บทที่ 29 การล่อลวง

ความกลัวแบ่งออกเป็นสี่ระยะ แต่ละระยะจะได้รับประสบการณ์และมุมมองที่แตกต่างกัน

ระยะแรกที่เกาหมิงอยู่ก่อนหน้านี้ ภาพที่เห็นแทบไม่ต่างจากความเป็นจริงเท่าไหร่นัก แต่ยิ่งจมดิ่งลงสู่ความกลัวมากเท่าไหร่ ภาพที่เห็นก็ยิ่งพิสดารและน่าสะพรึงมากขึ้นเท่านั้น

เพื่อช่วยเหลือคนอื่น ๆ ในหน่วยที่หนึ่ง เกาหมิงเลือกจะเผชิญกับความกลัวด้วยตัวเอง ในที่สุดก็เดินทางมาถึงส่วนลึกของเงามืด และได้เห็นภาพเดียวกับที่เพื่อนร่วมทีมเห็น

พ่อแม่ที่บิดเบี้ยวหลอมรวมเข้าด้วยกัน กลายเป็นสัตว์ประหลาดอันน่าสยดสยอง เกาหมิงไม่แน่ใจว่านี่คือภาพที่เด็กจินตนาการขึ้นมา หรือเป็นสิ่งที่ใครบางคนสร้างขึ้นภายใต้แรงชี้นำทางจิตใจบางอย่าง

ในฐานะนักออกแบบเกม เขามั่นใจว่าในเกมระดับลางร้ายไม่มีผีที่เป็นรูปธรรม สัตว์ประหลาดตรงหน้านี้มีความเป็นไปได้สูงว่าจะเป็นศูนย์รวมของความกลัวที่จับต้องได้

ในเกม จะมีการตั้งค่าอยู่อย่างหนึ่ง ยามที่คนกลุ่มหนึ่งจมดิ่งสู่ความกลัว สิ่งที่พวกเขาหวาดกลัวร่วมกันจะมีโอกาสจะกลายเป็นความจริง

การเผชิญหน้ากับสิ่งที่เกิดจากความกลัวร่วมกัน ต้องอาศัยสติ เหตุผล และความกล้าหาญอย่างถึงที่สุด ใครก็ตามที่แสดงความหวาดกลัวออกมาแม้เพียงเล็กน้อย ก็จะถูกสัตว์ประหลาดจับจุดอ่อน ร่องรอยความกลัวใด ๆ ที่มันสัมผัสได้ จะยิ่งทำให้มันมีพลังมากขึ้นตามแต่จินตนาการนั้น

เมื่อเผชิญหน้ากับความกลัว ศัตรูของผู้เล่นแท้จริงแล้วมีเพียงหนึ่งเดียว นั่นก็คือตัวเอง

และเพราะเหตุนี้เอง เกาหมิงจึงเลือกที่ผลักดันตัวเองให้เผชิญหน้ากับมันแบบตัวต่อตัว

“อย่ากลัว!”

เกาหมิงต้องการตัดวงจรความกลัวของเจ้าหน้าที่สอบสวนคนอื่น ๆ ไม่ให้พวกเขาใช้ความกลัวหล่อเลี้ยงสัตว์ประหลาดตัวนี้ต่อ การพูดด้วยปากเปล่ายากจะโน้มน้าวใครได้ เขาจึงเลือกที่จะลงมือทำ

พ่อแม่ในสายตาเด็ก ทั้งขี้หงุดหงิด อันตราย และเต็มไปด้วยความก้าวร้าว ถูกเกาหมิงรัดคอไว้แน่น

เขาเมินเฉยต่ออาวุธมีคมในมือของแม่ และการทุบตีอย่างบ้าคลั่งของผู้เป็นพ่อ ราวกับโขดหินกลางมหาสมุทร ไม่มีสิ่งใดทำให้เขาหวั่นไหวได้

‘สําหรับจิตแพทย์ ความกลัวเป็นอารมณ์ที่พบบ่อยที่สุด นอกจากนี้ยังเป็นอารมณ์ที่เราต้องรับมือมากที่สุด’ เกาหมิงย้ำตัวเอง ‘มีเพียงการคว้าจับความกลัวไว้เท่านั้น ถึงจะก้าวเข้าสู่ส่วนที่ลึกที่สุดของจิตใจมนุษย์ได้!’

