บทที่ 5 คืนเดียวห้าสิบสามหน้า? ล้อกันเล่นใช่ไหมเนี่ย?

บทที่ 5 คืนเดียวห้าสิบสามหน้า? ล้อกันเล่นใช่ไหมเนี่ย?

วันถัดมา

ในช่วงเช้า อิชิกามิ รินะ ไม่ได้แวะไปที่ห้องของคาซามะ ยู ดูเหมือนเธอจะรู้ดีว่าต่อให้คาซามะจะเร่งปั่นต้นฉบับในช่วงเช้าเพียงใด ก็คงยากที่จะผลิตงานที่มีคุณภาพออกมาได้

ดังนั้น... รินะจึงตัดสินใจให้เวลาเขาเพิ่มอีกสักหน่อย ขอเพียงแค่เขาทำผลงานที่พอจะมอบความหวังให้เธอได้บ้างก็นับว่าเพียงพอแล้ว

"อ๊อด~"

เมื่อถึงเวลาอาหาร เสียงกริ่งหน้าห้องของคาซามะ ยู ก็ดังขึ้น

คาซามะขยับไหล่ไล่ความเมื่อยขบเบาๆ ฤทธิ์ของยาที่ยาวนานถึงสิบห้าชั่วโมงได้หมดลงแล้ว สมกับเป็นของจากระบบโดยแท้ ตลอดสิบห้าชั่วโมงที่ผ่านมาเขาไม่รู้สึกเหนื่อยล้าหรือแม้แต่จะง่วงนอนเลยสักนิด

แน่นอนว่าหลังจากนั้นคาซามะยังคงฝืนวาดต่ออีกสองชั่วโมง ผลที่ตามมาคือความรู้สึกปวดและชาที่บ่าทั้งสองข้าง

เขาวาดเสร็จไปทั้งหมดห้าสิบสามหน้า และหลังจากตรวจสอบดูแล้วเขาก็รู้สึกค่อนข้างพอใจ พล็อตเรื่องไม่ดูเร่งรีบจนเกินไป เก็บรายละเอียดสำคัญได้ครบถ้วน และตัดส่วนที่ยืดเยื้อออกไปจนหมดสิ้น

เขาลุกขึ้นเดินไปเปิดประตู และพบว่าอิชิกามิ รินะ ยืนรออยู่ข้างนอก

วันนี้เป็นวันหยุด รินะจึงไม่ได้สวมชุดพนักงานออฟฟิศเหมือนอย่างเคย แต่เธอมาในชุดเสื้อคลุมไหมพรมถักสีครีมดูสบายตาคู่กับกางเกงยีนส์เอวสูงทรงกระบอก

คอเสื้อทรงวีเปิดกว้างเล็กน้อย เผยให้เห็นกระดูกไหปลาร้าเรียวสวยและผิวพรรณที่ขาวผ่อง เสื้อซับในสีขาวสะอาดตาถูกสอดไว้ในกางเกงยีนส์สีฟ้าอ่อน ปลายขาพับขึ้นสองทบช่วยขับให้เรียวขาของเธอดูยาวและตรงสวย แม้จะไม่ใช่ชุดทำงานแต่เธอก็ยังดูมีเสน่ห์ไปอีกแบบ

"ขอรบกวนหน่อยนะคะอาจารย์คาซามะ"

รินะยิ้มกว้างอย่างอ่อนโยนพลางพยักหน้าให้เขา

"เชิญเข้ามาข้างในก่อนครับ บรรณาธิการอิชิกามิ"

คาซามะเบี่ยงตัวหลบและเปิดประตูให้กว้างขึ้น

"เตรียมตัวไปถึงไหนแล้วคะ? วาดเสร็จสักหน้าหรือยัง?"

ทันทีที่ประตูปิดลง ท่าทางของรินะก็ดูผ่อนคลายขึ้น เธอวางกระเป๋าลงบนเก้าอี้อย่างเป็นกันเอง

เมื่อพิจารณาจากความเร็วในการวาดของคาซามะ ปกติเขาจะวาดได้เพียงสองหน้าต่อสิบสองชั่วโมง แน่นอนว่าถ้าฝืนตัวเองหน่อยอาจจะได้มากกว่านั้น แต่คุณภาพงานก็อาจจะตกลง

ทว่า... คาซามะกำลังเผชิญกับโจทย์ที่หินมากในตอนนี้ ทั้งการสร้างพล็อตเรื่องใหม่ และจำนวนหน้าที่ต้องส่งซึ่งสูงถึงเก้าสิบหน้า!

