บทที่ 57 แย่ล่ะสิ, นี่มันพวกคลั่งรัก!
บทที่ 57 แย่ล่ะสิ, นี่มันพวกคลั่งรัก!
ในกลุ่มแชทพลันเด้งรัวไปด้วยเครื่องหมายคำถาม
ขณะที่ฉู่ลู่กำลังสงสัยว่าตนเองคิดผิดไปหรือเปล่า ทุกคนก็ต่างพากันรัวข้อความเข้ามา
สวีลี่เหนียง: “อะไรคือแย่งกระบี่วิญญาณ? นี่มันกำลังแย่งสามีกันอยู่ไม่ใช่หรือ?”
ฮวาหงเหลียน: “ฉู่ลู่… เจ้าสติลอยไปแล้วเหรอ?”
ลั่วชิงเตี๋ย: “นางกำลังเล่าเรื่องเศร้าขนาดนั้น รบกวนช่วยตั้งใจฟังหน่อยได้ไหม?!”
จู้ซานหลิน: “หรือว่าเจ้ากำลังเยาะเย้ย? ฉู่ลู่… ถ้าเช่นนั้นข้าคงมองเจ้าผิดไปจริงๆ!”
หลิวหรูเยว่: “นี่มันเกินไป!”
ฉู่ลู่: “...”
ฉู่ลู่: “ได้ๆ เป็นความผิดของข้าเอง, ข้าขอโทษ!”
สวีลี่เหนียง: “เอาล่ะ, เสี่ยวหว่าน เจ้าอย่าไปสนใจเขาเลย, เล่าต่อเถอะ หลังจากนั้นล่ะ? ถึงคิวตบชู้แล้วใช่ไหม!?”
อี้เสี่ยวหว่าน: “ข้าพุ่งเข้าไปต่อว่า, ศิษย์น้องก็ร้องไห้โฮออกมาทันที บอกว่านางไม่เคยเห็นกระบี่ที่ดีเช่นนี้มาก่อน ก็เลยอดใจไม่ไหว
ส่วนจิตวิญญาณกระบี่ก็โกรธจัด, พูดว่าข้าเป็นถึงศิษย์พี่ใหญ่ แค่ให้ศิษย์น้องยืมกระบี่ใช้หน่อยมันจะเป็นอะไรไป? ขนาดเขาเองยังไม่ถือสาเลย, แล้วข้าจะมาโมโหอะไรนักหนา?
หลังจากนั้นศิษย์น้องยังพูดอีกว่านางจะไม่ใช้เปล่า ๆ, นางสามารถสอนวิชากระบี่ให้ข้าได้ จิตวิญญาณกระบี่ก็ยังพูดผสมโรงต่ออีกว่า นี่เป็นโอกาสที่ดี เพราะว่าวิชากระบี่ของข้ามันห่วยแตก ควรจะใช้โอกาสนี้ฝึกปรือเสียบ้าง
ข้าถูกคนทั้งสองรุมต้อนจนพูดไม่ออก… ทำได้เพียงตอบตกลง”
อี้เสี่ยวหว่าน: “หลังจากนั้นศิษย์น้องก็มาที่เรือนของข้าทุกวัน, มาฝึกกับจิตวิญญาณกระบี่ต่อหน้าข้า และตอนที่ฝึกกระบี่… ข้าก็ยังต้องถือไม้ฟืนอันเดิม เพราะกระบี่อวิ๋นเฟิงบอกว่าวิชาข้ากระบี่ห่วยแตกเกินไป, ไม่อนุญาตให้ข้าแตะต้องเขาเลย”
พอเรื่องราวท่อนนี้เล่าจบ ทุกคนในกลุ่มแชทก็พากันเงียบกริบ
ฉู่ลู่: “ถ้าเรื่องนี้มันเป็นการแย่งสามีกัน, งั้นพล็อตช่วงนี้มันควรจะ... สุดโต่งที่สุดแล้วใช่ไหม?”
ฮวาหงเหลียน: “ข้าโสด, ไม่ค่อยเข้าใจเท่าไหร่”
ลั่วชิงเตี๋ย: “ข้าก็เหมือนกัน”
จู้ซานหลิน: “เหมือนข้างบน”
หลิวหรูเยว่: “ยังเป็นเด็กอยู่”
สวีลี่เหนียง: “โคตรของโคตรเหนือโลกเลยล่ะ”
ทว่าสิ่งที่เหนือความคาดหมายของทุกคนก็คือ… นี่ยังไม่ใช่ส่วนที่พีคที่สุด!
