ตอนที่ 1172 น้องชายเหมือนสมบัติล้ำค่า

วัตถุสมบัติโบราณไม่อาจย้ายได้ชั่วคราว

เย่ว์หยางมองหาชี่เฉียวและภรรยาและรู้สึกว่าไม่บอกเรื่องทั้งหมดดีกว่า เขาให้มุกมังกรร่างมนุษย์ถอยห่างออกไปพ้นรัศมีสิบกิโลเมตรเพื่อที่ว่าเขาเองจะได้ศึกษาเพิ่มเติมและให้ชี่เฉียวและภรรยาที่เพิ่งฟื้นคืนชีพได้กอดกันพูดคุยกันได้สะดวก   แน่นอนว่าชี่เฉียวและภรรยาไม่คิดว่าจะมีอะไรขัดขวางในระหว่างพวกเขารีบสงบจิตใจและมาพบเย่ว์หยางที่กำลังศึกษามุกมังกรด้วยตัวเอง

ไม่เพียงแต่เย่ว์หยางต้องการรู้เรื่องขุนเขาเหนือขุนเขาจากชี่เฉียวเท่านั้น

ชี่เฉียวก็ต้องการรู้จักเย่ว์หยางเด็กหนุ่มปริศนาด้วย

“เจ้าเป็นทายาทของเทพมหาอัคคีและเทพสุดยะเยือกหรือ?”  ชี่เฉียวมักจะคาดการณ์ไปในทำนองนี้เสมอ และคาดเดาว่าเย่ว์หยางเป็นคนข้ามโลกมาจากดินแดนอื่น

“ก็อาจเป็นไปได้”  เย่ว์หยางทั้งไม่ปฏิเสธ และไม่ยืนยันเป็นการดีถ้าจะปล่อยให้อีกฝ่ายหนึ่งเข้าใจผิด บางครั้งหลายๆ อย่างไม่อาจพูดตรงเกินไป มิฉะนั้นพวกเขาอาจจะผิดหวังได้ตอนนี้ชี่เฉียวสงสัยว่าเย่ว์หยางเป็นทายาทของสองเทพผู้ยิ่งใหญ่ซึ่งไม่สามารถพบเจอได้ตามปกติอย่างไรก็ตามเย่ว์หยางไม่แน่ใจเหมือนกันว่าสิ่งลี้ลับที่อยู่ในโลกไม่สิ้นสุดของคัมภีร์เงินจะเป็นหนึ่งในเทพมหาอัคคีหรือเทพสุดยะเยือกหรือไม่  ชี่เฉียวเข้าใจผิดก็ดีต่อเย่ว์หยางเช่นกัน  ถ้าเย่ว์หยางยอมรับความจริงว่าเป็นบุคคลภายนอกก็อย่าหวังว่าชี่เฉียวจะบอกความลับที่แท้จริง

“เป็นไปตามคาดจริงๆ!”  ชี่เฉียวดีใจแทบคลั่งเขาพยักหน้ากล่าว  “นอกจากเป็นผู้สืบทอดของสองเทพผู้ยิ่งใหญ่แล้วข้านึกไม่ออกจริงๆ ว่าคนอื่นในโลกนี้จะยอดเยี่ยมเหมือนเจ้าได้ยังไง!”

“เอ่อ.. ท่านยกย่องเกินไปแล้ว!” เย่ว์หยางแกล้งโง่

เขาคิดกับตนเองเช่นนี้

อย่าแปะทองใส่หน้าของเทพมหาอัคคีและเทพสุดยะเยือก  ถ้าพวกเขาต้องการลูกศิษย์จริงๆเกรงว่าจะพบเจอแต่สวะ จะเอามาเทียบกับเด็กหนุ่มข้ามโลกได้อย่างไร?

