ตอนที่ 1001 สาวน้อยหลิวเย่

เมืองไป๋เหอ

หากมองดูเฉพาะเชื้อชาติและรูปแบบของสถาปัตยกรรมเมืองไป๋เหอเป็นสถานที่ต่างจากเมืองอื่นในภูมิภาคสวนสวรรค์  แม้ว่าจะมีทหารที่ได้รับบาดเจ็บและพิการเกษียณจากหน้าที่เป็นจำนวนมาก นักผจญภัย และนักเดินทางค้าขาย แต่เผ่าพันธุ์ส่วนใหญ่ที่ตั้งถิ่นฐานอยู่ในเมืองเป็นมนุษย์เงือกซึ่งหาได้ยากในภูมิภาคสวนสวรรค์

มนุษย์เงือกมีอยู่เกือบสองแสนรูปแบบเป็นพลเมืองเดิมของเมืองไป๋เหอ

ประวัติศาสตร์ของพวกเขา

ว่ากันว่าย้อนหลังกลับไปหลายพันปี

คงจะระบุจำนวนปีไม่ถูกว่าบรรพบุรุษมนุษย์เงือกอยู่อาศัยที่นี่มากี่ปีแล้ว

ชนชาวพื้นเมืองมนุษย์เงือกของที่นี่ซึ่งมีอยู่หลายหมู่เผ่าต่างสายพันธุ์มีลักษณะคล้ายกันอย่างน่าประหลาดก็คือบุรุษน่าเกลียด สตรีงดงามไม่ต้องคำนึงถึงต้นกำเนิดกลุ่มเผ่าพันธุ์ พวกเขามีรูปร่างแปลกประหลาดไม่น่าดูมีลักษณะคล้ายมนุษย์ครึ่งปลา กุ้งและแมลงที่อาศัยอยู่ในน้ำ สตรีกลับตรงกันข้าม พวกนางแทบไม่มีลักษณะของปลาและกุ้งเลยมีลักษณะที่ใกล้เคียงกับร่างมนุษย์ พวกนางงดงามมีเสน่ห์ความเคลื่อนไหวชดช้อยงดงามคล้ายกับลักษณะของปลาอยู่บ้าง

รูปแบบสถาปัตยกรรมของเมืองไป๋เหอมีเอกลักษณ์โดดเด่น

ไม่มีใครเขาใจว่าทำไมมนุษย์เงือกถึงชอบโลหะและจักรกล

ขณะที่พวกเขาบังคับให้มีการแต่งงานกันเฉพาะในเผ่าพันธุ์เดียวกันเท่านั้นคนเผ่าเงือกเหล่านี้จะไม่ใช้วัสดุอย่างอื่นสร้างที่อยู่นอกจากโลหะ

ร้านค้าหรืออาคารสิ่งก่อสร้างของเผ่าเงือกล้วนมีชื่อคล้ายเครื่องจักรโลหะเช่นสมาคมล้อเหล็ก โรงแรม, สี่แยก จัตุรัสฟันเฟืองเป็นต้น  ในช่วงเวลาสั้นๆ ถ้าไม่มีร้านค้าอื่นในเมืองไป๋เหอที่มีชื่อเกี่ยวกับโลหะนั่นไม่ใช่ร้านค้าที่เป็นของชาวพื้นเมือง แต่เป็นหอการค้าหรือผู้ที่อพยพเข้ามาในพื้นที่

มีการขนส่งทางรางในเมืองไป๋เหอซึ่งไม่เคยพบเห็นในที่อื่นขับเคลื่อนโดยจักรกลที่ชาวเผ่าเงือกโบราณสร้างขึ้น

เคลื่อนไปข้างหน้าหรือไม่ก็หยุด

ชาวเผ่าเงือกพื้นเมืองคอยจัดหาอำนวยความสะดวก

หากผู้อพยพหรือคนเดินทางจากถิ่นอื่นต้องการใช้การขนส่งประเภทนี้จะต้องได้รับอนุญาตและจ่ายค่าธรรมเนียมให้กับชาวเผ่าเงือกท้องถิ่น

