บทที่ 12 ภรรยาของฉัน!
บทที่ 12 ภรรยาของฉัน!
เสียงแจ้งเตือนโทรศัพท์ดังขึ้น ซูจินเจ๋อปรายตามองด้วยอารมณ์ขุ่นมัว
'โลลิน้อยผมขาว'!
ยัยนี่อีกแล้ว... หล่อนต้องการอะไรกันแน่?
ใจจริงซูจินเจ๋อไม่อยากจะตอบโต้ แต่ไม่รู้ทำไมภาพของ 'โลลิน้อยผมขาว' ถึงได้ซ้อนทับกับซูจินโยวขึ้นมาในหัว... ซูจินโยวคนที่จู่ๆ นิสัยก็เปลี่ยนไปเป็นคนละคนอย่างน่าประหลาด...
ซูจินเจ๋อ: "มีอะไร"
โลลิน้อยผมขาว: "ยอมตอบสักทีนะ แอบวางแผนอะไรอยู่ล่ะสิ? หึ ผู้ชายหนอผู้ชาย... เจ้าปลาซิวปลาสร้อย"
เมื่อเห็นน้ำเสียงเย้ยหยัน ซูจินเจ๋อก็เริ่มหงุดหงิดขึ้นมา
ซูจินเจ๋อ:
"สรุปเธอต้องการอะไรกันแน่"
โลลิน้อยผมขาว:
"อยากจะโชว์ขาให้ดูไง เจ้าปลาซิวปลาสร้อย... อยากดูไหมล่ะ"
ซูจินเจ๋อปฏิเสธทันควัน:
"ไม่สน!"
โลลิน้อยผมขาว: "นี่ขาของโลลิน้อยผมขาวเชียวนะ... ทั้งนุ่มทั้งขาวอมชมพู..."
ซูจินเจ๋อไม่เชื่อ:
"ผีถึงจะเชื่อเธอน่ะสิ... ในโลกนี้จะมีโลลิน้อยผมขาวสักกี่คนกันเชียว"
โลลิน้อยผมขาว:
"ฟังดูเหมือน... นายเคยเห็นของจริงมาแล้วงั้นสิ"
ซูจินเจ๋อ:
"ก็งั้นๆ แหละ... ใช่ ฉันเคยเห็น"
โลลิน้อยผมขาว:
"โม้เหม็นน่า เจ้าปลาซิวปลาสร้อย โลลิน้อยผมขาวน่ะสูงส่งจะตาย ปลาซิวปลาสร้อยอย่างนายจะมีปัญญาไปเจอได้ยังไง"
ซูจินเจ๋อสวนกลับ:
"โม้งั้นเหรอ? ที่บ้านฉันก็มีอยู่คนนึง!"
โลลิน้อยผมขาว:
"อ้อ... งั้นคืนนี้ก็นอนหนุนหมอนสูงๆ แล้วฝันต่อไปเถอะ เจ้าปลาซิวปลาสร้อยจอมเพ้อเจ้อ!"
อ๊าก... ซูจินเจ๋อแทบคลั่ง เขาเป็นคนใจเย็นมาตลอด แต่นี่เป็นครั้งแรกที่มีคนยั่วโมโหเขาจนสติหลุดได้ขนาดนี้
อยากจะลบเพื่อนทิ้งก็ทำไม่ลงเพราะความแค้นมันจุกอก... มันอึดอัดโว้ย!
โลลิน้อยผมขาว:
"เป็นอะไรไป? ไม่ตอบแล้วเหรอ? ร้อนตัวล่ะสิ เจ้าปลาซิวปลาสร้อย?"
ซูจินเจ๋อ:
"ร้อนตัวบ้าบออะไร ที่บ้านฉันมีจริงๆ... เชื่อไม่เชื่อก็เรื่องของเธอ"
โลลิน้อยผมขาว:
"มีอยู่ที่บ้านเหรอ? แล้วเธอเป็นอะไรกับนายล่ะ"
ใบหน้าของซูจินเจ๋อดำทะมึน พิมพ์ตอบกลับไปว่า:
"ภรรยาของฉัน!"
ทันทีที่ข้อความถูกส่งออกไป ซูจินโยวที่อยู่ห้องข้างๆ ก็ตัวแข็งทื่อ
เชี่ยเอ๊ย!
เธอเด้งตัวลุกจากเตียงด้วยความตกใจ... หมอนี่กล้ายอมรับออกมาโต้งๆ เลยเหรอว่าเป็นภรรยา?
เขาป่วยหรือเปล่า? หรือว่าเมา?
สงสัยจะละเมอพิมพ์ตอนดึกดื่นแหงๆ ไม่งั้นคงไม่พูดจาเลอะเทอะแบบนี้
เธอรัวข้อความตอบกลับไป:
"กลับไปนอนหนุนหมอนสูงๆ ซะไป เจ้าปลาซิวปลาสร้อยผู้คลั่งไคล้โลลิน้อยผมขาว!"