แน่นอนว่าเป็นไปไม่ได้ที่เขาจะพูดออกมาอย่างนี้  เขาได้แต่เก็บเอาไว้ในใจ

แล้วแกล้งทำตัวเป็นทายาทของเทพมหาอัคคีและเทพสุดยะเยือก

อย่างนี้จะได้เปรียบมากกว่า

ข้อได้เปรียบนี้ยิ่งใหญ่กว่าที่เย่ว์หยางเองคิดไว้มาก

เพราะชี่เฉียวไม่พูดอะไรเลยแต่เขาส่งมอบหอกกลืนมังกรไว้ในมือเย่ว์หยาง ในฐานะที่เป็นนักสะสมสมบัติเย่ว์หยางตะลึงคิดไม่ออกว่าจะทำอะไรกับสมบัติชนิดนี้นี่ถ้าองค์หญิงเชี่ยนเชี่ยนเห็นเขา บางทีอาจคิดว่าเขาอาจเป็นจีอู๋ลี่ปลอมตัวมาก็เป็นได้

นี่หมายความว่าอย่างไร? หอกกลืนมังกรเป็นอาวุธคู่ใจของชี่เฉียวไม่ใช่หรือ?  ทำไมเขาไม่พูดอะไรต่อ?

เย่ว์หยางสำรวจดูตัวเองตนเองก็ไม่ใช่เป็นเสือสางที่ไหนทำไมชี่เฉียวต้องนอบน้อมกับเขาด้วย?

เขาไม่เข้าใจ

อย่างชัดเจน

ชี่เฉียวยืนยันมอบหอกกลืนมังกรให้กับเย่ว์หยาง  “ข้ารู้ว่าเจ้าไม่สามารถดูแลมันได้  ที่สำคัญมันเป็นแค่สมบัติระดับกึ่งเทพ  แต่หอกกลืนมังกรมีพลังของเทพมหาอัคคีหากเจ้าต้องการสืบทอดพลังของเทพมหาอัคคีและเทพสุดยะเยือกสองเทพผู้ยิ่งใหญ่เพื่อเอาชนะเฮยโจ้วและจีอู๋ลี่ เจ้าต้องดูดซับพลังของเทพมหาอัคคีแม้ว่าจะมีปริมาณที่น้อยมาก แต่ก็ยังให้ความช่วยเหลือที่ยิ่งใหญ่แก่เจ้าได้  ข้าชี่เฉียวสูญเสียคัมภีร์อัญเชิญแต่ก็ยังเป็นเทพเทียม แม้เหลือพลังไม่ถึงสามส่วน ต่อให้มีความคิดจะช่วยซื่อเสินแต่ก็ไม่สามารถช่วยได้... ข้าคงทำได้เพียงเท่านี้!”

“แต่นี่คืออาวุธคู่ใจท่าน!”  เย่ว์หยางปากปฏิเสธแต่มือจับหอกกลืนมังกรไว้แน่น

“พลังของข้าไม่เพียงพอทำให้มันเปล่งอานุภาพออกมาสูงสุดได้อีกและข้าจะไม่เป็นเจ้านายมันอีกต่อไป เพื่อให้หอกกลืนมังกรได้ยกระดับพลังจะถึงขั้นสูงข้าตัดสินใจถอนการทำสัญญากับมัน และปล่อยให้มันเป็นอิสระ”

ดวงตาชี่เฉียวเต็มไปด้วยความรัก

เหมือนบิดาส่งธิดาเข้าสู่เรือนหอ  เขาลูบหัวมังกรที่หอกเบาๆด้วยความรู้สึกเหมือนลูบศีรษะธิดารัก

แม้ว่าชี่เฉียวแสดงรอยยิ้มที่จริงใจและถอนสัญญาที่ทำไว้กับหอกกลืนมังกรในใจ หอกกลืนมังกรสั่นสะเทือนส่งเสียงเหมือนจั๊กจั่นร้องและเปล่งแสงสว่าง

มันได้รับอิสรภาพไม่ได้เป็นอาวุธคู่กายของชี่เฉียวอีกต่อไป

แต่แสงรัศมีของมันไม่ได้คลุมร่างชี่เฉียวเท่านั้นแต่คลุมทั้งเขากับภรรยา

อยู่เป็นเวลานาน

เสียงหึ่งๆ เสียใจจึงค่อยสงบลงเหมือนกับลูกที่กำลังจะออกเดินทางกล่าวคำอำลาบิดามารดาตนเอง

