ตอนที่ 1247 ต้นดอกหนาม ไม่ใช่อสูรอ่อนแอ

เย่ว์หยางหยิบหมากขึ้นมาตัวหนึ่ง

เขาต้องการวางหมากลงบนกระดานแต่เขาแปลกใจที่พบว่ามือของเขาไม่สามารถวางหมากในเกมที่ต้องการความช่วยเหลือที่สุดได้

นี่มันเรื่องอะไรกัน?  ทำไมเจตจำนงราชันย์ของเขาจึงไม่สามารถทำลายทักษะแฝงเร้นหมากรุกนี้ได้?  สิ่งที่น่ากลัวที่สุดไม่ใช่เพียงแค่นี้  แต่เป็นเจตจำนงราชันย์ของเขาเองไม่สามารถเข้าร่วมในเกมหมากรุกนี้ได้...เป็นไปได้ยังไงที่ตงฟางกบฏหอทงเทียนผู้นี้จะเข้าถึงระดับเทพได้แล้วและเข้าใจหมากรุกได้อย่างไม่รู้จบ?

“ฮ่าฮ่าฮ่า!”  บัณฑิตวัยกลางคนหัวเราะลั่นเขาส่ายหน้าครั้งแล้วครั้งเล่าขณะมองหน้าเย่ว์หยาง  “เข้าใจหรือยัง เด็กน้อย?  ถ้าไม่ได้รับความยินยอมจากข้า เจ้าไม่มีคุณสมบัติได้เล่นหมากรุกเจ้าไม่มีคุณสมบัติจะเดินเกมที่ดีที่สุด เจ้าจะเล่นได้แต่หมากที่น่าสมเพชเท่านั้น”

หลังจากเยาะเย้ยแล้วเขาโบกมือตามธรรมดา

และกล่าวว่าเขายินยอมเย่ว์หยางจึงเล่นได้ตอนนี้

อย่างไรก็ตามเย่ว์หยางยังเล่นไม่ได้ตามใจปรารถนาเพราะแม้พลังกฎสวรรค์จะคลายตัวลงมาก แต่ยังมีกฎสวรรค์ที่ไม่ชัดเจนมากมาย

เขาต้องการวางหมากแต่ก็ยังไม่สามารถวางหมากลงบนกระดานได้

บัณฑิตวัยกลางคนหัวเราะอีกครั้ง  “เด็กน้อย, ข้าจะสอนให้เจ้าแบบไม่คิดสตางค์  ในการเล่นหมากรุก เจ้าจะต้องมีตัวหมากนั่นคือเจ้าต้องมีต้นทุนที่จะเล่นกับข้าหากเจ้าไม่มีต้นทุนหรือหมากที่สำคัญแล้วเจ้าจะเล่นกับข้าได้อย่างไร? ในทำนองเดียวกันถ้าเจ้าไม่มีหมากอยู่กับตัวเจ้า  เจ้าจะเอาหมากออกมาจากอากาศได้อย่างไร?ฟังให้ดี จากนี้ไปทุกขั้นตอนในการวางหมากในมือเจ้า ไม่ควรจะพูดถึงญาติสนิทมิตรสหาย เพราะไม่เช่นนั้นเจ้าจะต้องใช้ชีวิตของพวกเขาเป็นหมากเพื่อเล่นกับข้านั่นแหละจะทำให้เจ้ามีสิทธิ์เล่นกับข้าได้!”

ต้องใช้ชีวิตคนในครอบครัวและสหายเป็นเดิมพันหรือ?  ต้องใช้ทุกอย่างที่ข้ามีจึงจะสามารถเปลี่ยนเป็นตัวหมากในมือได้กระนั้นหรือ?

ถ้าเขาบุ่มบ่ามไม่ระมัดระวัง  อย่างนั้นผลที่ตามมา....

