ตอนที่ 1248 พลังของป่าโบราณ

ในท้องฟ้ามีดอกไม้ตูมขนาดใหญ่ลอยลงมา

และบานออกทันที

ภาพที่เห็นนั้นวิเศษน่าทึ่งแม้จะใช้คำพูดทั้งโลกก็ยังมิอาจบรรยายภาพที่เห็นได้

เจ้าอ้วนไห่และคนอื่นๆที่ยังมึนกันอยู่พอเห็นภาพนี้พากันดีใจแทบบ้าโดยไม่รู้ตัว เทียบกับพวกเขาแล้ว คุณชายหลี่หมิงและขุนพลเทพไท่หยางไม่ได้ดีกว่ากันมากเท่าใด  แม้ว่าจะไม่ได้กล่าวเกินจริง แต่กลุ่มของเจ้าอ้วนไห่ที่ก่อนนั้นยังตกอยู่ในเงื้อมมือของศัตรูจิตใจของพวกเขาว่างเปล่ามองดูฉากภาพที่งดงามข้างหน้าไม่รู้ว่าจะโจมตีต่อหรือว่าป้องกันตัวดี

จากแสงวิจิตรงดงามหลากสีสันปรากฏร่างของหญิงสาวน่ารักงดงามผิวอมชมพูนางหนึ่ง

ร่างของนางคลุมไปด้วยชุดดอกไม้สีชมพูเหมือนกลีบดอกไม้ที่ไม่มีใครในโลกนี้เหมือนกับนาง

สายแพรสีรุ้งหมุนล้อมรอบตัวนางอย่างไม่รู้จบ เท้าเปล่าของนางขาวราวกับหยกเหยียบลงพื้นสะอาดพร้อมกับมีดอกไม้รองรับราวกับกลัวว่าจะทำให้เท้าของนางต้องแปดเปื้อนมัวหมองข้อมือของนางสวมสร้อยข้อมือเล็ก นอกเหนือจากนั้นยังมีมุกวิเศษมีพลังลึกลับแทรกอยู่ และมีกระดิ่งเล็กๆสามลูกส่งเสียงไพเราะเสนาะโสตจนคนฟังได้ยินแล้วไม่คิดอะไร  สิ่งที่ทำให้หายใจไม่ออกก็คือร่างกายนางบอบบางมากอย่างที่สตรีธรรมดาไม่อาจเทียบได้ แม้นางจะเป็นสาวน้อยไม่โตเต็มวัย แต่ก็เพียงพอทำให้คนที่เห็นต้องยอมสยบ

บนศีรษะของสาวน้อยผู้นี้นอกจากหน้าผากที่งดงามแล้วยังมีผลไม้สีแดงสุกใสมีดอกไม้ที่งดงามสามดอกอยู่ด้านบนมีขนาดต่างๆ หญิงงามลึกลับมีเอกลักษณ์เฉพาะตัวพิเศษในโลกนี้  ไม่มีใครสามารถรู้ภาษาดอกไม้ไม่มีใครสามารถเข้าใจถึงดอกไม้นี้ได้

ดอกไม้ทั้งสามนี้มีรายละเอียดพลังงานที่ผันผวนมีพลังเป็นรูปแสงขยายวงโดยรอบ

ไม่ใช่สนามพลังแต่ดีกว่าสนามพลังของนักรบ

นั่นคือภาพของเทพธิดาบุปผาที่ตั่วตั่วแสดงให้เห็นเมื่อนางเดินอยู่บนพื้นโลก

แน่นอนว่าร่างจริงของนางเป็นเทพธิดาบุปผาไม่ใช่ดรุณีน้อย เพราะนางไม่เต็มใจแสดงร่างจริงของเทพธิดาบุปผานอกโลกคัมภีร์  แม้ว่าจะอยู่ต่อหน้าเย่ว์หยางนางก็ยังอยู่ในรูปของดรุณีน้อย เพื่อจะได้อยู่กับเขาได้อย่างสะดวกใจ

“ตั่วตั่วจ๋า...เป็นเจ้านั่นเอง พี่ไห่อยากพบเจ้าแทบตายอยู่แล้ว!”  เจ้าอ้วนไห่เช็ดน้ำลายที่ปากและวิ่งเข้ามาหาตั่วตั่วอย่างดีใจ

“หาที่ตาย!” เย่คงเตะเขากระเด็นออกไปหลายพันเมตร

เจ้าอ้วนบ้านี่สมควรตาย แม้แต่องค์ชายเทียนหลัวผู้อ่อนโยนที่สุดยังทนมองไม่ได้

เขารั้งโซ่ไฟดึงเขากลับมา

เย่คงและพี่น้องตระกูลหลี่ล้อมวงกินโต๊ะเจ้าอ้วนไห่ทันที ประมาณว่าเจ้าแมลงสาบอ้วนคันเนื้อคันตัวต้องให้เพื่อนพ้องช่วยเกาหนังหนาๆให้ ยิ่งลงมือก็ยิ่งตื่นเต้น