เย่ว์หยางมองดูด้วยความประหลาดใจ หอกกลืนมังกรสมบัติกึ่งเทพกลายเป็นสิ่งมีวิญญาณได้หรือนั่น? สมบัติชั้นเทพและชั้นศักดิ์สิทธิ์ล้วนมีวิญญาณ  โดยเฉพาะอย่างยิ่งสมบัติชั้นเทพ   พวกมันมีเจตจำนงเป็นของตนเองและเลือกเจ้านายไม่มีแรงภายนอกที่ทำให้มันเปลี่ยนแปลงได้ นอกจากของวิเศษระดับเทพแล้ว ของวิเศษระดับศักดิ์สิทธิ์ก็เช่นกันเพียงแต่จิตวิญญาณของระดับศักดิ์สิทธิ์ด้อยกว่าเล็กน้อยเงื่อนไขในการเลือกเจ้านายไม่เข้มงวดเท่าสมบัติระดับเทพ ถ้าผู้นั้นมีความแข็งแกร่งพอหรือเป็นนักสู้ผู้ยิ่งใหญ่ก็จะได้รับเลือกให้เป็นเจ้านาย

เทียบกับของวิเศษระดับเทพกับของวิเศษระดับศักดิ์สิทธิ์แล้ว

สมบัติระดับกึ่งเทพใกล้เคียงระดับเทพแค่พลัง แต่ระดับสติปัญญาด้อยกว่าสมบัติระดับศักดิ์สิทธิ์

เหมือนกับเทพเทียมที่มีพลังใกล้เคียงกับเทพแท้  แต่เทพเทียมไม่อาจเทียบกับเทพแท้ได้...ช่องว่างระหว่างพวกเขาก็คือไม่มีคัมภีร์อัญเชิญ และเจตจำนงราชันย์

สมบัติระดับกึ่งเทพ พลังไม่อ่อนแอ

แต่พลังวิญญาณด้อยอยู่บ้าง

เทียบกับสมบัติศักดิ์สิทธิ์จะมีเพียงพลังด้อยกว่า... ก็เหมือนกับเทพเทียมที่มีพลังแข็งแกร่งกว่านักสู้ปราณราชันย์ที่มีเจตจำนงราชันย์  แต่เทพเทียมมีพลังมากแต่ไม่มีทางมีเจตจำนงราชันย์ได้เลย

ตอนนี้เย่ว์หยางพบว่าหลังจากหอกกลืนมังกรถูกถอนสัญญาเป็นอิสระพลังวิญญาณที่แข็งแกร่งปะทุออกมา เขาตกตะลึงและอดดีใจไม่ได้

ความสว่างของมันยังคงขยายต่อไป บางทีหอกกลืนมังกรนี้อาจพัฒนาขึ้นไปเป็นสมบัติชั้นเทพอย่างแท้จริงได้

อะไรคือเหตุผลทำให้มันมีความฉลาด?

หรือว่าเป็นเพราะพลังเทพของเทพมหาอัคคี?

หรือว่าชี่เฉียวจะช่วยฝึกฝนเป็นอย่างดีมาตลอดหมื่นปีหรือเป็นไปได้ว่าชี่เฉียวพอเริ่มเลิกสัญญาก็มีการกลายพันธุ์?

