บทที่ 11 เจ้าปลาซิวปลาสร้อย!
บทที่ 11 เจ้าปลาซิวปลาสร้อย!
"ช่างเถอะๆ ในเมื่อนายชอบหวีของฉันนัก องค์หญิงอย่างฉันจะประทานให้ก็ได้ แต่ห้ามเอาไปทำเรื่องลามกเด็ดขาดนะ ไม่งั้นฉันไม่ยกโทษให้แน่"
ซูจินโยวแสร้งทำเสียงเล็กเสียงน้อยขู่เขา
"นี่เธอเตือนฉัน หรือจงใจชี้โพรงให้กระรอกกันแน่"
ซูจินเจ๋อเอ่ยด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำทรงเสน่ห์
"ฉะ... ฉัน... ใครจะไปชี้โพรงเรื่องพรรค์นั้นเล่า..."
ซูจินโยวตอบเสียงเบาหวิว
แย่แล้ว สงสัยจะติดเชื้อมาจากพวกปลาซิวปลาสร้อยในบอร์ดแน่ๆ เผลอหลุดปากพูดจาสองแง่สองง่ามออกไปจนได้!
"อ๋อ... งั้นเหรอ?"
มุมปากของซูจินเจ๋อยกขึ้นเล็กน้อย มองเธอด้วยสายตามีความหมาย...
"เอาเป็นว่า... ห้ามทำเรื่องแบบนั้นก็แล้วกัน"
ซูจินโยวเริ่มลนลาน เตรียมจะหาทางหนีทีไล่
ยังไม่ทันก้าวขาได้สองก้าว ซูจินเจ๋อก็คว้าตัวเธอไว้อีกครั้ง ดึงร่างเล็กจ้อยกลับมาหน้ากระจก
"เฮ้ย! นายจะทำอะไรอีก?"
ซูจินโยวแตกตื่นกว่าเดิม
หรือว่าหมอนี่จะอ่านคอมเมนต์พวกปลาซิวปลาสร้อยมากเกินไป จนเกิดอารมณ์อยากจะทำมิดีมิร้ายกับสาวน้อยผมขาวอย่างฉันจริงๆ?
ก็พวกปลาซิวปลาสร้อยในบ่อปลาต่างก็โหยหาสาวน้อยผมขาวกันทั้งนั้น เป็นไปได้ว่าเขาอาจจะติดเชื้อมา!
"ผมเธอยังไม่แห้งเลย..."
ซูจินเจ๋อหยิบไดร์เป่าผมขึ้นมา แล้วเริ่มเป่าผมให้ซูจินโยว... ซูจินโยวตัวแข็งทื่อ
เจ้าปลาซิวปลาสร้อยตัวนี้เป็นบ้าอะไรไป?
ทำไมถึงมาเป่าผมให้ฉัน?
ในความทรงจำของเจ้าของร่างเดิม อย่าว่าแต่เป่าผมให้เลย แม้แต่ห้องน้ำของเธอก็ยังไม่เคยย่างกรายเข้ามา
นี่มันแปลกประหลาดเกินไปแล้ว
หรือว่าแผนจะได้ผล? เขาเริ่มสนใจสาวน้อยผมขาวขึ้นมาแล้ว?
ซูจินเจ๋อมือเบามากเวลาเป่าผมให้ซูจินโยว ราวกับเป็นคนละคนกับเมื่อก่อน นิ้วมือของเขานวดศีรษะเธอเบาๆ เป็นระยะ ทำเอาใบหูของเธอร้อนผ่าว... ในที่สุดสิบนาทีผ่านไป ผมก็แห้งสนิท ซูจินโยวคิดว่าเรื่องจบแล้วจึงเตรียมจะชิ่งหนี แต่ก็ถูกคว้าตัวไว้อีก
"จะรีบไปไหน ผมยังหวีไม่เรียบเลย เมื่อก่อนเธอก็ทำแบบนี้ไม่ใช่เหรอ ลืมไปแล้วหรือไง"
น้ำเสียงของซูจินเจ๋อราบเรียบเป็นปกติ
ฉันไม่ใช่เจ้าของร่างเดิมสักหน่อย ฉันคือจอมมารผู้ยิ่งใหญ่ต่างหาก!
จอมมารประท้วงในใจ
ซูจินเจ๋อหยิบหวีออกมาจากกระเป๋ากางเกง ค่อยๆ บรรจงสางเส้นผมสีเงินของซูจินโยวจนเรียบลื่นเงางาม...
"เสร็จละ..."
ยังไม่ทันที่ซูจินเจ๋อจะพูดจบ ซูจินโยวก็รีบวิ่งแจ้นออกจากห้องน้ำ แล้วพุ่งเข้าห้องนอนตัวเองทันที...
"ยัยเด็กนี่... เมื่อก่อนกลัวฉันจะตาย แต่ในใจก็พยายามหาทางเข้าใกล้ฉันตลอด พอเดี๋ยวนี้เริ่มปีกกล้าขาแข็ง ก็เอาแต่หลบหน้าฉันทั้งวัน... ที่โรงเรียน... เธอคงไม่ได้ไปคบใครเข้าจริงๆ หรอกนะ?"