ขณะที่เย่ว์หยางยังลังเลไม่ตัดสินใจฉากภาพที่ส่งเข้ามามีการเปลี่ยนแปลงใหม่

เมื่อขุนพลเทพไท่หยางเผชิญหน้ากับเย่คงและเสวี่ยทันหลาง  เขาแค่เหยียดนิ้วสบายๆผสานพลังสร้างดวงอาทิตย์สีทอง

กลุ่มพลังงานสีทองฉายลงบนพื้นและจมหายเข้าไปในดิน

พวกเสวี่ยทันหลางบุกเข้าสู้แต่ทว่า

หมัดนั้นช้าเกินกว่าจะต่อยใส่หน้าขุนพลเทพไท่หยาง

ใต้เท้าของพวกเขาเกิดแรงระเบิดใหญ่ที่น่ากลัวดินหินระเบิดหายไปและท้องฟ้าห่างออกไป เกิดระเบิดมิติขึ้นรอยแยกมิติบิดตัวแยกกว้างเหมือนปากอสูรยักษ์กลืนกินทุกอย่างรอบตัว เสวี่ยทันหลางตอบสนองอย่างรวดเร็วเขาสวนหมัดโต้ตอบขุนพลเทพไท่หยางป้องกันอยู่หน้ารอยแยกมิติ ส่วนที่เท้ามีพลังลมหมุนวนปั่นพี่น้องตระกูลหลี่และองค์ชายเทียนหลัวที่ลอยอยู่ให้วนอยู่ในวังวนลมหมุน

พี่น้องตระกูลหลี่และองค์ชายเทียนหลัวหลบหนีได้อย่างราบรื่น  แต่เสวี่ยทันหลางตกอยู่ในศูนย์กลางแรงระเบิด

รอยแยกบิดเบี้ยวของมิติเวลาที่เหมือนสัตว์ประหลาดกลืนเขาทันที

เสวี่ยทันหลางไม่สามารถต้านทานได้แม้แต่น้อย

เหมือนกับคนธรรมดาที่ติดอยู่ในบ่อทรายดูดค่อยๆ ถูกดูดลงไปจนจมทั้งตัว

หลุมดำมิติไม่ได้รับผลกระทบจากพลังด้านนอกไม่ว่าจะดิ้นรนอย่างหนักเพียงไหน สุดท้ายก็ช่วยไม่ได้...ขณะที่เสวี่ยทันหลางกำลังจะติดอยู่ในมิติว่างไร้ที่สิ้นสุดไปตลอดกาล เจ้าอ้วนไห่ที่สมควรตายเอาศีรษะกระแทกใส่อย่างบ้าคลั่งและใช้มือง้างรอยแยกที่ปิดลงอย่างต่อเนื่องด้วยพลังทั้งหมดที่เขามีในขณะนั้น  นั่นเป็นความเคลื่อนไหวที่โง่งมอย่างมิต้องสงสัย อย่างไรก็ตามเจ้าอ้วนไห่รู้ว่าถ้าปล่อยไปอย่างนี้เสวี่ยทันหลางจะต้องตกลงไปสู่มิติว่างเปล่าอย่างไม่มีที่สิ้นสุด

“ไสหัวไป!” เสวี่ยทันหลางบุรุษน้ำแข็งพูดไม่ออกกับการกระทำที่โง่เขลาของเจ้าอ้วนไห่  แม้ว่าเขาจะซาบซึ้งแต่เขารู้ว่านี่เป็นการกระทำที่โง่ที่สุดและไม่พึงทำ  เขาหวังจะได้รับการช่วยแต่ไม่ต้องการให้สหายช่วยแน่นอน เพราะถ้าเป็นเช่นนั้นจะทำให้เจ้าอ้วนไห่ซ้ำรอยติดตามเขาไปแน่นอน

“หุบปาก  ข้าคุณชายคือรุ่นพี่ของเจ้า!” เจ้าอ้วนไห่มีเลือดเต็มใบหน้า  หน้าของเขาบิดเบี้ยวดวงตาแข็งกร้าว ปากมีเลือดเต็มขณะตะโกนลั่น “ในฐานะรุ่นพี่ ข้าต้องปกป้องพวกเจ้ารุ่นน้อง...”

เสวี่ยทันหลางไม่เคยยอมรับเจ้าอ้วนไห่เป็นรุ่นพี่เขาและเขาไม่คิดว่าเจ้ามีคุณสมบัติใดพอจะเป็นรุ่นพี่ได้

อย่างไรก็ตามตอนนี้เขาไม่มีข้อโต้แย้ง

แม้ว่าเจ้าอ้วนไห่ไม่สมควรเป็นรุ่นพี่แต่ปฏิเสธไม่ได้ว่าในบางครั้ง เขาก็ทำสิ่งที่รุ่นพี่สมควรทำเช่นกัน! ตัวอย่างเช่นการช่วยเหลือแบบไม่ประมาณกำลังตนเองในคราวนี้ความสามารถเล็กน้อยแต่น่าซาบซึ้งใจ เสวี่ยทันหลางรู้สึกจากใจจริงทั้งที่เขาเป็นคนเย็นชา แต่ตอนนี้ไม่รู้ว่าดวงตาร้อนผ่าวได้อย่างไร?