โซ่ที่แปรเปลี่ยนมาจากความทรงจำและความยึดติดของจ้าวซีรัดเข้าไปในเนื้อ ลำคอของชายคนนั้นบิดเบี้ยวจนเสียรูป แต่เกาหมิงก็ไม่มีทีท่าว่าจะหยุด ร่างของเขาราวกับฝังติดอยู่กับสัตว์ประหลาด ตอนนี้กลับเป็นฝ่ายที่สัตว์ประหลาดพยายามดิ้นรนเพื่อสลัดเขาออก

“เห็นแก่ตัว ใช้ความรุนแรง โทษแต่สังคม แล้วยังจะระบายความโกรธใส่ลูกของตัวเองอีก พวกคุณไม่สมควรจะเป็นพ่อแม่ใคร!” เกาหมิงดึงแขนไปด้านหลัง เส้นเลือดปูดขึ้น “หลังจากเห็นตัวตนที่แท้จริงของพวกคุณแล้ว จะไม่มีใครกลัวพวกคุณอีกต่อไป คนแบบพวกคุณมันน่าสมเพช!”

คำพูดเหล่านี้ของเกาหมิง ดูเหมือนจะพูดกับสัตว์ประหลาด และก็เหมือนจะพูดกับจูเหมี่ยวเหมี่ยวไปพร้อมกัน

บรรยากาศแห่งความกลัวภายในอาคารถูกสลายลงในทันที หลังจากเจ้าหน้าที่สอบสวนมือใหม่เหล่านั้นจากไป ร่างของสัตว์ประหลาดก็เล็กลงอย่างเห็นได้ชัด จูเหมี่ยวเหมี่ยวเองก็รู้สึกว่าร่างกายค่อย ๆ ฟื้นกลับมา

เธอกำขวานดับเพลิงแน่น ผู้ที่เคยบุกเข้าไปช่วยชีวิตผู้คนในกองเพลิงมาหลายครั้ง ค่อย ๆ เอาชนะความหวาดกลัวได้สำเร็จ

และในจังหวะที่แววตาของเธอกลับมาชัดเจนอีกครั้ง เธอก็เห็นว่าจากใต้ร่างอันใหญ่โตอุ้ยอ้ายของมัน มีเส้นเลือดเส้นหนึ่งที่เต็มไปด้วยหนามยื่นออกมา ปลายของมันปักเข้าไปที่ศีรษะของเธอ

จูเหมี่ยวเหมี่ยวเหวี่ยงขวานดับเพลิง หวังจะฟันเส้นเลือดนั้นให้ขาด แต่การโจมตีทางกายภาพกลับไร้ผลโดยสิ้นเชิง

เธอจึงปล่อยวาง ไม่สนใจมันอีก ยกขวานพุ่งเข้าหาสัตว์ประหลาดโดยตรง

เมื่อเธอเอาชนะความกลัวได้อย่างแท้จริง เส้นเลือดนั้นก็เหี่ยวแห้งและหลุดร่วงลงสู่พื้นเอง

เมื่อสูญเสีย “ผู้หล่อเลี้ยง” ความกลัวคนสุดท้าย สัตว์ประหลาดชายหญิงพิการก็ส่งเสียงกรีดร้องออกมา มันถูกโซ่ในมือของเกาหมิงรัดจนขาดเป็นสองท่อน ก่อนจะแตกสลายกลายเป็นหยดเลือดสีแดงนับไม่ถ้วน ถูกโซ่ดูดกลืนไป

“ขอบคุณที่มาช่วยฉันนะ” รอดตายมาได้อย่างหวุดหวิด จูเหมี่ยวเหมี่ยวกล่าวขอบคุณเกาหมิงด้วยความจริงใจ ภาพชายหนุ่มที่ปรากฏตัวในตอนนั้น อาจจะตราตรึงอยู่ในใจเธอไปตลอดชีวิต

“คนอื่นล่ะ?” เกาหมิงดึงแขนเสื้อลง เขามองไปรอบ ๆ ตอนนี้เขาได้หลุดพ้นจากความเป็นจริงโดยสมบูรณ์ เข้าสู่เงามืดแห่งความกลัวในระดับลึกที่สุดแล้ว แต่กลับไม่เห็นเพื่อนร่วมทีมคนอื่น นอกจากจูเหมี่ยวเหมี่ยวเพียงคนเดียว

“พวกเขาน่าจะหนีออกไปจากอาคาไปรแล้ว”

“ออกจากตึกนี้ไปแล้ว?” เกาหมิงรู้สึกได้ทันทีว่ามีบางอย่างไม่ชอบมาพากล เขาหันตัวแล้ววิ่งลงบันไดทันที “ตามผมมา!”

