บทที่ 15 เจ็ดระดับ

เมื่อพิจารณาอย่างละเอียด รูปถ่ายขาวดำของจ้าวซี ใบนี้แตกต่างจากทุกใบที่เกาหมิงเคยได้ได้รับมาก่อน รูปถ่ายเต็มไปด้วยรอยยับและแตกร้าว ร่องรอยทั้งหมดมาบรรจบกันที่โซ่สี ที่รัดแขนของเกาหมิงและจ้าวซีเข้าไว้ด้วยกัน     

โซ่สีดำ… ดูเหมือนจะเคลื่อนไหวอยู่

จ้าวซีค่อนข้างพร่ามัวดูเหมือนว่าเขาจะถ่ายโอนบางสิ่งให้เกาหมิงผ่านโซ่เส้นนั้น

ข้อความด้านหลังของรูปเหมือนเป็นการบอกใบ้ เพื่อให้ได้มาซึ่งพลังของจ้าวซี ดูจากเนื้อหาแล้วต้องทำให้ผู้คนรับรู้ถึงความเจ็บปวดของจ้าวซี

‘แต่ความสามารถของเจ้าซีคืออะไร หรือว่ากระโดดลงมาจากที่สูงแล้วไม่ตาย?’

‘รูปถ่ายแต่ละใบมีความแตกต่างกันมาก ดูเหมือนว่ามีอีกหลายอย่างที่จะต้องทดสอบ’

เกาหมิงเก็บรูปภาพทั้งสองใบ ตั้งใจว่าครั้งหน้าที่เข้าเกม เขาจะนำรูปทั้งหมดไปด้วย แล้วลองใช้ดูทีละใบ และเป็นโอกาสที่ดีสำหรับครอบครัวที่จะได้รู้จักกัน

“ไม่รู้ว่าฉีเอียนจะยังมีชีวิตอยู่ไหม...”

ไฟทางเดินกลับมาสว่างอีกครั้ง เกาหมิงเดินกลับขึ้นมาที่ชั้นห้า

ทันทีที่ผลักประตูเข้าไป เขาก็เห็นเซวียนเหวินใช้ท่าทุ่มกลับหลังทุ่มจ้าหน้าที่สอบสวนลงไปกองกับพื้น!

"ที่สำนักงานของคุณไม่ได้สอนศิลปะป้องกันตัวเหรอ?"

เจ้าหน้าที่สอบสวนที่นอนแผ่กับพื้นคิดว่าเกาหมิงจะรีบเข้ามาห้าม แต่กลับต้องกลืนเสียงร้องขอความช่วยเหลือไว้กลางลำคอ เมื่อได้ยินประโยคถัดมาของเกาหมิง

“พะ...พวกเรา...เราไม่เคยลงมือกับพลเรือน!”

“มีหลักการดีนะ” เกาหมิงเดินเข้ามาในห้อง ล็อกประตูเหล็ก ปิดหน้าต่าง ดึงผ้าม่านลง “ตอนนี้ไม่มีใครได้ยินเราแล้ว มาคุยกันตรง ๆ ดีกว่าไหม”

เซวียนเหวินเหลือบมองเกาหมิง ก่อนจะเปลี่ยนสีหน้าด้วยความโกรธ เธอบิดแขนเจ้าหน้าที่สอบสวนแน่นขึ้น แล้วถามเสียงเข้ม “ทำไมคุณถึงโผล่มาอยู่ในห้องของฉันได้!?”

“จะหักแล้ว! ปล่อยก่อน เดี๋ยวฉันจะอธิบายให้ฟัง!” เจ้าหน้าที่สอบสวนพยายามดิ้นรนสุดชีวิตกว่าจะลุกขึ้นมาได้ “พวกคุณทั้งคู่ถือเป็นผู้ที่อยู่ในเหตุการณ์ผิดปกติและเป็นพยานโดยตรง ปิดบังไปก็ไม่มีประโยชน์แล้ว”

เขานวดข้อมือตัวเอง แล้วเริ่มเล่าข้อมูลเกี่ยวกับเหตุการณ์ที่ผิดปกติให้ทั้งสองฟัง

“ฉันสงสัยอยู่อย่างหนึ่ง” เซวียนเหวินถามเสียงเรียบ “คุณบอกว่าในเมืองซินลู่มีเหตุการณ์ที่ผิดปกติเกิดขึ้นตั้งแต่ครึ่งปีก่อน แต่ทำไมค้นหายังไงก็ไม่เจอข้อมูลเลย?”