ขณะนี้เย่ว์หยางกำลังนั่งอยู่บนหัวรถจักรรางคู่หลิวเย่ที่นั่งอยู่ข้างเขารู้สึกตื่นตาประหลาดใจมองดูภาพที่ผ่านมาผ่านมาในเส้นทางจากริมหน้าต่าง  ในฐานะหัวหน้าหน่วยคุ้มกันภัยและสาวใช้ที่มีคุณสมบัติ เย่ว์หยางกับหลิวเย่เป็นตัวแทนหอการค้าไตตันและเงินการค้าทำการเจรจาธุรกิจขนาดใหญ่เกี่ยวกับแร่ดอกไฟฟ้า แม้ว่าจะยังไม่ได้ทำการซื้อขายในท้ายที่สุด แต่ด้วยความทนทานและความเปราะบางของอัญมณีหลากสีนี้ ทำให้ธุรกิจนี้ไม่อาจดำเนินต่อไปได้

“เราอาจนั่งรถไฟกลับได้เช่นกัน!  มันดูปลอดภัยดีมาก!”  หลิวเย่มีความสุขและนางมีความคิดแปลกประหลาดขึ้นมาในใจทันที

ชั้นแขกผู้มีเกียรติก็น่าสนใจ

ตัวแทนจากหอการค้าเงินให้ความร่วมมือเป็นอย่างดี

พวกเขาส่งคนไปที่สมาคมล้อเหล็กอย่างรวดเร็วที่สุดและมอบตั๋วผ่านทางโดยใช้ชื่อจริงให้กับเย่ว์หยางและหลิวเย่

เมื่อส่งเย่ว์หยางและหลิวเย่ขึ้นรถไฟและพูดคุยอย่างมีมารยาท มนุษย์ปลาซาร์ดีนจับมือกับเย่ว์หยางและหยอกล้อตามมารยาท“ท่านเย่ว์หยาง ถ้าไม่อย่างนั้น เราคงยังไม่รู้จักท่าน และชื่อท่านทั้งสอง!”

เย่ว์หยางเมื่อได้ยินเขายิ้มอย่างจริงใจเป็นพิเศษ  “ท่านซาร์ดีน  ขณะที่ธุรกิจของเราทั้งสองพัฒนาไปร่วมกันท่านจะรู้จักข้ามากขึ้น”

ฮุยไท่หลางสุนัขเกียจคร้านนอนอยู่ที่แทบเท้าเจ้านายอย่างเฉื่อยชามันครางแบบแมวเหมียว

เหมือนกับมันต้องการจะบอกว่าทุกคนไม่ควรเพิกเฉยต่อมัน

ความเคลื่อนไหวเช่นนี้ทำให้ทุกคนรู้สึกสนุก

รถรางแล่นไปอย่างเชื่องช้า แต่ตรงต่อเวลาทุกห้านาทีรถจะจอดในจุดจอดเป็นเวลาครึ่งนาที จากนั้นประตูจะเปิดโดยอัตโนมัติทั้งสองด้านให้ผู้โดยสารขึ้นลงตามต้องการ

เย่ว์หยางกับหลิวเย่โดยสารรถกลับไปที่‘โรมแรมกางเขนเหล็ก’ ที่พวกเขาพักอยู่  เมื่อรถไฟหยุดที่สถานีมีสตรีเผ่าเงือกชุดเขียวขึ้นรถทำให้เย่ว์หยางและหลิวเย่ให้ความสนใจทันที  ไม่มีสตรีเผ่าเงือกคนใดน่าเกลียดพวกนางล้วนสวยงามแม้ยามเคลื่อนไหวในท่าที่แย่ที่สุดก็ยังดูชดช้อยงดงาม

อย่างไรก็ตามสตรีเผ่าเงือกที่สวยงามขนาดนี้เย่ว์หยางและหลิวเย่เพิ่งเห็นเป็นครั้งแรก

