บทที่ 89 เปิดฉากภารกิจใหม่

ความกังวลของฉู่ลู่มิใช่เรื่องเลื่อนลอย โดยเฉพาะประเด็นหลัง…

ปัญหาแรกนั้นยังพอจัดการได้ไม่ยาก เพียงอ้างอิงวิธีการในโลกของสวีลี่เหนียง ผนวกเข้ากับความโกลาหลที่จะเกิดขึ้นในอนาคต, ขอเพียงอดทนรอจังหวะ ย่อมหาโอกาสลงมือได้เสมอ

แต่ปัญหาหลังนี่คือคนละเรื่อง ต่อให้ฝึกฝนวิชากายาจนลึกล้ำเพียงใด ร่างกายมนุษย์ก็ไม่อาจทนทานต่อสภาพอากาศวิปริต หรือใช้ชีวิตโดยการ ‘กินลมดื่มน้ำค้าง’ ได้

หลินเสี่ยวยังจำเป็นต้องหาวิธีต้านทานความหนาวเย็น, กักตุนเสบียง, และหาหนทางเอาชีวิตรอดในวันสิ้นโลกให้ได้นานที่สุด

เว้นเสียแต่ว่านางจะยึดติดเพียงความแค้น หลังจากล้างแค้นเสร็จ จะเป็นตายร้ายดีอย่างไรก็ช่าง...

ทว่าฉู่ลู่ประเมินแล้ว นางน่าจะยังไม่สิ้นหวังถึงขั้นนั้น

"หากคิดจะกักตุนเสบียงจำนวนมหาศาล ก็จำเป็นต้องมีสถานที่กว้างขวางพอตัว" ฉู่ลู่ครุ่นคิด

"ถ้าสามารถยึดโกดังสินค้าสักแห่งได้เลยย่อมดีที่สุด แต่ถ้าทำไม่ได้... อาจต้องพิจารณาสร้างที่หลบภัยในชนบทห่างไกลผู้คน ทางที่ดีควรมีห้องใต้ดินขนาดใหญ่ด้วยเพื่อความปลดภัย, แต่ระยะเวลาเพียงหนึ่งเดือนอาจจะไม่ทันการณ์ แถมจะทำให้เสียโอกาสในการแก้แค้นอีก..."

หลินเสี่ยว: "เรื่องวันสิ้นโลกน่ะ ไม่ต้องห่วงหรอกค่ะ"

ฉู่ลู่: "?"

หลินเสี่ยว: "หลังจากย้อนเวลากลับมา ฉันพบว่าตัวเองปลุกพลังพิเศษสายมิติขึ้นมาได้"

ฉู่ลู่: "หือ?? ไม่สิ เดี๋ยวก่อนนะ..."

เขารีบพิมพ์ถามต่อทันที: "พลังพิเศษของเธอมีผลอย่างไร?"

หลินเสี่ยว: "มีผลสองอย่างค่ะ อย่างแรกคือฉันสามารถเปิดมิติลับที่มีขนาดไม่จำกัด… สามารถเก็บและนำสิ่งของออกมาได้ดั่งใจนึก, ส่วนอย่างที่สองคือฉันสามารถเปิดรูหนอนขนาดเท่ากำปั้นได้ในระยะสายตา… ผลลัพธ์คล้ายกับ ‘ประตูไปที่ไหนก็ได้’ เชื่อมต่อกับพื้นที่เป้าหมายได้เลย"

คราวนี้ฉู่ลู่กลับไม่ตื่นตระหนกแม้แต่น้อย พลังพิเศษสายมิตินับเป็นพล็อตสูตรสำเร็จสุดๆ

ก่อนจะข้ามมิติมา เขาเคยอ่านนิยายทำนองนี้มาตั้งหลายเล่ม เปิดเรื่องมาก็แพทเทิร์นเดียวกันหมด... ย้อนเวลา, ปลุกพลังมิติ, จากนั้นก็กวาดซื้อของอย่างบ้าคลั่ง