เย่ว์หยางไม่เข้าใจแต่รู้ว่านี่เป็นสิ่งที่ดี...สมบัติที่ไม่มีชีวิตไม่ว่าจะแข็งแกร่งมากเพียงใด..ก็ถือว่าเป็นสิ่งประดิษย์ขยะ ของวิเศษที่แท้จริงจะต้องมีเจตจำนงนักสู้แฝงอยู่ด้วยอย่างมิต้องสงสัย เป็นเจตจำนงที่คงอยู่และไม่ดับสลายไปมันมีความรับรู้และจิตวิญญาณ

“ดูเหมือนว่าข้าทำถูกต้องแล้ว! ข้าฝังมันไว้กับตัวเป็นหมื่นปีแล้ว วันนี้เมื่อมันได้รับอิสรภาพมันกลับแสดงพลังวิญญาณที่แข็งแกร่งออกมา  ข้าเห็นแก่ตัวจริงๆ หึหึ!”  ชี่เฉียวมองดูหอกกลืนมังกรด้วยความตื่นเต้นประทับใจ  รู้สึกเหมือนกับว่ามันคืออาวุธระดับเทพ

“อะแฮ่ม!”  เย่ว์หยางรู้สึกละอายใจแม้ว่าหน้าของเขาจะหนาก็ตาม

สิ่งนี้ไม่มีอะไรเกี่ยวกับอิสรภาพของอาวุธเทพหรือการเปลี่ยนเจ้านายคนใหม่ความดีความชอบหลักก็คือการฝึกฝนบ่มเพาะระยะยาวของชี่เฉียว

ลองคำนวณอย่างเคร่งครัดไม่เกี่ยวกับเด็กหนุ่มจากโลกอื่น..เมื่อเห็นชี่เฉียวเริ่มวิจารณ์ตนเอง เย่ว์หยางอดเขินไม่ได้  เขาไม่เคยประสบความสำเร็จได้อย่างชี่เฉียวตัวอย่างเช่นเขาต้องการย้ายเทาเถี้ยหรือดาบจันทร์เสี้ยว เขาคงไม่ตำหนิมันไม่ต้องพูดถึงอสูรทองน้อย สองสาวพี่น้องอาวุธเทพร่างมนุษย์!

อย่าว่าแต่เรื่องการปล่อยวางเย่ว์หยางไม่เคยเอามาคิด

อย่างไรก็ตามวิธีปฏิบัติต่อสมบัติเทพนั้นทำได้

เป็นเรื่องง่ายที่จะพูด

เย่ว์หยางคำนับชี่เฉียวและภรรยาและรับมอบหอกกลืนมังกรอย่างสงบและให้คำมั่น “ถ้าเป็นไปได้ข้าจะเปลี่ยนมันให้เป็นหอกระดับเทพแน่นอนจะไม่ปล่อยทิ้งไว้ให้ฝุ่นจับ! แม้ว่ามันจะไม่เลือกข้าเป็นเจ้านายแต่ข้าจะหาเจ้านายที่ดีที่สุดเหมาะกับการใช้ชีวิตใหม่ให้ได้แน่นอน”

“ความจริงหอกกลืนมังกรไม่ใช่อาวุธวิเศษของข้า  เมื่อเทพแห่งฟ้าเหนือฟ้านับร้อยบุกรุกราน  เพื่อสร้างความแข็งแกร่งให้ข้าและคนอื่นๆเทพมหาอัคคีและเทพสุดยะเยือกสองเทพผู้ยิ่งใหญ่ ทำลายมิติดินแดนลับเทพสังหารเอาของวิเศษที่ยิ่งใหญ่ออกมาสิบชิ้นหอกกลืนมังกรเป็นหนึ่งในนั้น” ชี่เฉียวถอนหายใจเล็กน้อย ในกลุ่มเทพข้าเกิดภัยพิบัติหลายครั้ง หอกกลืนมังกรถูกเทพเทียมยึดไปหลายครั้งแต่หลังจากเปลี่ยนมือจนกระทั่งเทพมหาอัคคีและเทพสุดยะเยือกสู้กับศัตรูครั้งสุดท้ายหอกกลืนมังกรจึงตกมาเป็นของข้า  ข้าเองยังไม่ใช่เจ้านายที่มีคุณสมบัติถ้าเจ้ารับหอกกลืนมังกรไปดูแล มันจะเปล่งประกายอานุภาพได้ข้าไม่มีความสงสัยในอนาคตของเจ้า!  ดีแล้วไม่ต้องพูดถึงข้อนี้อีกต่อไปเด็กหนุ่มบางทีเจ้าอาจไม่รู้เรื่องที่เกิดขึ้นในอดีต  ก่อนที่ข้าจะเร้นกายถอนตัว ข้าจะบอกเรื่องทุกอย่างกับเจ้าในปีนั้น ตอนนี้มีแต่เจ้าเท่านั้นที่สามารถช่วยซื่อเสินได้!”