“หัวหน้าทีมไป๋เฉียวอยู่กับพวกเขา น่าจะไม่เกิดปัญหาใช่ไหม?” จูเหมี่ยวเหมี่ยวหยิบขวานดับเพลิงขึ้นมา เธอเชื่อใจเกาหมิงอย่างมาก ไม่ลังเลแม้แต่น้อย ก่อนจะวิ่งตามเขาลงไปชั้นล่าง

หลังจากสังหารพ่อแม่พิการที่เป็นร่างจำแลงของความกลัว เงามืดที่ปกคลุมอาคารหมายเลขสี่ก็เริ่มจางลง เกมนี้แตกต่างจากเกมอื่น มันเหมือนกำลังต่อต้านเกาหมิงอย่างเห็นได้ชัด พยายามจะส่งทั้งเกาหมิงและจูเหมี่ยวเหมี่ยวออกไป

ความผิดปกตินี้ยิ่งทำให้เกาหมิงจับตามอง เขาไม่หยุดพัก วิ่งลงบันไดไปตลอดทาง

เมื่อมาถึงชั้นหนึ่ง เกาหมิงเตะเปิดประตูโถงบันได ถนนด้านนอกถูกเงามืดและหมอกดำปกคลุม สิ่งที่ปรากฏต่อหน้าเขาคือโลกที่บิดเบี้ยวโดยสิ้นเชิง

เนื่องจากเจ้าหน้าที่สอบสวนที่ติดเชื้อ กระจัดกระจายหนีไป ความกลัว ราวกับแผ่ขยายออกไป ขอบเขตที่เงามืดปกคลุมก็กว้างขึ้นเรื่อย ๆ

“คุณรออยู่ตรงนี้” เกาหมิงลองก้าวเข้าไปในถนน เดินฝ่าผ่านเงามืด ‘ปลายถนนหมินหลงคือถนนลี่จิ่ง อพาร์ตเมนต์ลี่จิ่ง บ้านของเราอยู่ตรงนั้น โลกเงานี่สอดคล้องกับโลกจริงทุกอย่างงั้นเหรอ? โลกเงาก็คือความเป็นจริงอีกด้านหนึ่ง? ความเป็นจริงที่บิดเบี้ยวและวิปลาสไปแล้ว?’

เกาหมิงเคยอ่านบทความเกี่ยวกับโลกคู่ขนานมาบ้าง แต่สถานการณ์ตรงหน้านี้ไม่อาจอธิบายได้ด้วยคำว่าโลกคู่ขนานเพียงคำเดียว ปริศนาโผล่ขึ้นมาไม่หยุด เขาไม่เพียงต้องรับมือกับภัยพิบัติ แต่ยังต้องวิ่งไปข้างหน้าอย่างสุดกำลัง เพื่อตามหาความจริง

เดินไปตามถนนอย่างระมัดระวัง เกาหมิงเห็นเครื่องแบบของสำนักงานสอบสวนที่ขาดวิ่นชิ้นหนึ่งอยู่บนพื้น

เมื่อเก็บเครื่องแบบขึ้นมา เขาก็สังเกตเห็นว่าไม่ไกลจากหัวมุมถนน มีเด็กคนหนึ่งที่ผิวซีดขาวทั้งตัว โผล่หน้าออกมาเพียงครึ่งเดียว

เด็กคนนั้นโบกมือให้เกาหมิงอย่างหวาดกลัว เป็นสัญญาณห้ามไม่ให้เขาเข้าใกล้

‘เด็กคนนี้คือจุดกำเนิดของความกลัวงั้นเหรอ?’

