บทที่ 17 นอกจากเขาแล้ว จะยังมีนักออกแบบเกมคนไหนที่สนใจชีวิตของผู้เล่นเท่าเขาบ้าง?
บทที่ 17 นอกจากเขาแล้ว จะยังมีนักออกแบบเกมคนไหนที่สนใจชีวิตของผู้เล่นเท่าเขาบ้าง?
“รูปถ่ายขาวดำแต่ละใบ น่าจะมีวิธีเรียกใช้งานเฉพาะของมัน ถ้าใช้คล่องเมื่อไหร่ ครอบครัวใหญ่จะได้พร้อมหน้าพร้อมตากันจริงๆ เสียที”
หลังจากกินข้าวเสร็จ เกาหมิงก็นำรูปถ่ายขาวดำทั้งหมดมาวางเรียงข้างตัว
“ในเมื่อเราสามารถเรียกให้พ่อกับแม่มาส่งเค้กได้ทุกเมื่อ อย่างน้อยก็พอมีวิธีป้องกันตัวอยู่บ้าง แต่ถ้าจะเอาชีวิตรอดท่ามกลางความโกลาหล แค่นี้ยังไม่พอ… เราต้องมี ผู้ช่วยมากกว่านี้”
ใบหน้าของเซวียนเหวินลอยเข้ามาในหัวของเกาหมิงโดยไม่รู้ตัว เซวียนเหวิน ขึ้นมา ฆาตกรต่อเนื่องในคดีอาชญากรรมทางจิตที่ฆ่าผู้หญิงทุกคนในเกม แล้วมุ่งเป้ามาที่เกาหมิงโดยตรง
ทุกการกระทำของเธอ แม่นยำและเลือดเย็นอย่างน่ากลัว
เธอทั้งเก่ง และน่าหวาดหวั่น…
โชคยังดีเนื่องจากการออกแบบเกมของเกาหมิงส่งผลกระทบแปลกประหลาดต่อเซวียนเหวิน จนเกิดความรักบิดเบี้ยวต่อเขา สิ่งนี้ทำให้เขาค่อนข้างปลอดภัยจากเธอ แต่เกาหมิงรู้ดีว่าความสมดุลที่ไม่มั่นคงนี้อาจจะไม่คงอยู่ตลอดไป ในความเป็นจริงเธอมีเจตจำนงที่อิสระ สุดท้ายเธออาจพยายามหลุดพ้นจากอิทธิพลที่เธอมีต่อเขาในที่สุด
สำหรับเกาหมิง เซวียนเหวินเป็น “เพื่อนร่วมงาน” ที่ดี เขาก็พร้อมจะช่วยเธอเท่าที่ทำได้ แต่ในตอนนี้ ความสัมพันธ์ของทั้งคู่ยังเป็นแค่ “การร่วมมือชั่วคราว” เท่านั้น
เกาหมิงย้อนนึกถึงเกมแนวสืบสวนที่เขาสร้างจากคดีจริง ในบรรดาอาชญากรทั้งสามสิบหกคน มีทั้งพวกบ้าเต็มขั้น พวกวิปริตที่ไร้ทางเยียวยา และปีศาจที่ร้ายในคราบมนุษย์ อย่างไรก็ตาม โดยเนื้อแท้บางคนก็ไม่ได้ชั่วร้าย แค่ถูกสถานะการณ์บีบบังคับให้ต้องทำ พวกเขาหลายคนไม่ควรริเริ่มก่อเหตุฆาตกรรมหลังจากที่เกมเริ่มหลอมรวมกับเป็นความจริง
ไม่มีใครเกิดมาเพื่อเป็นอาชญากร บ่อยครั้งมักเป็นผลมาจากประสบการณ์และอิทธิพลรอบตัวตามกาลเวลา
บางคนเกิดมาพร้อมกับปัญหาฮอร์โมนหรือโครงสร้างสมองที่ผิดปกติ เป็นจิตเภทโดยธรรมชาติ
พวกเขาบางคนสามารถประสบความสำเร็จได้ในชีวิต หากได้รับการดูแลอย่างเหมาะสมจากสังคมที่ดี และความรักจากครอบครัว ในทางกลับกัน คนที่นิสัยอ่อนโยน ซื่อสัตย์ และอบอุ่น ก็อาจถูกสภาพแวดล้อมบิดเบือน จนค่อย ๆ กลายเป็นสัตว์ประหลาดที่ไร้มนุษยธรรมได้เช่นกัน
ถ้าเลือกได้... เกาหมิงอยากเขียนตอนจบของ “โศกนาฏกรรม” ที่เขาเคยสร้างไว้ให้ต่างออกไป
แต่เมืองหานไห่กว้างใหญ่มาก การจะหาพวกอาชญากรเหล่านั้นแทบเป็นไปไม่ได้เลย
เกาหมิงจดจำเบอร์ติดต่อของเจ้าหน้าที่ได้ เป็นความคิดที่ดีที่จะยืมอำนาจของศูนย์ แต่เขาไม่อยากถูกลากเข้าไปในวังวนและสูญเสียอิสระของตนเองไป
เกาหมิงเอนตัวจมลงในโซฟา ฟังเสียงฝนกระหน่ำอยู่นอกหน้าต่าง จมอยู่กับความคิดจนดึกดื่น
เขาไม่กล้าเข้าไปนอนในห้องนอน สุดท้ายเมื่อความง่วงถาโถมจนทนไม่ไหว ก็ห่มผ้าบางๆ ขดตัวหลับบนโซฟานั่นเอง
....
