บทที่ 7 ฆ่าทั้งหมด

ห้อง 2507 ยังคงสภาพเดิมไว้แทบทุกอย่าง ข้าวของของพี่จ้าวถูกเก็บรักษาไว้อย่างดี ทั้งตู้เก็บของ โซฟา โต๊ะน้ำชา เฟอร์นิเจอร์ทุกชิ้นที่ผู้ตายเคยใช้ยังคงอยู่ครบ

ตอนมีชีวิตอยู่ พี่จ้าวเป็นคนประหยัด การตกแต่งภายในจึงเรียบง่ายและโล่งจนรู้สึกวังเวง อากาศในห้องเย็นยะเยือก แฝงไปด้วยอ้างว้างที่ไม่อาจบรรยายได้ หยาด

เม็ดฝนกระทบกระจกหน้าต่าง เสียงดังแผ่วเบา ท้องฟ้าดูมืดครึ้ม แม้เพิ่งจะหกโมงเย็น

เซวียนเหวินไม่ได้เปิดไฟ เธอเดินตรงไปยังระเบียง มองลงไปยังลานในตึก มองดูสายฝนที่เทกระหน่ำลงมา

หลังต่อสู้กับความลังเลอยู่นาน เกาหมิงจึงตัดสินใจก้าวเข้าสู่ห้อง 2507 สายตาของเขาถูกดึงดูดทันทีโดยกรอบรูปขนาดใหญ่ที่ถูกคลุมด้วยผ้าสีดำแขวนอยู่ตรงจุดที่เด่นที่สุดของห้องรับแขก

“อยากรู้ไหมว่ามันคืออะไร?” เซวียนเหวินไม่หันมา แต่พูดขึ้นอย่างรู้ทันทุกความคิดของเขา “ลองเปิดผ้าดูสิ”

เกาหมิงคว้ามุมของผ้าสีดำแล้วดึงเบา ๆ เมื่อผ้าดำหล่นลงมากองกับพื้น เขาก็เห็นภาพถ่ายแต่งงานขนาดใหญ่เป็นรูปขาวดำปรากฏตรงหน้า

ในรูปนั้น เกาหมิงและเซวียนเหวินต่างยิ้มอย่างมีความสุข ทว่ามีเพียงเกาหมิงที่เป็นภาพสี ส่วนเจ้าสาวผู้เลอโฉมกับชุดแต่งงานหรูหรานั้นกลับเป็นขาวดำทั้งหมด

‘รูปถ่ายขาวดำอีกใบ?’ เกาหมิงขมวดคิ้ว เขาไม่เคยจำได้เลยว่าตัวเองถ่ายรูปแต่งงานกับเซวียนเหวินตั้งแต่เมื่อไร แถมยังเป็นภาพที่ชวนให้ขนหัวลุกถึงเพียงนี้

“ตอนนี้คุณเริ่มนึกอะไรออกบ้างไหม?” เซวียนเหวินหันกลับมา รอยยิ้มบนใบหน้าอ่อนโยนอบอุ่น แต่บรรยากาศรอบตัวเธอกลับผิดปกติอย่างประหลาด ดวงตาคู่นั้นลึกล้ำราวซ่อนความลับไว้ข้างใน

“คืนเทศกาลสารถจีน ตอนอยู่ในอุโมงค์ มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่?” เกาหมิงถามพลางถอยห่าง เขายังยืนอยู่ใกล้ประตูพร้อมจะพุ่งตัวออกไปได้ทุกเมื่อ

“คืนนั้นคุณขึ้นรถที่ไม่ควรขึ้น ไปยังที่ที่ไม่ควรไป” แววตาของเซวียนเหวินเต็มไปด้วยความหลงใหลแบบผิดธรรมชาติ ทั้งน่ากลัวและคุ้นเคยในเวลาเดียวกัน “คุณลืมสิ่งที่เกิดขึ้นในอุโมงค์ เพราะร่างกายของคุณกำลังปกป้องตัวเอง จิตใต้สำนึกของคุณบอกว่าสิ่งที่เห็นมันเกินจะรับไหว… คุณเลยเลือกจะลืมมันไป”

