ตอนที่ 1249 นี่คือการต้อนรับของเรา!

“ค้อนหัวระเบิด!”

ขณะนั้นคุณชายหลี่หมิงเมื่อเจ้าอ้วนไห่วิ่งเข้าหาเขาขยับถอยหลังหนึ่งก้าวและกระแทกส้นเท้าอย่างแรง

กับดักที่ซ่อนอยู่ใต้เท้าของเขาเริ่มทำงานทันทีหลักการเดียวกับกับดักหนู ค้อนยักษ์แท่งแหลมมีขนาดเส้นผ่าศูนย์กลางห้าเมตรทิ้งตัวลงพื้นจากด้านตรงกันข้าม ค้อนกระเด้งออกมาจากกับดักพื้นดินทุบใส่เจ้าอ้วนที่กำลังเข้ามาโจมตี

ปัง!

ค้อนหนามขนาดเส้นผ่าศูนย์กลางห้าเมตรทุบเจ้าอ้วนไห่จมเข้าไปในหินโดยตรง

ถ้าไม่ใช่เพราะเย่คงที่อยู่ข้างๆและพี่น้องตระกูลหลี่ติดตามมาด้านหลัง คาดว่าแม้แต่พวกเขาก็ได้รับผลกระทบเช่นกัน

“เจ้าโง่!  อย่านึกว่าข้ามีเพียงสมบัติวิธีที่ใช้ป้องกันตัว  ไม่ว่าจะเป็นสมบัติสำหรับรุกรับหรือควบคุม  สำหรับข้าแล้วไม่มีอะไร! ในความเป็นจริงคุณชายผู้นี้มีสมบัติมากพอจะฆ่าพวกเจ้าให้ตายได้อย่างง่ายดาย!”  คุณชายหลี่หมิงยิ้มเยาะอีกครั้งและใบหน้าของเขาฟื้นฟูความมั่นใจและภูมิใจได้อีกครั้ง

หากไม่มีบิดาคุณชายหลี่หมิงอาจหลบหนีไปแล้ว

อย่างไรก็ตามตอนนี้แตกต่างกันอย่างสิ้นเชิง

บิดาของเขาอยู่

ไม่มีใครพลิกสถานการณ์สู้รบภายใต้ปัญญายิ่งใหญ่และทักษะแฝงเร้นหมากรุกของเขาได้  แม้ว่าคุณชายสามตระกูลเย่ว์เย่ว์ไตตันจะมีชื่อในเรื่องสร้างปาฏิหาริย์ในหอทงเทียนก็ยังเป็นไปไม่ได้ที่จะสู้กับบิดาของเขา

คุณชายหลี่หมิงที่ก่อนนั้นมีปณิธานที่สั่นคลอน  แต่ตอนนี้ฟื้นฟูความมั่นใจขึ้นมาบ้าง  เขาเชื่อว่าบิดาของเขาจะไม่ทอดทิ้งเขา ยิ่งกว่านั้นเขาเชื่อว่าพลังต้านทานของศัตรูทั้งหมดจะเป็นการต่อสู้ที่ไร้ประโยชน์  เขาเห็นมามากเกินไปไม่ว่าศัตรูชนิดใดในสวรรค์ ตราบใดที่เผชิญหน้ากับบิดาของเขา จะไม่มีผลลัพธ์ที่สอง ล้วนมีผลจบลงที่แน่นอน

ของวิเศษล้ำค่าบางอย่างที่เดิมตั้งใจเก็บไว้ใช้ช่วยชีวิตสามารถนำไปใช้ได้กับทุกคน

เพราะยังมีบิดาของเขา  สมบัติไม่จำเป็นต้องใช้

แค่ให้ชนะศึกนี้เท่านั้น

จากนั้นเขาจะได้รับสมบัติวิเศษมากขึ้นและอาจได้รับสมบัติลับโบราณในแดนล่มสลายแห่งทวยเทพ...แน่นอนว่าคุณชายหลี่หมิงก็อยากแสดงฝีมือต่อหน้าบิดาของเขาด้วย  การมาถึงของนางพญาดอกหนามมงกุฏทองนั้นคุณชายหลี่หมิงรู้ตัวว่าเขาไม่ใช่คู่ต่อสู้ของนาง แต่ไม่สำคัญนางพญาดอกหนามมงกุฏทองเป็นคู่ต่อสู้ของขุนพลเทพไท่หยาง  นอกจากนี้ต่อให้ขุนพลเทพไท่หยางพ่ายแพ้  แต่บิดาของเขาคงคำนวณไว้แล้วและจัดการได้ดี  ตราบเท่าที่ทักษะแฝงเร้นหมากรุกเริ่มขึ้น  ทุกสิ่งทุกอย่างในโลกก็คือตัวหมากรุก และพวกเขาไม่สามารถหลบหนีเงื้อมมือของท่านพ่อได้นี่คือผลที่หลีกเลี่ยงไม่ได้