ช่วงเวลาตีห้า เสียงเคาะประตูปลุกให้เกาหมิงสะดุ้งตื่น เขาลุกขึ้นนั่ง แต่ยังไม่เปิดประตูในทันที กลับมองออกไปนอกหน้าต่างก่อน ฝนยังตกหนักไม่ต่างจากเมื่อคืน
‘นี่เป็นลางบอกเหตุอะไรหรือเปล่า?’ เกาหมิงคิดกับตัวเอง รู้สึกหดหู่เล็กน้อย ‘ไม่เห็นดวงอาทิตย์มาหลายวันแล้วนะ’
เขายืดแขนและขาใช้เวลาสักครู่เพื่อสลัดอาการมึนงง ในที่สุดเกาหมิงก็เดินไปใกล้ประตู
เขาค่อย ๆ มองผ่านตาแมว หลังจากเห็นว่าเป็นใครก็ขมวดคิ้วทันที
“เกาหมิง คุณตื่นหรือยัง?” เซวียนเหวิน ยืนอยู่หน้าประตู ถือร่มสีแดงคันคุ้นตาไว้ในมือ พลางส่งยิ้มหวานให้
“คุณต้องการอะไร?” เกาหมิงรีบแต่งตัวอย่างรวดเร็ว ห่อตัวเองมิดชิด
“ฉันมารับคุณไปที่ออฟฟิศ เราต้องรีบพัฒนาเกมจีบสาวนั่นให้เสร็จ ฉันอยากรู้ว่ามันจะมีผลกับฉันบ้างไหม” เซวียนเหวินอธิบาย รอยยิ้มของเธอทั้งหวาน และมีเสน่ห์จนน่าหวั่น
“เดี๋ยว… นี่เพิ่งจะตีห้าเองนะ! รถไฟใต้ดินยังไม่เปิดเลย!” เกาหมิงเบิกตากว้าง เขาเคยจินตนาการถึงการถูกเซวียนเหวินไล่ฆ่า แต่ไม่เคยคิดเลยว่าจะมีวันที่ถูกเธอลากไปทำงานแทน
เกาหมิงเคยนึกถึงฉากที่เซวียนเหวินไล่ฆ่าตัวเอง แต่เขาไม่เคยคิดเลยว่าวันหนึ่งเขาจะถูกเซวียนเหวินไล่ให้ไปทำงาน “อีกอย่างผมยังไม่ได้ถูกจ้างด้วยซ้ำ ผมจะไปได้ยังไงทำไมคุณไม่ไปเองล่ะ?”
“คุณไม่อยากรู้เหรอ?” เซวียนเหวินเคาะประตูอีกครั้ง “เรานั่งแท็กซี่ไปกันก็ได้ เรื่องเงินไม่ใช่ปัญหา”
เงินไม่น่าใช่ปัญหานะ เกาหมิงถอนหายใจ พลางล้างหน้าแปรงฟัน ก่อนจะเปิดประตูออกมา
เพื่อหลีกเลี่ยงการต้องอยู่ใต้ร่มคันเดียวกันกับเธอ เขาจึงสวมเสื้อกันฝนไว้
ทั้งคู่ลงไปข้างล่างแล้วขึ้นรถแท็กซี่ ถนนในยามเช้ามืดยังมืดสลัว ไฟถนนยังไม่ดับดี ฝนที่โปรยลงมาเชื่อมฟ้ากับพื้นเป็นม่านหมอกบิดเบี้ยว เมืองทั้งเมืองช่างดูเหมือนความฝัน และแสนแปลกตา
เพราะไม่ต้องเจอช่วงเวลาเร่งด่วน รถจึงใช้เวลาเพียงหนึ่งในสามของปกติ ก็มาถึงสตูดิโอเกมเย่เติงแล้ว
เมื่อใช้บัตรพนักงาน เซวียนเหวินก็ผลักประตูเข้าไปในสตูดิโอเกมเย่เติงอย่างคุ้นเคย เธอเปิดคอมพิวเตอร์ขึ้น แล้วเริ่มจัดเรียงเส้นเรื่องทั้งหมดของเกม ความรักที่เราทุกคนล้วนต้องตายจาก อย่างเป็นระบบ
ฟาฉายที่นอนเหยียดยาวอยู่ในกระบะทรายแมวได้ยินเสียงแป้นพิมพ์ดังกรอบแกรบก็เงยหน้าขึ้น มันค่อยๆ เดินมาหาเกาหมิงอย่างเงียบๆ ใช้อุ้งเท้าเกาะกางเกงของเขาไว้ ดวงตากลมใสคู่นั้นเหมือนกำลังพูดว่า
“มนุษย์…”
“อย่าไปไหนนะ...”
