ตอนที่ 1171 มุกมังกร?

เลือดกำเดาสาดกระจาย

ซาฟงตอบสนองโดยใช้จักรฟันใส่อกของซาฟงอีกคนหนึ่งเกิดแผลลึกจนเห็นกระดูก

ใบหน้าซาฟงซับซ้อนเปลี่ยนแปลงเขาเอามือกุมบาดแผลที่อก และชี้หน้าด่าซาฟงที่ใช้จักรฟันเขา  “เจ้าโง่, ข้าคือเจ้า,เจ้าทำร้ายข้าก็เท่ากับเจ้าทำร้ายตัวเองไม่ใช่หรือ? คนไร้ยางอายอย่างเจ้าต้องการฆ่าตัวเจ้าตายหรือ?”

“ไม่, เจ้าคือเจ้า  เจ้าไม่ใช่ข้า! เจ้าไม่ใช่ข้าแน่นอน!”  คำพูดของซาฟงยังไม่ทันจบก็มีโลหิตฉีดพุ่งที่อกเกิดบาดแผลลึกถึงกระดูกบนร่างของเขา

“ฮ่าฮ่าฮ่า, ข้าชอบการทำร้ายตัวเองแบบนี้!” ซาฟงที่ปีนขึ้นมาจากหลุมมีบาดแผลที่อกเลือดสาดกระจายแต่เขาหัวเราะอย่างบ้าคลั่ง

“นี่เป็นไปไม่ได้ ข้าคือข้า เจ้าไม่ใช่ข้าไม่...”  ตอนนี้ซาฟงพบว่ากระดูกหน้าอกหัวใจ คางและศีรษะของเขาได้รับบาดเจ็บหลายแห่ง เหมือนกับที่เขาเคยโจมตีศัตรูมาก่อนนี่เขาเพิ่งโจมตีไปจริงๆ หรือ? แต่มีคนเดียวชัดๆ แต่ว่ากลายเป็นสามคนได้อย่างไร?  อีกสองคนเป็นร่างแยก  นั่นพวกนั้นมาจากไหน?  มีเรื่องแปลกๆ แบบนี้ได้อย่างไรร่างเขาได้รับบาดเจ็บ นี่เป็นไปได้ยังไง?

“ในเมื่อเจ้าต้องการทำร้าย  เรายังจะรออะไรอยู่อีก!”

ซาฟงสองคนชูกงจักรในมือของพวกเขาแล้วฟันใส่ร่างของตัวเอง

แต่ซาฟงรู้สึกเจ็บปวดในร่าง

เขารีบวิ่งไปหาร่างเลียนแบบทั้งสองและแย่งกงจักรในมือของพวกเขา..มีกงจักรอยู่สามชิ้น เป็นแบบนี้ไปได้อย่างไร? ในโลกนี้มีกงจักรอยู่เพียงชิ้นเดียวเมื่อเทพแห่งฟ้าเหนือฟ้านับร้อยบุกโจมตี เทพมหาอัคคี โจมตีเทพตนหนึ่งด้วยฝีมือเขาพอสังหารเจ้าของแล้วจึงได้มาแต่ว่าสมบัตินี่กลายเป็นสามได้อย่างไร? แต่ตอนนี้มีกงจักรอยู่สามชิ้นไม่สามารถแยกแยะได้ว่าชิ้นไหนของจริง ของปลอม เมื่อดูอย่างพิจารณาซาฟงไม่สามารถแยกแยะได้เพราะกงจักรทั้งสามเหมือนกับมีจิตใจ ดูเหมือนว่ามันอยู่กับเขามาหลายปีแล้ว

ซาฟงทั้งสองที่ถูกทำร้ายพวกเขาลุกขึ้นทันทีและสู้ตอบโต้ซาฟง“ไม่ใช่อย่างนี้ เจ้าไม่ใช่ข้า? ข้าจะไม่มีทางทำร้ายตัวเอง เจ้าหลอกข้าไม่ได้ พวกเจ้าเป็นตัวปลอมทั้งหมด!”

“ถ้าเราเป็นตัวปลอมทำไมเจ้าถึงได้รับบาดเจ็บเหมือนกับเรา? นอกจากนี้ ถ้าเราเป็นตัวปลอมอย่างนั้นพวกเขาเล่า?”