นักเขียนการ์ตูนส่วนใหญ่ต่างก็มีผู้ช่วยกันทั้งนั้น แต่ลำพังแค่เลี้ยงตัวเองคาซามะยังแทบไม่รอด นับประสาอะไรกับการจ้างผู้ช่วยมาช่วยงาน

เมื่อวานตอนขากลับ รินะลองไปขอความช่วยเหลือจากอาจารย์ซูซูกิมาแล้ว แต่... อีกฝ่ายกลับปฏิเสธ เพราะคนที่เธอต้องไปช่วยคือคาซามะ ยู และชื่อเสียงของเขานั้นเรียกได้ว่าป่นปี้ไปหมดแล้วในกองบรรณาธิการโชเน็นซันเดย์

ตอนนี้รินะเองก็กลุ้มใจไม่แพ้กัน เก้าสิบหน้า คาซามะจะทำได้จริงๆ หรือ?

ขอเพียงแค่ผลงานของเขาอยู่ในระดับที่พอรับได้ เธอจะพยายามทำทุกวิถีทางเพื่อหาเอกสิทธิ์พิเศษให้เขา เพื่อที่ความสัมพันธ์อันยุ่งเหยิงนี้จะได้จบลงเสียที

"ครับ นี่คือผลงานที่ผมเร่งทำเมื่อคืน เชิญตรวจดูได้เลยครับบรรณาธิการอิชิกามิ"

คาซามะหยิบต้นฉบับห้าสิบสามหน้าที่วางอยู่บนโต๊ะยื่นให้รินะ

"หือ? นายไม่ได้เอาพวกเศษกระดาษร่างงานเก่าๆ มาหลอกฉันใช่ไหม?"

คิ้วเรียวสวยของรินะขมวดเข้าหากัน ใบหน้าที่ไร้เครื่องสำอางฉายแววกรุ่นโกรธออกมา

เธออุตส่าห์คิดจะหาทางช่วยไอ้ซื่อบื้อที่ไร้ทางเยียวยาคนนี้แท้ๆ แต่เขากลับมีท่าทีแบบนี้หรือ? มันช่างน่าผิดหวังจริงๆ

"เปล่าครับ นี่คือต้นฉบับที่ผมเร่งปั่นทั้งคืนจริงๆ ตั้งแต่คุณกลับไปผมยังไม่ได้นอนเลยครับ"

คาซามะรีบอธิบาย แม้มันจะฟังดูเป็นข้อแก้ตัวที่ซื่อๆ ไปหน่อย แต่มันคือความจริง

"ถ้าฉันรู้ว่านายหลอกกันล่ะก็ นายตายแน่"

รินะเอ่ยคำขู่ที่แสนอันตรายออกมาโดยไม่ลังเล สายตาของเธอดูจริงจังจนน่ากลัว

"ไม่มีปัญหาครับ"

คาซามะพยักหน้ายืนยัน เขาลงแรงไปอย่างสุดความสามารถแล้ว หากรินะยังไม่พอใจ เขาก็ไม่มีอะไรจะพูดอีก บางทีเขาอาจจะไม่เข้าใจตลาดของโลกนี้จริงๆ ก็ได้

หลังจากได้รับคำยืนยัน สายตาของรินะก็เริ่มจับจ้องไปที่ต้นฉบับ หากคาซามะมีท่าทีอึกอักแม้เพียงนิดเดียว เธอคงจะฟาดปึกกระดาษหนาเตอะนี่ใส่หน้าเขาแล้วสะบัดก้นกลับไปทันที

สำหรับเธอแล้ว รินะจะไม่มีวันชายตาแลผลงานที่ทำแบบขอไปทีเด็ดขาด!

แน่นอนว่าต่อให้คาซามะจะวาดห้าสิบสามหน้านี้โดยไม่ได้นอน แต่มันก็อาจจะต้องแลกมาด้วยคุณภาพลายเส้นที่ด้อยลง หรือวาดแบบเผาๆ

ทว่า... ตราบใดที่เนื้อหาของการ์ตูนยังดีอยู่ก็นับว่าใช้ได้ เพราะนี่คือการประกวดผลงานหน้าใหม่ ต่อให้ลายเส้นจะดูเรียบง่ายไปบ้าง แต่ถ้าเรื่องราวสนุก คนก็ยังพร้อมจะควักเงินซื้อ แม้ว่ายอดขายอาจจะไม่สู้พวกที่วาดสวยเทพก็เถอะ

แต่เพียงแค่สายตาตกลงบนหน้าแรก รินะก็รู้สึกราวกับว่าต้นฉบับชุดนี้มีแรงดึงดูดประดุจแม่เหล็ก

สวย... สวยมากจริงๆ

นั่นคือความรู้สึกแรกที่รินะสัมผัสได้จากงานภาพ

นี่ต่างหากคือฝีมือการวาดที่คาซามะควรจะแสดงออกมา ไม่ใช่เอาไปใช้วาดเรื่องรักใคร่ของพวกก๊อบลินกับยักษ์ปักหลั่นพวกนั้น