เสียงของเธอนุ่มแต่มีแรงกดดันแฝงอยู่ ถ้าไม่ถูกซัดไปเมื่อครู่ เจ้าหน้าที่สอบสวนคงคิดว่าเธอเป็นหญิงสาวที่โยนทีเดียว

“ถึงแม้จะเป็นเจ้าหน้าที่สอบสวนที่รู้กฎการเอาตัวรอดทั้งหมด แต่โอกาสรอดจากเหตุการณ์ที่ผิดปกติก็มีเพียงสามสิบสี่เปอร์เซ็นต์ ส่วนคนทั่วไปมีโอกาสรอดไม่ถึงสิบเปอร์เซ็นต์

และคนที่รอดมาได้ส่วนใหญ่จะมีปัญหาทางจิตหรือร่างกายพิการ พวกเขาจะถูกส่งไปรับการรักษาฟรีที่สำนักงานสอบสวน“เจ้าหน้าที่สอบสวนพูดพร้อมเหลือบมองเกาหมิง”เพราะแบบนั้น ฉันถึงประทับใจคุณมาก และอยากชวนคุณให้เข้าร่วมกับเรา”

“ถ้าผมไม่เข้าร่วม จะถูกพาตัวไปบำบัดด้วยไหม?” เกาหมิงถามพลางจ้องเขาด้วยความสนใจ

“ไม่หรอก” เจ้าหน้าที่สอบสวนตอบด้วยน้ำเสียงจริงจัง “แต่ต่อให้ปิดบังยังไงก็ไม่มีทางปิดได้ตลอดไป เหตุการณ์ที่ผิดปกติจะต้องระบาดไปในวงกว้างแน่ สิ่งที่เราทำได้ตอนนี้คือชะลอไม่ให้มันเกิดเร็วเกินไป พร้อมทั้งเตรียมรับมือให้ดีที่สุด”

“ใคร ๆ ก็เข้าร่วมได้เหรอ?” เซวียนเหวินดูเหมือนจะเริ่มคิดอะไรบางอย่าง

“เพื่อนของคุณคนนี้ทั้งฉลาดและกล้าหาญที่สุดในบรรดาคนที่ฉันเคยเจอ ถ้าเขาเข้าร่วมกับเรา เขาจะช่วยชีวิตคนได้อีกมาก... แม้จะต้องเจอกับอันตรายสารพัดก็ตาม” เจ้าหน้าที่สอบสวนพูดพลางลูบใบหน้าที่เต็มไปด้วยรอยแผล “หน้าฉันเป็นแบบนี้ก็เพราะเหตุการณ์ผิดปกติ แต่นี่ยังถือว่าโชคดีแล้ว เพราะในกลุ่มเจ้าหน้าที่ที่เข้าไปพร้อมกัน... มีฉันรอดมาแค่คนเดียว…”

"ผมจะพิจารณาอย่างจริงจัง" เกาหมิงตอบ ขาเองก็ไม่รู้ว่าเมื่อไหร่ภัยพิบัติจะปะทุขึ้นอย่างเต็มรูปแบบ การเข้าร่วมสำนักงานสอบสวนอาจเป็นทางเลือกที่เหมาะที่สุดในตอนนี้

“เราคือแนวหน้าในการเผชิญอันตราย แต่ในขณะเดียวกัน เมื่อภัยมาถึง เราก็มี ‘สิทธิ’ มากกว่าคนอื่นเช่นกัน” เจ้าหน้าที่สอบสวนเอ่ยด้วยน้ำเสียงมีนัย ก่อนจะเปลี่ยนเรื่อง “ต่อไปพวกคุณอาจเจอเหตุผิดปกติอีก นี่คือ คู่มือเอาตัวรอด ที่เรายังจัดทำไม่สมบูรณ์ ถือว่าเป็นของขวัญจากฉันก็แล้วกัน”

เขาหมุนวงแหวนสีดำในมือ ให้เกาหมิงหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา หลังจากแลกข้อมูลการติดต่อกัน เจ้าหน้าที่สอบสวนก็ส่งไฟล์หนึ่งให้เกาหมิง

“เหตุการณ์ผิดปกติถูกจัดแบ่งเป็นเจ็ดระดับ ตามความรุนแรง และความเสียหายที่ก่อให้เกิดขึ้น” เขาอธิบายอย่างจริงจัง

“ระดับศูนย์ ยืนยันได้ว่าเหตุการณ์ผิดปกติได้เกิดขึ้นแล้ว แต่ยังไม่พบพฤติกรรมที่เข้าข่ายในระดับ 1 ถึง 6”

“ระดับหนึ่ง เหตุการณ์เริ่มมีความผิดปกติปรากฏให้เห็น แต่ความผิดปกตินั้นจะไม่รบกวนหรือทำอันตรายต่อผู้คนในความเป็นจริง และไม่ส่งผลกระทบต่อชีวิตประจำวันของผู้ที่อยู่ในพื้นที่เกิดเหตุ”

