บทที่ 12 พร้อมพลีชีพเพื่อตงเซี่ย!

บทที่ 12 พร้อมพลีชีพเพื่อตงเซี่ย!

ห้องรับรอง

"ท่านซีโร่! วิชาเล่นแร่แปรธาตุของประเทศท่านมันช่างทรงพลังเหลือเกิน! งดงามเหลือเกิน!"

เทย์เลอร์ โจเซฟ แสดงสีหน้าตื่นเต้นผิดวิสัย ราวกับเด็กน้อยที่เก็บอาการไม่อยู่ เขาทำไม้ทำมือประกอบท่าทางอย่างออกรสขณะพรรณนาถึงฉากที่เพิ่งได้ประจักษ์แก่สายตา

"ท่านจอมเวทผู้ยิ่งใหญ่ โปรดระงับอารมณ์หน่อยครับ" เซี่ยเสวียนเอ่ยเตือน

"โอ้ ขออภัย ข้าเสียกิริยาไปหน่อย" เทย์เลอร์ โจเซฟพยายามตั้งสติ แม้จะหยุดทำท่าทางแล้ว แต่ใบหน้าของเขาก็ยังคงแดงซ่านด้วยความปิติ

"เรื่องการแลกเปลี่ยนองค์ความรู้ ผมได้แจ้งให้สมาคมเวทมนตร์เตรียมการไว้เรียบร้อยแล้ว"

"ท่านจอมเวท ผมยังคงเชื่อว่าต่อให้ท่านได้วิชาเล่นแร่แปรธาตุของเราไป ท่านก็คงไม่มีความสามารถที่จะผลิตอาวุธเหล่านั้นขึ้นมาได้ ดังนั้น..."

ยังไม่ทันที่เซี่ยเสวียนจะพูดจบ เทย์เลอร์ โจเซฟก็รีบพูดแทรกขึ้นมาด้วยความร้อนรน "ท่านซีโร่ หรือว่าเป็นเพราะของแลกเปลี่ยนจากเรายังไม่มากพอ? สมาคมเวทมนตร์ของเรายังมีวัตถุเวทมนตร์โบราณที่เก็บสะสมไว้อีกมาก แม้แต่สมบัติระดับเทพที่เทียบเคียงได้กับดาบศักดิ์สิทธิ์ของผู้กล้าเราก็มี! เรายินดีมอบทั้งหมดนี้ให้เพื่อแลกเปลี่ยน!"

นับตั้งแต่ได้เห็นแสนยานุภาพเมื่อครู่ เทย์เลอร์ โจเซฟก็ปักใจเชื่อไปแล้วว่า การเล่นแร่แปรธาตุคือทางรอดเดียวของจอมเวทมนุษย์! เครื่องบินและปืนใหญ่คือความโรแมนติกของเหล่าจอมเวท!

จอมเวทในปัจจุบันอ่อนแอเกินไปเมื่อเทียบกับอาวุธปืน โดยเฉพาะอาวุธที่เรียกว่า 'ปืนไรเฟิลซุ่มยิง' ระยะยิงไกลถึง 2,000 เมตร แม้อานุภาพทำลายล้างจะไม่รุนแรงเท่ามหาเวทระดับสูง แต่มันก็มากพอที่จะปลิดชีพจอมเวทที่มีร่างกายเปราะบางได้ หากเป็นการลอบโจมตี หนึ่งนัด ก็เท่ากับหนึ่งศพของจอมเวทผู้ยิ่งใหญ่

"ท่านจอมเวท อย่าเพิ่งตื่นตระหนก ฟังผมพูดให้จบก่อน" เซี่ยเสวียนพยายามเกลี้ยกล่อมชายชราตรงหน้าอีกครั้ง ดูท่าทางแล้วความดันโลหิตคงกำลังพุ่งสูงปรี๊ด