เมื่ออ่านข้อความนั้น ซูจินเจ๋อแทบจะบีบโทรศัพท์ในมือให้แหลกคามือ
ซูจินเจ๋อผู้เดือดดาล:
"ต้องทำยังไงเธอถึงจะเชื่อ"
โลลิน้อยผมขาว:
"ส่งรูปคู่กับภรรยานายมาสิ!"
ซูจินเจ๋อ: "ประสาท"
โลลิน้อยผมขาว: "ถ้าไม่สะดวกถ่ายคู่ ก็แอบถ่ายรูปเดี่ยวมาสิ... เป็นภรรยานายไม่ใช่เหรอ เรื่องแค่นี้จิ๊บจ๊อยน่า"
ซูจินเจ๋อแค่นเสียงหัวเราะ:
"ได้... แต่เธอส่งของเธอมาก่อน ฉันจะได้รู้ว่าเธอเป็นสาวผมขาวตัวจริงหรือเปล่า..."
อีกฝ่ายเงียบไปครู่หนึ่ง ซูจินเจ๋อจึงพิมพ์เยาะเย้ยซ้ำ:
"ไงล่ะ ใครกันแน่ที่เป็นตัวปลอม?"
ทันใดนั้นรูปภาพก็ถูกส่งมา... กำลังโหลด... ภาพความละเอียดสูงปรากฏขึ้นแก่สายตา ซูจินเจ๋อเบิกตากว้าง
เด็กสาวในชุดนักเรียนญี่ปุ่น (JK) ไม่เห็นใบหน้า ถ่ายเน้นช่วงหน้าอกลงมา เส้นผมสีเงินสยายปกคลุม... แม้จะไม่เห็นหน้า แต่ดาเมจของภาพนี้รุนแรงต่อใจชายหนุ่มขี้เหงายิ่งกว่ารูปขาเมื่อกี้เสียอีก!
ยัยนี่ทุ่มสุดตัวจริงๆ ถึงขนาดโชว์ผมสีเงินให้เห็นจะๆ
หุ่นแบบนี้... ลมหายใจของซูจินเจ๋อเริ่มติดขัด...
ซูจินเจ๋อ: "หุ่นแบบนี้... เหมือนภรรยาฉันเปี๊ยบเลย!"
โลลิน้อยผมขาว:
"หมกมุ่นเกินไปแล้วมั้ง? เก็บเอาภรรยามามโนใส่ตัวฉันเหรอ? พนันได้เลยว่าคืนนี้นายต้องเอารูปฉันไป 'ใช้งาน' แน่ๆ เจ้าปลาซิวปลาสร้อย"
ซูจินเจ๋อหน้าแดงก่ำ กำหมัดแน่น:
"ไม่จำเป็น... ฉันมีภรรยาอยู่แล้วเว้ย!"
โลลิน้อยผมขาว:
"ปากเก่งจริงนะ ได้แต่มองแต่แตะต้องไม่ได้ล่ะสิ? เอารูปฉันไปช่วยดับกระหายเถอะน่า เจ้าปลาซิวปลาสร้อย"
อ๊าก... ซูจินเจ๋อกดปิด QQ ทิ้งทันที
เขารับไม่ไหวแล้ว ยัยโลลิน้อยผมขาวคนนี้หยาบโลนเกินไป
เทียบกันแล้ว ซูจินโยวดูดีกว่าเป็นล้านเท่า!
แต่ในเว็บบอร์ดกลับมีฝูงชนแห่แหนชื่นชมคนประเภทนี้... รับไม่ได้จริงๆ!
ซูจินเจ๋อหน้าบึ้งตึง
"แต่ว่า... หุ่นยัยนั่นเหมือนซูจินโยวจริงๆ นะ ขาก็เหมือน หรือว่าสาวผมขาวจะหุ่นพิมพ์เดียวกันหมด?"
เขาได้แต่งุนงง
จะให้ส่งรูปซูจินโยวไปให้ดูงั้นเหรอ? ไม่มีทาง ต่อให้อีกฝ่ายจะเป็นผู้หญิง เขาก็ไม่มีวันทำเด็ดขาด
เมื่อก่อนเป็นเพราะความหวงกั้นล้วนๆ แต่หลังจากกระแสในเว็บบอร์ดบวกกับการปั่นของยัยโลลิน้อยผมขาวคนนี้ มูลค่าความนิยมของสาวผมขาวอย่างซูจินโยวก็พุ่งสูงปรี๊ด... ยิ่งทำให้เขาไม่มีทางส่งรูปเธอให้ใครดูเด็ดขาด!