เย่ว์หยางได้ยินแล้วดีใจมาก  นี่คือสิ่งที่เขาต้องการ  หากไม่ใช่ชี่เฉียวเริ่มพูดออกมาเอง แม้จะต้องสืบหาจนหมดโลกก็คงยากจะหาความริงได้สักหนึ่งในหมื่น

แปดเทพที่ไหนใครจะยอมบอกความจริง? ค่ายตะวันตกของเฮยโจ้วไม่ต้องพูดถึงเรื่องความเกลียดชังเทพทักษิณเทียนโฉวก็เป็นสายลับที่ร้ายกาจที่สุด เทพอีสานชิงหวินก็ลอยตัวเหนือความขัดแย้งและหลีกเร้นโลก  เหลือแต่เทพบูรพาซื่อเสินเพียงลำพังไม่มีใครเชื่อใจได้ เป็นธรรมดาที่เขาจะไม่บอกความลับ

ในที่สุดก็มีแต่เพียงเทพอาคเนย์ชี่เฉียวที่เขายอมพูด

ชี่เฉียวเก็บความลับทั้งหมดที่เกิดขึ้นในปีนั้น  เขาพูดอย่างระมัดระวัง   บางคนในค่ายตะวันตกของเฮยโจ้วยังไม่ทราบเป็นเทพมหาอัคคีเชื่อใจชี่เฉียว และชี่เฉียวบอกเย่ว์หยางทั้งหมดระหว่างนั้นฟังเย่ว์หยางไม่พลาดโอกาสในการตั้งข้อสงสัยหวังจะรวบรวมข้อมูลที่สมบูรณ์ที่สุด

“มิติดินแดนลับเทพสังหารเป็นทางลับเชื่อระหว่างแดนฟ้าเหนือฟ้า ขุนเขาเหนือขุนเขาและหอคอยเหนือหอคอยหรือ?”  เย่ว์หยางจำจุดนี้ได้จึงรีบถาม ชี่เฉียวให้คำตอบอย่างดีแต่ผลที่ได้ทำให้เด็กหนุ่มข้ามโลกผิดหวังเล็กน้อย กลับกลายเป็นว่ามีอยู่ แต่อยู่ในดินแดนลับเทพสังหารแต่เทพมหาอัคคีและเทพสุดยะเยือกใช้ชีวิตผนึกเส้นทางนี้ไว้  ในอดีตเทพที่พ่ายแพ้มาถึงหอคอยเหนือหอคอยได้ร่วมกันปลดปล่อยผนึกยุคโบราณที่มีเทพปีศาจเว่ยกวงผู้ชั่วร้ายอยู่บางทีเจ้าคงไม่รู้จักเว่ยกวงผู้นั้น แต่นั่นคือราชาเทพปีศาจผู้น่ากลัว หากไม่ใช่ผนึกโบราณ  เส้นทางจากหอคอยเหนือหอคอยขุนเขาเหนือขุนเขาจนถึงฟ้าเหนือฟ้า จะต้องถูกทำลายด้วยน้ำมือเขา เพื่อผนึกเว่ยกวงนั่นไว้เทพมหาอัคคีและเทพสุดยะเยือกจึงต้อง...”

“เจ้าเป็นทายาทของเทพมหาอัคคีและเทพสุดยะเยือกเทพผู้ยิ่งใหญ่ทั้งสองเจ้าสามารถผ่านเข้าผนึกของมหาเทพได้” ชี่เฉียวให้ความหวังที่ริบหรี่แก่เย่ว์หยาง

“ข้าจะลองดู!”  เย่ว์หยางรู้ว่าเขาไม่ใช่ทายาทเขาเป็นตัวปลอม แต่ตอนนี้เขาจะลองเสี่ยงโชค

บางทีเทพมหาอัคคีและเทพสุดยะเยือกสองเทพผู้ยิ่งใหญ่กำลังกังวลว่าไม่สอนคนอื่นไว้กระมัง?