มีการทุบตีกันอย่างสนุกสนานเหมือนเคย  ตั่วตั่วพยักหน้าให้อาจารย์จิ้งจอกเฒ่า

อาจารย์จิ้งจอกเฒ่าคำนับตอบตามมารยาท

หากตั่วตั่วยังเป็นแค่เพียงอสูรพิทักษ์ของเย่ว์หยางในฐานะที่เป็นครูเขาคงไม่เต็มใจใช้มารยาทอย่างนั้น แต่เมื่อเร็วๆ นี้ตั่วตั่วเลื่อนเป็นนางพญาดอกหนามมงกุฎทองซึ่งมีศักดิ์ศรีนักสู้ที่สูงกว่าอาจารย์จิ้งจอกเฒ่าภูมิใจมากแค่ไหนที่ได้รับการคารวะจากนางถ้าข่าวนี้กระจายไปทั้งหอทงเทียนพวกนักรบคงหัวเราะเป็นแน่

ไม่ใช่เพียงแค่อาจารย์จิ้งจอกเฒ่าแสดงมารยาททักทายเท่านั้นแม้แต่เด็กสาวเท้าเปล่านางนวลน้อยรีบคำนับเทพธิดาบุปผานี้ทันที  นี่คือเทพธิดาบุปผาตนเดียวในโลกนี้

นางไม่ใช่อาจารย์จิ้งจอก  นางเป็นอสูรศึกมีสัมผัสถึงพลังเทพได้ไวยิ่งกว่า

ถ้าไม่ได้คุ้นเคยอยู่แล้วนางไม่กล้าเสียมารยาท

อสูรศึกธรรมดาเมื่อเห็นเทพอสูรก็ยังหมอบลงกับพื้นไม่ต้องพูดถึงความเคลื่อนไหวของเทพอสูรที่ยกระดับไปเป็นสิ่งมีชีวิตระดับเทพเจ้า?

ตั่วตั่วปรากฏตัวในโลกในร่างของดรุณีน้อยที่ปิดกั้นพลังกดดันของเทพไว้ก่อนอย่างสมบูรณ์  หากปล่อยพลังเล็ดลอดออกมาเล็กน้อยเพียงหนึ่งในร้อยไม่ต้องพูดถึงคุณชายหลี่หมิงที่ตกตะลึงเท่านั้น แม้แต่ขุนพลเทพไท่หยางผู้หยิ่งผยองไม่เห็นใครอยู่ในสายตาก็อาจปัสสาวะราดทันทีก็เป็นได้! ขุนพลเทพจะสักเท่าไหนกันเชียว? ในขุนเขาเหนือขุนเขา บุรุษลึกลับผู้มีพลังระดับเทพแท้นอกจากซื่อเสินแม้แต่เฮยโจวและนักสู้อื่นที่มีพลังระดับเทพก็ยังถูกพลังกดดันจนนอนราบเช่นกัน

“นี่คือนางพญาดอกหนามมงกุฎทองหรือ?”  บัณฑิตวัยกลางคนที่อยู่ตรงข้ามเย่ว์หยางอุทาน

ทันใดนั้นเอง

เขาส่ายหน้าอย่างเคร่งขรึมอีกครั้ง

หลังจากผ่านไปนานเขายืนยันอย่างไม่เต็มใจ  “ระดับเทพนี่เป็นระดับเทพบุปผาไปแล้ว!  นี่ไม่น่าเป็นไปได้ง่ายๆนางคืออสูรพิทักษ์ของเจ้า ต่อให้เจ้าทำสัญญากับคัมภีร์อัญเชิญตั้งแต่เกิดได้เจ้ามีอายุกี่ปีแล้ว? เจ้าฝึกนางได้อย่างไร? นางเลื่อนเป็นระดับเทพได้อย่างไร? ไม่, นี่เป็นไปไม่ได้แน่นอน บนศีรษะนางมีดอกไม้สามดอกซึ่งเป็นศูนย์รวมการฝึกปรือของเผ่าบูรพาอมตะ  นางไม่น่ามาถึงระดับนี้ได้!”