ซาฟงทั้งสองร่างหัวเราะมีความสุขเหมือนกับนิสัยปกติของซาฟง

ซาฟงอดสั่นสะท้านในใจไม่ได้

เขาหันกลับไปดู

และพบว่าด้านหลังซาฟงสองร่างยังมีซาฟงกลุ่มใหญ่เหมือนกับตัวเขา จำนวนมีมากกว่าหนึ่งร้อย..ทุกคนวิ่งเข้ามาหาและพยายามยื่นมือไปในอากาศเพื่อเรียกคัมภีร์อัญเชิญและมีมากกว่าสิบต่างตะโกนใส่กัน “อย่าให้เขาได้คัมภีร์อัญเชิญไปคนเดียวคัมภีร์อยู่กับเจ้าผู้นี้ก็เสียเปล่า เปลี่ยนเป็นอยู่กับเราดีกว่า!”

คัมภีร์อัญเชิญนั้นเนื่องจากมีการแข่งขันมากเกินไปจึงมีการบิดตัวผิดเพี้ยน

ตัวคัมภีร์อัญเชิญค่อยๆบิดตัวและหมองประกายลงเปลี่ยนเป็นสีดำ

ในที่สุดปัง...

มันยกเลิกสัญญาโดยอัตโนมัติและกลายเป็นคัมภีร์อัญเชิญที่ไม่มีเจ้าของ

“คัมภีร์อัญเชิญของข้า!”  ซาฟงร้องไห้เศร้าโศกเสียใจจนถึงขีดจำกัด  ตอนนี้เขาได้รับบาดเจ็บและเขาไม่สามารถทำลายเจตจำนงของเขาได้ เพราะเขาเชื่อว่าเขาเป็นเทพ ร่างกายของเขาได้รับบาดเจ็บครั้งแล้วครั้งเล่าแต่ไม่ถึงกับตาย  แต่เนื่องจากว่าร่างแยกมีมากเกินไปและต่อสู้แย่งคัมภีร์อัญเชิญ และในที่สุดก็ทำลายคัมภีร์อัญเชิญลงไป  เขารู้สึกหมดหวังจริงๆ  นี่ถือเป็นเทพแท้จริงโดยไม่ต้องเรียกคัมภีร์อัญเชิญได้หรือไม่?  หากไม่มีทักษะแฝงเร้นและอสูรพิทักษ์จะไม่มีแม้แต่โลกคัมภีร์ ที่ทำให้เขาหลบหนีได้อย่างปลอดภัยแล้วเขาจะมีชีวิตต่อไปเพื่ออะไร?

“ไม่มีก็ดีแล้ว ทุกคนไม่ได้รับความเป็นธรรมทำไมเจ้าต้องมีคัมภีร์อัญเชิญคนเดียวด้วยเล่า?” มีซาฟงคนหนึ่งปรบมือ

“ใช่แล้ว ไม่มีคัมภีร์อัญเชิญทุกคนก็ไม่ต้องสู้กัน” ซาฟงอีกคนหนึ่งเห็นด้วย

“อย่างไรก็ตามนี่สำเร็จได้เพราะวิธีลับยุคเก่าด้วยความช่วยเหลือของเทพมหาอัคคีก่อนตาย  นี่ไม่ใช่สิ่งที่เป็นของเจ้าแม้แต่น้อยเจ้าอย่าลืมสิ!”  มีเสียงเตือนมาจากซาฟงอีกคนหนึ่ง

“พวกเจ้าทั้งหมดหุบปากไปเลย!”  ซาฟงกำลังโศกเศร้า แต่นั่นคือคัมภีร์อัญเชิญ

ไม่มีคัมภีร์อัญเชิญเขาเป็นได้แค่เพียงเทพเทียม

แปดเทพแห่งขุนเขาเหนือขุนเขาแต่ละคนมีอาณาเขตของตนเอง เมื่อเขาสูญเสียคัมภีร์อัญเชิญก็ต้องกลับไปเป็นเทพเทียมยังจะมีที่ให้เขาพูดในอนาคตอีกหรือ?

เกิดอะไรขึ้นกับร่างแยกที่อธิบายไม่ได้นี้หรือว่ามีตัวตนในร่างกายอยู่มากมายจริงๆ? หรือว่าใครปล่อยพวกเขาออกมา?

