บทที่ 9 เพื่อนบ้านย่อมดีกว่าญาติห่างไกล

กลิ่นเน่าจาง ๆ ลอยอยู่ในอากาศ ทั้งห้องรู้สึกเหมือนถูกความมืดกลืนกิน 

ความรู้สึกอึดอัดคุ้นเคยหวนกลับมาอีกครั้ง เกาหมิงรู้ทันทีว่าเขาได้ก้าวเข้าสู่ จุดทับซ้อนอีกครั้ง

‘วิธีการของเซวียนเหวินถูกต้อง วิธีนี้..สามารถกระตุ้นเกมได้จริงๆ’

เขาเบือนหน้าหนีจากสายตาของศพที่อยู่ข้างล่าง แล้วหันกลับมามองห้องนั่งเล่น เทียนสี่เล่มที่ตั้งไว้ตามมุมห้องดับไปหมดแล้ว บรรยากาศภายในห้องยังคงหยุดนิ่งอยู่ในช่วงเวลาที่จ้าวซีฆ่าตัวตาย

“แล้วเซวียนเหวินล่ะ?”

ตอนนี้มีเพียงเกาหมิงอยู่คนเดียว ส่วนหญิงสาว ที่ตั้งใจจะเข้าสู่เกมพร้อมกับเขา กลับไม่อยู่ที่นี่

“เธอออกไปจากห้องแล้ว… หรือเธอไม่สามารถเข้ามาได้?”

เงาดำเหนียวหนืดคล้ายทะเลสีหมึกไหลกลืนร่าง เกาหมิงยืนนิ่ง พยายามบังคับให้ตัวเองสงบลง เขาต้องหาทางระบุให้ได้ว่าตอนนี้เกมไหน กำลังกลายเป็นความจริง

“ศพปรากฏอยู่ชั้นล่าง ถ้าดูจากขอบเขตการแผ่ผลกระทบ เกมนี้มีขนาดใหญ่กว่าที่เราเคยเคลียร์… อย่างน้อยก็ครอบคลุมทั้งอาคารหมายเลขสอง”

“พี่จ้าวเคยคุยกับเราหลายครั้ง ดูเหมือนตอนนั้นจะยังออกแบบมินิเกมให้เขาได้ผ่อนคลายอารมณ์ มีเกมอะไรบ้างนะ?”

เสียงสั่นจากโทรศัพท์ขัดจังหวะความคิด เกาหมิงค่อย ๆ เปิดประตูห้องนอน และเห็นโทรศัพท์เครื่องหนึ่งวางอยู่บนโต๊ะข้างเตียง

ตัวเครื่องเป็นยี่ห้อโนเนม สีเหลืองหม่น ช่องเสียบชาร์จมีคราบสกปรกและเส้นผมติดอยู่ โทรศัพท์ไม่ได้ตั้งรหัสล็อก และตอนนี้มีการแจ้งเตือนข้อความใหม่เด้งขึ้นมาเรื่อย ๆ

“นั่นมันมือถือของพี่จ้าว?” ระหว่างที่เกาหมิงสนทนากับจ้าวซี ก็มักจะเห็นเขาถือโทรศัพท์เครื่องนี้เสมอ

เมื่อแตะหน้าจอ เกาหมิงก็เห็นห้องแชทที่จ้าวซีอยู่ ชื่อกลุ่มคือ ‘เพื่อนบ้านย่อมดีกว่าญาติห่างไกล’

เป็นห้องแชทรวมของผู้อยู่อาศัยอาคารหมายเลขสองอพาร์ทเมนท์ลี่จิง

เมื่อครู่ คุณหวังกุ้ยเซิง จากชั้นหนึ่ง เพิ่งแท็กทุกคนในกลุ่ม แล้วส่งคลิปวิดีโอสามคลิปติดกัน

เขาถ่ายจากระเบียงบ้านตัวเอง เห็นร่างของจ้าวซีในระยะใกล้ชัดเจน

จากคลิปวีดีโอผู้ตายเอาหัวลงพื้นก่อน ร่างบิดงอผิดรูป คอหักไปทางด้านหลัง แขนขาเบี้ยวผิดทิศ กระดูกบางส่วนทะลุผิวหนังออกมา

2101 หวังกุ้ยเซิง: ฉันเห็นศพจ้าวซีถูกเจ้าหน้าทีนำไปด้วยตาของฉันเอง ทำไมศพถึงยังกลับมาอยู่ที่เดิม เกิดอะไรขึ้น???