เย่ว์หยางไม่ตอบความจริงนั้นอยู่ตรงหน้าเขา แม้คนอื่นจะถามก็ไม่สามารถเปลี่ยนแปลงข้อเท็จจริงได้

สำหรับตั่วตั่วเลื่อนเป็นระดับเทพเจ้า

เขารู้ แต่ระดับดอกไม้ระบุระดับพลังสามดอกนี้คืออะไร?  เขาไม่รู้ว่าเป็นเพราะสาวกิเลนปิงหยินสอนหรือสองพี่น้องหงส์เพลิงหรือเป็นเพราะเทพมังกรและสุดท้ายอาจเป็นเทพธิดากระบี่ฟ้า...  ตั่วตั่วไม่บอก เขาก็ไม่ถาม  นี่อาจเป็นความลับเล็กๆ น้อยๆที่ไม่สะดวกกับการแบ่งปัน  ทุกคนมีความลับ  ถ้าตั่วตั่วต้องการบอก  นางสามารถพูดได้ นางจะพูดออกมาเองและไม่เพียงแต่เขาเท่านั้น ในโลกคัมภีร์ ทุกคนไม่ถาม แม้แต่เป่าเอ๋อที่แก่นและซุกซนสงสัยไปทุกเรื่องนางก็ยังไม่ถาม

ตั่วตั่วไม่ได้ลงมือกับคุณชายหลี่หมิงหรือขุนพลเทพไท่หยาง

ศัตรูที่มีพลังระดับนี้

ไม่คู่ควรให้เทพธิดาบุปผาต้องลงมือ

ถ้าไม่ใช่เพราะเย่คงเจ้าอ้วนไห่ เสวี่ยทันหลาง คนเหล่านี้เป็นสหายของเย่ว์หยางและอาจารย์จิ้งจอกเฒ่าสุ่ยตงหลิวเป็นอาจารย์ของเย่ว์หยางอย่างนั้นนางจะไม่มาด้วยตนเอง อย่างมากก็ส่งแค่ร่างแยกดอกหนามมาก็สามารถทำลายคู่ต่อสู้เล็กน้อยนี้ได้แล้ว

“เพราะศัตรูวางกำลังรออยู่ข้างหน้าตั่วตั่วต้องรีบออกไปช่วยพี่อู๋เสียกวาดล้างผู้บุกรุกมิอาจอยู่นานเกินไปได้”  ตั่วตั่วพยักหน้าให้อาจารย์จิ้งจอกเฒ่าเล็กน้อยและยิ้มหวานภายใต้ความสนใจของเย่คงและเสวี่ยทันหลางเสียงของนางดังเหมือนระฆังเงิน “ดังนั้นศัตรูสองคนนี้ให้สองท่านรับมือก่อน!”

“สบายใจได้เดี๋ยวพี่ไห่จะจัดการคุณชายหลี่หมิงด้วยหมัดที่ร้ายกาจของพี่ไห่เอง  ไม่ต้องถึงมือน้องตั่วตั่ว  เจ้าแค่ตบมือให้กำลังใจเราก็พอแล้ว!” เจ้าอ้วนไห่หน้าบวมเหมือนหัวหมูทำท่าเบ่งกล้ามอวด

“ถ้าเจ้าไม่โม้จะตายหรือเปล่า?”  นางนวลสายลมสาวเท้าเปล่าบิดหูเจ้าอ้วนไห่ลงโทษตามกฎบ้าน ลืมแล้วหรือว่าความเจ็บปวดเป็นอย่างไร

“โอ๊ยเจ็บนะหูข้าจะขาดอยู่แล้ว” เจ้าอ้วนไห่ร้องเหมือนหมู

คุณชายหลี่หมิงกับขุนพลเทพไท่หยางมองหน้ากันเอง

ถ้าตั่วตั่วต้องการลงมือ

ทั้งสองไม่มีความมั่นใจในตนเอง

ที่สำคัญการปรากฏตัวของตั่วตั่วน่าทึ่งเกินจินตนาการเกินไป

แม้ว่าเขาจะเคยได้ยินมาว่านางพญาดอกหนามมงกุฎทองมีพลังน่ากลัวพวกเขาไม่เคยลองสู้มาก่อน และพวกเขาไม่รู้ว่าข่าวลือนั้นจริงหรือไม่ตอนนี้เขาเพียงได้แต่เห็นในสนามรบ อย่าว่าแต่คุณชายหลี่หมิงเลยแม้แต่ขุนพลเทพไท่หยางก็ไม่ยินดีจะสู้กับตั่วตั่ว

อย่างไรก็ตามตอนนี้เมื่อได้ยินว่านางจะไม่ลงมือกับพวกเขา หรือจะให้เจ้าอ้วนบัดซบสู้..คุณชายหลี่หมิงและขุนพลเทพไท่หยางลอบยินดี

นี่เท่ากับป้อนอาหารให้ตัวเขาเองไม่ใช่หรือ?  นึกว่าจะหาทางกดดัน แต่กลับไม่มีเรื่องนั้น

แม้ในขณะนี้ขุนพลเทพไท่หยางก็ยังสงสัย

นั่นคือนางพญาดอกหนามมงกุฎทองแต่ไม่มีพลังโจมตีแม้แต่น้อย บางทีอาจมีพลังป้องกันสูงหรืออาจมีความสามารถในการเยียวยาระดับสูงสุดนางพญาดอกหนามมงกุฎทองอาจจะไม่ใช่ประเภทต่อสู้ หรืออาจยังไม่เติบโตเต็มที่และคงอยู่ในช่วงอายุน้อยก็ได้!

