บทที่ 13 อยากดูของดีเหรอ? ฝันไปเถอะ

เมื่อเห็นว่าซูจินเจ๋อเงียบหายไป ซูจินโยวก็ถอดชุดนักเรียนญี่ปุ่นออก แล้วเปลี่ยนกลับมาใส่ชุดนอนตามเดิม

อุตส่าห์ทำใจไว้แล้วว่าจะโดนลบเพื่อน... แต่หมอนั่นกลับไม่ลบแฮะ?

ซูจินโยวตากะพริบปริบๆ ด้วยความประหลาดใจ

คราวนี้เธอรุกหนักเกินไปหน่อย พอกลับมาอ่านแชททวนดู แก้มก็ร้อนผ่าว... ไม่น่าเชื่อเลยว่าฉันจะพูดจาไร้ยางอายขนาดนั้นออกไป... ถึงขั้นยุให้ซูจินเจ๋อเอารูปฉันไปจินตนาการลามก—หน้าไม่อายที่สุด!!

ซูจินโยวรีบมุดหัวเข้าไปในผ้าห่ม มันน่าอายเกินไปแล้ว...

ในขณะเดียวกัน ซูจินเจ๋อก็นอนไม่หลับ เขาลุกขึ้นนั่ง เปิด QQ ไล่อ่านข้อความเก่าๆ ของ 'โลลิน้อยผมขาว' ยิ่งอ่านก็ยิ่งโมโห ที่แย่ที่สุดคือ ยัยเด็กผมขาวนั่นพูดแทงใจดำเข้าอย่างจัง... ซูจินโยวเริ่มต่อต้านเขาแล้วจริงๆ

สาวน้อยผมขาวที่เคยเรียกร้องความสนใจจากเขา ตอนนี้คงมีเป้าหมายใหม่แล้วสินะ ขนาดแตะตัวนิดหน่อยยังไม่ยอมเลย

จ้องมองภาพชุด JK สุดเซ็กซี่ ซูจินเจ๋อลองจินตนาการใบหน้าที่ถูกปิดไว้ว่าเป็นซูจินโยว... ปรากฏว่ามันซ้อนทับกันได้พอดีเป๊ะ ขนาดรูปดาษดื่นทั่วไปยังทำเอาคนในบอร์ดคลั่งได้ขนาดนี้ แล้วถ้าเป็นรูปซูจินโยวตัวจริงล่ะ จะขนาดไหน?

ไม่ได้การ... เขาไม่มีวันยอมให้ใครเอารูปซูจินโยวไปทำเรื่องพรรค์นั้นเด็ดขาด

ไอ้พวกปลาซิวปลาสร้อย! มีแค่ฉันคนเดียวเท่านั้นที่มีสิทธิ์ดูรูปซูจินโยว

เขาเปิด Q-zone ของเธอเพื่อจะดูอัลบั้มรูป... ต่อให้ต้อง 'ระบายอารมณ์' จริงๆ เขาก็ควรใช้รูปภรรยาตัวเองสิ ถูกไหม?

คลิก... เข้าไม่ได้ เธอปิดกั้นการมองเห็นเขา ก็ได้... งั้นวีแชทล่ะ?

เขาเข้าไปดูหน้าไทม์ไลน์... โดนบล็อกเหมือนกัน

โว้ย... ซูจินเจ๋อแทบคลั่ง

เมื่อก่อนเขาไม่เคยแม้แต่จะชายตามองโซเชียลของเธอ แต่พอตอนนี้อยากดู เธอกลับปิดประตูล็อคกลอนใส่หน้าเขาซะงั้น

เขาโยนโทรศัพท์ทิ้งแล้วพยายามข่มตานอน แต่มันไร้ประโยชน์ ภาพซูจินโยวในชุดนอนและเรียวขาขาวผ่องตอนเดินออกจากห้องน้ำยังวนเวียนอยู่ในหัว... บวกกับคำยั่วยุของยัยโลลิน้อยผมขาวนั่นอีก เขาคว้าโทรศัพท์ขึ้นมาพิมพ์ข้อความ:

"อยู่ไหม"

ห้องข้างๆ มีเสียงแจ้งเตือนดังขึ้น ซูจินโยวขมวดคิ้ว

ใครทักมาป่านนี้เนี่ย?

เธอหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดูแล้วฉีกยิ้มกว้าง

เจ้าปลาซิวปลาสร้อยก็นอนไม่หลับเหมือนกันเหรอ?

ซูจินโยว: "มีอะไร?"

ซูจินเจ๋อ: "..."

ซูจินโยว: "ต้องการอะไร?"