“.......”ขุนพลเทพไท่หยางเห็นคุณชายหลี่หมิงใช้สมบัติวิเศษระเบิดพลังค้อนทุบเจ้าอ้วนไห่ลงไปอยู่กับพื้นสีหน้าของเขาสงบขึ้นบ้าง แต่ก็ไม่ประมาท ที่สำคัญ พวกเขามีนางพญาดอกหนามมงกุฏทอง!

“เจ้าอ้วน,เจ้าตายหรือยัง?” เย่คงดูเหมือนได้ยินเสียงค้อนทุบลงไปในดิน

“เจ้านั่นแหละตาย ใครจะไปรู้ว่าเขามีพลังมากแค่ไหน!”  มีเสียงดังอู้อี้มาจากข้างใต้และนั่นคือเจ้าอ้วนไห่

จากนั้นเป็นร่างเขาปรากฏขึ้นมาบนผิวดิน

ปรากฏว่าค้อนที่หวดไปลึกแต่เดิมขนาดใหญ่เส้นผ่าศูนย์กลางห้าเมตรสั่นเล็กน้อยจากนั้นถูกยกขึ้นจากพื้นทีละนิ้วๆและคนที่ยกขึ้นนั้นเป็นเจ้าอ้วนไห่ที่ร่างของเขามีเหงื่อเกาะพราวเต็มไปหมด  ภายใต้สายตาจ้องมองของคุณชายหลี่หมิง  เจ้าอ้วนไห่คลานออกมาได้....  ถ้าเขาไม่ยกค้อนยักษ์ห้าเมตรมีหนามแหลมอย่างนั้นคงเกิดเรื่องน่ากลัว ที่สำคัญเขาคงตายอย่างสยดสยองไม่ต่างจากแมลงสาบ

เจ้าอ้วนไห่ยกค้อนเขี้ยวสุนัขป่าด้วยพลังอันเหลือเชื่อ และด้วยพลังนั้นนั่นเองเขากระชากเพียงครั้งเดียวคันเหล็กของค้อนยาวก็หักระเบิดเสียงกัดฟันกรอดของมนุษย์ได้ยินชัดเจน

ร่างมนุษย์ของเจ้าอ้วนไห่เริ่มเปลี่ยนรูป

ในที่สุดในท่ามกลางควันพวยพุ่งและเสียงที่ดังแปลกประหลาดคันด้ามเหล็กกล้าเหมือนกับถูกจับบิดและได้ยินเสียงระเบิดปังดังขึ้น

เจ้าอ้วนไห่โยนหัวค้อนห้าเมตรลงกับพื้นอย่างสบายๆราวกับโยนไม้จิ้มฟัน หัวค้อนหนักกระแทกพื้นเป็นหลุมยุบจมลงไปครึ่งหนึ่ง

“เป็นไปไม่ได้”  คุณชายหลี่หมิงจ้องมองตะลึงกับดักค้อนนี้เป็นสมบัติวิเศษระดับทอง อย่าว่าแต่เจ้าอ้วนไห่เลยต่อให้เป็นอสูรยักษ์ขนาดแมมมอธ หรือเต่าหินกระดองแข็งหรือนักสู้ปราณฟ้าระดับห้าเมื่อถูกกับดักค้อนเล่นงาน จะต้องได้รับผลกระทบจากกับดักนี้

มันคือกับดักที่ร้ายกาจ เป็นไปได้ยังไงที่เขาไม่ไดรับบาดเจ็บ?

เขามองดูเจ้าอ้วนไห่นี้อีกครั้ง

นอกจากหัวและใบหน้าสีเทาเปรอะเปื้อนไปด้วยฝุ่นและขี้เถ้าเขาไม่ได้รับบาดเจ็บแม้แต่น้อย เป็นแบบนี้ไปได้อย่างไร?

ขุนพลเทพไท่หยางกลับคืนสภาพสง่างามของเขา  แม้ว่าพลังโจมตีนั้นจะร้ายกาจแต่เขาไม่เห็นอยู่ในสายตา แต่เขาสังเกตเห็นสิ่งหนึ่งคือพลังป้องกันของเจ้าอ้วนน่าตายผู้นี้เพิ่มขึ้นมาถึงหมื่นเท่า  พลังเสริมป่าโบราณมีมากถึงขนาดนี้เชียวหรือ?