“งั้นทำไมคุณถึงรู้ว่าในอุโมงค์เกิดอะไรขึ้น? คุณควรจะเป็นแค่ตัวละครที่เกิดจากเกมของผม ในแง่ของเวลา เป็นไปไม่ไดที่คุณจะอยู่ตรงนั้น” เกาหมิงถอยหลังจนไปถึงหน้าประตู

“เพราะคืนนั้นฉันเป็นคนพาคุณกลับบ้านเอง” เซวียนเหวินก้าวเข้ามาอีกก้าว “คุณยังจำเนื้อหาในเกม แด่ความรักที่เราทุกคนล้วนต้องตายจาก ได้ใช่ไหม? ในเส้นเรื่องของฉัน ฉันรู้เสมอว่าคุณจะอยู่ที่ไหน สิ่งที่ฉันชอบที่สุดคือการได้เฝ้ามองคุณ ความสามารถประหลาดที่เต็มไปด้วยรสนิยมบิดเบี้ยว กับความรักที่ควบคุมไม่ได้ของฉัน… พอฉันตื่นขึ้นมา สิ่งแรกที่ทำก็คือมาหาคุณ”

เพียงได้ฟัง เกาหมิงก็รู้สึกขนลุกซู่ เขาไม่เคยออกแบบเกมแนวรักมาก่อนเลยด้วยซ้ำ ไม่คิดว่ามันจะกลายเป็นเรื่องสยองขวัญได้ถึงขนาดนี้

“แล้วคุณเห็นอะไรในตอนนั้น?”

“ผนังอุโมงค์เต็มไปด้วยศพที่บิดเบี้ยวและทรมาน ตอนฉันไปถึง คุณกำลังคุยกับบางอย่างอยู่ แล้วก็ค่อย ๆ เดินเข้าไปในส่วนลึกของอุโมงค์ ฉันเลยรีบดึงคุณออกมา” สีหน้าเซวียนเหวินคล้ายจะกลัวขึ้นมาเล็กน้อย ไม่รู้ว่าที่พูดนั้นเป็นเรื่องจริงหรือโกหกกันแน่

‘แค่เห็นศพ ไม่มีทางทำให้เราเสียความทรงจำได้ แต่เสียง… เหมือนว่าเราจะได้ยินเสียงอะไรบางอย่างจริง ๆ’ เกาหมิงพยายามนึก แต่กลับจำอะไรไม่ได้เลย “คุณจำได้ไหมว่าเสียงนั้นพูดว่าอะไร?”

เซวียนเหวินนิ่งไปครู่หนึ่งก่อนตอบช้าๆ

“ทุกอย่างกำลังสูญเสียการควบคุม วิญญาณร้ายจะออกอาละวาด เหตุการณ์ผิดปกติจะเกิดขึ้นไม่หยุด ความปรารถนาอันดำมืดของมนุษย์จะพลิกทำลายเมือง เกมทั้งหมดที่คุณสร้างจะกลายเป็นจริง พวกมันจะคลานออกมาจากความทรงจำที่เน่าเฟะของคุณ

วิธีเดียวจะลดความอาฆาตลงได้ ผู้คนจำนวนมากจะต้องมีส่วนร่วมกับเกม คุณจะเลือกให้คำแนะนำพวกเขา… หรือเลือกที่จะสังเวยพวกเขาเพื่อหล่อเลี้ยงเรื่องเล่าต่อไป ทางเลือกที่แตกต่างกันย่อมต้องจ่ายราคาและผลประโยชน์ที่แตกต่างกัน”

เธอเว้นช่วงไปเล็กน้อย ก่อนเอ่ยต่อด้วยเสียงเบา “เสียงนั้นยังพูดอีกว่า คุณควรตายไปแล้ว… แต่เป็นมันที่ให้โอกาสคุณได้มีชีวิตอยู่ต่อ ดูเหมือนคุณจะบรรลุข้อตกลงบางอย่างกับเสียงนั้น”

“เราควรตายไปแล้ว…” เกาหมิงพึมพำ พลางคิดถึงความหมายของคำพูดนั้น “หรือว่า… เราเคยตายมาแล้วครั้งหนึ่งในอุโมงค์? แล้วตอนที่คุณไปถึง ผมก็ถูกชุบชีวิตขึ้นมาอีกครั้ง? นี่มันฟังดูไม่สมเหตุสมผลเลย!”