ห้องแชตระเบิดทันที บางคนบอกจะโทรแจ้งตำรวจ บางคนบอกจะออกไปดู แต่หลังจากนั้นไม่นาน ทุกคนก็เงียบลง

2203 เสี่ยวชิว: พี่หวัง วิดีโอสามคลิปของพี่มันแปลกมาก! ตำแหน่งศพในคลิปแรกกับคลิปสามไม่ตรงกันเลย! เหมือนกับว่า… มันกำลังขยับอยู่เลย!

ทุกคนรวมถึงเกาหมิงต่างย้อนกลับไปดูคลิปใหม่อีกครั้ง และมันก็จริง ศพของจ้าวซีในแต่ละคลิปอยู่คนละตำแหน่ง!

2101 หวังกุ้ยเซิง: ศพจะขยับได้ยังไง?! คนตายแล้วจะขยับได้ยังไง?! ต้องเป็นเพราะมุมกล้องแน่ ๆ เดี๋ยวฉันจะไปดูที่ระเบียงอีกครั้ง!

เจ้าของห้องชั้นล่างเริ่มตื่นตระหนก เหมือนเขากำลังจะถ่ายคลิปใหม่อีกครั้ง

เกาหมิงที่รู้สึกถึงความผิดปกติ รีบถือโทรศัพท์วิ่งไปยังระเบียง แล้วมองลงไปข้างล่าง

สายฝนซัดล้างคราบเลือดจนเลือนหาย ศพที่เคยอยู่ตรงทางเข้าตึกหมายเลขสอง หายไปแล้ว!

“นี่เขา… คลานกลับเข้าไปในอาคาร?”

หวังกุ้ยเซิงที่ออกไปถ่ายคลิปใหม่ ไม่ได้ส่งข้อความใด ๆ อีกเลย ราวกับว่าเขาหายตัวไปแล้ว

อพาร์ทเมนต์หลี่จิงเป็นอาคารพักอาศัยเก่าแก่อยู่ในพื้นที่ห่างไกลและหลายห้องว่างเปล่า อาคารหมายเลขสองแทบไม่มีผู้อยู่อาศัยแล้ว ตอนนี้หวังกุ้ยเซิงหายไป เหล่าผู้พักอาศัยที่เหลือยิ่งหวาดกลัวไปกันใหญ่ พวกที่เมื่อครู่ยังพิมพ์อย่างกล้าหาญว่าจะออกไปดูก็พากันหลบอยู่แต่ในห้อง ไม่กล้าโผล่ออกมาอีก

2203 เสี่ยวชิว: แย่แล้ว! ทำยังไงดี! โทรศัพท์ทุกเครื่องโทรไม่ติดเลย! นอกจากกลุ่มแชตนี้แล้ว ส่งข้อความไปที่ไหนก็ไม่ได้! มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่!

2304 หลี่ลี่: หรือว่า… เพราะจ้าวซีก็อยู่ในกลุ่มนี้ เลยมีแค่กลุ่มนี้เท่านั้นที่ยังใช้ได้?

หลี่ลี่คือน้องสะใภ้ของจ้าวซี เธออาศัยอยู่กับแม่บุญธรรมของเขา จ้าวหยวนหยวน บนชั้นสาม

2409 ฟางชูฉี: ศพของจ้าวซีกลับมาได้ยังไง? หรือพวกเธอทำอะไรไม่ดีไว้กันแน่? ฉันได้ยินเสียงพวกเธอตะโกนด่ากันอยู่บ่อย ๆ นะ! ครอบครัวของเธอมันก็แค่ปลิงที่คอยแต่จะดูดเลือดเขา ทั้งทำร้ายเขา แล้วตอนนี้ก็ได้เวลารับกรรมแล้วล่ะ!

