บทที่ 32 หมอเกา

ร่างกายของหยานฮัวสูงใหญ่ผิดมนุษย์ เพียงแค่เขาลุกขึ้นยืนก็สามารถบดบังแสงทั้งหมดได้ เกาหมิงที่อยู่ต่อหน้าเขาดูเปราะบางราวกับลูกไก่ตัวหนึ่ง ราวกับถูกชกเพียงหมัดเดียวก็ตายได้ แต่หมัดที่เคยทุบทำลายใบหน้ามานับไม่ถ้วน กลับหยุดนิ่ง

เขาผู้ได้รับการยกย่องว่าเป็น “เพชฌฆาต” ชนะสังเวียนผิดกฎหมายสิบสามไฟต์ติด เขาไม่เคยลังเลเช่นนี้มานานแล้ว

หยานฮัวไม่ใช่คนเลว ไม่ว่าจะมองจากมุมไหน เขาก็ไม่อาจจัดได้ว่าเป็นคน แต่หากปล่อยเขาไว้ ไม่เข้าไปยุ่ง และปล่อยให้เรื่องราวชีวิตของเขาดำเนินต่อไปตามเนื้อเรื่องที่เกาหมิงตั้งค่าไว้ เขาจะถูกแรงกระตุ้นที่รุนแรงจะกัดเซาะศีลธรรมของเขาอย่างช้า ๆ จนสุดท้ายจะนําพาเขาไปสู่เส้นทางแห่งการทําลายล้างอย่างไม่อาจหลีกเลี่ยงได้ กลายเป็นหนึ่งในฆาตกรที่น่ากลัวที่สุดของเมืองหานไห่

“ต่อให้คุณจะฝึกร่างกายหนักแค่ไหน มันก็ไม่มีประโยชน์ เพราะวิญญาณของคุณยังคงติดอยู่ในเงามืดของวัยเด็ก” เกาหมิงเอนหลังพิงพนักเก้าอี้ เสื้อผ้าด้านหลังของเขาเปียกชุ่มไปด้วยเหงื่อเย็น แต่เขาไม่แสดงอาการตื่นตระหนกออกมาแม้แต่น้อย ทำราวกับว่าทุกอย่างอยู่ในการคาดการณ์แล้ว “การฆ่าและความรุนแรง ไม่อาจมอบความรู้สึกปลอดภัยให้คุณได้ กลับกัน มันจะยิ่งทำให้คุณบิดเบี้ยวมากขึ้น”

“ใครเป็นคนบอกเรื่องพวกนี้กับคุณ” สูทบนร่างของหยานฮัวถูกกล้ามเนื้อที่ขยายตัวฉีกขาด ลวดลายยักษ์ผีอันดุร้ายทั่วร่างทำให้เขาดูราวกับปีศาจที่คลานออกมาจากนรก

“พี่สาวของคุณ หยานหลิง” เกาหมิงหยิบไฟแช็กออกมา จุดบุหรี่หนึ่งมวน “หรือว่า…นั่งคุยกันดีไหม”

เมื่อได้ยินชื่อพี่สาว ดวงตาของหยานฮัวเต็มไปด้วยความไม่อยากเชื่อ สีหน้าที่เคยดุร้ายก็ผ่อนคลายลงโดยไม่รู้ตัว ชื่อนั้นมีความหมายสำหรับเขามาก

ความทรงจำอันงดงามเพียงเล็กน้อยในวัยเด็ก ล้วนเป็นสิ่งที่พี่สาวมอบให้

ด้วยความทรงจำเหล่านี้เองที่ทำให้เขาอดทนได้มาจนถึงทุกวันนี้

“เธอยังมีชีวิตอยู่?” เมื่อหยานฮัวรู้ตัวอีกที เขาก็นั่งลงบนเก้าอี้ไปแล้ว เขาทําสิ่งที่เกาหมิงพูดโดยไม่รู้ตัว

“ใช่ เธอฝากผมให้ดูแลคุณให้ดี ไม่ให้คุณต้องเจ็บปวดอีก และให้คุณได้มีชีวิตที่เป็นของตัวเอง”