หรือเป็นเจ้าเด็กจอมยโสนั่น?

ซาฟงเงยหน้าและมองหารอบๆและพบว่าเย่ว์หยางไม่ทราบว่าไปนั่งไขว่ห้างผิวปากอย่างสบายใจบนหินตั้งแต่เมื่อไหร่เพียงห็นครั้งแรกก็ยังมีแววหยิ่งยโสเหมือนเดิม

“ข้าจะฆ่าเจ้า!” ซาฟงระบายความแค้นแน่นอกไปลงที่เย่ว์หยางคนเดียว

“เทพหรดีซาฟงผู้มีสมองเลอะเลือน  เจ้าตายได้แล้ว!” เย่ว์หยางเหยียดนิ้วราวกับเป็นผู้พิพากษาประกาศโทษตายของซาฟง

ล้อเล่นหรือ?

ซาฟงไม่เคยคิดว่าเด็กผู้หยิ่งยโสนี้จะแตะต้องแม้แต่ปลายผมของเขาได้

แม้ว่าเจ้าเด็กนี่จะมีฝีมือดีแต่พลังที่แท้จริงของเขายังไม่แข็งแกร่ง มิฉะนั้นเขาคงลอบเข้ามาทำร้ายเขาไปนานแล้ว ทำไมต้องรอจนบัดนี้?

ฆ่า!

ขณะที่ซาฟงโจมตีใส่ใบหน้าเย่ว์หยางทันใดนั้นเขาพบว่าเมื่อหมัดของเขาห่างจากจมูกเจ้าเด็กนี่หนึ่งนิ้วเขาพบว่ามิติเวลา มิติพื้นที่ยืดขยายออกไปหลายพันปี หลายพันกิโลเมตร ...นี่ยังไม่ใช่เรื่องแปลกที่สุด  สิ่งที่ทำให้ซาฟงกลัวที่สุดก็คือ ร่างซาฟงที่มากกว่าร้อยต่างวิ่งตามเขาแทนที่ร่างพวกนั้นจะระดมหมัดใส่เจ้าเด็กนี่แต่ร่างเหล่านั้นกลับจับแขนจับขาตรึงร่างกายของเขาไว้ทั้งหมดอย่างแน่นหนา!

พระเจ้า,ทำไมถึงเป็นเช่นนี้?

ร่างแยกเหมือนเหล่านี้ทำไมพวกมันทำร้ายเขาเอง?  พวกมันไม่ใช่ร่างที่แยกออกมาจากตัวเขาหรือ?

ซาฟงทราบความจริงที่โหดร้ายนี้เขาจะไม่บ้าเลย..สิ่งที่ทำให้เขาสิ้นหวังก็คือไม่ว่าเขาจะกระตุ้นพลังเทพในหุบเขาให้แยกร่างเงาออกไปยังไงก็ตามแต่ก็ช่วยอะไรไม่ได้ เพราะร่างแยกทั้งหมดเหมือนกันกับร่างของเขาไม่ว่าจะเป็นอาการบาดเจ็บหรือส่วนที่เหลือก็ตาม

เป็นไปไม่ได้ที่จะเป็นอิสระหลุดรอดจากมือคนร้อยคน

ซาฟงมองดูเด็กหนุ่มผู้เย่อหยิ่งต่อหน้าเขาเขากำลังยิ้มจนแทบทำให้ผู้คนบ้าคลั่งและจนใจ เขาค่อยๆ ลุกขึ้นยืนจากโขดหิน และจากนั้นดึงชิ้นหยกคล้ายสิ่งประดิษฐ์ออกมาแล้วทุบโดยตรง

เขาตกตะลึง

ซาฟงมองอย่างผิวเผินไม่ได้รับความเสียหาย  แต่รู้สึกเจ็บปวดวิญญาณแทบแหลกสลายและพลังเทพแสดงอาการเลือนรางว่าจะกำลังสลายไป