“ถ้าคุณไม่เชื่อ หรือคิดว่าฉันกำลังโกหก คุณก็ไปหาผู้โดยสารคนอื่นบนรถคืนนั้นถามดูได้” เซวียนเหวินนั่งลงบนโซฟาอย่างสงบ “ตอนฉันพาคุณออกจากอุโมงค์ ฉันก็เห็นผู้โดยสารคนอื่นเช่นกัน”

“มีผู้โดยสารรคนอื่นอยู่ที่นั้น?”

“อื้ม ตอนนั้นรีบร้อนเกินไป ฉันจำหน้าพวกเขาได้ไม่ชัด  ไม่อย่างนั้น ฉันคงจะไล่ตามจับคนพวกนั้นเพื่อเค้นหาคำตอบแน่นอน” เซวียนเหวินเปลี่ยนไปใส่รองเท้าแตะ เธอใช้โทนเสียงอบอุ่น แต่สิ่งที่เธอพูดกลับน่าสะพรึงกลัวยิ่งนัก

เมื่อได้ข้อมูลบางส่วน บวกกับฟ้ามืดลงแล้ว เกาหมิงถอยหลังไปอีกหนึ่งก้าว

“พอคุณพอใจแล้วก็รีบจะไปทันที?” เซวียนเหวินยิ้มพลางมองเกาหมิงอย่างอ่อนหวาน “คุณคงจำไม่ได้แล้วสินะ ว่าเคยให้คำสัญญาอะไรไว้?”

“ใช่… ผมจำไม่ได้แล้ว”

“ไม่เป็นไร เดี๋ยวคุณก็ค่อย ๆ นึกออกเอง” เซวียนเหวินหยิบรูปถ่ายขาวดำออกมาจากชุดชั้นในของเธอ “พอฉันลืมตาตื่นขึ้นมา รูปถ่ายใบนี้ก็มาปรากฏอยู่ข้าง ๆ ฉัน สามวันที่ผ่านมา พอฉันจัดการผู้หญิงคนอื่น ๆ ในเกมรักได้ รูปถ่ายในมือฉันกับชุดแต่งงานก็ดูเหมือนจะเปลี่ยนไปทีละนิด”

เซวียนเหวินเอารูปในมือเทียบกับรูปแต่งงานขนาดใหญ่ที่แขวนบนผนัง จะเห็นได้ชัดเลยว่าชุดแต่งงานในรูปที่เธอถืออยู่เริ่มมีสีสันขึ้นมาจาง ๆ

"ในเกมรัก นอกจากฉัน ผู้หญิงคนอื่น ๆ ก็ประกฎตัวออกมาเช่นกัน พูดให้ถูกก็คือพวกเธอตายไปหมดแล้ว แต่ปัญหาคือ…“เซวียนเหวินเดินเข้ามาใกล้ เธอมองรูปใกล้ ๆ และจ้องมันด้วยแววตาคลั่งไคล้”รูปถ่ายใบนี้คือความทรงจำที่ผู้ตายฝากไว้กับโลกความเป็นจริง ถ้ารูปขาวดำกลายเป็นสี นั่นหมายความว่าคนตายจะกลับมามีชีวิตอีกครั้ง? การที่ฉันฆ่าคนพวกนั้น ดูเหมือนจะช่วยปลดปล่อยข้อจำกัดบางอย่างให้ฉันได้”

“แล้วนั่นคือเหตุผลที่คุณไปไหนมาไหนได้อย่างอิสระ?” เมื่อได้ยินสิ่งเซวียนเหวินพูดว่าเธอฆ่าแฟนสาวแปดคน ในเวลาแค่สามวัน เหงื่อเย็นก็ไหลออกมาบนหน้าผาก

เซวียนเหวินซึ่งครั้งหนึ่งเคยเป็นแค่ตัวละครที่วิกลจริตในเกมรัก ซึ่งถูกละเลยและบิดเบี้ยวเพราะคนรัก เมื่อเธอกลายเป็นความจริง ด้วยความสามารถและความตรงไปตรงมาของเธอ จึงทำให้เธอกลายเป็นคนที่เข้าใจสถานการณ์ได้ดีกว่าเกาหมิง