เมื่อเห็นว่าเจ้าอ้วนไห่ต่อสู้อย่างดุเดือดราวกับจ้าวปีศาจภูเขาเสวี่ยทันหลางที่มีพลังน้ำแข็งมากมายกลับมีพลังฮึดขึ้นอีกครั้ง

คุณชายหลี่พุ่งหอกสั้นซ้ำ

ด้วยอาวุธสมบัติระดับกึ่งเทพนามว่าหนามมังกรนั่นคืออาวุธที่ไม่มีอะไรหยุดได้

เจ้าอ้วนไห่ไม่สามารถหลบได้ เขาไม่เห็นการลงมือลอบทำร้ายของคุณชายหลี่หมิงและเขามัวแต่ทุ่มเทพลังช่วยเสวี่ยทันหลาง...มีเงาร่างผอมสูงเหมือนเหล็กแว่บมาปรากฏที่ด้านหลังเจ้าอ้วนไห่

หอกสั้นพุ่งด้วยกำลังแรงทะลุมือของเงาร่างนั้นและค่อยๆ แทงเข้าไปทีละนิดๆ ไม่สามารถหยุดยั้งได้ขณะที่เลือดทะลักออกมาหอกแทงลึกไปที่อกของร่างเงาและทะลุหลัง  ปลายหอกสั้นหยุดทันทีเมื่อสัมผัสหลังเจ้าอ้วนไห่เพราะมือของร่างเงานั้นยึดหอกสั้นเอาไว้แน่น

เป็นเย่คง

บุรุษผู้นี้ลงมือมากกว่าพูด  เขาเป็นสหายร่วมกลุ่มที่เชื่อถือได้ตลอดเวลาเขาใช้ร่างกายผอมบางของเขาบังป้องกันการโจมตีอย่างรุนแรงของคุณชายหลี่หมิง

หญิงสาวเท้าเปล่าแปลงร่างเป็นนางนวลสายลมพุ่งไปหาเย่คงและเจ้าอ้วนไห่ราวกับสายฟ้าและพลิกร่างแปลงกายใช้มือบอบบางคว้าเสวี่ยทันหลางที่ยังอยู่ในมิติว่างไร้ที่สิ้นสุดในท่ามพลังไฟฟ้าท่วมตัวนางจับเสวี่ยทันหลางที่เต็มไปด้วยน้ำแข็งไม่ให้หล่นไปในมิติว่างไร้ที่สิ้นสุด

คุณชายหลี่หมิงแค่นเสียง

ในมือมีประกายแสงสีทอง

ธนูทองหลายสิบหลายร้อยระดมยิงใส่เย่คงเจ้าอ้วนไห่ เสวี่ยทันหลางและนางนวลสายลมดุจสายฝน

คราวนี้ไม่จำเป็นที่เย่คงจะใช้ตัวกันลูกศรอีกมีเงาร่างสองสายเข้ามาขวางข้างหน้าพวกเขาไว้แล้ว...ธนูทองปักเข้าร่างของสองคนนอกจากศีรษะและหน้าที่พวกเขาเอามือบังไว้  ร่างกายของพวกเขาถูกธนูปักเหมือนกับมนุษย์เม่น

แน่นอนว่าสองคนนั้นคือพี่น้องตระกูลหลี่ที่กลับมาช่วยสหาย

ไม่เพียงแต่พี่น้องตระกูลหลี่เท่านั้นองค์ชายเทียนหลัวยิงโซ่ออกมาสองสายจากระยะไกลพันรอบเอวนกนางนวลสายลมเส้นหนึ่งและพันรอบขาของเย่คงอีกเส้นหนึ่ง เย่คงหมุนตัวเตะก้นเจ้าอ้วนไห่จากนั้นกางแขนเหนี่ยวคอสองพี่จ้องตระกูลหลี่และถูกองค์ชายเทียนหลัวดึงกลับมาหลบรัศมีการโจมตีของคุณชายหลี่หมิงได้