เกาหมิงไม่เคยเห็นแมวที่ทำตาโตจนน่าขนลุกได้ขนาดนี้มาก่อน
“ฉันวางแผนจะตัดเส้นเรื่องของนางเอกคนอื่นทิ้งทั้งหมด หรือไม่ก็ให้พวกเธอตายไปทีละคน เหลือแค่เราสองคนเท่านั้น” เซวียนเหวินพูดขณะมือพิมพ์อย่างรวดเร็ว แผนใหม่ก็ถูกจัดเรียงเสร็จภายในเวลาไม่นาน
“ทำไมคุณไม่ฆ่าผมด้วยล่ะ” เกาหมิงนั่งอยู่ที่โต๊ะทำงานของเว่ยต้าโย่ว พร้อมจะงีบต่อ
“เราไม่เพียงแต่ต้องสร้างเกมนี้ให้เสร็จ แต่ต้องดึงดูดความสนใจของผู้คนให้มากที่สุดด้วย ดูดซับอารมณ์ของพวกเขา แล้วให้พวกเขาได้รู้เรื่องของเราในระหว่างที่เล่นจนจบเกม”
เซวียนเหวินวางเอกสารเกมไว้ตรงหน้าเกาหมิง “เรื่องนี้มีประโยชน์กับเราทั้งคู่ ถ้าฉันทำสำเร็จ เกมต่อไปเราจะไปทำเกมของจ้าวซี”
ด้วย “แรงกระตุ้น” จากเธอ เกาหมิงก็จำใจ “ฮึดขึ้นมา” ทั้งสองเริ่มออกแบบฉากฆาตกรรมร่วมกัน พร้อมพิมพ์ภาพสยองบางส่วนออกมาวางเรียงบนโต๊ะ
....
เวลาแปดโมงเช้า ผู้จัดการกู้ เป็นคนแรกที่เดินเข้ามาในออฟฟิศ เขามุ่งมั่นอยากกอบกู้ชื่อเสียงของสตูดิโอกลับคืนมา อย่างไรก็ตามเขาก็ต้องตกใจเมื่อเห็นเกาหมิงอยู่ในออฟฟิศพร้อมกับบรรยากาศตึงเครียด
“พวกคุณมากันตั้งแต่กี่โมงเนี่ย?” ผู้จัดการกู้เบิกตาโต มองเส้นเรื่องบนหน้าจอที่เต็มไปด้วยโน้ตและแผนงานที่บ้าคลั่ง “เกาหมิง แล้วคุณ... ทำไมถึงมาอยู่ที่นี่?”
“ผู้จัดการกู้ ฉันมีแนวคิดที่ค่อนข้างบ้าบิ่นอยากนำเสนอค่ะ” เซวียนเหวินยื่นเอกสารแผนงานใหม่ให้ “ตอนนี้ตลาดเกมในปัจจุบันอิ่มตัวเกินไป มีแต่เกมซ้ำกันไปหมด เงินทุนเราก็จำกัด ถ้าทำแบบทั่วไปยังไงก็ไม่มีทางโดดเด่น งั้นเราก็หันหัวเรือสวนทางไปเลยดีกว่า!”
“เมื่อวานเราตกลงกันว่าจะทำเกมจีบสาวเรียบ ๆ อยู่เลย นี่หมายความว่ายังไง?”