พลังเทพเป็นเหมือนภูเขากดทับและซาฟงรู้สึกยากจะหายใจได้

มีพลังผนึกที่ทำให้วิญญาณสะท้านสะเทือน

ซาฟงเริ่มหวาดกลัว

พลังผนึกแบบนี้อย่าว่าแต่ตัวเขาในตอนนี้เลยต่อให้เป็นเฮยโจ้วหรือซื่อเสินก็ไม่สามารถต้านทานได้  เขาจะไม่ยอมรอให้มิติผนึกเปิดตัวจากนั้นถูกขังไว้จากนั้นถูกพลังผนึกกัดกร่อนและทำลาย ซาฟงกำลังรีบเร่ง แต่จู่ๆเขาเห็นนักรบสวมเกราะรบกระโดดออกมาขวางข้างหน้า เกราะรบสร้างขึ้นจากโลหะลับเทพสังหารในมือของนักรบนั้นถือดาบของวิเศษระดับเทพที่ตัวเขาไม่เคยได้รับ ดาบวิเศษที่ทำลายได้ทั้งโลกและสวรรค์!

“นี่คือเทพที่เจ้าพูดถึงใช่ไหม?  ไม่มีแม้แต่เจตจำนงราชันย์ยังจะนับเป็นเทพได้หรือ? เป็นเทพเทียมก็พอแล้ว!  ช่างเถอะ ฆ่าเทพเทียมอุ่นเครื่องไว้ก่อน!”   นักดาบหญิงกระโดดขึ้น สายฟ้านับล้านสายน้ำและพลังไฟรวมตัวกันอยู่ที่ดาบในมือนางและในที่สุดกลายเป็นหัวมังกรยักษ์อ้าปากลงมาที่ตัวเขา

เพียงดาบเดียว

ซาฟงรู้สึกเหมือว่าวิญญาณของเขาถูกดาบวิเศษทำร้าย

ไม่ว่าจะเป็นร่างกายวิญญาณหรือแม้แต่พลังเทพได้รับบาดเจ็บทั้งหมดจนวิญญาณแทบแหลกสลาย

ตอนนี้เขาเสียใจแต่ยังไม่เข้าใจว่าทำไมการต่อสู้ถึงได้กลายเป็นแบบนี้  แต่เขารู้ว่าเขากำลังจะตายจริงๆ “เป็นไปได้ไหมที่จะชิงดาบนั้นมาด้วยพลังทั้งหมดของข้า?  แน่ใจว่าต้องได้ เป็นเทพเทียมตัวประหลาดที่มีอายุยืนนานเป็นหมื่นปีไม่ได้เป็นกันง่ายๆ!”คำพูดของนักดาบหญิงทำให้ซาฟงอยากร้องไห้ และเมื่อเขาตะโกนสุดชีวิต เขาเห็นมือของเจ้าเด็กหยิ่งยโสควบแน่นพลังกลายเป็นรูปมังกรทองในอากาศไม่รู้ตั้งแต่เมื่อไหร่

“กระบี่มังกรทอง!”

นี่คือคำพูดสุดท้ายที่ซาฟงได้ยินในจิตสำนึกหลังจากมังกรทองกลืนศีรษะและสติสำนึกเทพของเขาก็หายไป

ร่างของเขากลายเป็นผุยผงหายไปในสายลม

พลังงานและพลังเทพทั้งหมดเครื่องหมายความรู้นั่นคือการอยู่รอดของชีวิต

ในปากมังกรทองยักษ์ควบแน่นกลั่นพลังกลายเป็นมุกมังกรขนาดเล็ก...เมื่อมังกรทองกลับเข้ามาในร่างของเย่ว์หยางมุกมังกรน้อยก็ร่วงในฝ่ามือของเย่ว์หยางที่เหยียดออกมารับ

นี่คือพลังของปราณกระบี่มังกรทองและเป็นข้อพิสูจน์ถึงความคงอยู่ของเทพหรดีซาฟง!

“ปัง!”

คัมภีร์อัญเชิญเล่มหนึ่งส่งเสียงระเบิดในอากาศและกลายเป็นคัมภีร์ที่ไม่ได้ทำสัญญา

ตกลงแทบเท้าเย่ว์หยาง

อย่างไรก็ตามร่างแยกร้อยร่างที่ตามจับซาฟงหายไปหมดและร่างเงาปีศาจหายไปหมดราวกับว่าไม่เคยเกิดขึ้นมาก ชี่เฉียวกลืนน้ำลายอย่างยากลำบากเมื่อเทพมหาอัคคีและเทพสุดยะเยือกเข่นฆ่าศัตรูระดับเทพที่บุกโจมตีดูเหมือนว่าไม่ใช่เรื่องง่ายเลยไม่ใช่หรือ? เด็กหนุ่มผู้นี้เป็นใครกัน?