“ระดับสอง ความผิดปกติเริ่มส่งผลกระทบต่อผู้คนอย่างเห็นได้ชัด ผู้ที่อยู่ในพื้นที่เกิดเหตุจะเริ่มมีพฤติกรรมผิดธรรมชาติ อาการที่พบได้ เช่น สติสับสน การรับรู้ผิดเพี้ยน หรือความคิดพร่ามัว

แต่ความผิดปกติเหล่านี้ยังจำกัดอยู่เฉพาะภายในพื้นที่นั้น ผู้ที่สัมผัสกับเหตุผิดปกติยังคงมีสติอยู่บ้าง และเมื่อเริ่มควบคุมตัวเองไม่ได้ ก็ยังสามารถกลับคืนสู่สภาวะปกติได้ด้วยการถูกคนอื่นปลุกหรือพูดให้สติกลับมา”

“ระดับสาม ในเหตุผิดปกติจะเริ่มมี ‘ผี’ ปรากฏขึ้น ผู้ที่สัมผัสความผิดปกติจะสูญเสียการควบคุมตัวเองโดยสมบูรณ์ เริ่มทำร้ายหรือฆ่าตัวเอง หรือโจมตีผู้อื่น การรับรู้ของพวกเขาถูกความผิดปกติกลืนกินจนหมดสิ้น แม้แต่คนในครอบครัวก็ไม่สามารถหยุดได้อีกต่อไป”

“ระดับสี่ เหตุผิดปกติเริ่มแสดงสัญญาณของการแพร่ขยาย ขอบเขตผลกระทบค่อย ๆ กว้างขึ้นพร้อมกับการระบาดของความหวาดกลัว ในช่วงนี้ ‘ผี’ ซึ่งเป็นศูนย์กลางของเหตุการณ์ผิดปกติจะเติบโตอย่างรวดเร็ว มันจะกลืนกินทุกอารมณ์ด้านลบ ความกลัว ความสิ้นหวัง ทั้งหมดจะกลายเป็นสารอาหารของมัน”

“ระดับห้า พื้นที่ที่ได้รับผลกระทบจะเกิดเป็นวงกว้าง ผีในเหตุการณ์ผิดปกติจะเติบโตจน ‘สมบูรณ์’ แทบจะเป็ยเรื่องยากที่จะกำจัด มันได้ฝังรากลึกอยู่ในหัวใจของผู้คนแล้ว”

“ระดับหก เหตุการณ์ผิดปกติลุกลามจนไม่อาจควบคุมได้ สูญเสียการควบคุมโดยสมบูรณ์ ไม่มีทางแก้ไขใด ๆ ได้อีกต่อไป มันจะกลายเป็นสัญลักษณ์ของความกลัว เจ้าหน้าที่สอบสวนทุกคนต้องหลีกเลี่ยงไม่ให้เหตุการณ์ผิดปกติระดับหกเกิดขึ้นไม่ว่าจะต้องแลกด้วยอะไรก็ตาม!”

“เหตุผิดปกติที่เราเจอมาวันนี้คือระดับสาม เพราะมีผีปรากฏขึ้นจริง พูดตรง ๆ เลยนะ ถ้าไม่มีคุณ ฉันคงตายไปแล้วแน่ ๆ” เจ้าหน้าที่สอบสวนพูดพลางขมวดคิ้วเหมือนนึกบางสิ่งขึ้นได้ “ว่าแต่... ผู้อาวุโสที่มาด้วยกันล่ะ?”

“พอลงไปถึงชั้นหนึ่ง เขาก็หายตัวไป…” เกาหมิงตอบ แต่ไม่ได้พูดถึงเรื่องรูปถ่ายขาวดำ

“แย่แล้ว!” สีหน้าของเจ้าหน้าที่สอบสวนเปลี่ยนทันที เขาวิ่งออกจากห้อง “ผู้อาวุโสคนนั้นยังคงติดอยู่ในเหตุการณ์ผิดปกติ!”

เกาหมิงรีบตามไป ทั้งสองไปถึงห้อง 2707 ครูเหยาได้หยุดหายใจไปแล้ว ลูกสาวของเขาโทรเรียกรถพยาบาลตั้งแต่เนิ่น ๆ แต่ทุกอย่างก็สายเกินไป

ร่างที่ซูบผอมของครูเหยานอนอยู่กลางห้อง รอบตัวเต็มไปด้วยใบประกาศและผืนธงเชิดชูเกียรติ ภาพเหล่านี้ขับให้ร่างที่เหี่ยวแห้งของเขายิ่งดูเปราะบาง บนหมอนยังมีรูปถ่ายสมัยหนุ่มที่เขาได้รับรางวัลจากการช่วยเหลือคนไว้ข้างตัว

เกาหมิงรำพึง “บางที... ท่านอาจจะเลือกสิ่งนี้ด้วยตัวเอง”

ถึงชายชราจะไม่อยู่แล้ว แต่ในห้องกลับไม่เหลือความหนาวเย็นใด ๆ ดูเหมือนเขาจะได้พักผ่อนอย่างสงบเป็นครั้งแรก