2304 หลี่ลี่: พูดบ้าอะไรของแก! การตายของเขามันไม่เกี่ยวกับฉันเลยสักนิด!!

2203 เสี่ยวชิว: ทุกคนอย่าเพิ่งทะเลาะกัน! ฉันได้ยินแล้ว! ได้ยินเสียงจากทางเดิน! มีบางอย่างกำลังคลานขึ้นมา!

เพราะทั้งตกใจและกลัวสุดขีด เสี่ยวชิวจึงส่งข้อความเสียงออกไปโดยไม่ทันคิด “ฉันได้ยินจริง ๆ! มีบางอย่างกำลังคลานอยู่ตรงหน้าประตูห้องฉันเลย!”

2409 ฟางชูฉี: เรามาเปิดวิดีโอคอลกลุ่มกันเถอะ จะได้เห็นสภาพของแต่ละคน ช่วยให้เราเข้าใจสถานการณ์รอบตัวมากขึ้น และจะได้เตรียมใจไว้ด้วย

ผู้เช่าจากชั้นสี่คนนั้นเหมือนตั้งใจจะพิสูจน์อะไรบางอย่าง เขาพูดจบก็เพิ่มสมาชิกทุกคนในกลุ่มเข้ามาในวิดีโอคอล รวมทั้งจ้าวซีด้วย

เมื่อภาพจากกล้องของจ้าวซีเปิดขึ้น ทุกคนในกลุ่มต่างกลั้นหายใจด้วยความตกใจ แต่ในวินาทีถัดมา พวกเขากลับเห็นเกาหมิงอยู่ในบ้านของจ้าวซีแทน

2304 หลี่ลี่: คุณเป็นใคร! ทำไมถึงถือโทรศัพท์ของจ้าวซีอยู่! แล้วทำไมถึงอยู่ในบ้านเขาได้! หรือว่าศพนั่น…คุณเป็นคนเอามันกลับมา?!

เกาหมิงยังไม่ทันตอบ เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้นจากวิดีโอของเสี่ยวชิว เคาะเป็นจังหวะ ทุก ๆ สองวินาที คล้ายกับมีใครบางคนเอาศีรษะโขกกับประตูซ้ำ ๆ

ใบหน้าของเสี่ยวชิวซีดเผือด เธอยังเปิดวิดีโอไว้ ขณะลากโซฟามาขวางประตูห้องนั่งเล่นอย่างร้อนรน

เสียงเคาะไม่เพียงไม่เบาลง แต่กลับดังขึ้นเรื่อย ๆ แผ่นไม้ของประตูสั่นไหวเหมือนจะหลุดออกจากบานพับ

เสี่ยวชิวที่ถือโทรศัพท์ไว้แน่น ตัวสั่นด้วยความกลัว เธอเหมือนถูกขังอยู่ในห้องไร้ทางออก

“ฉันควรทำยังไงดี… หาทางช่วยฉันด้วย… ไม่งั้นถ้าฉันโดนจับตัวป ยังไงพวกคุณทุกก็ต้องโดนเหมือนกัน!”

เธอกอดเข่าตัวสั่นอยู่บนเตียงในห้องนอน ร้องขอความช่วยเหลือผ่านวิดีโอ แต่ไม่มีใครในตึกขยับหรือตอบกลับ

ขอบตาเธอเริ่มชื้น เสียงสะอื้นแทบเล็ดลอดออกมา แต่ทันใดนั้น แสงไฟในห้องกะพริบวาบ แล้วก็ดับสนิทในชั่วพริบตา

ความมืดกลืนกินห้อง 2203 ทั้งห้องอย่างไม่มีสัญญาณเตือน เหลือเพียงแสงสว่างอ่อนจากหน้าจอโทรศัพท์ที่สะท้อนบนใบหน้าของเสี่ยวชิว