นางนวลสายลมใช้ขาเรียวบางคว้าผมของเสวี่ยทันหลาง

นางไม่มีเวลาพอจะเล็งเลือกส่วนไหนได้

จากนั้นใช้กรงเล็บเกี่ยวเข้าไปในปากของเจ้าอ้วนไห่จากส้นเท้าสีชมพูกลายเป็นกรงเล็บนกจับที่ลิ้นและฟันเจ้าอ้วนไห่หนีไปพร้อมกับคนเจ้าปัญหาผู้นี้...ด้านหลังของเขารอยแยกมิติเวลาพังทลายทันทีและก้นเจ้าอ้วนไห่ถูกรอยแยกมิติตัดหายไปชิ้นเล็กๆ

หากช้าไปเพียงหนึ่งในสิบวินาทีคาดว่าร่างกายท่อนล่างของเจ้าอ้วนไห่ทั้งหมดจะหายไปในมิติช่องว่าง

“เร็วเข้า!  สหายของเจ้าจะไม่อาจทนอีกต่อไปได้  แม้ว่าไท่หยางจะไม่ได้มีพลังอยู่ในยอดสิบขุนพลเทพจากสิบแปดคนแต่สหายของเจ้าอ่อนแอจริงๆ ต่อให้ใช้ลูกเล่นก็ยังไม่อาจต้านทานได้!” บัณฑิตวัยกลางคนมองเย่ว์หยางอย่างอารมณ์ดีพร้อมยิ้มอย่างเป็นกันเอง  “คุณชายสามตระกูลเย่ว์  อย่าบอกข้านะว่าเจ้าไม่สามารถแก้หมากที่ยากนิดหน่อยนี้ได้ถ้าเป็นอย่างนั้นข้าคงผิดหวังมากจริงๆและต้องจัดการเจ้าในฐานะศัตรูของชีวิตคนหนึ่ง!”

“พูดมากจริงๆข้าเพิ่งบอกเจ้าไปแล้วว่าเกมหมากรุกนี้ ข้าจะเล่นกับเจ้าจนจบ!” เย่ว์หยางตบหมากลงพื้นกระดานอย่างโมโห

คราวนี้เขา

ไม่ได้วางหมากที่จำเป็นต้องช่วยเหลือที่สุดในสถานการณ์หมากรุกเลย  ไม่ใกล้เคียงด้วยซ้ำ

เย่ว์หยางวางหมากได้อิสระโดยไม่มีข้อจำกัดใดๆและไม่มีอิทธิพลใดๆ หมากถูกเขาส่งมาด้วยใจแต่เขาวางหมากในพื้นที่ว่างเหมือนไม่ได้ตั้งใจ แม้แต่บัณฑิตวัยกลางคนก็ไม่สามารถคาดเดาได้  หากกระดานนี้ไม่นับสถานการณ์อื่นหมากเดินตอนนี้เท่านั้นที่ง่ายเป็นอิสระเหมือนกับนางฟ้าที่บินอยู่รอบนอกเกินกว่าที่บัณฑิตวัยกลางคนจะคาดหมาย

บัณฑิตวัยกลางคนไม่คาดฝันเลยว่าเย่ว์หยางจะใช้หมากนี้เดินได้

เขาไม่อาจค้นเจอได้อย่างสิ้นเชิง

ทำไมถึงเป็นเช่นนี้?

หมากเดินต่อไปนี้น่าจะเป็นอันตรายต่อสถานการณ์โดยรวมการเดินหมากคราวนี้ไม่เพียงแต่ไม่เป็นตาเดินที่จำเป็นที่สุดเพื่อให้การช่วยเหลือก่อน  แต่กลับวางไว้ในจุดที่ไม่สำคัญได้