ซูจินเจ๋อขมวดคิ้วแน่น
ลางสังหรณ์บางอย่างผุดขึ้นในใจ... ซูจินเจ๋อลองเลียนแบบสาวน้อยผมขาว ตั้งกระทู้ถามในเว็บบอร์ด:
"ถ้าผู้หญิงที่เคยตามตื๊อคุณ จู่ๆ ก็เลิกตาม..."
กระทู้นี้ไม่มีท่อนหลัง เพราะเขาต้องการให้ชาวเน็ตมาช่วยเติมคำในช่องว่าง
"ก็แปลว่าเธอไม่ได้ชอบนายแล้วไง"
มีคนมาตอบ
"เห็นด้วย ตามตื๊อคนที่จีบไม่ติดมันเหนื่อยนะ บางทีเธออาจจะหมดแรงแล้วอยากถอดใจก็ได้"
"หรือจะเป็นแผนเรียกร้องความสนใจ? (ถ้า จขกท. หล่อพอนะ!)"
"จขกท. ลงรูปหน่อยสิ จะได้ช่วยวิเคราะห์เบ้าหน้า" (อีโมจิเจ้าเล่ห์)
"ยังมีอีกความเป็นไปได้หนึ่ง: เธอไปชอบคนอื่นแล้ว..."
เมื่อเห็นคอมเมนต์ล่าสุด ลมหายใจของซูจินเจ๋อก็สะดุดกึก
ความคิดนี้ตรงกับใจเขา และเป็นสิ่งที่เขากังวลที่สุด
มีคอมเมนต์ใหม่ๆ ผุดขึ้นมาเรื่อยๆ แต่สายตาของซูจินเจ๋อกลับจับจ้องอยู่ที่คอมเมนต์นั้น
ซูจินโยวที่มีผมสีขาว นิสัยอ่อนแอและขี้ขลาด เป็นคนที่เขาเหยียดหยามมาตั้งแต่เด็ก และเขารู้ดีมาตลอดว่าเธอแอบชอบเขา... เพราะปมด้อยทำให้เธอไม่กล้าแสดงออก ทำได้เพียงประจบเอาใจเพื่อเข้าหา แต่ทุกครั้งที่พยายามเข้าใกล้ ก็จะถูกสายตารังเกียจของเขาขวางกั้นไว้... คงไม่มีใครมาชอบผู้หญิงแบบนี้หรอกมั้ง?
เขาเคยคิดแบบนั้นมาตลอด จนกระทั่งไปโรงเรียนวันนี้ เขาถึงกับตะลึง
เพราะผู้หญิงที่เขาเคยมองว่าเป็นขยะ จู่ๆ ก็กลายเป็นดาวคณะ แถมยังมีคนมาขอวีแชทเธอต่อหน้าสาธารณชน... นั่นเป็นครั้งแรกที่เขารู้สึกหึงหวง เป็นครั้งแรกที่หึงหวงยัยเด็กผมขาวคนนี้ ด้วยความคิดที่ว่าต่อให้เขาไม่ชอบเธอ แต่ก็จะไม่ยอมให้ผู้ชายหน้าไหนมาแตะต้อง เขาจึงลากซูจินโยวออกมา... แต่ความจริงแล้ว ใจเขาอาจจะหวั่นไหวมานานแล้ว บางทีเหตุผลที่ลากเธอออกมาอาจไม่ใช่แค่นั้น
เป็นไปได้มากว่าเขาชอบเธอมาตั้งนานแล้ว แต่ทุกครั้งที่เห็นท่าทางประจบประแจงของสาวน้อยผมขาว เขาก็เลือกที่จะฝังกลบความรู้สึกนั้นไว้... ความหยิ่งทะนงทำให้เขารู้สึกว่าการไปชอบผู้หญิงที่เสนอตัวให้ง่ายๆ เป็นเรื่องน่าอับอาย เขาจะชอบเธอไม่ได้... ทว่าเขาไม่เคยฉุกคิดเลยว่า ต่อให้เธอเสนอตัวให้ง่ายๆ แต่เธอก็อยากเสนอตัวให้แค่เขาคนเดียว...
ซูจินเจ๋อปิดหน้าเว็บบอร์ดแล้วเดินกลับห้องด้วยหัวใจที่หนักอึ้ง
เขาไม่อ่านคอมเมนต์อื่นต่อ เพราะยิ่งอ่านก็ยิ่งทำให้ตัวเองเป็นทุกข์...
แอ๊ด...
ประตูห้องของสาวน้อยผมขาวแง้มออก เธอชะโงกหน้าออกมามอง
ไปสักที! เกือบไปแล้ว! เจ้าปลาซิวปลาสร้อยตัวนี้น่ากลัวชะมัด!
หมอนั่นยืนนิ่งหน้าประตูอยู่ตั้งนานสองนาน ไม่รู้ทำอะไรอยู่... หรือจะโกรธที่ฉันวิ่งหนีออกมาเร็วเกินไปโดยไม่ขอบคุณที่ช่วยเป่าผมให้? แล้วก็มายืนทำหน้านิ่งจ้องประตูห้องฉัน... แค่คิดก็สยองแล้ว...
"สงสัยคืนนี้ต้องเพิ่มรสชาติให้เขาสักหน่อยแล้ว"
ปิดประตูลงกลอน ซูจินโยวในชุดนอนเซ็กซี่คุกเข่าอยู่บนเตียง เปิด QQ ขึ้นมา
"เจ้าปลาซิวปลาสร้อย!"