บางเรื่องถึงขั้นไปเหมาโต๊ะจีนแปดร้อยโต๊ะจากภัตตาคาร แล้วโยนทั้งหมดเข้าไปในมิติลับเสียด้วยซ้ำ

"หากเป็นเช่นนี้..." ฉู่ลู่ขมวดคิ้ว เริ่มตระหนักถึงความผิดปกติ

"งั้นเธอก็ไม่จำเป็นต้องพึ่งพาฉันแล้วมิใช่หรือ?"

มีพลังพิเศษสายมิติที่โกงขนาดนี้ หลินเสี่ยวคนเดียวก็สามารถแก้ปัญหาทั้งสองข้อข้างต้นได้สบาย

นางสามารถพึ่งพามิติลับในการกักตุนสินค้าเพื่อผ่านพ้นยุคน้ำแข็ง และยังสามารถใช้รูหนอนลอบสังหารศัตรูได้ด้วย… ด้านความสามารถถือว่าไร้ปัญหา สภาพจิตใจก็ดูปกติดี

แม้ฉู่ลู่รู้สึกขัดใจเล็กน้อย แต่พอลองตรองดูดีๆ… แบบนี้สิถึงจะสมเหตุสมผล

ตัวเอกที่เก่งกาจสมควรจะไล่สังหารศัตรูได้รอบทิศด้วยตัวเอง ไอ้พวกที่ผ่านมานั่นต่างหากที่แปลก

ทว่าตอนนั้นเอง…. หลินเสี่ยวก็ส่งข้อความเด้งขึ้นมา

"ถ้าฉันแค่ต้องการฆ่าพวกมันแล้วมีชีวิตรอดต่อไป ลำพังตัวคนเดียวก็คงพอแล้ว แต่สิ่งที่ฉันต้องการไม่ใช่แค่นั้น"

ทุกถ้อยคำของหลินเสี่ยวอัดแน่นไปด้วยความเคียดแค้น

"ฉันบอกแล้วว่าต้องการกระชากหน้ากากจอมปลอมของพวกมัน ฉันต้องการให้พวกมันยอมรับความต่ำช้าสารเลวของตัวเอง ยอมรับทุกสิ่งที่ทำกับฉัน แล้วค่อยตายอย่างน่าสมเพช ท่ามกลางความเสียใจอย่างที่สุด! และการจะทำทั้งหมดนี้ให้สำเร็จ จำเป็นต้องมีแผนการที่ซับซ้อน ฉันคนเดียวหัวเดียวกระเทียมลีบ หากคุณมาช่วยได้ก็จะเป็นการดีที่สุดค่ะ"

เมื่ออ่านข้อความของอีกฝ่าย ฉู่ลู่นิ่งเงียบไปครู่หนึ่ง

ฉู่ลู่เป็นคนประเภทบุญคุณต้องทดแทน ความแค้นต้องชำระ, เขาจึงเข้าใจความรู้สึกของอีกฝ่าย…

ถูกทารุณกรรมมาหนักขนาดนั้น จะรู้สึกว่าแค่ฆ่าทิ้งมันยังไม่สาสมก็ไม่แปลก

ยิ่งไปกว่านั้น อีกฝ่ายยังเป็นตัวละครจาก "นิยายแนวผู้หญิง" (Female Lead) ต่อให้ฉากหลังจะมีความเป็นนิยายกำลังภายในหรือแฟนตาซีแค่ไหน สุดท้ายรากฐานก็ยังเป็นนิยายรักดราม่าอยู่ดี

การจับตัวประกอบสักตัวมาทรมานปางตาย… ทรมานตั้งแต่บทที่ห้า ลากยาวไปถึงบทที่สองร้อยก็ยังมีให้เห็น, สถานการณ์แบบนี้… ในนิยายแนวแก้แค้นเอาสะใจของฝั่งผู้หญิงก็พบเห็นได้ดาษดื่น

"ตกลง ฉันยินดีจะช่วย" ฉู่ลู่เว้นจังหวะครู่หนึ่งก่อนกล่าวต่อ

"แต่ก่อนอื่น… มีเงื่อนไขข้อหนึ่ง"

หลินเสี่ยว: "อะไรคะ?"

