บทที่ 24 เคล็ดลับแห่งอักษร 'หลิน'

บทที่ 24 เคล็ดลับแห่งอักษร 'หลิน' 

ทางเข้าห้องใต้ดินอยู่ในห้องเก็บของชั้นหนึ่ง

เมื่องัดแผ่นไม้ปูพื้นขึ้นก็เผยให้เห็นทางเข้า

เมื่อเดินตามบันไดหินลงไป ก็พบประตูเหล็กบานหนึ่งปิดสนิท

เขาขมวดคิ้ว รูกุญแจถูกสีดำทาทับจนมองเห็นไม่ชัดเจน

"ข้างล่างนี่มืดตึ๊ดตื๋อเลยแฮะ เดี๋ยวขึ้นไปเอาไฟฉายก่อนดีกว่า"

จังหวะที่เขาหันหลังกลับ ก็พบกับสาว JK ยืนถือไฟฉายอยู่ที่ปากทางเข้าบันได

จิ้งจอกเฒ่าสองตัวจ้องตากัน บรรยากาศน่าอึดอัดจนแทบจะแทรกแผ่นดินหนี

"ทำไมเธอถึงมาอยู่ที่นี่?"

"แล้วนายล่ะมาทำอะไร? ไหนบอกว่าจะไปนอนไง?"

โชคดีที่ทั้งคู่ต่างก็หน้าหนาพอตัว หลังจากเงียบไปครู่หนึ่ง ก็แสร้งทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น

เดิมที JK วางแผนจะแอบย่องลงมาที่ห้องใต้ดินตอนดึกเพื่อฮุบสมบัติคนเดียว

คิดไม่ถึงว่าหลินอี้จะเจ้าเล่ห์กว่าเธอ แถมยังไวกว่าด้วย

ช่วยไม่ได้ ตอนนี้เธอทำได้แค่ยอมไขกุญแจเปิดประตูแต่โดยดี

หวังว่าผู้ชายคนนี้จะไม่เป็นตัวถ่วงนะ ไม่งั้นแม่จะเชือดทิ้งกับมือเลย!

"กริ๊ก—"

ประตูเหล็กหนักอึ้งค่อยๆ เปิดออก

กลิ่นเหม็นอับรุนแรงพุ่งเข้าจมูก ผสมปนเปกับกลิ่นเหม็นเปรี้ยวชวนคลื่นไส้ของเนื้อเน่า

หลินอี้บีบจมูกแล้วเดินเข้าไป

การตกแต่งภายในห้องเล็กๆ นี้ค่อนข้างเรียบง่าย

มีเตียงหนึ่งหลัง ตู้ไม้ และภาพวาดสีน้ำมันแขวนอยู่บนผนังหลายภาพ

บนพื้นเต็มไปด้วยขยะสารพัดชนิด ห่ออาหาร และกองถ้วยชามที่แตกเสียหาย

"นี่น่าจะเป็นห้องที่อันอันกับแม่ใช้ซ่อนตัวสินะ?"

JK สาดไฟฉายไปรอบๆ แต่ไม่พบสิ่งผิดปกติใดๆ

"เธอได้รับภารกิจหรือเปล่า?" หลินอี้ถาม

"อืม"

เธอตรวจสอบห้องอีกรอบ แต่ก็ไม่พบตุ๊กตาหมีน้อยของอันอัน

"ฉันมีข้อสันนิษฐานหนึ่ง เธอช่วยวิเคราะห์หน่อย"

"ว่ามาสิ"

JK เงยหน้าขึ้น รอให้หลินอี้พูดต่อ

"ครั้งสุดท้ายที่แม่ออกไปหาอาหารจากห้องใต้ดิน น่าจะถูกฆ่าตายไปแล้ว"

"ถ้าเป็นอย่างนั้น กุญแจห้องใต้ดินก็น่าจะติดตัวแม่ไปด้วยไม่ใช่เหรอ? ไม่งั้นจะกลับเข้ามาได้ยังไง?"