เทียบกันแล้วกบฏหอทงเทียนที่เย่ว์หยางแข่งเดินหมากรุกด้วยนั้นนั่นคือตงฟางบัณฑิตวัยกลางคนผู้เป็นเจ้าตำหนักใหญ่เป็นที่รู้จักกันว่ามีสติปัญญาเป็นอันดับหนึ่งของตำหนักกลางศักดิ์สิทธิ์

สีหน้าของเขาดูย่ำแย่มาก

พลังเทพ!

ถ้าเมื่อครู่นี้ยังมีความหวังริบหรี่แต่ตอนนี้มันหายไปแล้ว

นี่คือพรศักดิ์สิทธิ์มอบพลังที่เกิดจากพลังเทพนอกจากนี้ยังเป็นพลังเทพที่เกิดจากประกายเทพที่แข็งแกร่ง! ถ้าเป็นเทพระดับทั่วไปจะไม่สามารถทำถึงระดับนี้ได้!

หน้าของเย่ว์หยางต่างจากเขา  สีหน้าของเขาดูดีเหมือนกับแสงอาทิตย์ในยามท้องฟ้าสดใส

ตอนนี้เขาอยู่ในอารมณ์ที่ดีมาก

และยิ้มเต็มหน้าบ้าง

“ค้อนศึกถล่มเมือง!”  คุณชายหลี่หมิงโบกมือค้อนศึกหัวแกะเงินด้ามบรอนซ์พุ่งออกมาจากใต้เท้าเจ้าอ้วนไห่หวดเข้าที่หน้าอกและท้องเสียงดังสนั่นด้วยแรงกระแทกของค้อนโจมตีนี้ไม่มีประตูหรือกำแพงใดในโลกที่สามารถป้องกันพลังโจมตีนี้ได้อย่าว่าแต่ร่างกายมนุษย์เลย ต่อให้เป็นยอดเขา ภูผา ภายใต้พลังอัดกระแทกโจมตีนี้จะต้องสร้างความเสียหายเกิดช่องขนาดใหญ่ได้ทันที

คุณชายหลี่หมิงคิดว่าเจ้าอ้วนไห่จะต้องถูกอัดกระแทกลอยกลับขึ้นไปในท้องฟ้าราวกับว่าวถูกป่านขาดลอยและร่วงลงกระแทกพื้นจากระดับความสูงหมื่นเมตร

กระดูกหักทั่วร่าง อกยุบหลั่งเลือดจากทวารทั้งเจ็ดตายไปโดยมิอาจเยียวยาได้

นี่คือผลลัพธ์ตามปกติ

แต่น่าเสียดาย....

สิ่งที่เขากำลังเห็นตอนนี้คือค้อนศึกที่สามารถทำลายภูผาและป่นศิลาได้ ด้ามทองแดงเส้นผ่าศูนย์กลางหนึ่งเมตรหมุนวนในท้องฟ้าท้องที่สุดหัวค้อนรูปแกะเงินฟาดใส่ที่ด้านหน้าเจ้าอ้วนไห่

และเจ้าอ้วนงี่เง่าซึ่งควรประสบชะตากรรมตายอย่างน่าอนาถ

แต่กลับไม่มีความเคลื่อนไหว

“เจ้าหมูอ้วน!  เจ้ารู้สึกยังไงบ้าง?”  เย่คงมองดูเจ้าอ้วนไห่ที่ไม่ถูกอะไรและมองของวิเศษด้วยความไม่แน่ใจว่าเป็นของดีหรือไม่?

“เจ็บจังเลย...” เจ้าอ้วนไห่เอามือลูบอกและให้คำตอบหน้าตาเฉย  “พอๆ กับยุงกัด!”

เจ้าผู้นี้ทำสีหน้าตกใจน่ากลัวในที่สุดแม้แต่องค์ชายเทียนหลัวที่ปกติอารมณ์ดีสุภาพ  “ข้าว่าปากเจ้ายังหนายิ่งกว่า?”