หรือว่าสิ่งลี้ลับจะเป็นหนึ่งในเทพนั้น

ถ้าเป็นเช่นนั้นจริง

อย่างนั้นหลายอย่างจะง่ายขึ้น!

ดินแดนลับเทพสังหารและพื้นที่มิติในนั้นเย่ว์หยางตัดสินใจว่ารอให้จบเรื่องหรือกลับไปสำรวจ  เรื่องสมบัติไม่ต้องพูดถึงแต่ความเชื่อมโยงหอคอยเหนือหอคอย ขุนเขาเหนือขุนเขาและฟ้าเหนือฟ้าแต่ผลประโยชน์อันดับหนึ่งคือที่ทางลับนี้ หุบเขามนุษย์ หุบเขาโลกธาตุและหุบเขาสวรรค์ยังจะเป็นอิสระหรือไม่?

ส่วนเทพปีศาจเว่ยกวงยังมีเวลาอีกครึ่งปี และเย่ว์หยางไม่มีเวลาสนใจเขา

หลังจากฆ่าเฮยโจ้วและจีอู๋ลี่เขาจะพยายามกลับไปหุบเขามนุษย์

สำหรับหุบเขาสวรรค์ถ้าพวกเทพทั้งหลายตายไปแล้ว เขาคงใช้เวลาผ่านด่านได้ง่ายโดยใช้เวลาไม่มาก

“เป็นเวลาหลายพันปีมาแล้วข้าตั้งใจจะถอนตัวอยู่เสมอ แต่ข้าทนดูซื่อเสินรับภาระเพียงคนเดียวไม่ได้จึงได้แต่กัดฟันทน  ตอนนี้พลังเทพของข้าได้รับความเสียหายทั้งคัมภีร์อัญเชิญก็สูญเสียไปด้วย ข้าไม่สามารถทำอะไรที่เกินความสามารถของข้าได้ข้าคงจะกลับไปอยู่ในชนบทกับคนรักของข้าใช้ชีวิตอย่างเสรี!” ชี่เฉียวไม่เพียงแต่มอบหอกกลืนมังกรให้เย่ว์หยางเท่านั้นแต่ยังแบ่งพลังเทพที่เหลือสามส่วนกลั่นควบเป็นพลังเทพศักดิ์สิทธิ์และมอบให้เย่ว์หยาง

ตอนแรกเย่ว์หยางไม่รับ

แต่ชี่เฉียวหัวเราะ  “ขอเพียงไม่สู้กับเทพ พลังเทพแค่นี้ก็เพียงพอสำหรับข้า  เจ้าไม่ต้องห่วง  นอกจากนี้นอกจากนี้พลังเทพทั้งหมดของข้ามาจากการฝึกฝน ไม่ใช่พลังจากภายนอกไม่ใช่ว่าจะฟื้นฟูไม่ได้ เพียงแต่ต้องใช้เวลาฟื้นฟูนาน อาจฟื้นฟูได้ไม่เต็มที่ในช่วงหลายพันปี!”

เขายื่นมือออกตบไหล่เย่ว์หยางหนักแน่นราวกับว่าตั้งใจจะส่งมอบภาระให้กับเย่ว์หยาง

จากนั้นประคองคนรักและเหาะขึ้นไปบนท้องฟ้า

กลายเป็นแสงเทพ

หายไปโดยไม่เหลือร่องรอย

ถ้าไม่ใช่เพราะหอกกลืนมังกรที่เขาถืออยู่ที่มือซ้ายและบอลพลังงานเทพที่ถือไว้ในมือขวา เย่ว์หยางไม่อยากเชื่อเลย ชี่เฉียวผู้นี้เป็นบุรุษน้ำใจงาม