“หืม?” บัณฑิตวัยกลางคนไตร่ตรองอย่างลึกซึ้งชั่วขณะหนึ่ง  แต่เขายังไม่แน่ใจเรื่องนี้เย่ว์หยางจงใจเดินหมากที่รบกวนความคิดของเขา เขาตั้งใจทำอะไรกันแน่ในการเดินหมากตานี้? จะมีผลกระทบต่อสถานการณ์โดยรวมอย่างไร? เย่ว์หยางเด็กคนนี้ไม่ใช่คนโง่เขลาที่กล้าบ้าบิ่น  หมากรุกนี่เป็นเรื่องเกี่ยวพันกับความเป็นความตายอย่างแน่นอนเกี่ยวข้องกับความอยู่รอดของหอทงเทียน ไม่ว่าเด็กคนนี้จะถูกความรู้สึกส่วนตัวครอบงำมากแค่ไหนก็ตาม เป็นไปไม่ได้ที่เขาจะเดินหมากอย่างสะเพร่า  ตาเดินนี้ต้องมีความหมายลึกซึ้งต่อเขาแน่นอน  บัณฑิตวัยกลางคนไตร่ตรองสอบสวนอยู่เป็นเวลานาน

ฉากภาพโปร่งใสในเวลานี้มีการเปลี่ยนแปลงอีกครั้ง

ในพื้นที่มิติกว้างใหญ่คนที่เผชิญหน้ากับขุนพลเทพไท่หยางที่ทรงพลังและคุณชายหลี่หมิงก็คือเย่คงเจ้าอ้วนไห่และเสวี่ยทันหลางพวกเขายืนเคียงข้างกันไม่มีพลังสำหรับต่อต้านและปกป้องตนเองให้พ้นจากอันตราย!

ในฐานะครูของพวกเขาอาจารย์จิ้งจอกเฒ่าที่ได้ค้นการเทเลพอร์ตผ่านมิติ ตอนนี้เขาทำอะไรอยู่บ้าง?

ตั้งแต่เข้ามาอาจารย์จิ้งจอกเฒ่ามองดูเย่ว์หยางที่กำลังเล่นหมากรุกอยู่กับบัณฑิตวัยกลางคนในท้องฟ้า

เขาถือไม้เท้าลุกขึ้นยืน

แม้ว่าเสวี่ยทันหลางจะตกอยู่ในอันตราย แต่พวกเขาไม่ได้ให้ความสนใจและตั้งใจมองดูเย่ว์หยาง...จนกระทั่งเย่ว์หยางปรับจิตใจได้หยิบตัวหมากชิ้นหนึ่งตบลงบนกระดานหมากรุก  อาจารย์จิ้งจอกเฒ่าโล่งใจและทุกคนผ่อนคลาย  เขาเรียกคัมภีร์อัญเชิญระดับทองออกมาช้าๆและเอาสปอร์พืชออกมาจากในมิติคัมภีร์อัญเชิญ และปลูกลงบนพื้นข้างหน้าอย่างระมัดระวัง

ขุนเทพไท่หยางและคุณชายหลี่หมิงทั้งสองมองดูทั้งคู่พวกเขาไม่เข้าใจว่าตาแก่ที่บาดเจ็บเหลือแต่ลมหายใจรวยรินต้องการจะทำอะไร?

สปอร์ถูกโปรยลงพื้น

ในไม่ช้า

มันงอกยาวขึ้นอย่างรวดเร็ว

กลายเป็นต้นดอกหนามเล็กที่บอบบางเหมือนต้นไม้อ่อนธรรมดา

หากไม่ได้รับการปกป้องจากโล่ม่านพลังของคัมภีร์อัญเชิญระดับทองคาดว่าคุณชายหลี่หมิงคงแกล้งจามเพื่อถอนรากถอนโคนต้นดอกหนามง่ายๆ

“ฮ่าฮ่าฮ่า  เจ้าสับสนไปแล้วหรือเปล่า? นี่เจ้ากำลังจะเอาต้นดอกหนามมาใช้ต่อสู้หรือ?  พระเจ้า! ฮ่าฮ่าฮ่า ต้นดอกหนามที่บอบบางนี้มีแต่บ้านนอกอย่างหอทงเทียนเท่านั้นถึงจะมีแต่ของอ่อนแออย่างนี้ เกรงว่าต้นดอกหนามที่น่าสงสารนี้อาจไม่รอดวันนี้ไปได้  แค่วินาทีเดียวยังจะรอดหรือเปล่าก็ไม่รู้? จะใช้ต้นดอกหนามโจมตีข้ากับขุนพลเทพไท่หยางหรือ?  ข้าได้รับการบอกเล่ามาว่าเจ้าเป็นชายชราที่มีพรสวรรค์กว้างขวางเหมือนทะเล   จิ้งจอกเฒ่า ชื่อนี้ใช่ไหม?  สมแล้วที่เป็นจิ้งจอกเฒ่าจริงๆข้าเกือบถูกหลอกเสียแล้ว แค่เล็กน้อยเท่านั้น....”  คุณชายหลี่หมิงเห็นแล้วหัวเราะจนน้ำตาไหล