พอเหล่าสมาชิกกลุ่มแชทเริ่มสงบลง, อี้เสี่ยวหว่านก็เล่าเรื่องราวต่อจากนั้น
หลังจากนั้น, เรื่องราวก็ยังคงเป็นเช่นนี้ต่อไปอีกนาน อี้เสี่ยวหว่านต้องออกไปดิ้นรนทำงานหาเงินอย่างเอาเป็นเอาตายเพื่อเลี้ยงดูกระบี่อวิ๋นเฟิง, ส่วนกระบี่อวิ๋นเฟิงก็อยู่กับศิษย์น้องฝึกยุทธ์กันตั้งแต่เช้าจรดค่ำ
จนกระทั่งใกล้ถึงงานประลองยุทธ์ประจำสำนัก, จู่ๆ ศิษย์น้องก็เข้ามาท้าทายอี้เสี่ยวหว่าน, บอกว่าจะพนันกันด้วยสิทธิ์ในการเป็นเจ้าของกระบี่อวิ๋นเฟิง, ใครชนะคนนั้นก็คือเจ้าของกระบี่อวิ๋นเฟิงที่แท้จริง!
ศิษย์น้องยังพูดอีกว่าอี้เสี่ยวหว่านอยู่กับกระบี่อวิ๋นเฟิงมานานขนาดนี้ แต่ยังไม่ได้ผูกพันธสัญญากัน, แสดงว่าทั้งสองไม่เหมาะสมกัน, ขืนดึงดันอยู่ต่อ ก็มีแต่จะทรมานกันทั้งสองฝ่ายเสียเปล่าๆ
อี้เสี่ยวหว่านตอบตกลง… จากนั้นในวันงานประลองยุทธ์ อี้เสี่ยวหว่านก็ทุ่มสุดตัวทุกกระบวนท่า, จนในที่สุดก็มีแววว่าจะพลิกชนะ… แต่กระบี่อวิ๋นเฟิงทนดูไม่ไหว, หันปลายกระบี่มาร่วมมือกับศิษย์น้องเพื่อโจมตี แทงทะลุอี้เสี่ยวหว่านจนพรุน
อี้เสี่ยวหว่านพ่ายแพ้บาดเจ็บสาหัส และสูญเสียกระบี่อวิ๋นเฟิงไป จำต้องนอนพักรักษาตัวอยู่บนเตียง, ศิษย์น้องยังแสร้งทำเป็นหวังดี พากระบี่อวิ๋นเฟิงมาเยี่ยมและขอโทษอยู่เป็นพักๆ ทำให้นางจมอยู่ในความเศร้าหมอง
จากนั้นในวันหนึ่ง… พอนางลืมตาตื่นขึ้นมา ก็พบว่าตนเองได้เกิดใหม่แล้ว
อี้เสี่ยวหว่าน: “การได้กลับมาอีกครั้ง เรื่องเช่นนี้ก็ไม่เคยได้ยินมาก่อน, แต่โอกาสที่ล้ำค่าเช่นนี้ ข้าจะไม่มีวันปล่อยให้สูญเปล่าแน่ ครั้งนี้จะต้องพลิกชะตาอนาคตอันแสนรันทดให้จงได้!”
ฉู่ลู่รู้สึกชินชากับเรื่องเกิดใหม่นี่จนไม่รู้สึกอะไรแล้ว, แต่เขากลับรู้สึกพึงพอใจกับท่าทีของอี้เสี่ยวหว่านมากกว่า
ฉู่ลู่: “เข้าใจแล้ว, เจ้าจะไปฆ่าไอ้พวกชู้คู่นั้นสินะ!”
อี้เสี่ยวหว่าน: “ครั้งนี้ข้าจะต้องชิงหัวใจของกระบี่อวิ๋นเฟิงกลับมาให้ได้!”
ฉู่ลู่: “?”
อี้เสี่ยวหว่าน: “?”
ฉู่ลู่: “เจ้าจะชิงอะไรกลับมานะ?”
อี้เสี่ยวหว่าน: “ท่านจะฆ่าใครนะ?!”