ฉู่ลู่: "เธอช่วยพูดอะไรที่ทำให้ความดันฉันพุ่งปรี๊ดหน่อยสิ"

หลินเสี่ยว: "??"

อาจเป็นเพราะปูมหลังของหลินเสี่ยวค่อนข้างปกติเกินไป หรือไม่ก็ขีดความอดทนของฉู่ลู่สูงขึ้น… สรุปคือครั้งนี้กลุ่มแชทไม่ได้แจกภารกิจมาให้

เขาดึงหลินเสี่ยวเข้ามาก็เพื่อทำภารกิจ แต่ถ้าไม่มีภารกิจเด้งขึ้นมา เขาจะไม่เสียเที่ยวเปล่ารึ?

หลินเสี่ยว: "ทำให้ความดันขึ้น? ต้องพูดประมาณไหนคะ? มีตัวอย่างให้ดูไหม?"

ฉู่ลู่แท็กหาทุกคนทันที: "พูดอะไรก็ได้ ยกตัวอย่างให้นางดูหน่อย"

ทุกคน: "..."

ลั่วชิงเตี๋ย: "เกินไปแล้วนะฉู่ลู่ เกินไปแล้ว! ข้ากลับตัวกลับใจแล้วนะ ท่านจะมองข้าด้วยสายตาแบบเดิมตลอดไม่ได้!"

สวีลี่เหนียง: "ใช่ๆ! เดี๋ยวนี้ข้าเด็ดขาดเหี้ยมเกรียมขึ้นแล้วนะ!"

หลิวหรูเยว่: "‘หยุดนะ! อย่าฆ่าเขา ถึงเขาจะข่มขืนข้า แต่ยังไงเขาก็เป็นพ่อของลูกนะ!’"

ฉู่ลู่หางตากระตุกวูบ: "ขอบใจมากหลิวหรูเยว่ รสชาตินี้แหละใช่เลย"

เพื่อนในกลุ่ม: "??"

หลินเสี่ยว: "...เข้าใจแล้วค่ะ"

หลินเสี่ยว: "นี่เป็นคำพูดที่น้องสาวสามีพูดกับฉัน ตอนที่ฉันกำลังคิดหัวแทบแตกว่าจะกอบกู้สถานการณ์ของครอบครัวกลับมายังไงหลังจากสามีนอกใจ... นางพูดว่า ‘ท่าทางของพี่สะใภ้ที่เอาแต่คิดเรื่องแย่งชิงและวางแผนการร้ายเนี่ย... มันน่ารังเกียจจริงๆ นะคะ’"

ฉู่ลู่: "..."

【ตรวจพบคลื่นอารมณ์รุนแรง เปิดภารกิจกลุ่มแชท】

【เนื้อหาภารกิจ: เดินทางไปยังโลกนิยายน้ำเน่าหมายเลข 99 ช่วยเหลือหลินเสี่ยวให้ทำแผนการแก้แค้นให้สำเร็จ ขจัดความเคียดแค้นในใจของนางให้หมดสิ้น】

【รางวัลภารกิจ: ไม่ทราบ】

【ยอมรับหรือไม่?】

ฉู่ลู่เลือกยอมรับทันที

ความรู้สึกเหมือนกับหลายครั้งที่ผ่านมา ภาพเบื้องหน้าวูบไหว รู้สึกตัวอีกทีเขาก็มาโผล่ยังโลกฝั่งตรงข้ามแล้ว