ไม่นานนักรินะก็ตั้งสติได้ แม้งานภาพจะวิจิตรบรรจงเพียงใด แต่การที่คาซามะลงแข่งในสาขาผลงานหน้าใหม่ สิ่งที่สำคัญที่สุดคือเนื้อเรื่องที่ต้องตราดรึงใจ หากมีดีแค่ภาพสวย สุดท้ายก็หนีไม่พ้นการถูกคัดออกอยู่ดี

บทแรกมีชื่อตอนว่า เมืองแห่งซากุระ แค่ชื่อยังไม่ได้บอกอะไรมากนัก

ภูมิหลังของเรื่องถูกอธิบายสั้นๆ เพียงไม่กี่ประโยค

ตัวเอกชายต้องย้ายโรงเรียนบ่อยครั้งตามหน้าที่การงานของคุณพ่อ และต้องย้ายจากนากาโน่มายังโตเกียวในช่วงที่เรียนอยู่ชั้นประถมปีที่สาม

เมื่อเห็นอายุของตัวเอก รินะก็อดไม่ได้ที่จะขมวดคิ้ว อายุเท่านี้มันจะไม่เด็กเกินไปหน่อยหรือ?

อย่างไรก็ตาม รินะยังไม่ได้พูดอะไรออกมา เพราะเรื่องราวมันเพิ่งจะเริ่มต้น บางทีอาจจะเป็นพล็อตแนวเพื่อนสมัยเด็กก็เป็นได้

มันดูเป็นจุดเริ่มต้นที่ค่อนข้างธรรมดา เพียงแต่เริ่มเล่าตั้งแต่อายุยังน้อย

คำบรรยายที่ผสมผสานไปกับภาพวิวทิวทัศน์ที่ดูเบาบางช่วยเผยให้เห็นถึงความอ้างว้างภายในใจของ โทโนะ ทากากิ

การเยียวยาจิตวิญญาณอย่างนั้นหรือ...?

รินะจับประเด็นนี้ได้อย่างรวดเร็วและเข้าใจมันอย่างแจ่มแจ้ง เพราะการที่ต้องย้ายโรงเรียนบ่อยๆ ตามพ่อจนผิดจังหวะ ทำให้เขายากที่จะหาเพื่อนคุยด้วยได้ และถึงจะหาเพื่อนได้ ในไม่ช้าก็ต้องจากลันไปอยู่ดี

สำหรับเด็กคนหนึ่งแล้ว ความรู้สึกนี้มันดูหนักอึ้งเกินไป

ปลายนิ้วเรียวของรินะวางแตะอยู่ที่ขอบหน้ากระดาษ แม้ว่าหมึกที่ใช้จะแห้งสนิทจนไม่เลอะมือได้ง่ายๆ แต่เธอก็ยังระมัดระวังอย่างยิ่งเพื่อไม่ให้เกิดความเสียหายกับผลงาน

หน้าแรกจบลงด้วยการปรากฏตัวของเพื่อนร่วมชั้นคนใหม่ที่ย้ายมาในอีกหนึ่งปีต่อมา เธอชื่อ ชิโนฮาระ อาคาริ คาซามะใช้ทักษะการวาดอันยอดเยี่ยมของเขารังสรรค์ภาพเด็กผู้หญิงตัวน้อยที่ดูน่ารักมากออกมา

ถูกต้องแล้ว ฝีมือระดับคาซามะควรจะนำมาใช้ในทางนี้ หากเขารู้ตัวเร็วกว่านี้สักนิด บางทีนางาซากิ เคนโตะ คงไม่หาเรื่องบีบบังคับเขาแบบนี้

แต่แน่นอนว่าคาซามะในตอนนี้อาจจะยังไม่รู้ตัว รินะยังจำได้แม่นว่าคำว่า "การพรากจากกัน" คือส่วนหนึ่งของพล็อตที่คาซามะเคยบอกไว้

ซึ่งมันคือคำต้องห้ามที่สุดในตลาดการ์ตูนรักสมัยนี้

ทว่า... หลังจากอ่านหน้าแรกจบ รินะกลับรู้สึกสนใจจนอยากจะอ่านต่อ แม้จะรู้ว่าในตอนจบอาจจะต้องพบกับความเศร้า แต่เธอก็อยากรู้นักว่าคาซามะจะถ่ายทอดมันออกมาในรูปแบบใด

นิ้วชี้ของเธอค่อยๆ พลิกกระดาษต้นฉบับหน้าแรกขึ้นอย่างแผ่วเบา