“ตอนนี้เธออยู่ที่ไหน! พาผมไปพบเธอ!” หยานฮัวเชื่อคำพูดของเกาหมิง เพราะนอกจากพี่สาวแล้ว ไม่มีใครรู้เรื่องวัยเด็กของเขา และมีเพียงคนที่ได้รับความไว้วางใจจากพี่สาวเท่านั้น ที่จะได้ยินเรื่องราวในอดีตซึ่งพวกเขาไม่อยากหวนกลับไปนึกถึงที่สุด

แขนเสื้อถูไปกับโต๊ะ วงแหวนสีดำที่ข้อมือของเกาหมิงโผล่ออกมาโดยไม่ตั้งใจ “ผมเองก็อยากพบเธออีกครั้ง แต่เธอถูกขังอยู่ในอีกสถานที่หนึ่ง มีเพียงผ่านเหตุการณ์บางอย่างเท่านั้น ถึงจะเข้าไปยังที่ที่เธออยู่ได้”

“คุณกำลังพูดถึงเรื่องอะไร!?” หยานฮัวขมวดคิ้ว แม้แต่เขาซึ่งเป็นคนบ้า ยังรู้สึกว่าเกาหมิงกำลังพูดเรื่องเพี้ยน ๆ

….

“เรื่องเล่าสยองขวัญจะปกคลุมเมือง ภูตผีชั่วร้ายอาจปรากฏขึ้นได้ทุกเมื่อ หายนะครั้งใหญ่กำลังจะมาถึง”

“?”

คำพูดของเกาหมิง ทำให้หยานฮัวพูดไม่ออก ความ “บ้า” ของเขาช่างสุดโต่ง จนแม้แต่ตัวเขาเองก็ยังไม่รู้จะตอบอย่างไรดี

ผ่านไปเนิ่นนาน เขาจึงส่ายหน้าเบา ๆ

“อย่าอ้อมค้อม แค่บอกมาว่าผมต้องทำอะไรบ้าง”

“ตอนที่คุณตื่นขึ้นมา ข้างตัวคุณน่าจะมีรูปถ่ายขาวดำใบหนึ่งอยู่ นั่นคือหลักฐานที่ดีที่สุด” เกาหมิงดื่มน้ำอุ่นไปอึกหนึ่ง “ผมสัญญากับพี่สาวของคุณแล้ว ว่าจะดูแลคุณต่อ สิ่งที่คุณต้องทําคือให้ความร่วมมือกับการรักษา แล้วรอฟังข่าวจากผม”

“ต้องรอนานแค่ไหน”

“สถานที่ที่พี่สาวของคุณหายตัวไป เป็นที่ที่อันตราย เราไม่สามารถรีบร้อนเรื่องนี้ได้” เกาหมิงตั้งใจเปลี่ยนประเด็น “เมื่อเทียบกับการตามหาพี่สาว การรักษาบาดแผลในใจของคุณให้หาย คือสิ่งที่เร่งด่วนที่สุด”

“ผมควบคุมตัวเองได้”

“ไม่จำเป็นต้องควบคุม การที่คุณผ่านช่วงเวลาเลวร้ายในวัยเด็กมา ได้ฝังพฤติกรรมความรุนแรงเอาไว้ เนื่องจากคุณใช้ความรุนแรงต้านความรุนแรงสิ่งที่คุณได้รับมีแต่จะเลวร้ายลง” เกาหมิงดับบุหรี่ “การแก้ปัญหาที่คุณทำอยู่ไม่ได้ช่วยอะไรคุณ มีแต่จะทำให้คุณแย่ลง แต่ผมช่วบคุณได้”

สายฝนกระหน่ำตัดขาดร้านอาหารออกจากตัวเมือง ที่นี่ราวกับมุมหนึ่งที่ถูกโลกหลงลืม

หยานฮัวรู้ดีมากกว่าผู้ใดถึงความปรารถนาในใจตนเอง เจตนาฆ่าและความเจ็บปวดที่เชี่ยวกราก แทบจะกลืนกินทุกอย่างของเขา

“ความจริงแล้ว นอกจากการฆ่า ยังมีวิธีแก้ไขที่ดีกว่านั้น ความแค้นของคุณมาจากพ่อเลี้ยง แค่ปล่อยให้เขาตายไปง่าย ๆ ไม่อาจเยียวยาคุณได้ เราควรให้เขาได้รับการลงโทษ!” เกาหมิงนึกถึงเรื่องเล่าสยองขวัญทั้งหมดที่ตนเคยอ่าน “ให้ผมช่วยคุณเถอะ ผมจะมอบแผนการรักษาที่คุณพอใจให้”