“เธอหมายถึง... ทำให้มันเป็นเกมจีบสาวที่น่ากลัวที่สุด” เกาหมิงตอบแทน ตาแดงก่ำ สภาพจิตใจแทบไม่ต่างจากคนเพิ่งเจอผีเมื่อคืน
ซึ่งก็เจอมาจริง ๆ
“ไม่ได้หรอก เราต้องรับผิดชอบต่อลูกค้า” ผู้จัดการกู้ส่ายหัว “ทำตามข้อกำหนดของลูกค้า ถ้าพลาดก็เป็นความผิดของลูกค้า แต่ถ้าเราฝืนไปเอง ใครจะรับผิดชอบล่ะ? คุณเหรอ
“ผู้จัดการกู้ลองฟังความเห็นของทุกคนก่อนเถอะ” เกาหมิงพูดขึ้นบ้าง “ตอนนี้สตูดิโอเราไม่มีศักยภาพจะทำเกมตามกระแสได้อยู่แล้ว อีกอย่าง ตอนนี้ผู้เล่นเริ่มแยกกลุ่มความสนใจชัดเจน ถ้าเราเจาะแค่กลุ่มย่อยๆ ให้ถูกจุด ก็พอจะอยู่รอดได้”
“ฟังดูเหมือนคุณเป็นคนของสตูดิโอเราเลยนะ” ผู้จัดการกู้เกาวิกปลอมอย่างงุนงง ก่อนจะก้มดูแผนของทั้งคู่ แล้วก็ต้องยอมรับว่ามันน่าสนใจมากจริง ๆ
ไม่นานนัก พนักงานคนอื่น ๆ ของสตูดิโอต่างก็เริ่มทยอยกันเข้ามา บางคนสวมหูฟัง บางคนถือแก้วกาแฟเดินไปยังโต๊ะทำงาน
เดิมทีบรรยากาศยังง่วงเหงาอยู่ แต่พอทุกคนเห็นโต๊ะที่เต็มไปด้วยภาพศพและข่าวคดีฆาตกรรม ความง่วงก็หายไปทันที ของพวกนี้มันไม่ควรจะปรากฏในสตูดิโอเกมจีบสาวเลยสักนิด!
“เว่ยต้าโย่วเคยคุยกับผมเรื่องนี้ ผมเองก็พอจะรู้ถึงสถานการณ์ของสตูดิโออยู่บ้าง” เกาหมิงพูดขึ้นทันทีเมื่อทุกคนพร้อม “พวกคุณอยากทำเกมที่ตัวเองไม่ชอบจริง ๆ เหรอ? แล้วเกมจีบสาวของเรามันมีจุดขายอยู่ที่ตรงไหน? ถ้ารอบนี้ยังทำพังอีก ผมรับประกันได้เลย สตูดีจะโอจะไม่มีโอกาสกลับมาได้อีกต่อไป!”
เกาหมิงรู้จักทุกคนในสตูดิโอนี้มาหลายปี จึงกล้าพูดอย่างตรงไปตรงมา
“ตลาดเกมสยองขวัญนั้นแคบเกินไป ใครจะกล้าเสี่ยงกับเรา” ผู้จัดการกู้พูดเสียงต่ำ เขาเองก็อยากให้สตูดิโอรอดเหมือนกัน แต่สภาพตลาดตอนนี้มันไม่อำนวย
“ที่ผ่านมาผมอาจจะเป็นแค่นักวางแผนและนักออกแบบสตูดิโอพาร์ทไทม์เท่านั้น ผมยอมรับว่างานที่ผมทำมาทั้งหมดไม่ได้มาตรฐาน แต่หลังจากไม่กี่วันที่ผ่านมา…” เกาหมิงหยุดชั่วคราวและหันไปมองเซวียนเหวิน ก่อนที่จะพูดความในใจออกมาทั้งหมด
“ตอนนี้ผมเข้าใจแล้ว เข้าใจอย่างลึกซึ้งแล้วว่าความรู้สึกหวาดกลัวที่แท้จริงเป็นแบบไหน! ให้โอกาสผมอีกสักครั้ง และผมสัญญาว่าจะเพิ่มระดับความน่ากลัวได้มากกว่าเดิมนับสิบเท่า เกมรักสยองขวัญของเราจะกลายเป็นตำนานในวงการเกมตลอดไป!”
ประสบการณ์ล่าสุดของเกาหมิงได้จุดประกายความหลงใหลขึ้นมาอีกหลายเท่าตัว เขามุ่งมั่นที่จะผสมผสานประสบการณ์ส่วนตัวของเขา เข้ากับโครงสร้างของเกม
วิสัยทัศน์ของเขาคือการสร้างประสบการณ์สยองขวัญที่แปลกใหม่และสมจริง และหากผู้เล่นพบกับสถานการณ์ที่คล้ายคลึงกัน อย่างน้อยพวกเขาก็จะได้เตรียมพร้อมรับมือ
เมื่อคิดได้ดังนั้น เขาก็ยิ่งแน่วแน่ขึ้น
ยิ่งคิดทัศนคติของเขาก็ยิ่งมั่นคงยิ่งขึ้น ท้ายที่สุด เมื่อมองดูอุตสาหกรรมเกมทั้งหมด
นอกจากเขาแล้ว จะยังมีนักออกแบบเกมคนไหนที่สนใจชีวิตของผู้เล่นเท่าเขาบ้าง?