"สิ่งที่ผมจะบอกคือ ประเทศของเรามีความประสงค์จะมอบเทคโนโลยีอีกอย่างที่มีค่าและเหมาะสมกับพวกท่านมากกว่า ถ้าจะพูดให้ถูกก็คือ ประเทศของเราต้องการร่วมมือกับสมาคมเวทมนตร์ของท่าน"

พูดจบ เขาก็หันไปหยิบเอกสารจากมือผู้ช่วยแล้วยื่นส่งให้เทย์เลอร์ โจเซฟ

"ร่วมมือกับเรางั้นรึ?" เทย์เลอร์ โจเซฟรับเอกสารมาด้วยสีหน้างุนงง ก่อนจะกวาดสายตาดูหัวข้อบนหน้าปก

[แผนปฏิบัติการรบพิเศษรายบุคคลที่สอง: จักรกลพลังเวท]

มือเหี่ยวย่นของเทย์เลอร์ โจเซฟพลิกหน้าเอกสารอย่างรวดเร็ว ยิ่งอ่านก็ยิ่งเร็วขึ้น แทบจะกวาดสายตาอ่านทีละสิบบรรทัด

ยิ่งพลิกหน้ากระดาษ มือของเขาก็เริ่มสั่นเทาเล็กน้อย ใบหน้าชราเริ่มแดงก่ำอย่างผิดปกติ

เมื่ออ่านถึงหน้าสุดท้าย เทย์เลอร์ โจเซฟได้แต่จ้องมองเอกสารในมือค้างอยู่อย่างนั้น ไม่อาจเรียกสติกลับคืนมาได้เป็นเวลานาน

หากเทคโนโลยี 'เกราะเสริมสมรรถนะ ในเอกสารฉบับนี้เป็นของจริง และเมื่อนำมาผสานกับ 'อักขระเวท' ของสมาคมเวทมนตร์เพื่อแก้ไขปัญหาด้านแหล่งพลังงาน... พวกเขาจะไม่บินทะยานขึ้นสู่ฟ้าหรอกหรือ?

"นอกจากนี้ ผมอยากเชิญสมาคมเวทมนตร์เข้าร่วมเป็นส่วนหนึ่งของประเทศเรา แน่นอนว่าเรื่องนี้จะไม่ส่งผลกระทบต่อความร่วมมือของเรา"

เมื่อเผชิญกับคำเชิญชวนของเซี่ยเสวียน เทย์เลอร์ โจเซฟปฏิเสธอย่างสุภาพ "ข้าขอเวลาไตร่ตรองสักพัก"

"หลังจากสมาคมเวทมนตร์เข้าร่วมกับประเทศเรา ท่านยังคงรักษาระบบและโครงสร้างองค์กรเดิมไว้ได้ รัฐบาลจะไม่แทรกแซงมากเกินไป"

"ประเทศของเราจะสนับสนุนทรัพยากรต่างๆ ให้แก่สมาคมเวทมนตร์ คิดเป็นมูลค่า 30,000 เหรียญทองต่อปี"

"ประเทศของเราจะคัดเลือกผู้ที่มีคุณสมบัติเหมาะสมจากประชากร 1,000 ล้านคน เพื่อมาฝึกฝนเป็นจอมเวท"

"ตราบใดที่สมาคมเวทมนตร์สะสมแต้มความดีความชอบได้มากพอ ท่านสามารถนำมาแลกเปลี่ยนเพื่อเรียนรู้เทคโนโลยีและองค์ความรู้ได้ทุกแขนง"

"ประเทศของเรา..."

"พอแล้ว! แฮ่ก! แฮ่ก!" เทย์เลอร์ โจเซฟกุมหน้าอก หายใจหอบถี่ขณะเอ่ยออกมาด้วยความยากลำบาก "ข้าไตร่ตรองดีแล้ว... ข้าเอาด้วย ข้าเข้าร่วม!"