“ทำไมผมรู้สึกว่า เมื่อเทียบกับผมแล้ว คุณดูจะป่วยกว่าผมด้วยซ้ำ” หยานฮัวค่อย ๆ ลดความเป็นศัตรูลง “ผมควรเรียกคุณว่าอะไร”

“ผมชื่อเกาหมิง” เกาหมิงทิ้งข้อมูลติดต่อไว้ พร้อมรอยยิ้มบาง “แต่ผมชอบให้คนเรียกผมว่า หมอเกา มากกว่า”

“หมอเกา?” หยานฮัวพยายามท่องจำหมายเลขโทรศัพท์ของเกาหมิง “ผมเคยพบจิตแพทย์มาแล้ว แต่ไม่เคยมีหมอคนไหนพูดกับผมแบบนี้มาก่อน”

“เพราะผมยืนอยู่ข้างคุณ”

เกาหมิงเดินไปที่เคาน์เตอร์ หยิบบะหมี่สองชามแล้วออกจากร้านอาหาร

เมื่อกลับขึ้นรถของสำนักงานสอบสวน เกาหมิงไม่ได้ปิดบังอะไร เขายื่นบะหมี่ให้จูเหมี่ยวเหมี่ยว ทั้งสองก็นั่งกินกันอยู่ในรถ

“เกาหมิง เพื่อนคุณคนนั้นตัวใหญ่มากเลยนะ! น่ากลัวสุด ๆ ด้วย คุณไม่กลัวเหรอที่ไปเป็นเพื่อนกับคนแบบนั้น” จูเหมี่ยวเหมี่ยวกินบะหมี่คำโต เธอเองก็หิวมาก

“ทำไมต้องกลัวด้วย?” เกาหมิงเพิ่งสังเกตหลังจากที่นั่งลง หลังของเขาเปียกชุ่มไปหมด ลำคอยังมีเหงื่อเย็นซึมออกมาไม่หยุด

“ฉันไม่ได้มีอคติกับรอยสักนะ แต่เขาสักปีศาจร้ายเต็มตัวเลย เหมือนพวกแก๊งมาเฟีย ต้องเป็นคนที่มีตำแหน่งสูงมาก ๆ ถึงจะสักแบบนั้นได้”

“ดูละครมากไปแล้วมั้ง รีบกินเถอะ เดี๋ยวเรายังต้องไปที่อื่นต่อ” เกาหมิงเพิ่งได้รับข้อความจากสำนักงานสอบสวน พวกเขาพบตำแหน่งของ ‘อาชญากร’ คนที่สองแล้ว และบังเอิญว่าอีกฝ่ายก็อยู่ในเขตตะวันออกเช่นกัน

หลังจากกินบะหมี่เสร็จ จูเหมี่ยวเหมี่ยวก็ขับรถไปส่งเกาหมิงที่บริเวณใกล้สถาบันเซนต์หลุยส์ เขตตะวันออก

สถาบันแห่งนี้ค่อนข้างพิเศษ ก่อตั้งโดยสมาคมการกุศลเมืองหานไห่ เมื่อหลายปีก่อน ถูดสร้างขึ้นจากเงินบริจาคของผู้คนหลากหลายวงการ เคยรุ่งเรืองอยู่ช่วงหนึ่ง แต่ต่อมาคุณภาพการเรียนการสอนตกต่ำลงเรื่อย ๆ จนกลายเป็นโรงเรียนเอกชนที่มีการบริหารจัดการวุ่นวายที่สุดแห่งหนึ่งของเมืองหานไห่

เขตตะวันออกเป็นที่รวมของผู้มีอำนาจและคนร่ำรวยที่สุดในเมืองหานไห่ แต่ขณะเดียวกันก็มีครอบครัวยากจนระดับล่างจำนวนมากมาหางานทำอยู่ที่นี่ พวกเขาไม่มีเงินจ่ายค่าเล่าเรียนโรงเรียนเอกชนระดับสูง และก็ไม่มีโควตาเข้าโรงเรียนรัฐบาล ทำได้เพียงส่งลูกหลานมาเรียนที่สถาบันอย่างเซนต์หลุยส์เท่านั้น