เย่คงและพี่น้องตระกูลหลี่ได้ยินแล้วอดหัวเราะไม่ได้

แต่คุณชายหลี่หมิงหัวเราะไม่ออก

เพราะตอนนี้เจ้าอ้วนไห่กำลังก้าวเข้ามาใกล้ทุกขณะไม่เร็วเกินไม่ช้าเกินไป แต่เป็นทีละก้าว

ไม่ว่าจะเป็นสมบัติวิเศษประเภทใดของคุณชายหลี่หมิงที่ใช้รุกโจมตีหรือใช้รับป้องกันก็ไม่สามารถช่วยได้ เจ้าอ้วนงี่เง่านี่ร่างกายแข็งแกร่งพอๆ ผนังทองแดงไม่ล้มลงง่ายๆ สักทีเขาแข็งแกร่งยิ่งกว่ารูปหล่อทองแดงเป็นร้อยเท่า  ไม่ว่าจะถูกโจมตีอย่างรุนแรงเพียงไหนแต่ร่างเล็กขนาดนี้ยังสามารถตั้งตรงอยู่ได้ ไม่ว่าจะได้รับบาดเจ็บเพียงไหนในพริบตาอาการบาดเจ็บจะหายไปเหมือนเมื่อก่อนที่ไม่ได้บาดเจ็บอะไร

คุณชายหลี่หมิงรู้สึกสิ้นหวังมองดูบิดาของเขาที่อยู่ในโลกโปร่งใสข้างนอก

แต่เขายิ่งผิดหวังมากขึ้นกว่าเดิมเมื่อพบว่าบิดาของเขาไม่มีทางเลือกได้แต่หยิบหมากมาถือไว้ในมือนั่งไตร่ตรองอย่างหนัก ไม่ใส่ใจถึงตัวเขาเลย....  คุณชายหลี่หมิงตะโกนร้อง  “ท่านพ่อ! ช่วยข้าด้วย อย่าทำกับข้าเหมือนเป็นหมากที่ถูกทิ้งแล้ว  ข้าเป็นบุตรของท่าน  อย่าทำอย่างนั้นอย่าทำกับข้าเหมือนเป็นตัวหมากที่เล่นทิ้ง!”

“อย่าร้องไห้, จงเข้มแข็งไว้,เจ้าไม่ใช่เด็กอีกแล้ว!” เสียงของเจ้าอ้วนไห่นุ่มนวลเหมือนสายลมฤดูใบไม้ผลิเขาปลอบโยนคุณชายหลี่หมิงอย่างอดทน

แน่นอนว่าถ้าไม่ใช่เพราะเขาใช้แขนโอบเอวคุณชายหลี่หมิงไว้แน่นไม่ว่าคุณชายหลีหมิงจะดิ้นรนอย่างไร ก็ดิ้นไม่หลุดมีแต่จะรัดแน่นขึ้นทุกที

เจ้าอ้วนไห่เป็นฝ่ายโดนไล่ทุบมาโดยตลอด

ทั้งพลังระเบิด สายฟ้าตลอดเป็นสิบๆครั้ง

เหมือนกับโดนระเบิดทั้งร่าง

สภาพเหมือนขอทาน

แต่เขายังทำอะไรไม่ได้เลย และยังไม่ได้แก้แค้นโต้ตอบคุณชายหลี่หมิงคืน

แค่กอดเอวคุณชายหลี่หมิงไว้แน่นเหมือนกับพี่น้องที่รักกันกอดคุณชายหลี่หมิงไว้ในอ้อมกอด

“ปล่อยข้าไปเถอะ ไว้ชีวิตข้าด้วย  ข้าจะไม่กลับมาหอทงเทียนอีกแล้ว ข้าขอสาบานข้าจะไม่สู้กับพวกเจ้าอีกแล้ว!” คุณชายหลี่หมิงร้องไห้หลั่งน้ำตา หากไม่ใช่เจ้าอ้วนไห่ กลับกลายเป็นคนอื่นแทนที่มีใจแข็งเหมือนหินเมื่อได้ยินเสียงร้องไห้ และเห็นน้ำตา เชื่อว่าอาจใจอ่อนเห็นใจก็เป็นได้

“ถ้าคำสาบานใช้ประโยชน์ได้  สวรรค์มิวุ่นวายแย่หรอกหรือ?”  ทุกวันคงมีคนสาบานว่าจะต้องกินเจ้าอ้วนไห่ เขามองดูคุณชายหลี่หมิงด้วยเหตุผลจริงใจ“ในฐานะเป็นคนหนุ่มสาวผู้มีแววก้าวหน้าในโลก เป็นความรับผิดชอบของเราที่จะต้องผลักดันการสร้างมาตรฐานบรรยากาศทางศีลธรรมเป็นแบบอย่างให้หนุ่มสาว รุ่นหลังหลายพันคนต้องร้องไห้เพื่อเรา  นั่นแหละคือความใฝ่ฝันของเรา  ด้วยภารกิจสร้างประวัติศาสตร์ที่ยิ่งใหญ่แช่นนี้เราจะมัวผ่อนคลายคำสาบานได้อย่างไร? เจ้าลืมไปแล้วหรือว่าเจ้าไม่มีคุณสมบัติ?”