"เป็นไปได้ไหมว่ามีคนเจอห้องใต้ดิน แล้วใช้กุญแจของแม่เปิดประตูเข้ามาจับตัวอันอันไป?"

เมื่อได้ยินดังนั้น JK ก็ตกอยู่ในห้วงความคิดเช่นกัน

หลินอี้ไม่รบกวนเธอ เขาเดินหาเบาะแสในห้องใต้ดินเพียงลำพัง

เมื่อเปิดตู้ไม้ออก เขาก็เจอกล่องไม้ใบหนึ่ง ข้างในมีตุ๊กตาหมีน้อยสภาพเก่าขาดรุ่งริ่งวางอยู่

【ตุ๊กตาหมีน้อยของอันอัน: มอบให้อันอัน อาจได้รับผลตอบแทนที่คาดไม่ถึง】

"นี่มัน..."

คิ้วของหลินอี้ขมวดเข้าหากันทันที

คำใบ้ของไอเทมเนื้อเรื่องขัดแย้งกับกฎการเอาชีวิตรอดของพี่หมี

【กฎข้อที่ 4: ในบ้านไม่มีตุ๊กตาหมีน้อย หากพบเห็น ให้รีบซ่อนตุ๊กตาทันที และห้ามให้อันอันเจอเด็ดขาด】

"หรือว่ากฎข้อที่ 4 จะเป็นข้อมูลเท็จ?"

ความสงสัยผุดขึ้นในใจของหลินอี้

"ตึก ตึก ตึก..."

ทันใดนั้น เสียงฝีเท้าชัดเจนก็ดังมาจากนอกประตู

หลินอี้หันขวับ รูม่านตาหดเกร็ง

เสียงฝีเท้าไม่ใช่ของอันอัน ไม่ใช่ของเจ้าหนุ่มจอมซ่า และไม่ใช่ของพวกเขา แล้วจะเป็นเสียงของใคร?

JK เองก็ตระหนักถึงความร้ายแรงของปัญหา รีบปิดประตูห้องใต้ดินทันที

กุญแจระบุว่าเข้าห้องใต้ดินได้เฉพาะตอนกลางวัน ซึ่งหมายความว่าถ้าเข้ามาตอนกลางคืนจะต้องเกิดเรื่องสยองขวัญขึ้นแน่ๆ

ชัดเจนว่าเสียงฝีเท้าที่ดังขึ้นกะทันหันนี้มาจากศัตรู ไม่ใช่มิตร

หลินอี้กำลังจะยัดตุ๊กตาหมีน้อยใส่ถุงขยะ แต่บังเอิญไปเจอกระดาษโน้ตซ่อนอยู่ในรอยขาดของตุ๊กตา

【ห้ามเปิดประตู! ห้ามเปิดประตู! ห้ามเปิดประตู!】

เรื่องสำคัญต้องย้ำสามครั้ง

"อันอัน แม่เองนะลูก หนูอยู่ในนั้นใช่ไหม?"

"รีบเปิดประตูเร็วเข้า แม่มาช่วยหนูแล้ว"

"แม่เป็นห่วงหนูจริงๆ นะ"

"อันอัน เปิดประตูให้แม่หน่อยได้ไหมลูก?"

เสียงเรียกอย่างร้อนรนดังมาจากนอกประตู

เสียงนี้ดูเหมือนจะมีมนต์สะกดบางอย่าง ทำให้สติของหลินอี้สับสนวุ่นวายทันที รู้สึกหลงทิศหลงทางไปหมด

"เปิดประตู เปิดสิ!"

"รีบให้แม่เข้าไปเร็ว คนเลวกำลังจะมาจับแม่ไปแล้ว!"

เสียงตะโกนที่ร้อนรนยิ่งกว่าเดิมดังขึ้นเรื่อยๆ

"เปิดประตู..."