ที่นั่นคืออพาร์ตเมนต์ธรรมดา… เบื้องหน้าฉู่ลู่มีหญิงสาวคนหนึ่งยืนอยู่ ใบหน้าสดไร้เครื่องสำอาง สวมชุดอยู่บ้านสบายๆ

เมื่อมองดูใบหน้าที่เหมือนกับรูปโปรไฟล์ ฉู่ลู่มั่นใจทันทีว่าอีกฝ่ายคือหลินเสี่ยว

ส่วนหลินเสี่ยวเมื่อเห็นฉู่ลู่ ทีแรกก็ประหลาดใจเล็กน้อย… พึมพำเสียงเบาว่า ‘มาได้จริงๆ ด้วยแฮะ’ จากนั้นก็ปรับสีหน้ากลับมาจริงจังเคร่งขรึมทันที

"ฉัน, สามี, แม่สามี และน้องสาวของเขา ล้วนพักอยู่ที่นี่" หลินเสี่ยวกล่าว

"แต่ตอนนี้ในห้องมีแค่ฉันคนเดียว คุณไม่ต้องกังวลว่าจะมีคนมาเห็น"

"โอเค" ฉู่ลู่กวาดตามองรอบกาย แววตาฉายแววทอดถอนใจและโหยหาอยู่ลึกๆ

เขาไม่ได้เห็นภาพบรรยากาศยุคสมัยใหม่แบบนี้มานานหลายปีแล้ว

แต่เขาก็รีบดึงสมาธิกลับมาที่เรื่องหลักทันที

เขามองไปที่หลินเสี่ยวแล้วกล่าวว่า

"ฉันจะเปิดไพ่ในมือให้เธอรู้ก่อนเลยแล้วกัน… ฉันมีของที่เรียกว่า ‘ยันต์ยึดร่าง’ อยู่"

ฉู่ลู่อธิบายสรรพคุณของยันต์ยึดร่าง รวมถึงเรื่องที่ว่าหากยึดร่างสำเร็จ ไม่แน่อาจจะทะลุขีดจำกัดของโลกใบนี้จนสามารถฝึกฝนเคล็ดวิชาได้

หลินเสี่ยวฟังแล้วดวงตาเป็นประกายวูบหนึ่ง แต่กลับส่ายหน้าปฏิเสธ

"ของสิ่งนี้ดีมาก แต่พวกเรายังไม่จำเป็นต้องใช้ตอนนี้… เทียบกับการฝึกเคล็ดวิชาแล้ว ฉันต้องการกำลังคนที่เป็นอิสระมากกว่า"

"งั้นรึ?" ฉู่ลู่เลิกคิ้ว

"ฟังดูเหมือนเธอจะวางแผนไว้เรียบร้อยแล้วสินะ"

"ก็ยังไม่ทั้งหมดหรอกค่ะ แค่รู้ว่ามีอะไรบ้างที่จำเป็นต้องทำ" หลินเสี่ยวตอบ

"การจะทำลายคนพวกนั้นให้ย่อยยับ ต้องใช้เวลาไม่น้อย… แต่ตอนนี้เหลือเวลาอีกแค่หนึ่งเดือนก่อนวันสิ้นโลกจะมาถึง, ภายใต้สังคมที่มีกฎหมายควบคุมจะทำอะไรก็ติดขัดไปหมด… เวลาแค่หนึ่งเดือนไม่พอหรอกค่ะ ดังนั้นเวลาจะต้องลากยาวไปหลังวันสิ้นโลกแน่นอน"

"หลังวันสิ้นโลก ข้อจำกัดก็น้อยลง กลับจะสะดวกต่อการดำเนินแผนการของฉันมากกว่า ปัญหาเดียวคือความปลอดภัยของตัวฉันเอง"

"ดังนั้นอันดับแรก... ต้องสร้าง ‘ที่หลบภัย’ ขึ้นมาก่อนค่ะ"