แขนของนางคล้องตะกร้ารูปกลีบดอกไม้ชุดสีเขียวของหญิงสาวเผ่าเงือกมีกลิ่นหอมเป็นธรรมชาติไม่จำเป็นต้องพูดถึงเลยว่าผ่านการคัดเลือกมาอย่างดี  ดวงตาสีฟ้ากลมโตราวกับอัญมณีล้ำค่าผู้ใดมองใบหน้าที่งดงามของนาง ต่อให้โกรธขุ่นเคืองใจเพียงไหนก็รู้สึกสดชื่นอารมณ์ดีมีรอยยิ้มเต็มหน้า  สตรีเผ่าเงือกชุดเขียวนี้มีรูปร่างที่ดี  ดูเหมือนเย่ว์หยางแทบอดสนใจมิได้ และแม้แต่หลิวเย่ผู้มีรูปร่างสมบูรณ์ยังอดรู้สึกด้อยกว่ามิได้

นางมีมารยาทที่งดงามและดูสูงส่งเป็นพิเศษ

เห็นได้ชัดว่านางถือตะกร้าที่คล้ายดอกไม้เหมือนกับหญิงสาวทั่วไปผู้ช่วยมารดาซื้ออาหารตามท้องถนนแต่ว่าดูเหมือนจะไม่เป็นอย่างนั้น

คนนอกเห็นนางแล้วไม่คิดว่าแขนนางคล้องถือตะกร้าที่ดูเทอะทะน่าอึดอัดตรงกันข้ามกลับดูเหมือนผู้สูงศักดิ์ถือแหวนเพชรที่ดูเหมาะเข้ากันได้ดีกับนาง

“สวัสดี ข้าขออวยพรให้พวกท่านเดินทางโดยปลอดภัย” หญิงสาวเผ่าเงือกนั่งอย่างงามสง่าอยู่ด้านตรงข้ามกับเย่ว์หยางและมองสำรวจเย่ว์หยางที่เอาแต่สำรวจมองขึ้นมองลง นางกล่าวทักทายอาคันตุกะภายนอกตามธรรมเนียมของเมืองไป๋เหออย่างสุภาพและไม่โกรธต่อกิริยาการมองที่จาบจ้วงของเขา และดูเหมือนนางจะคุ้นเคยกับการมองเช่นนี้ สำหรับเย่ว์หยางนั่นนับว่าสุภาพแล้ว สำหรับหลิวเย่ซึ่งเป็นสตรีด้วยกันกลับทำให้สตรีเผ่าเงือกมีความสุขขณะนางยิ้มแย้มความงามของดอกไม้ยังถูกรัศมีของนางบดบัง นางยิ้มด้วยความจริงใจให้หลิวเย่และทักทายด้วยน้ำเสียงสดใส  “ข้าขออวยพรให้ท่านสนุกกับการเดินทางเช่นกันแม่นางหลิวผู้น่ารัก”

“อา... เจ้ารู้จักชื่อข้าได้ยังไง?”  หลิวเย่ประหลาดใจ

“นั่นเป็นเพราะหนังสือเดินทางเหล็กของท่านระบุชื่อเอาไว้”  หญิงสาวเผ่าเงือกยิ้มสดใสอีกครั้ง

“มีอยู่จริงๆ ด้วย”หลิวเย่ห้อยจี้เงินเล็กไว้ที่คอ ถ้ามองใกล้ๆ จะเห็นว่ามีชื่อจริงของนางและนางอดชื่นชมไม่ได้ “สายตาเจ้าดีมากจริงๆ ตัวอักษรเล็กขนาดนี้ เจ้ายังมองเห็นได้ชัด”