“ไร้สาระสิ้นดี ข้าคิดว่าเจ้าสามารถทำให้ผู้คนหวาดกลัวด้วยการโปรยกลีบดอกไม้จนเต็มท้องฟ้าอย่างเดียวใช่ไหม?”  ขุนพลเทพไท่หยางมองผิวเผินนั้นดูหมิ่น แต่ในความเป็นจริงเขารู้สึกหวั่นเกรงความน่าเกรงขามของตั่วตั่วหลังจากที่ตั่วตั่วปล่อยพลังให้รั่วไหลออกมาทำให้เขาลอบหวาดกลัวนางพญาดอกหนามมงกุฎทองแม้ว่าเขาจะไม่ได้ยินชื่อมาในรอบหลายพันปี  แต่ในหลายพันปีที่ผ่านมาแดนสวรรค์มีข่าวลือเกี่ยวกับท่านหมื่นบุปผา ได้มีการพบเจอนางพญาดอกหนามมงกุฎทองแค่วัยเด็กของนางก็ไม่ธรรมดาแล้ว  โชคดีที่นางพญาดอกหนามมงกุฎทองมีความภาคภูมิใจมากและประกาศว่านางจะไม่ลงมือกับตำหนักใหญ่ ไม่อย่างนั้นพวกเขาคิดว่าควรจะล่าถอยเพื่อปกป้องตนเองหรือไม่

“ในนามของข้าข้าจะให้พลังป่าโบราณกับพวกท่าน” ตั่วตั่วโบกมือ จุดแสงสีเขียวหลายจุดพุ่ง พุ่งเข้าไปในร่างเย่คงเจ้าอ้วนไห่และเสวี่ยทันหลาง

เย่คงและคนอื่นมองผิวเผินไม่มีการเปลี่ยนแปลง

แต่ขณะนั้นเองพวกเขารู้สึกว่ามีพลังเทพอยู่ในร่างทำให้พวกเขาสามารถยืนหยัดได้ตลอดไปและสามารถดึงพลังงานจากโลกขึ้นมาฟื้นฟูตนเอง หากไม่ใช่เพราะโลกมีหัวใจธรณีสารเพียงหนึ่งเดียวพวกเขาคงคิดว่าได้รับหัวใจธรณีสารมาจากอาหมันแล้ว

แม้ว่ารูปแบบพลังป่าโบราณที่เป็นพลังเทพจะมีอยู่เพียงเล็กน้อยเท่านั้น

ทั้งยังส่งผลได้ชั่วคราว

แต่

แค่นี้ก็เพียงพอให้เย่คงและเจ้าอ้วนไห่กับพวกสามารถตอบโต้ได้

ความจริงพลังป่าโบราณมีจุดสำคัญมากกว่าสองจุดทั้งยังมีพลังมากมาย เจ้าอ้วนไห่และพวกจะตรวจสอบพลังทั้งหมดได้อย่างไร?  คนที่เป็นเจ้าของพลังนี้จริงๆมีเพียงตั่วตั่วกับเย่ว์ปิง  พวกเขาไม่มีเวลาจะทำความรู้จักสิ่งที่พวกเขาต้องทำตอนนี้คือกลายเป็นนักรบผู้บ้าคลั่งแต่ละคนเป็นเหมือนหมาป่าหิวโหยสำหรับคุณชายหลี่หมิงและขุนพลเทพไท่หยาง

โดยเฉพาะอย่างยิ่งเจ้าอ้วนไห่ผู้ถูกทุบตีอย่างหนักกลายเป็นผู้นำ

ใบหน้าที่บวมปูดของเขามีรอยยิ้มขณะวิ่งเข้าหาคุณชายหลี่หมิงราวกับว่าพบเจอพี่เขยในร้านเดียวกัน  “ที่รัก, คุณชายไห่มาแล้วคันเนื้อคันตัวคิดถึงพี่ไห่หรือเปล่า ไม่ต้องกลัว พี่ไห่กำลังมาพบเจ้าแล้ว!”