วันรุ่งขึ้น ณ รันเวย์สนามบินของฐานทัพ

บนรันเวย์ที่กว้างใหญ่สุดลูกหูลูกตา เหล่าทหารหาญและเจ้าหน้าที่ฝ่ายพลาธิการนับไม่ถ้วนยืนเข้าแถวอย่างเป็นระเบียบ รวมทั้งสิ้น 60,000 นาย เต็มพื้นที่รันเวย์! หน่วยของก็อบลินสเลเยอร์เองก็รวมอยู่ในแถวนั้นด้วย

เซี่ยเสวียนและเหล่าขุนนางเจ้าหน้าที่เดินขึ้นไปยังปะรำพิธี เซี่ยเสวียนก้าวออกมาหยุดยืนที่ด้านหน้าสุด

"แถว... ตรง!" เสียงของผู้บัญชาการกองพันตวาดก้อง

ปัง!

"วันทยหัตถ์!"

ทหาร 60,000 นายไพล่มือซ้ายไว้ด้านหลังพร้อมกัน และยกมือขวาขึ้นทุบที่หน้าอกซ้ายอย่างหนักแน่น

ปึก!

"ทหารทั้งหลาย! ข้าเชื่อว่าพวกเจ้าคงตระหนักได้แล้วว่าที่นี่ไม่ใช่ดาวอวิ๋นอีกต่อไป นี่คืออีกโลกหนึ่ง โลกแห่งดาบและเวทมนตร์!"

เสียงของเซี่ยเสวียนที่ผ่านเครื่องขยายเสียงดังก้องกังวานไปถึงหูของทุกคนอย่างชัดเจน

บรรยากาศโดยรอบยังคงเงียบสงัด ปราศจากเสียงจอแจ ทุกคนต่างอาศัยวินัยทหารอันเคร่งครัดข่มความตื่นตระหนกในใจเอาไว้

"นับตั้งแต่ยุคอินเทอร์เน็ต ตงเซี่ยถูกวิพากษ์วิจารณ์จากทั่วโลกว่าเป็นผู้ก่อสงครามโลกครั้งที่หนึ่งและสอง พวกเขาตราหน้าว่าเราเป็นกลุ่มคนป่าเถื่อนไร้อารยธรรม พวกบ้าสงคราม ปีศาจร้าย!"

"แม้แต่คนของเราเองบางกลุ่มก็ยังคิดเช่นนั้น เริ่มออกมาขอโทษและขอความเห็นใจจากพวกเขา ในความคิดของข้า ทั้งนานาประเทศและคนของเราพวกนั้นช่างน่าขันสิ้นดี! พวกเขาไม่เคยเอ่ยถึงเลยว่าประเทศที่ถูกตงเซี่ยทำลายล้างไปนั้น เดิมทีมีสภาพเป็นอย่างไร ยกตัวอย่างเช่น ทวีปเนียซีที่ตงเซี่ยเข้ายึดครองในสงครามโลกครั้งที่หนึ่ง"

"ก่อนที่ตงเซี่ยจะทำลายล้างชนชาติเนียซี พวกเจ้ารู้หรือไม่ว่าที่นั่นเป็นอย่างไร? มันเต็มไปด้วยลัทธิงมงาย การกดขี่ข่มเหง และประเพณีกินคนอันป่าเถื่อน! ชนชั้นปกครองเสวยสุขบนความหรูหรา โดยไม่แยแสชีวิตของประชาชน สำหรับพวกมัน ประชาชนเป็นเพียงทาส เป็นยิ่งกว่าสัตว์เดรัจฉาน! ทั้งที่ครอบครองผืนดินที่อุดมสมบูรณ์ที่สุดในโลก มีอาหารเหลือเฟือที่สุด แต่นับไม่ถ้วนที่สามัญชนต้องอดตายทุกวี่วัน! ทั่วทั้งประเทศเต็มไปด้วยความหิวโหย ภยันตราย และความมืดมน!"

