ้นหวังแล้ว?

ผู้ชายลึกลับจริงๆ

อาจเป็นเพราะหลินอี้ไม่มีสิ่งที่เธอมองหา ลั่วปิงจึงหมดความสนใจในทันทีและเริ่มออกสำรวจเมืองตามลำพัง...

"แปลกจัง ทำไมไม่มีผีสักตัวเลยนะ?"

หลังจากเดินมานาน หลินอี้ก็ขมวดคิ้วพึมพำ

เมืองนี้ไม่ใหญ่ แค่ใหญ่กว่าหมู่บ้านนิดหน่อย

แม้หลินอี้จะเดินค่อนข้างช้า แต่เขาก็ไปมาหลายที่แล้ว

ผลปรากฏว่าไม่เจอใครสักคน นี่มันเกิดบ้าอะไรขึ้น?

"หรือว่าวิญญาณคำสาปจะออกมาเฉพาะตอนกลางคืน?"

ด้วยความอยากรู้อยากเห็น หลินอี้จึงปีนกำแพงบ้านหลังหนึ่งแล้วแอบย่องเข้าไป

บ้านไม้หลังนี้มีโครงสร้างแบบญี่ปุ่นมาก เมื่อเลื่อนประตูบานเกล็ดเปิดออกก็เข้าไปในห้องได้เลย

"เอาจริงดิ ไม่มีความระวังเรื่องขโมยขโจรเลย หละหลวมเกินไปแล้ว!"

หลินอี้ส่ายหัว ย่องเบาและค้นข้าวของในห้อง

ชั้นล่างว่างเปล่า ไม่มีผีสักตัว

แต่ก็ไม่ได้คว้าน้ำเหลวเสียทีเดียว

เขาเจอปฏิทินในห้องบอกวันที่ปัจจุบัน

29 มิถุนายน

วันนี้ค่อนข้างสำคัญ

อีก 9 วันจะเป็นวันที่ 7 กรกฎาคม เทศกาลเทพงู

รุ่นพี่ที่ส่งข่าวออกมาบอกว่าในวันที่ 10 ของการเข้าสู่ดันเจี้ยน ผลของคำสาปจะถึงจุดสูงสุด และไม่มีใครต้านทานการกัดกร่อนของคำสาปได้

เวลาสองช่วงนี้มันตรงกันอย่างน่าประหลาด

7 กรกฎาคม วันที่คำสาปปะทุ ไม่เลวแฮะ เริ่มจะตั้งตารอแล้วสิ

เพื่อไขปริศนา เขาต้องรู้ให้ได้ว่าเกิดอะไรขึ้นในวันเทศกาลเทพงู

แต่ปัญหาก็คือ

"บ้าเอ๊ย ไม่มีแม้แต่ NPC แล้วฉันจะไปหาเบาะแสจากไหนฟะ?"

หลินอี้สบถเบาๆ นั่งเหม่ออยู่บนเสื่อทาทามิ

ทันใดนั้น เขาก็ได้ยินเสียงเคลื่อนไหวเบาๆ เหมือนมีใครอยู่ชั้นบน

หลินอี้ลุกขึ้นทันทีและเดินย่องขึ้นไปข้างบนอย่างระมัดระวัง

"แกเป็นใคร?"

"เข้ามาในบ้านฉันได้ยังไง?"

ทันทีที่ขึ้นมาถึงชั้นสอง เสียงแหลมปรี๊ดของผู้หญิงก็ตวาดใส่อย่างเกรี้ยวกราด

หลินอี้รู้ตัวว่าโดนจับได้แล้ว

"ในเมื่อมาแล้ว ก็อย่าหวังจะได้ออกไปเลย ฮิฮิฮิ..."

เสียงหัวเราะชวนขนลุกทำให้หลินอี้ขนลุกซู่

เขาหันไปเห็นดวงตาสีแดงฉานคู่หนึ่ง

เป็นผู้หญิงผมยาวรุงรัง สวมชุดสีดำ ใบหน้าถูกผมปิดบัง

ไม่เพียงแค่นั้น เล็บของเธอยังแหลมคมผิดปกติ

รูปร่างของผู้หญิงคนนี้ผอมบางมาก ราวกับโครงกระดูก

"วิญญาณคำสาประดับ E?"

เมื่อเหลือบดูระดับของคู่ต่อสู้ ใจของหลินอี้ก็สงบลง

ระดับ E เหมือนกัน จะไปกลัวอะไร!

"มังกรฟ้ามหิทธานุภาพ!"

"อ๊ากกก!!!"

"คาถามหาหลัว!"

"โอ๊ยยย!!!"

"พระกษิติครรภโพธิสัตว์โลกนาถ!"

"อื้ออ~!"

"หือ???"

"ใครใช้ให้ร้องครางกระเส่าขนาดนั้นหา โอมปายาปามะห่อง!"

"พี่ชาย มีอะไรค่อยๆ พูดค่อยๆ จากัน อยากได้อะไรก็เอาไป ร่างกายฉันทนมือทนตีนพี่ไม่ไหวแล้วจริงๆ!"

"บอกมาตามตรง รู้จักอันอันไหม?"

"อันอัน? ใครน่ะ? ฉันไม่รู้จัก"

"ยังจะมาไขสืออีก ดูท่าอยากจะลองรสชาติ 'ไม้ทะลวงส้วมพิฆาตมาร' ของฉันสินะ"

"มังกรฟ้ามหิทธานุภาพ!!!"

"โอ๊ยยย ฮู้วว~!"