ต้นตอที่สามารถเคลื่อนที่ได้อย่างอิสระ ทำให้เกาหมิงปวดหัว เขาไม่มั่นใจเลยว่าจะสามารถจับเด็กคนนั้นได้ในโลกแห่งนี้

“ฉันเข้าใจเธอนะ เธอต้องทนอยู่ในบ้านที่กดขี่เธอมาโดยตลอด ต้องคอยหวาดระแวง ระมัดระวังทุกย่างก้าว”  เกาหมิงพูดด้วยน้ำเสียงที่อ่อนโยนและสบายใจที่สุด เขายื่นตุ๊กตาขาดรุ่งริ่งไปทางเด็กโดยให้คํามั่นสัญญาว่า “ถ้าเธอต้องการครอบครัวใหม่ ครอบครัวที่พร้อมจะรักและดูแลเธอ เธอสามารถมากับฉันได้นะ”

เกาหมิงยิ้มอย่างจริงใจ “ฉันมีพ่อแม่หลายคน พวกเขาทุกคนล้วนเป็นคนน่ารักและใจดี พวกเขาต้องชอบเธอมากแน่”

“ฉันอาศัยอยู่ที่อพาร์ทเมนต์หลี่จิง อาคารสี่ชั้นสี่ เธอสามารถมาหาได้ตลอดเวลา จําไว้ว่าทุกคนยินดีต้อนรับเธอเสมอ” เกาหมิงจับแขนข้างหนึ่งของตุ๊กตาไว้ ยิ้มอ่อน ๆ พร้อมกับขยับแขนของมันเบาๆ “ที่นั่นทุกคนใจดีมาก มีคุณลุงผู้กล้าหาญที่ชอบช่วยเหลือคนอื่น มีพี่หนุ่มเสื้อกันฝนที่ชอบแต่งคอสเพลย์ มีคุณลุงที่รักกีฬาผาดโผน แล้วยังมีเค้กกินไม่หมดอีกด้วย และ….”

ยังไม่ทันที่เกาหมิงจะพูดจบ เด็กชายก็หายไป เงามืดรอบ ๆ ตัวถอยร่นลงอย่างรวดเร็ว

แทนที่จะพูดว่าเกาหมิงเคลียร์เกมได้ ดูเหมือนจะเป็นเกมที่ขับไล่เกาหมิงออกมาเอง

“เกมระดับลางร้ายนี้ ดูเหมือนจะเกิดการเปลี่ยนแปลงบางอย่างเพราะเด็กคนนั้น” สีหน้าของเกาหมิงไม่มีความอ่อนโยนหลงเหลืออยู่อีกต่อไป “หรือว่าเด็กคนนั้นไม่ใช่ผี เขาก็เป็นผู้เล่นเหมือนกัน หลังจากเป็นคนแรกที่ผ่านเกม เขาเลือกจะอยู่ในเกมต่อไป ใช้ชีวิตอยู่ในโลกเงา”

แสงสว่างจางๆ ปรากฏขึ้นที่ปลายถนน จูเหมี่ยวเหมี่ยวฝ่าสายฝนเดินเข้ามาข้างเกาหมิง “พวกเราน่าจะรอดจากเหตุผิดปกติมาได้แล้ว! แต่ฉันไม่เห็นคนอื่นเลย!”

“ในคู่มือการจัดการเหตุผิดปกติของพวกคุณไม่ได้เขียนไว้เหรอ ว่าถ้าออกจากพื้นที่เกิดเหตุโดยพลการ มีโอกาสสูงที่จะหลงทาง” เกาหมิงปล่อยให้สายฝนตกกระทบตัว เจ้าหน้าที่สำนักงานสอบสวนคนอื่น ๆ ถูกขังอยู่ในโลกเงา พวกเขาน่าจะยังมีชีวิตอยู่ เพียงแต่ต้องดิ้นรนเอาชีวิตรอดในโลกเงาต่อไป

‘ลี่ซานเป็นย่านที่มีประชากรมากที่สุดในเขตเมืองเก่า นอกจากนี้ยังเป็นที่ที่ความผิดปกติเกิดขึ้นบ่อยที่สุด ถ้าเราสามารถเปลี่ยนย่านนี้ให้เป็นฐานมนุษย์ในโลกเงาได้ ก็สามารถช่วยคนจํานวนมากได้ในอนาคต’

เกาหมิงยืนอยู่ตรงรอยต่อของสองโลก มองดูกลุ่มอาคารเก่าทรุดโทรมขนาดใหญ่ที่ชวนขนลุก

‘การจะทำเรื่องนี้ให้สำเร็จ ต้องแลกมาด้วยราคาที่สูงมาก แต่ถ้าเป็นสิ่งที่ถูกต้อง ก็ควรยืนหยัดทำต่อไป เฮ้อ… ฉินเทียนมองคนได้แม่นจริง ๆ เราเป็นคนใจอ่อนเกินไปจริง ๆ’