JK ที่อยู่ใกล้ประตูมากกว่า แววตาเริ่มเหม่อลอย เธอเอื้อมมือจะไปเปิดประตูเหล็ก

"ไม่ ห้ามเปิดเด็ดขาด!"

ดวงตาของหลินอี้แดงก่ำ เขาผลัก JK ออกไป แล้วเอาตัวดันประตูไว้แน่น

"ปัง!"

ประตูเหล็กถูกกระแทกอย่างแรงด้วยอะไรบางอย่าง

ตามมาด้วยเสียงกรีดร้องของผู้หญิงจากด้านนอก

"กรี๊ด! อย่าเข้ามานะ"

"อันอัน ช่วยแม่ด้วย ฮือ ฮือ ฮือ..."

เสียงดังหนวกหู วุ่นวาย แหลมสูง และโศกเศร้า

ทั้งหมดนี้อัดแน่นอยู่ในพื้นที่แคบๆ กระตุ้นประสาทของหลินอี้จนปวดร้าวไปหมด

ภาพเหตุการณ์ต่างๆ แวบเข้ามาในหัว ล้วนเป็นเรื่องราวของอันอันกับผู้หญิงคนนั้น

ความเศร้า ความสิ้นหวัง ความหวาดกลัว ความโกรธแค้น และความรักอันลึกซึ้งของพวกเธอ

ภาพเหล่านี้เหมือนเข็มเหล็กทิ่มแทงหัวใจ

คุณทนดูพวกเขาร้องไห้ได้ลงคอเหรอ?

คุณทนเห็นพวกเขาน้ำตาไหลได้จริงเหรอ?

หลินอี้กำหมัดแน่น

ฉันจะเล่นตามบทของแก แกล้งทำเป็นไม่เห็นก็แล้วกัน

"นาโม คุรุ ปาจา ลา ซา ตั่ว เย..."

JK ที่ถูกหลินอี้ผลักจนได้สติกลับมาบ้าง รีบทำมือเป็นมุทราชอง 'ราชันย์ผู้ไม่เคลื่อนไหว' หรือ ฟุโดเมียวโอ และท่องมนต์วัชรสัตว์ในใจ เสียงสวดภาษาสันสกฤตดังก้อง

"เคล็ดอักษรหลิน สงบจิต!"

สิ้นเสียงตะโกนเบาๆ ของเธอ หลินอี้รู้สึกว่าอากาศรอบตัวปลอดโปร่งขึ้น

กลุ่มก้อนอารมณ์ด้านลบที่ลอยวนอยู่รอบตัวค่อยๆ สลายไป

"เป็นไงบ้าง? ดีขึ้นแล้วใช่ไหม?"

ใบหน้าของ JK ซีดเผือด เหงื่อเม็ดโป้งผุดขึ้นเต็มหน้าผาก

หลินอี้พยักหน้า "ขอบใจนะ"

สมกับเป็นเคล็ดวิชาเก้าอักษร สุดยอดวิชาสำหรับจัดการกับวิญญาณคำสาปจริงๆ น่าเสียดายที่หลินอี้มีเวลาเตรียมตัวจำกัด เลยไม่มีเวลาศึกษา

"ก๊อก ก๊อก ก๊อก..."

จู่ๆ ก็มีเสียงเคาะประตู

"อันอัน แม่รู้ว่าหนูอยู่ในนั้น รีบเปิดประตูเร็วเข้า..."