"แล้วนานาประเทศพูดถึงเราว่าอย่างไร? พวกเขากล่าวหาว่าตงเซี่ยทำลายล้างชาติเนียซี ทำลายวัฒนธรรมของชาวเนียซี เป็นผู้ทำลายอารยธรรมมนุษย์! ช่างน่าขบขันสิ้นดี! วัฒนธรรมกินคนพรรค์นั้นจะมีประโยชน์อันใด?! การที่ตงเซี่ยทำลายชาติเนียซี ทำให้ชาวเนียซีไม่ต้องทนทุกข์ทรมานจากความหิวโหยและการกดขี่อีกต่อไป! ทำให้พวกเขาได้ใช้ชีวิตเยี่ยงมนุษย์! ทำให้พวกเขามีศักดิ์ศรีที่มนุษย์พึงมี! ไม่ใช่ปศุสัตว์ที่ต่ำต้อยยิ่งกว่าวัวควาย!"

"บัดนี้ โอกาสของตงเซี่ยเวียนมาถึงอีกครา โอกาสที่เราจะกดหัวอารยธรรมกินคนเหล่านั้นให้จมดินอีกครั้ง! โอกาสที่จะสานต่อปณิธานนับพันปีของตงเซี่ยให้เป็นจริง! โอกาสสู่... โลกหล้าเป็นหนึ่งเดียว!"

มาถึงตรงนี้ น้ำเสียงที่ฮึกเหิมของเซี่ยเสวียนก็ค่อยๆ กลับมาสงบนิ่ง

"บอกข้าซิ พวกเจ้ายินดีที่จะสละทุกสิ่งเพื่อโอกาสนี้หรือไม่?"

ทหารทุกคนที่อยู่ที่นั่นรู้ดีว่า ต่อให้ใช้คำพูดสวยหรูเพียงใดมาฉาบหน้า ก็ไม่อาจเปลี่ยนแปลงสิ่งที่พวกเขากำลังจะทำได้ นั่นคือการกำจัดอารยธรรมอื่นและกลืนกินเผ่าพันธุ์อื่น นับตั้งแต่อดีตจวบจนปัจจุบัน ต้าเซี่ย (ตงเซี่ย) ทำการกำจัดอารยธรรมและผนวกกลืนกินผู้คนเสมอมา

ตราบใดที่มันเป็นผลประโยชน์ต่อประเทศชาติ ตราบใดที่ประเทศชาติต้องการ! ต่อให้กระบวนการนั้นจะนองเลือดเพียงใด ต่อให้ต้องแลกด้วยชีวิตมากมายแค่ไหน พวกเขาก็พร้อมจะเงื้อมีดสังหารขึ้นโดยไม่ลังเล!

พวกเราคือทหาร คือทหารแห่งตงเซี่ย ความยุติธรรมของเราเป็นของอารยธรรมเราเสมอ ส่วนคำสาปแช่งจากอารยธรรมอื่น มันเกี่ยวอะไรกับพวกเราด้วยเล่า?

เสียงของเซี่ยเสวียนแทรกผ่านโสตประสาทเข้าไปกระแทกจิตวิญญาณของพวกเขาซ้ำแล้วซ้ำเล่า

ครั้งนี้ไม่มีคำสั่งใดๆ ทหารทุกคนพร้อมใจกันไพล่มือซ้ายไว้ด้านหลัง และทุบกำปั้นขวาลงบนหน้าอกอย่างรุนแรงอีกครั้ง

ปึก!

"พร้อมพลีชีพเพื่อตงเซี่ย!!!"

เสียงคำรามกึกก้องของคน 60,000 คนดังขึ้นพร้อมกัน สะท้อนก้องไปทั่วทั้งฐานทัพและสั่นสะเทือนผืนป่าอันไร้ขอบเขต

แม้แต่หน่วยสนับสนุนของก็อบลินสเลเยอร์ที่ฟังภาษาเซี่ยไม่ออก ก็ยังพลอยได้รับอิทธิพลจากบรรยากาศนั้นจนเลือดในกายเดือดพล่าน และทำวันทยหัตถ์ตามไปด้วย

"เริ่มภารกิจ! มุ่งหน้าสู่อนาคต!"

"รับทราบ!!!"