เจ้าอ้วนไห่พล่ามน้ำลายแตกฟองกับคุณชายหลี่หมิง

ในระหว่างนี้

เย่คงและพี่น้องตระกูลหลี่รายล้อมรวมตัวหมดแล้ว

พวกเขาไม่พูดอะไรสักคำ  แค่ลงมืออย่างเดียว

พี่น้องตระกูลหลี่ดึงธนูทองที่ปักใส่ร่างเขาเหมือนเม่น  จากนั้นปักใส่ร่างของคุณชายหลี่หมิงแม้จะใช้เวลาไม่ถึงครึ่งวินาที แต่ตำแหน่งปักไม่ผิดพลาดกล่าวโดยสรุปว่าลูกศรทองปักใส่ร่างพวกเขาอย่างไรก็ถูกปักใส่ร่างของคุณชายหลี่หมิงอย่างนั้น

เย่คงไม่มีลูกศรทองปักอยู่บนร่าง  แต่ก็ไม่ได้ทำให้เขาไม่รู้สึกกระตือรือร้น  เขาช่วยดึงลูกธนูที่ไม่สามารถดึงออกจากด้านหลังของพี่น้องตระกูลหลี่ได้และนำกลับไปปักเข้าที่หลังของคุณชายหลี่หมิง

ในที่สุดเขาดึงหอกทองซึ่งปักอยู่ที่อกและแทงทะลุเสื้อนอกของเขา

หอกค่อยๆปักเข้าที่อกของคุณชายหลี่หมิงทีละนิดๆ

หลังจากเดินวนดูจนพอใจแล้วก็พบว่าไม่มีอะไรผิดปกติ

กระบวนการทั้งหมดแม่นยำราวกับงานฝีมือดังนั้นพวกเขาถอนหายใจโล่งอก พวกเขากังวลว่าจะไม่สามารถฟื้นตัวได้ ภายใต้การยืนหยัดด้วยความอดทนครั้งยิ่งใหญ่และความเพียรพยายามอย่างคาดคิดไม่ถึง พวกเขาประสบความสำเร็จในการตอบโต้แก้แค้นคุณชายหลี่หมิงซึ่งล้มไปถึง 368ครั้ง แทบไม่มีอะไรบดบังกระดูกของเขาได้  เย่คงรู้สึกว่าเขาล้มคุณชายหลี่หมิงไปได้ถึง368 ครั้ง ตั้งใจให้คุณชายหลี่หมิงเปิดกระดูกบ้างเหมือนกัน  พอถึงเวลานี้เจ้าอ้วนไห่จู่ๆ ก็โวยวายขึ้น  “เจ้าลิงผอม! รู้ไหมว่าคุณชายหลี่หมิงคืออาคันตุกะคนสำคัญของหอทงเทียนเราเจ้ากล้าแทงอกเขาเหมือนคนบางคนได้อย่างไร?  แบบนี้มันโหดร้ายทารุณ!  ช่างน่าอายจริงๆ  เจ้ากำลังทำให้หอทงเทียนถูกดูถูก!   ข้าจะต้องรายงานเรื่องนี้ด้วยไหม?”

เย่คงฟังแล้วงงเล็กน้อย  “ไม่? หอกนี้ไม่ให้แทงที่อกแล้วจะให้แทงตรงไหน?”

เจ้าอ้วนไห่ปล่อยคุณชายหลี่หมิงในที่สุด

เขาใช้มือและเท้าแทน

พี่น้องตระกูลหลี่มองดูคุณชายหลี่หมิงอย่างเป็นมิตรมากขึ้นเขาดึงหอกทองโชกเลือดออกและจากนั้นแทงไปที่นมของคุณชายหลี่หมิง  คุณชายหลี่หมิงร้องโหยหวนเจ้าอ้วนไห่มองเย่คงสีหน้าจริงจัง “เจ้าลิง! เจ้าเห็นหรือยัง? นี่คือการต้อนรับอาคันตุกะของหอทงเทียนเรา ดูสิหน้าตาของเขามีความสุขขนาดไหน? นี่ยินดีขนาดไหน เจ้าลองฟังอีกครั้งหนึ่ง! นี่คือสิ่งที่เราต้องทำ!”

ขุนพลเทพไท่หยางมองดูรู้สึกหนาวสะท้าน