“สวัสดีค่ะ พวกเราเป็นเจ้าหน้าที่สอบสวนจากสำนักงานสอบสวนลี่ซาน อยากสอบถามเรื่องคนคนหนึ่งหน่อยค่ะ” จูเหมี่ยวเหมี่ยวเดินไปที่ป้อมยามของโรงเรียน แต่ชายชราดูเหมือนจะหูตึงเล็กน้อย เอาแต่ก้มหน้าดูข่าว ไม่เงยขึ้นมาเลย

เกาหมิงหยิบธนบัตรห้าร้อยออกมา แล้วยื่นไปที่ช่องหน้าต่าง “เมื่อวานตอนเย็น มีนักเรียนคนหนึ่งถูกทำร้ายในซอยใช่ไหม?”

ชายชราเห็นเงินก็พยักหน้า เตรียมจะเอื้อมมือไปหยิบ แต่กลับถูกเกาหมิงคว้าข้อมือไว้ก่อน

“เอ๊ะ?” เขาพยายามดิ้น แต่ก็สลัดไม่หลุด “คุณจะทำอะไร!”

“เปิดกล้องวงจรปิดของเมื่อวาน บอกผมทุกอย่างที่เกิดขึ้น ห้ามตกหล่นแม้แต่นิดเดียว” สีหน้าของเกาหมิงเคร่งเครียด “เด็กคนนั้นอันตรายมาก”

ภายใต้การกดดันของเกาหมิง ยามชราจึงยอมให้ความร่วมมือ แต่ภาพจากกล้องวงจรปิดของเมื่อวานกลับถูกลบไปบางส่วนแล้ว

“เพื่อลบหลักฐาน ถึงกับลบกล้องวงจรปิด พวกคุณนี่ใจกล้าจริง ๆ” เกาหมิงหัวเราะเย็นชา หลายครั้งโศกนาฏกรรมสามารถหลีกเลี่ยงได้ แต่เพราะความชั่วร้ายเล็ก ๆ นี้ สุดท้ายก็ผลักผู้คนลงสู่หุบเหว

การที่ยามลบวิดีโอ น่าจะเป็นเพราะได้รับคำสั่งมา ระหว่างการช่วยปกปิดกับมโนธรรม เขาเลือกที่จะช่วยเหลือความชั่ว

ในสายตาของชายชรา เขาอาจคิดว่าตัวเองไม่ได้ลงมือทำเรื่องเลวร้ายอะไรโดยตรง แต่ความจริงแล้ว เขาก็กลายเป็นหนึ่งในห่วงโซ่ของความชั่วไปแล้ว

เมื่อเข้าไปในโรงเรียน เกาหมิงเดินตามข้อมูลที่สำนักงานสอบสวนส่งมา มุ่งหน้าไปยังอาคารมัธยมปลาย ชั้นสาม

“เกาหมิง พวกเราเดินบุกเข้ามาแบบนี้ มันไม่ค่อยเหมาะหรือเปล่า” จูเหมี่ยวเหมี่ยวเริ่มเข้าใจแล้วว่าทำไมผู้อำนวยการเฉินถึงให้เธอตามเกาหมิงมา หากไม่มีคนคอยจับตาดู เจ้าหน้าที่สอบสวนคนนี้อาจทำเรื่องเกินขอบเขตได้จริง ๆ

“ไม่อยู่ในห้องเรียน” เกาหมิงทำท่าราวกับเป็นรองผู้อำนวยการฝ่ายปกครองคนใหม่ เขาหยุดมองผ่านหน้าต่างห้องเรียนทุกห้องบนชั้นสาม สายตาจ้องนักเรียนไม่วางตา จนครูที่ยืนอยู่บนแท่นสอนยังรู้สึกตึงเครียด

“เราไปคุยกับผู้บริหารโรงเรียนก่อนดีไหม”

จูเหมี่ยวเหมี่ยวดึงเสื้อเกาหมิง พยายามจะลากเขาออกไป แต่ในจังหวะนั้นเอง ทั้งสองก็ได้ยินเสียงนักเรียนชายดังมาจากห้องน้ำ

“รีบอัดคลิปไว้! หว่านชิวแอบเข้าห้องน้ำหญิงตอนคาบเรียน! มันเป็นโรคจิตจริง ๆ!”