เด็กคนนี้เป็นมนุษย์หรือเปล่า?

ซาฟงบอกว่าตนเองเป็นเทพแต่เขาฆ่าซาฟงได้อย่างไร?

สิ่งที่แย่ที่สุดก็คือเด็กคนนี้เปลี่ยนเขาให้เป็นมุกมังกรนั่นคือชีวิตทั้งชีวิต ฝึกฝนพลังเทพ ความรู้ตลอดชีวิตเขาเกรงว่าคงสู้เด็กหนุ่มนี่ไม่ได้

“เจ้ากลับไปก่อน ข้าจะต้องแปลงเป็นซาฟงเข้าร่วมต่อสู้! ด้วยมุกมังกรนี้ข้าไม่ต้องกังวลว่าใครจะจำข้าได้!”  เย่ว์หยางเก็บมุกมังกรจากนั้นโบกไปมา เงาปีศาจเปลี่ยนรูปร่างเป็นซาฟงรูปลักษณ์เหมือนกับซาฟงคนเดิมอย่างมิต้องสงสัย แม้แต่ชี่เฉียวที่มองดูที่ด้านข้างยังมองไม่เห็นข้อบกพร่องแต่อย่างใด

“ห้ามไม่ให้เจ้ากลับบ้านด้วยรูปร่างแบบนี้และระวังจีอู๋ลี่ด้วย เจ้าผู้นี้มิใช่จะหลอกกันได้ง่ายๆ!”  องค์หญิงเชี่ยนเชี่ยนทุบเย่ว์หยางเบาๆดูเหมือนจะไม่พอใจที่เย่ว์หยางใช้เงาปีศาจปลอมตัวเป็นซาฟง แต่นางรู้ว่านี่หมายความว่าเป็นการปลอมปะปนเข้าไปในค่ายตะวันตก  นางไม่พูดอะไรและหันหลังกลับไปพร้อมกับเสี่ยวเหวินหลี

“ข้าจะปรับตัวให้เข้ากับพลังเทพของซาฟงหรือว่าจะขุดเอาวัตถุโบราณออกมาจากร่างของเขาดี?” เย่ว์หยางยังคงเป็นปีศาจโลภอยู่ดี

เขายินดีจะต่อสู้

แต่เขาไม่ต้องการกังวลเกี่ยวกับโบราณวัตถุ  ถ้าเขาไม่กังวลเกี่ยวกับเรื่องนี้มันจะไปจากแดนขุนเขาเหนือขุนเขากลับไปยังโลกไร้ที่สิ้นสุดคัมภีร์เงินทันที  และเป็นการส่งมอบภารกิจให้ผู้ลึกลับนั้น  เขาเริ่มขุดสมบัติแล้ว

ตอนนี้ได้แต่ดูโบราณวัตถุที่อยู่ต่อหน้าแต่เขาทำอะไรไม่ได้ เย่ว์หยางเหมือนแมวขโมยที่เห็นปลาย่างอยู่ข้างหน้า รู้สึกคันหัวใจยากจะเกา

ต้องโทษเจ้าซาฟงนั่น

ตายแล้วยังก่อเรื่อง

ถ้าเขาไม่ต้องเอาสมบัติโบราณออกมาอย่างนั้นก็คงจะดี

ซาฟงที่เกือบคืนชีพสำเร็จแล้วไม่สามารถตำหนิเด็กหนุ่มจากโลกอื่นได้   เขาจะเอาโบราณวัตถุออกมาได้อย่างไร?  คาดว่าเด็กหนุ่มจากโลกอื่นจำเป็นต้องรู้ว่าไม่รู้ว่าเย่ว์หยางจะต้องใช้เวลาค้นหา นานแค่ไหนบางทีโบราณวัตถุอาจสูญหายในขุนเขาเหนือขุนเขาตลอดไป  แต่ปฏิเสธไม่ได้เลยว่าซาฟงต้องตายอย่างน่าอนาถและอยุติธรรม  แต่เขาไม่ใช่คนแรกที่ตายอย่างนี้