ฉู่ลู่: “ไม่ใช่สิ! ชาติที่แล้วมันถึงขั้นแทงเจ้าจนพรุนเลยนะ!”
อี้เสี่ยวหว่าน: “แต่ข้าชอบเขานี่! อีกอย่าง… นี่มันเป็นความผิดของข้าเอง”
ฉู่ลู่: “??”
อี้เสี่ยวหว่าน: “เป็นข้าเองที่มัวแต่ออกไปทำงานหาเงิน คิดว่าขอแค่มีเงินให้พอ ความสัมพันธ์ก็จะดีเอง, ยิ่งไปกว่านั้น… ก็เป็นเพราะข้าใสซื่อเกินไป ไม่รีบห้ามความสัมพันธ์อันยุ่งเหยิงระหว่างเขากับศิษย์น้องเสียแต่เนิ่นๆ
จะไปโทษเขาว่าทำผิดก็มิได้ เป็นข้าเองที่ให้อิสระแก่เขามากเกินไป ทำให้เขายิ่งอ้างว้าง, ถึงทำให้เขาตกอยู่ในห้วงวังวนแห่งรักเช่นนี้!”
ฉู่ลู่: “เจ้าถึงขั้นร้องเป็นเพลงเลยสินะ? ทำไมเจ้าไม่แบกรับความเจ็บปวดแล้วมองเขาโบยบินไปเลยล่ะ!?”
อี้เสี่ยวหว่าน: “ข้าเจ็บแล้วจึงคิดได้, อยากจะทบทวนความผิดพลาด, แต่ก็ทุกข์ใจที่หาหนทางไม่เจอ ถ้าข้ามัวแต่ทำงานงกๆ ก็ไม่มีเวลาไปโอบกอดเขา, แต่ถ้าหากไม่ทำงาน ก็ไม่มีปัญญาเลี้ยงดูเขา!
ท่านหัวเกลุ่ม! ทุกคนต่างพูดว่าท่านเก่งมาก, ดังนั้นท่านคงต้องมีหนทางแน่ใช่ไหม? ขอเพียงสามารถชิงหัวใจของกระบี่อวิ๋นเฟิงกลับมาได้, ต่อให้ต้องตายกี่คนข้าก็ไม่สนทั้งนั้น!”
ฉู่ลู่: “...”
ฉู่ลู่: “ขอโทษ, ข้าก็มีจุดยืนอยู่เหมือนกัน, ไอ้งานสกปรกที่มันหยามเกียรติกันขนาดนี้, ข้าไม่ทำโว้ย!”
【ตรวจพบคลื่นอารมณ์ที่รุนแรง, เริ่มภารกิจกลุ่มแชท】
【เนื้อหาภารกิจ: มุ่งหน้าสู่โลกนิยายน้ำเน่าหมายเลขสิบสอง, ช่วยเหลืออี้เสี่ยวหว่านให้ได้รับซึ่งวาสนาคู่ครองที่ดีงาม】
【รางวัลภารกิจ: การถ่ายทอดพลังฝีมือ (ขีดจำกัดสูงสุดระดับแก่นทองคำขั้นต้น)】
【จะยอมรับหรือไม่?】
ฉู่ลู่: “??”
—เดี๋ยวก่อนนะ, อารมณ์แบบนี้ก็ได้หรือ? ... แม่งเอ้ย! ไอ้รางวัลนี่มันก็น่าสนไม่เลวเสียด้วย!
แต่ฉู่ลู่ก็ไม่ได้คิดจะเปลี่ยนใจ สังหารผู้ชายน่ะไม่มีปัญหา, แต่ให้ไปจีบผู้ชาย... เขาไม่เอาด้วยหรอก!
อี้เสี่ยวหว่าน: “ทำไมล่ะ?”
ฉู่ลู่: “เพราะมันเป็นเรื่องของศักดิ์ศรีความเป็นคน”
อี้เสี่ยวหว่าน: “เฮ้อ! ก็ได้ ถ้าเช่นนั้นข้าทำเองก็ได้! ขอเพียงใช้พลังเป็นสองเท่าในการทำงาน, ก็คงจะแบ่งเวลามาได้สักครึ่งหนึ่งล่ะนะ!”