“น่าเบื่อจริงๆ เราขุนพลเทพเสียเวลาชีวิตกับพวกเจ้ามากเกินไปแล้ว!”  ขุนพลเทพไท่หยางพูดไม่ออก  เขาตัดสินใจลงมือต่อ นักรบหอทงเทียนพวกนี้สติปัญญามีปัญหากันทั้งนั้น ต้องกำจัดให้หมดสิ้นตลอดไปต้องทำลายให้หมดไม่เหลือแม้แต่วิญญาณ

“ต้นดอกหนาม?” ต่างจากพวกเขาบัณฑิตวัยกลางคนที่อยู่หน้าเย่ว์หยางขมวดคิ้ว

“ข้าจะพูดอะไรน่ะหรือ?  อสูรศึกทุกชนิดล้วนแต่มีทักษะความสามารถไม่เคยมีอสูรขยะ มีแต่พวกเจ้าของโง่เขลาที่หยิ่งยโสสำคัญตัวเองว่าสูงส่งเกินไป!  ต้นดอกหนามไม่ใช่อสูรอ่อนแอ  และไม่มีทางเป็นเช่นนั้น ถ้าเจ้ารู้ว่าความสามารถพิเศษของสปอร์ดอกหนามนี้มีความสามารถเช่นใดพวกเจ้าคงจะไม่พูดเช่นนี้” อาจารย์จิ้งจอกเฒ่าพูดอย่างจริงจัง แต่น่าเสียดายที่คุณชายหลี่หมิงและขุนพลเทพไท่หลางไม่ได้รู้สึกขอบคุณเขา

“ข้าละกลัวแทบตาย!” คุณชายหลี่หมิงได้ยินแล้วหัวเราะลั่น “ต้นดอกหนามน่ะหรือเป็นอสูรศึกที่น่ากลัว? โอยข้ากลัวตายจริงๆ! โอว.. อสูรศึกน่ากลัวนี้ปรากฏแล้วในสนามรบ แล้วข้าจะเป็นอย่างไรกันนี่? สงสัยว่าต้องคุกเข่าร้องขอความเมตตากระมัง? ฮ่าฮ่าฮ่าฮ่า!”

“เจ้าแก่!  เจ้าเตรียมตัวตายได้แล้ว!” ขุนพลเทพไท่หลางตัดสินใจไม่ยอมเปลืองน้ำลายอีกต่อไป

เขาเหยียดมือสีทองออก

เตรียมลงมือต่อไป

เตรียมบดขยี้จิ้งจอกเฒ่าเย่คงและพวกๆ ที่อยู่ข้างหน้าเขาให้สลายเป็นผุยผง

อย่างไรก็ตามวินาทีต่อมาก่อนที่เขาจะยิงพลังสังหารดอกหนามที่อ่อนแอลอยกระจายอยู่ในท้องฟ้าและท้องฟ้ามีกลีบดอกไม้โปรยปรายร่วงหล่นพร้อมกลิ่นหอมกระจายเหมือนกับหิมะร่วงปกคลุมไปทั้งพื้นที่  ดอกไม้นับไม่ถ้วนงอกจากพื้นและบานทันทีด้วยความเร็วที่มองเห็นด้วยตาเปล่า

ร้อยบุปผาบานสะพรั่ง!

ตอนนี้พื้นดินที่พังทลายกลายเป็นทุ่งดอกไม้บานพรึ่บพร้อมกัน

บัณฑิตวัยกลางคนที่อยู่ตรงข้าเย่ว์หยางมองเห็นสีหน้าเขาเปลี่ยนไปทันที

คุณชายหลี่หมิงและขุนพลเทพไท่หยางมองดูด้วยความรู้สึกเหลือเชื่อ  เกิดอะไรขึ้น? ตอนนี้พวกเขารู้สึกสับสน!”