บทที่ 28 - อัปลักษณ์ บ้าคลั่ง และเจ้าเล่ห์

บทที่ 28 - อัปลักษณ์ บ้าคลั่ง และเจ้าเล่ห์

อันเธอร์ยืนอยู่หลังแนวรบ คอยหยอดเวทย์ปาหี่ช่วยซาฮียร์ประคองสถานการณ์เป็นระยะ แต่สายตาจับจ้องไปที่แลนด์ตลอด

ฟังเสียงแจ้งเตือนการต่อสู้เด้งรัวๆ เขาฉีกยิ้มจนหุบไม่ได้

แลนด์กระโดดไปมาตามแนวรบ เลือกจุดที่มอนสเตอร์กระจุกตัว พ่นไฟหนึ่งถึงสองทีแล้วย้ายที่ เปลวไฟที่สว่างวาบเป็นพักๆ ช่วยลดแรงกดดันให้ฝั่งมนุษย์มหาศาล กำลังใจพุ่งปรี๊ด

หนึ่งนาทีผ่านไปไวเหมือนโกหก เขาพ่นไฟไปอย่างน้อยหกรอบ เฉลี่ยสิบวิครั้ง ประสิทธิภาพสูงลิบ

ช่วงหลังๆ พอพวกมอนสเตอร์เห็นเขามาก็วงแตก ผลงานเลยลดลง แต่รวมๆ แล้วก็มีมอนสเตอร์โดนลูกหลงไปเกือบร้อย

เสียงแจ้งเตือนค่าประสบการณ์ของอันเธอร์ไม่เคยหยุด ดังติ๊งๆ ต่อเนื่อง ส่วนใหญ่จะได้แค่ไม่กี่แต้มเพราะตัวที่ตายเป็นแค่ปลาซิวปลาสร้อย แต่เน้นปริมาณเข้าว่า

พอแลนด์หมดเวลา ซาฮียร์เห็นสัญญาณมือก็วิ่งออกจากสนามรบมาหาอันเธอร์

“ยังมีอีกไหม” ซาฮียร์ตาเป็นประกาย

“มี!” อันเธอร์หัวเราะร่า ยื่นมือไปหาเขา

“เอาสายฟ้า!” ซาฮียร์ยังจำภาพสายฟ้าที่อันเธอร์เพิ่งโชว์ไปได้ติดตา

“จัดไป”

ครู่ต่อมา ซาฮียร์ก็กระโดดตัวลอยเข้าไปกลางวงมอนสเตอร์ทางทิศเหนือเหมือนกัน รอจังหวะนิดหน่อยแล้วอ้าปากพ่น สายฟ้าแลบแปลบปลาบกระจายวงกว้าง ช็อตมนุษย์ปลาหงายท้องไปไม่รู้กี่ตัว แม้แต่พวกเดียวกันที่อยู่ใกล้ๆ ยังผมชี้ฟู ทรงผมล้ำยุคสุดๆ

เพื่อไม่ให้พวกเดียวกันโดนลูกหลง ซาฮียร์จำต้องลุยลึกเข้าไปอีก กระโดดไปอาละวาดแถวริมน้ำอย่างบ้าบิ่น พวกมอนสเตอร์ระดับต่ำกว่า 4 ไม่มีทางหยุดเขาได้

นักรบคนอื่นๆ ก็ชอบใจ ฉวยโอกาสซ้ำเติมพวกที่กำลังปั่นป่วน การต่อสู้เบาแรงกว่าเดิมหลายเท่า

อันเธอร์เห็นท่าไม่ดีเลยกระตุกแขนบลาทท์ “ไป ถอยไปข้างหลัง”

พวกมนุษย์ปลาคูทัวถึงจะหน้าโง่และบ้าคลั่ง แต่ก็เป็นเผ่าพันธุ์ที่มีสติปัญญา เขาเห็นพวกมนุษย์ปลาขี่ปูยักษ์ที่เป็นพวกมีอาชีพเริ่มขยับเข้ามาทางนี้แล้ว ขืนไม่ถอยซวยแน่

“หา” บลาทท์กำลังมันส์ มือไม้คันยิบ “ไม่ให้ข้าสักดอกเหรอ”

“ไม่ได้ ไป”

อันเธอร์รีบถอยฉาก ไม่นานก็มาถึงเนินดินที่ฟินน์ซุ่มอยู่

บลาทท์หน้าจ๋อย แต่ก็ตามติดไม่ห่าง

“มันอันตรายเกินไป” อันเธอร์อธิบาย

ลมหายใจมังกรแม้จะร่ายเร็วเหมือนร่ายฉับพลัน แต่คนใช้ต้องมีการนำทางพลังเวทย์ ถ้าไม่เคยร่ายเวทย์มาก่อนจะช้ามาก แถมยังล่อเป้าสุดๆ ถ้าฝีมือไม่ถึงมีสิทธิ์ตายสูง