ร่างเธอเหมือนแข็งทื่อไปทั้งตัว กำโทรศัพท์ไว้แน่น ดวงตาจ้องตรงไปยังห้องนั่งเล่น

ในความมืดสนิทนั้น เสียง “เอี๊ยด… เอี๊ยด…” ดังขึ้นอย่างแปลกประหลาด เสี่ยวชิวแทบไม่กล้าหายใจ เธอยกมือขึ้นปิดปากกับจมูกของตัวเองไว้แน่น

เสียงหนักบางอย่างลากไปมาบนพื้น เสียงประตูถูกดันเบา ๆ เสียงของเล็บที่แตกถลอกครูดไปตามพื้นกระเบื้อง เงาดำในความมืดค่อย ๆ เคลื่อนเข้ามา รูปร่างของมันชัดเจนขึ้นทุกขณะ

หัวใจของเสี่ยวชิวเต้นแรงจนแทบทะลุออกจากอก มือที่สั่นไม่หยุดเปิดไฟฉายบนโทรศัพท์

แสงจ้าฉับพลันส่องไปทั่วห้องนอน เสี่ยวชิวกรีดร้องออกมาสุดเสียง!

เธอตะโกนลั่นในภาวะเสียขวัญสุดขีด รีบเปิดหน้าต่างห้องนอน แล้วเตะกระแทกกรงเหล็กกันขโมยอย่างบ้าคลั่ง พยายามจะหนีออกไปข้างนอก

สายฝนกระหน่ำเปียกชุ่มเสื้อผ้า โทรศัพท์ลื่นหลุดจากมือ ตกกระแทกลงบนขอบหน้าต่าง เธอไม่ทันสนใจแล้ว กำลังทุบเตะกรงเหล็กอย่างไร้สติ

ผ่านกล้องวิดีโอ ทุกคนในกลุ่มมองเห็นเพดานห้องนอนและข้างหน้าต่างของเธออย่างชัดเจน และที่มุมล่างซ้ายของหน้าต่างนั้น มีใบหน้าขาวซีดใบหนึ่งค่อย ๆ เคลื่อนขึ้นมา

เพื่อนบ้านในกลุ่มรีบตะโกนเตือนกันลั่น แต่เสี่ยวชิวเพียงแค่ตัวสั่นหันกลับมาช้า ๆ

ใบหน้าเธอบิดเบี้ยวจากความหวาดกลัว ดวงตาเบิกกว้างราวกับเห็นสิ่งที่น่าสะพรึงที่สุดในชีวิต ปากเธออ้าออก แต่ยังไม่ทันเปล่งเสียง ก็ถูกบางสิ่งดึงเข้าไปในความมืดทันที!

ห้อง 2203 เงียบสนิทราวกับไร้ชีวิต วิดีโอคอลกลุ่มก็เงียบงันเช่นกัน

เกาหมิงถือโทรศัพท์นิ่ง มองดูใบหน้าของเพื่อนบ้านแต่ละคนบนหน้าจออย่างเงียบ ๆ จดจำทุกสีหน้า ทุกการขยับตาไว้ในใจ ก่อนจะเดินเร็วไปยังประตูห้องนั่งเล่น

ศพกำลังขึ้นมา แต่เรื่องนั้นยังไม่ใช่สิ่งที่เลวร้ายที่สุด

เพราะในวิดีโอเมื่อครู่ เกาหมิงเห็น ใบหน้าขาวซีดนอกหน้าต่างชัดเจน และมันไม่ใช่หน้าของจ้าวซี... มันคล้ายกับ หวังกุ้ยเซิง จากห้อง 2101

เกาหมิงค่อย ๆ เลื่อนสายตาจากหน้าจอแชต “เพื่อนบ้านย่อมดีกว่าญาติห่างไกล” แล้วถอนหายใจยาว เขาไม่ได้เห็นภาพตอนที่เพื่อนบ้านถูกฆ่าตาย แต่ความทรงจำก่อนหน้า ที่พ่อแม่ของเขาเคยถูกแทนที่ทำให้เขาเริ่มหวาดระแวง

สิ่งที่เขากลัวในตอนนี้คือ

เพื่อนบ้านทั้งหมดในตึกนี้... อาจไม่ใช่มนุษย์อีกต่อไป