“คนผู้นี้เป็นอิสระปล่อยวางภาระ เขาเสียใจต่อข้าที่ต้องรับภาระแทนเขา  และตอนนี้ข้าคงต้องสู้อย่างหนัก”  ตอนนี้เย่ว์หยางถอนหายใจครั้งแล้วครั้งเล่าเขารู้สึกว่าหอกกลืนมังกรและบอลพลังงานเทพไม่ใช่เรื่องง่ายที่จะได้รับมาในฐานะคนกลางที่มาพบเหตุอย่างไม่คาดฝัน ถ้าต้องเห็นซื่อเสินถูกเฮยโจ้วฆ่าเขาคงจะเสียใจต่อชี่เฉียวที่ฝากฝังความเชื่อใจในตัวเขา

ช่างเถอะ ยังไงเขาก็ได้สมบัติมาแล้วเขาควรจะรีบทำภารกิจเช่นกัน

คิดได้เช่นนี้ในใจเย่ว์หยางเริ่มอารมณ์ดี

สมบัติกึ่งเทพมีจิตวิญญาณอนาคตก็คือสมบัติเทพเพียงแต่คุณภาพของผู้ใช้คงต้องสำรวจดูในอาณาจักรของเขาว่าจะมีหรือไม่?

เย่ว์หยางเดิมทีต้องการเล่นบทซาฟงอดแยกบทมิได้ เขารีบคืนร่างเดิมและกลับไปยังโลกคัมภีร์รายงานข่าวให้ทุกคนทราบไม่รอให้องค์หญิงเชี่ยนเชี่ยนพูด เขาชูหอกกลืนมังกรเป็นครั้งแรก  “ดูพัฒนาการเสียก่อน มีของวิเศษมาชิ้นหนึ่ง!”

“ไม่นะ, เจ้าฆ่าชี่เฉียวด้วยหรือ?ถึงได้หอกนี้มา?” องค์หญิงเชี่ยนเชี่ยนสงสัยและนางคาดคั้นเย่ว์หยางจริงจัง

“.....” เย่ว์หยางคิดไม่ถึงเลยว่าเขาจะมีภาพพจน์ในหัวใจแม่เสือสาวอย่างนี้

“ให้โอกาสเจ้าอธิบาย!” เย่ว์หวี่รู้จักน้องชายนางดีที่สุด ถ้าเสี่ยวซานฆ่าชี่เฉียวจริงๆเป็นที่คาดว่าเด็กคนนี้จะไม่กลับมาทันทีและแน่นอนว่าเขาจะต้องทำอะไรบางอย่างเพื่อเบี่ยงเบนความสนใจของทุกคน   แต่หอกกลืนมังกรเป็นอาวุธวิเศษที่เป็นอิสระและไม่มีเจ้านายทำสัญญาด้วย นี่ไม่เหมือนของขวัญดังนั้นจึงยากจะรอดพ้นข้อสงสัยการกระทำของใครบางคนได้

ในที่สุดพี่สาวผู้ยิ่งใหญ่ก็ตัดสินใจให้โอกาสน้องชายอธิบาย

เย่ว์หยางรู้สึกซาบซึ้งขอบคุณ

มีพี่สาวที่ดูแลดีอย่างนี้แล้วน้องชายไม่ห่วงนางคงไม่ใช่เรื่องดีแน่ แต่เมื่อเขาพูดความจริงแม้แต่เย่ว์หวี่ก็ยังสงสัย “นี่เป็นไปได้หรือ? ชี่เฉียวเป็นคนดีขนาดนี้เชียวหรือ? เขาไม่มีความเกี่ยวข้องกับเจ้า ข้านึกไม่ออก เสี่ยวซาน เจ้าไม่ได้ฆ่าเขาจริงๆ ใช่ไหม?”

แม้แต่พี่สาวก็ยังไม่เชื่อเขาชีวิตนี้อยู่ยากจริงๆ

เด็กหนุ่มจากโลกอื่นแอบไปนั่งวาดวงกลมเล่นอย่างหงุดหงิด!