แต่คนอื่นๆ ในกลุ่มแชท… อาจเพราะเป็นนางเอกนิยายน้ำเน่าหัวอกเดียวกัน, ต่างก็เลยอดแสดงความสงสารไม่ได้
ลั่วชิงเตี๋ย: “ฉู่ลู่... ช่วยนางหน่อยเถอะ”
ฮวาหงเหลียน: “ใช่แล้ว ดูท่าทางนางคงจะต้องตายอย่างอนาถอีกแน่ๆ”
จู้ซานหลิน: “นางต้องโดนแทงทะลุจนพรุน”
หลิวหรูเยว่: “เป็นผู้พ่ายแพ้”
อี้เสี่ยวหว่าน: “เชื่อมั่นในตัวข้าบ้างสิ! ข้าอุตส่าห์เกิดใหม่กลับมาเชียวนะ!”
ทุกคน: “ใครบ้างที่ไม่ใช่ล่ะ!?”
อี้เสี่ยวหว่าน: “?”
ฉู่ลู่ก็มีท่าทีลังเลอยู่บ้าง, ความเห็นใจที่ซ่อนอยู่ในส่วนลึกก็ทำให้เขารู้สึกปล่อยไปไม่ลงเช่นกัน
เขาไม่อยากจะเปิดกลุ่มแชทขึ้นมาในวันใดวันหนึ่ง แล้วต้องมาเห็นข้อความสั่งเสียก่อนตายของอี้เสี่ยวหว่าน
“เอาอย่างนี้ก็แล้วกัน”
ฉู่ลู่คิดแล้วคิดอีก, จู่ๆ ก็มีไอเดียหนึ่งผุดขึ้นมา…
“เจ้าเป็นผู้บำเพ็ญระดับแก่นทองคำใช่ไหม? แล้วไอ้รากวิญญาณคงหลิงนั่นมันเป็นอย่างไรกัน?”
อี้เสี่ยวหว่าน: “รากวิญญาณธาตุไฟจะเชี่ยวชาญคาถาสายไฟ, รากวิญญาณธาตุน้ำจะเชี่ยวชาญคาถาสายน้ำ, แต่รากวิญญาณคงหลิงไม่เก่งอะไรสักอย่าง
ข้าใช้คาถาใดๆ ไม่ได้เลย นอกจากจะสามารถยกระดับขอบเขตได้, เพิ่มอายุขัยได้, และใช้เติมพลังให้อาวุธวิเศษและค่ายกลได้, นอกนั้นข้าก็ไม่ต่างอะไรจากคนธรรมดาเลย”
ฉู่ลู่: “เหรอ? ถ้าเช่นนั้นเจ้าได้เคยเจอปาฏิหาริย์หรือวาสนาอะไรบ้างไหม?”
อี้เสี่ยวหว่าน: “หืม? ไม่มีเลยนะ”
ฉู่ลู่ได้ยินดังนั้นก็ถอนหายใจ, คิดในใจว่าถ้าเช่นนั้นก็คงช่วยไม่ได้แล้ว
เดิมทีเขาอุตส่าห์คิดไอเดียเด็ดๆ ออก… ที่ไม่จำเป็นต้องไปยุ่งเรื่องรักๆ ใคร่ๆ ก็สามารถทำให้ความปรารถนาของอี้เสี่ยวหว่านเป็นจริงได้ เพียงแต่มันต้องอาศัยพลังฝีมือที่แข็งแกร่งมาสนับสนุน
แต่ในเมื่ออี้เสี่ยวหว่านฝีมือไม่ถึง… ก็คงช่วยไม่ได้แล้ว
ในยามนี้อี้เสี่ยวหว่านก็กล่าวขึ้น
“แต่ก็เคยเจอเรื่องแปลกๆ อยู่บ้างนะ, เช่นมีอยู่ครั้งหนึ่งที่ข้าออกไปทำงาน บังเอิญไปเจอกับขอทานเฒ่าคนหนึ่ง, เขามองข้าแวบหนึ่งแล้วพูดว่า…
แม่หนูนี่มีรากวิญญาณคงหลิงด้วยหรือ? อยู่ในโลกใบนี้ลำบากแย่เลยนะ เจ้าเลี้ยงข้าวเลี้ยงเหล้าผู้เฒ่าสักมื้อจะเป็นไร, ข้าจะบอกความลับของรากวิญญาณคงหลิงให้สักหน่อย, ...แต่ข้าว่าช่างไร้สาระสิ้นดี”
ฉู่ลู่: “หืม?”