อีกอย่าง ลมหายใจมังกรบวกเวทย์กระโดดใช้มานา 4 แต้ม ตอนนี้เขาเหลือมานาแค่ 11 แต้ม ถ้ามานาต่ำเกินไปหรือหมดเกลี้ยง ผู้ร่ายจะเข้าสู่ภาวะหมดแรง เขาต้องกั๊กมานาไว้เผื่อฉุกเฉิน

อันเธอร์กวาดตามองสนามรบ พบว่ามีมนุษย์มารวมตัวกันมากขึ้นเรื่อยๆ มีคนเติมเข้ามาตลอด ฝั่งมนุษย์คุมสถานการณ์ได้แล้ว ยอดคนตายลดฮวบ

‘ผลงานแค่นี้ก็ถมเถแล้ว แอบอู้นิดหน่อยคงไม่เป็นไรมั้ง’

เขายังจำตอนที่ทำตัวเด่นแล้วโดนหอกซัดใส่ได้แม่นยำ บลาทท์เกือบตายมาแล้ว อยากอยู่นานๆ ก็ต้องหัดเจียมตัวบ้าง

ตอนนี้เขาได้แต่ภาวนาให้พวกที่โดนลมหายใจมังกรเผารีบๆ ตายซะให้หมด อย่าให้รอดไปได้สักตัว ถึงจะหวังมากไปหน่อยก็เถอะ

ในสนามรบ ซาฮียร์ปล่อยลมหายใจเฮือกสุดท้าย รู้สึกสะใจเป็นบ้า เหมือนได้พลังเวทย์กลับคืนมายังไงยังงั้น

เขายืนอยู่ริมแม่น้ำชิออนทาร์ หันมองหาอันเธอร์ แต่กลับเห็นนักบวชชราใกล้ๆ ชี้ไปที่น้ำข้างตัวเขาด้วยสีหน้าตื่นตระหนก

“ระวังใต้น้ำ!”

ตูม! สัตว์ประหลาดเปลือกแข็งขนาดยักษ์กระโจนขึ้นจากน้ำ ท่ามกลางละอองน้ำที่ฟุ้งกระจาย ก้ามยักษ์หนีบเข้าใส่ลำตัวเขา

เหตุการณ์เกิดขึ้นเร็วมาก ซาฮียร์ถอยกรูดพร้อมเปิดใช้งานโล่ศรัทธา สนามพลังเรืองแสงห่อหุ้มตัวเขาไว้

“เคร้ง”

ก้ามยักษ์หนีบโดนโล่พลังงาน ถูกกันไว้ได้แน่นหนา

ซาฮียร์กำลังจะอาศัยจังหวะนั้นถอยหนี จู่ๆ คทาหน้าตาประหลาดก็โผล่มาจากหลังสัตว์ประหลาด เคาะลงบนโล่ สายฟ้าระเบิดเปรี้ยง โล่แตกกระจาย ตัวเขากระเด็นไปหลายเมตร ตกกระแทกโคลน แขนขาแข็งทื่อ ลุกไม่ขึ้น

[ชูว์ล สัตว์ประหลาด ระดับความท้าทาย 4]

[หัวหน้านักบวชคูทัว มนุษย์ปลาคูทัว ระดับความท้าทาย 6]

‘หัวหน้านักบวช?!’ อันเธอร์เห็นแต่ไกล ใจหล่นไปอยู่ที่ตาตุ่ม อยากจะวิ่งหนีให้รู้แล้วรู้รอด

หัวหน้านักบวชคูทัวระดับความท้าทาย 6 ก็จริง แต่มันเป็นผู้ใช้เวทย์เลเวล 10 รับมือยากกว่าขุนศึกคนแคระสีเทาซะอีก

เจ้าชูว์ลนั่นก็เคี้ยวยาก มันเป็นสัตว์ประหลาดขนาดใหญ่ อยู่ได้ทั้งบนบกและในน้ำ ต้านทานพิษ แถมยังตรวจจับเวทมนตร์ได้

ชูว์ลแบกหัวหน้านักบวชวิ่งตะบึงเข้าหาซาฮียร์ แต่ทั้งเขาและแลนด์อยู่ไกลเกินไป ช่วยไม่ทัน

“ฟิ้ว”

ในนาทีวิกฤต หอกซัดเล่มหนึ่งหวีดร้องแหวกอากาศพุ่งใส่ชูว์ล ชูว์ลตอบสนองช้า หลบไม่ทัน ได้แต่ยกก้ามขึ้นกัน

เปลือกแข็งแตกเป็นลายใยแมงมุม หอกปักเข้าไปกว่าครึ่งด้าม ชูว์ลชะงัก กรีดร้องเสียงแหลมแสบแก้วหู

“แรงเยอะชะมัด!” บลาทท์อุทาน

อันเธอร์มองไปไกลๆ บนฝั่งแม่น้ำ ร่างสูงใหญ่ในชุดคลุมสีแดงลายเปลวไฟสีทองเพิ่งขว้างหอกเล่มที่สองออกไป แล้วคว้าขวานยักษ์วิ่งชาร์จเข้ามา