การปรากฏของเซวียนเหวินทำให้เกาหมิงนึกอะไรต่อได้มากขึ้น ในเกมสยองขวัญไม่ได้มีแค่สัตว์ประหลาดหรือผีเท่านั้น แต่ยังมีคนบ้าที่มีศักยภาพสูงอยู่ด้วย

“ฉันแค่อยากเป็นคนเหมือนคุณ” จังหวะการพูดของเซวียนเหวินเริ่มเร็วขึ้น พฤติกรรมของเธอเริ่มไม่แน่นอน ในขณะที่เธอเปิดเผยแรงจูงใจที่แท้จริงของเธอในการตามหาเกาหมิง “หลังจากการทดลองซ้ำ ๆ หลายครั้ง ฉันสังเกตเห็นบางอย่าง และพบว่าเกมมีกระบวนการบางอย่างก่อนที่จะเริ่มหลอมรวมกับความเป็นความจริง ยิ่งเกมน่ากลัวและอันตรายมากขึ้นเท่าไหร่กระบวนการหลอมรวมยิ่งช้าลง ทำให้เกิดสัญญาณเตือนและลางบอกเหตุมากมาย เพื่อเร่งกระบวนการนี้ให้เร็วขึ้น คุณจะต้องปฏิบัติตามเงื่อนไขสามอย่าง สถานที่ทีมีคนเพิ่งเสียชีวิต ภาพถ่ายจากโลกนั้น และสุดท้ายคือคุณ!”

เกาหมิงยืนอยู่ในห้องอาถรรพ์ 2507 เกาหมิงเข้าใจความหมายของเซวียนเหวินอย่างถ่องแท้อ เธอต้องการ “ล่า” เรื่องราวจากเกมอื่น และกลืนกินพวกมันก่อนที่พวกมันจะได้เติบโต

“สถานที่เกิดเหตุคือฉาก รูปถ่ายขาวดำเปรียบเสมือนตั๋วเข้าประตู ส่วนคุณคือทางเข้า” เซวียนเหวินจับชายเสื้อของเกาหมิงแน่น “เสียงนั้นสั่งให้คุณหาผู้เล่นมากขึ้น ฉันก็ควรนับเป็นผู้เล่นด้วยใช่ไหม?”

เธอเปิดกระเป๋าในมือออกด้วยดวงตาแดงก่ำ ข้างในมีรูปถ่ายเปล่า ๆ ถึงแปดใบ

“ถ้าเป็นตั๋วฉันมีพอ” เธอกล่าว

“ใจเย็นก่อน นี่เป็นเพียงแค่สมมติฐานของคุณ” เกาหมิงกังวลน้อยลงหลังจากที่รับรู้เป้าหมายของเซวียนเหวิน เขามองหน้าเซวียนเหวินที่อยู่ใกล้แค่เอื้อม ใบหน้าของเธอเรียบไร้ตำหนิจริง ๆ “แต่ผมยินดีที่จะช่วยคุณ เราจะทดสอบสมมติฐานของคุณกันที่นี่ในคืนนี้”

เกาหมิงเป็นนักบำบัดทางจิตของเรือนจำผู้ต้องขังอันตราย เขาคือแพทย์ที่ชอบเต้นรำร่วมกับสัตว์ร้ายในกรง เขารู้ดีว่าต้องรับมือกับคนอันตรายอย่างไร

ขณะที่เกาหมิงเพิ่งตอบตกลง เสียงฝีเท้าดังมาจากโถงบันได ตามด้วยเสียงกริ่งหน้าประตู

พอเซวียนเหวินคลุมผ้าดำกลับไปบนรูปแต่งงาน เกาหมิงก็เปิดประตูออก เจ้าหน้าที่สอบสวนที่ใบหน้าเสียโฉมยืนหอบอยู่บนทางเดินชั้นห้า เขาพูดออกมาด้วยท่าทางตื่นตระหนกว่า “ห้องนี้อันตรายมาก พวกคุณต้องรีบออกมาเดี๋ยวนี้!”