วิญญาณคำสาปตนนี้ยังคงพยายามหลอกล่อให้ทั้งสองเปิดประตูเหล็กอย่างไม่ลดละ

แต่หลินอี้ที่ระวังตัวอยู่แล้ว ย่อมไม่หลงกลง่ายๆ

"ทำยังไงดี?" JK พึมพำ สีหน้าเคร่งเครียด

วิญญาณคำสาปตนนี้น่ากลัวกว่าอันอันอย่างเห็นได้ชัด แม้แต่ JK ก็ยังมืดแปดด้านไปชั่วขณะ

"จะทำอะไรได้ล่ะ? ก็คงต้องรอจนกว่าจะเช้า"

"เอานี่ไป"

หลินอี้โยนยันต์แผ่นหนึ่งให้ JK บอกให้เธอแปะไว้ที่หน้าผาก

ถึงจะเป็นยันต์ที่หลินเจิ้งเฟิงใช้เท้าวาด แต่สรรพคุณนั้นครบเครื่องจริงๆ

ผลลัพธ์ของมันไม่ได้ด้อยไปกว่าเคล็ดวิชาเก้าอักษรเลย

หลินอี้แปะยันต์สามแผ่นลงบนตัว เสียงตะโกนจากนอกประตูก็หายวับไปทันทีราวกับไม่เคยเกิดขึ้น

เมื่อเห็นดังนั้น JK ก็ทำตาม แปะยันต์ไว้ระหว่างคิ้ว นั่งขัดสมาธิบนเตียง แล้วท่องเคล็ดอักษรหลินในใจเงียบๆ

ทั้งสองค่อยๆ อดทนรอจนถึงเช้าวันรุ่งขึ้น

ในช่วงเวลาหลายชั่วโมงนี้ หลินอี้ที่ไม่มีอะไรทำจึงเปิด 'บัตรผ่านเข้าออกโรงเรียน' ซึ่งก็คือถุงมือสีดำนั่นแหละ

เขาเริ่มศึกษาวิธีการฝึกฝนเคล็ดวิชาเก้าอักษร

"หลิน, ปิง, โต่ว, เจ่อ, เจีย, เจิ้น, เลี่ย, เฉียน, สิง"

เคล็ดอักษรหลิน: ทำมุทราชองราชันย์ผู้ไม่เคลื่อนไหว ท่องมนต์วัชรสัตว์ในใจ สามารถระงับมลภาวะทางจิตของวิญญาณคำสาปได้ และในขณะเดียวกันก็ขจัดอิทธิพลด้านมืด รักษาจิตใจดั้งเดิมเอาไว้

ต้องยอมรับเลยว่ามันใช้งานได้จริง

ถึงจะมีบางจุดที่เขาเข้าใจบ้างไม่เข้าใจบ้าง แต่ที่นี่ก็มีครูสาวสวยอยู่ไม่ใช่เหรอ?

ด้วยอานุภาพของเงินคำสาป 10 เหรียญ JK จึงสอนวิธีใช้เคล็ดอักษรหลินที่ถูกต้องให้กับหลินอี้

คราวหน้าถ้าเจอสถานการณ์แบบเดิมอีก มีทั้งเคล็ดอักษรหลินและยันต์คุ้มกัน หลินอี้ก็พอจะมีวิธีต้านทานมลภาวะทางจิตได้บ้างแล้ว

"นายเป็นเด็กใหม่ของชิงเป่ยเหรอ?"

"ใช่ครับ รุ่นพี่ก็ด้วยเหรอ?"

"รู้จักเมี๊ยวเมี๊ยวไหม?"

"แน่นอนสิครับ รุ่นพี่เมี๊ยวเมี๊ยวเป็นที่ปรึกษาของผมเอง เราสนิทกันมากเลย รุ่นพี่เป็นเพื่อนกับรุ่นพี่เมี๊ยวเมี๊ยวเหรอครับ?"

"เหอะๆ" JK หัวเราะเสียงเย็น "คงต้องทำให้นายผิดหวังแล้วล่ะ ฉันเป็นคู่อริกับยัยนั่นย่ะ"

"เอ่อ... ความจริงแล้วผมกับเมี๊ยวเมี๊ยวก็ไม่ได้สนิทกันขนาดนั้นหรอกครับ จริงๆ นะ"

JK: ...