‘เหมือนจะเป็นคนของเฟลมิ่งฟิสต์’ เขาจำชุดได้

หอกเล่มที่สองเข้าเป้าอีกครั้ง ทั้งแม่นทั้งแรง

พอมียื้อเวลา ซาฮียร์ก็หลุดจากอัมพาต ลุกขึ้นยืน แสงศักดิ์สิทธิ์วาบขึ้น บาดแผลหายไปเกินครึ่ง แล้ววิ่งตามเจ้าล่ำบึ้กนั่นเข้าไปบวก

ชูว์ลโบกก้ามยักษ์ไปมา เสียงลมทุ้มต่ำน่ากลัว

ซาฮียร์กับเพื่อนใหม่เน้นวนรอบ ตอดไปเรื่อย ชูว์ลแรงเยอะกว่าขุนศึกคนแคระสีเทา แต่ช้าและโง่ สำหรับยอดฝีมือแล้วรับมือไม่ยาก

ที่พวกเขากลัวคือเจ้าหัวหน้านักบวชบนหลังมันต่างหาก

แต่ทว่า นอกจากสายฟ้าเบาๆ ที่ยิงออกมานานๆ ที หัวหน้านักบวชแทบไม่มีบทบาทอะไรเลย

“มันใช้เวทย์ไม่ได้แล้ว!” อันเธอร์บางอ้อ

โครงข่ายเวทมนตร์ยุติธรรมกับทุกคน หัวหน้านักบวชคูทัวนอกจากความสามารถคล้ายเวทย์นิดหน่อย ก็ต้องพึ่งช่องเวทมนตร์เหมือนกัน

“ไป เราต้องไปช่วย” อันเธอร์ถือไม้เท้าวิ่งไปทางริมน้ำ โอกาสแบบนี้ปล่อยหลุดมือไม่ได้ เผื่อจะได้แจมค่าประสบการณ์

พอทั้งสามวิ่งไปถึงริมน้ำ ชูว์ลขาหน้าขาดไปข้างหนึ่ง ดูจากแผลน่าจะเป็นฝีมือเจ้าล่ำเฟลมิ่งฟิสต์

อันเธอร์เพ่งมองเขา ในการต่อสู้จะตรวจสอบสเตตัสได้ง่ายกว่า

[เฟลมิ่งฟิสต์ระดับสูง มนุษย์ บาร์บาเรียน (เบอร์เซิร์กเกอร์) เลเวล 8]

‘เก่งโคตร มิน่าถึงกล้าบวกกับชูว์ลตรงๆ’

เลเวล 8 ต่อให้ไม่มีสกิลพิเศษเจ๋งๆ ค่าสถานะพื้นฐานก็ต้องสูงปรี๊ดแน่นอน

สองคนนั้นคงดูออกว่าหัวหน้านักบวชมันของปลอม เลยประสานงานกันรุมกินโต๊ะอย่างดุเดือด

เฟลมิ่งฟิสต์ระดับสูงอ้อมไปทางจุดบอด ก้มตัวต่ำ ตัวเรืองแสงสีแดง วินาทีต่อมาพุ่งชนเหมือนกระทิงคลั่งไปข้างหลังชูว์ล เร็วจนทิ้งภาพติดตา ยกขวานยักษ์ขึ้นสูง ความโกรธเกรี้ยวบ้าคลั่งหมุนวนรอบตัวขวาน แล้วฟันฉับลงมา

ชูว์ลเอียงตัวหลบได้นิดเดียว ขวานยักษ์จามเข้าที่เอว ลึกเข้าไปถึงโคนขา เลือดสีเขียวอมฟ้าพุ่งกระฉูด ร่างมันยวบลงนอนหมอบกับพื้น

ซาฮียร์ฉวยโอกาสพุ่งเข้าไป แทงดาบเข้าที่คอชูว์ล มิดด้าม

อันเธอร์กำลังจะยกมือลาสช็อต ก็สัมผัสได้ถึงคลื่นพลังเวทย์ประหลาดจากตัวหัวหน้านักบวช

“ระวัง!”

เขาตะโกนลั่น รีบกระตุ้นแหวนกักเก็บเวทมนตร์ ปล่อยเมจิกมิสไซล์สามลูกพุ่งเข้าใส่หัวหน้านักบวช

วินาทีถัดมา พลังงานสีน้ำเงินม่วงมหาศาลระเบิดออกจากตัวหัวหน้านักบวช ครอบคลุมพื้นที่สิบกว่าเมตรรอบตัว เสียงฟ้าผ่าดังสนั่นและพลังงานความมืดกลืนกินซาฮียร์กับคู่หูไปทันที น้ำระเหยกลายเป็นไอ พื้นดินเต็มไปด้วยรอยกัดกร่อนสีดำม่วง

เมจิกมิสไซล์สามลูกพอเข้าใกล้ก็สลายไปดื้อๆ ไร้ผลสิ้นเชิง

‘จบกัน’ อันเธอร์ใจหายวาบ เย็นเฉียบไปทั้งขั้วหัวใจ

[จบแล้ว]