หลังรถพยาบาลนำร่างของครูเหยาออกไป เกาหมิงกับเซวียนเหวินกลับมาที่ห้อง 2507 ตอนนี้จึงเป็นเวลาของพวกเขาสองคน

“คุณร่วมมือกับคุณชายคนนั้นเคลียร์เกม ในห้องของฉันเหรอ?” เซวียนเหวินเอียงคอมองเกาหมิง แววตาและรอยยิ้มยังคงอ่อนโยนเช่นเคย

“อย่าพูดให้มันฟังดูแปลกแบบนั้นสิ ฉันตั้งใจจะชวนคุณไปด้วย แต่คุณกลับหายตัวไป” เกาหมิงหยิบ รูปถ่ายขาวดำของจ้าวซี ออกมา “รูปถ่ายเปล่าที่คุณให้ไว้หายไปแล้ว ดูเหมือน ‘ตั๋วเข้าเกม’ จะใช้ได้เพียงครั้งเดียว”

“มันแปลกมาก ฉันถูกขัดขวางไม่ให้เข้าร่วม” เซวียนเหวินขยับเข้ามาใกล้ “ฉันอยากรู้แล้วสิว่าคุณเคลียร์เกมได้อย่างไร”

“เมื่อเปรียบเทียบกับความอันตรายที่เจ้าหน้าที่คนนั้นบอก อันตรายของเกมอยู่แค่ระดับสามเท่านั้น” เกาหมิงไม่คิดจะยื่นรูปถ่ายให้เซวียนเหวินดูโดยตรง แต่เขารู้ดีว่าต้องตอบแทนเธอบ้าง “ลองดูรูปนี้ดี ๆ สิ ผมคิดว่าพบอีกวิธีหนึ่งที่จะทำให้คุณ ‘สมจริง’ ยิ่งขึ้น”

“เส้นเลือดที่ดูเหมือนโซ่คืออะไร? ทำไมมันถึงขยับไปมา?” เซวียนเหวินจับสังเกตได้ถึงความผิดปกติของรูปถ่ายจ้าวซี

“โซ่นั่น... เข้าใจได้ว่าเป็นสายสัมพันธ์ระหว่างครอบครัว ผมสามารถรับพลังของเขาได้ แต่ต้องทำให้ผู้คนรับรู้ถึงความทุกข์ของเขาด้วย” เกาหมิงพูดพลางพลิกรูปไปด้านหลัง “ผมกำลังคิดอยู่ว่า ถ้าผู้คนรู้เรื่องราวของจ้าวซีมากขึ้น เกิดความรู้สึกเดียวกับสิ่งที่เขาเจอ

บางทีจ้าวซีที่ตายไปแล้วอาจได้รับบางสิ่งตอบแทน ไม่จำเป็นต้องส่งผู้เล่นมีชีวิตเข้าไปในพื้นที่ซ้อนจริง ๆ ก็ได้ เราอาจทำเรื่องราวของเขาให้กลายเป็นเกม เกมนี้จะเป็นเหมือนสุสานของจ้าวซี ทุกความรู้สึกที่ผู้เล่นสัมผัสระหว่างเล่น อาจส่งผลถึงเขาได้”

“ฟังดูสมเหตุสมผลนะ แต่ฉันขอเตือนอะไรคุณอย่างหนึ่ง” เซวียนเหวินพูดพลางขมวดคิ้ว “เกมของคุณกลายเป็นจริงขึ้นมาได้ เพราะเหตุการณ์ที่คุณเจอในอุโมงค์ ถ้าไม่ใช่เพราะตัวคุณมีพลังพิเศษ คุณก็ต้องกลับไปที่นั่นอีกครั้งเพื่อทำให้เกมที่คุณสร้างใหม่กลายเป็นจริง”

“ผมไม่คิดจะสร้างเกมเพิ่มอยู่แล้ว ผมแค่ต้องการใช้แนวคิดนี้ เพื่อให้ผู้คนมากมายรับรู้เรื่องราวของจ้าวซี”เกาหมิงเก็บรูปลงไป แล้วเอ่ยต่อ “ถ้าสถานการณ์ของจ้าวซีเปลี่ยนแปลงได้จริง ชีวิตของคุณก็จะปลอดภัยขึ้น”

เซวียนเหวินขยับถอยหลัง มือทั้งสองเหมือนถูกมัดไว้ “คุณหมายความว่ายังไง… หรือวางแผนที่จะกินฉันหรือเปล่า”

“หยุดพูดแบบนั้นได้แล้ว” เกาหมิงหยิบกระเป๋าสะพายขึ้นมาพร้อมเดินออกจากห้อง “ผมดูเป็นคนแบบนั้นหรือเปล่า?”