ซูจินเจ๋อ: "มีเรื่องจะถาม"

ซูจินโยว: "ว่ามา"

ซูจินเจ๋อ: "เธอบล็อก Q-zone กับไทม์ไลน์วีแชทฉันเหรอ"

ซูจินโยว: "อื้ม"

ซูจินเจ๋อ: "..."

ซูจินโยว: "มีปัญหาเหรอ?"

ซูจินเจ๋อ: "บล็อกทำไม"

ซูจินโยว: "ปกตินายก็ไม่ดูอยู่แล้วนี่ ฉันเก็บไว้ให้คนที่อยากดูเขาดูต่างหาก"

ซูจินเจ๋อ: "..."

สรุปคือฉันเป็นตัวตลกคนเดียวที่ดูไม่ได้ แต่คนอื่นดูได้ตามสบายงั้นสิ?

เขาเริ่มร้อนรน...

ซูจินโยว: "ข้องใจเหรอ?"

ซูจินเจ๋อ: "เปล่า..."

ซูจินโยว: "งั้นก็จบนะ ราตรีสวัสดิ์"

ซูจินเจ๋อ: "เดี๋ยว"

ซูจินโยว: "อะไรอีก?"

ซูจินเจ๋อ: "ปลดบล็อกให้หน่อย..."

ซูจินโยว: "ฝันไปเถอะ ดึกดื่นป่านนี้จะขอเข้ามาส่อง... กะจะเอารูปฉันไปทำเรื่องอย่างว่าล่ะสิ?"

ซูจินเจ๋อ: "..."

ซูจินโยว: "ถ้าใช่ ก็ทนทรมานต่อไปซะเถอะ..."

เธอเกือบจะเผลอพิมพ์คำว่า 'เจ้าปลาซิวปลาสร้อย' ต่อท้ายแล้ว แต่ก็ยั้งมือไว้ทันเพื่อรักษาความลับของไอดีหลุม

ขืนซูจินเจ๋อรู้ว่ายัยตัวแสบในเน็ตนั่นคือเธอ เขาคงบุกพังประตูเข้ามาแล้ว... จับกินตับแน่ๆ

ใช่... ถ้าเขารู้ความจริง เขาต้องระบายความโกรธทั้งหมดลงที่ฉัน

ไม่ฆ่าหมกป่า ก็คงจับทำเมีย

ฉันควรตุน 'ร่มคันเล็ก' (ถุงยาง) ไว้ก่อนดีไหมเนี่ย?

เดี๋ยวนะ—ทำไมฉันถึงคิดเรื่องร่มคันเล็กอีกแล้ว?

ฉันคือจอมมารผู้ยิ่งใหญ่นะ! บทส่งให้ไร้เทียมทาน! พระเอกปลาซิวปลาสร้อยน่ะ—บดขยี้ได้ตามใจชอบอยู่แล้ว

ซูจินเจ๋อ: "เพื่อนฉันอยากดูรูปเธอ..."

มุก 'เพื่อนฝากถาม' สุดคลาสสิก

ซูจินโยว: "รูปอะไร?"

ซูจินเจ๋อ: "รูปเธอ..."

ซูจินโยว: "ตรงไหน?"

ซูจินเจ๋อ: "ขอแบบเต็มตัวได้ไหม..."

ซูจินโยว: "นอนซะ"

ซูจินเจ๋อ: "เดี๋ยว... ครึ่งตัวบนก็ได้?"

อยากเห็นของดีเหรอ? ฝันไปเถอะย่ะ

ซูจินโยว: "นอนซะ"

ซูจินเจ๋อ: "แค่ปากก็ได้"

ปากเนี่ยนะ? พ่อคุณ เอ็งหิวโซมาจากไหนเนี่ย

ซูจินโยว: "นอนซะ"

ซูจินเจ๋อ: "ขอรูปขา..."

ซูจินโยว: "พรุ่งนี้ฉันไม่ลงรถนะ"

ซูจินเจ๋อ: "ตกลง"

เธอถ่ายรูปขาแล้วกดส่งไป เกือบจะพิมพ์แคปชั่นด่าแนบไปด้วยว่า: "เอาไปดูต่างหน้าซะ—แล้วก็เอาไประบายอารมณ์ให้พอใจนะ ไอ้พระเอกปลาซิวปลาสร้อยกระจอกงอกง่อย"

แต่เธอลบข้อความทิ้ง... เสี่ยงเกินไป เดี๋ยวความแตกเรื่องไอดีหลุม

ก่อนจะเล่นกับไฟ ต้องตุน 'ร่มคันเล็ก' ไว้เยอะๆ ก่อนจะปลอดภัยกว่า