“แน่นอนว่าสายตาของข้าดีที่สุดในกลุ่มสหาย  เมื่อข้ายังอายุน้อยข้าสามารถเห็นปลาที่ซ่อนอยู่ใต้น้ำลึกสิบเมตร” สาวเผ่าเงือกชุดเขียวหัวเราะคิกคักสนทนากับหลิวเย่ เมื่อคุยกันสักพักดวงตาโตของนางมองไปทางเย่ว์หยางและนางยิ้มให้เขาทันที  “ท่านเย่ว์หยางเป็นคนลึกลับมากจริงๆทำไมท่านถึงชอบสวมบังหน้าครึ่งหนึ่งด้วยหน้ากากเงิน?  ขออภัยถ้าคำถามข้าอุกอาจ โปรดยกโทษให้ข้าด้วย

“ฮะฮะ.. เป็นไปได้ยังไงข้าไม่อาจบอกความลับกับคนอื่น! โดยเฉพาะอย่างยิ่งกับสาวงามถ้าเป็นไปได้ข้าหวังว่าหญิงงามหมดทั้งโลกจะเข้าใจข้า!”  ทันทีที่เย่ว์หยางพูดฮุยไท่หลางแทบไม่อาจจะปกปิดตัวตนของมันได้

“เหมียว!” ฮุยไท่หลายเงยหน้า แต่น่าเสียดายไม่มีใครให้ความสนใจสุนัขอย่างมัน

“ท่านเย่ว์หยางดูเป็นคนน่ารักจริงๆ!”  สตรีเผ่าเงือกชุดเขียวพูดกับเย่ว์หยางที่กำลังใช้เท้าเขี่ยฮุยไท่หลางกลับไปด้านหลัง  เขาได้แต่หัวเราะแก้เก้อ  “แน่นอนข้าเป็นคนที่ใส่ใจคนอื่นที่สุดในหอการค้าไตตัน ไม่อยากเชื่อว่าเจ้าจะสอบสวนข้า!” สาวเผ่าเงือกชุดเขียวพูดไม่ออก

“อาจารย์ข้ามักเป็นเช่น อย่าได้ถือสาเลย”  หลิวเย่ป้องปากพูดเบาๆ

“อาจารย์ของเจ้าหรือ?หา...ท่านเย่ว์หยางเป็นอาจารย์ของเจ้าหรือ?” สตรีเผ่าเงือกชุดเขียวแสดงสีหน้าประหลาดใจ นางอ้าปากค้างเล็กน้อยเหมือนคนกำลังกินกล้วย

แน่นอนนี่จำกัดแค่เย่ว์หยางเท่านั้น

หลิวเย่ผู้มีความคิดไร้เดียงสาย่อมไม่คิดอะไรอย่างนั้น

หลิวเย่ประหลาดใจต่อปฏิกิริยาของหญิงสาวเผ่าเงือกนางขมวดคิ้วเล็กน้อย  “เขาเป็นอาจารย์แม้ว่าข้าไม่ได้ฝึกฝนอย่างขะมักเขม้น แม้จะไม่ได้สอนข้าที่โรงเรียนแต่เขาคืออาจารย์ที่สอนหลายอย่างให้ข้า” สำหรับคนอื่น ไม่ว่าใครตำหนิเย่ว์หยางหลิวเย่จะไม่สบายใจ  ในใจนางไม่มีความสงสัยในตัวเย่ว์หยาง

เย่ว์หยางตอนนี้มีความภูมิใจและเขาคิดว่าเขาก็เป็นอาจารย์ที่ดีคนหนึ่ง  “ข้าสั่งสอนด้วยตัวเองเท่านั้นมันทำให้ได้ผลที่แตกต่าง ฮ่าฮ่าฮ่า!”

สอนด้วยตัวเองโดยตรง?

ทันใดนั้นหญิงสาวเผ่าเงือกมีความคิดในแง่ร้ายเกิดขึ้นในใจนางนางมองหน้าที่ไร้เดียงสาของหลิวเย่ และจากนั้นมองดูเย่ว์หยาง เห็นมีลักษณะเหมือนหมาป่าเจ้าเล่ห์ทำเอานางพูดไม่ออก

นางตอบสนองอย่างรวดเร็ว  นางเห็นว่าหลิวเย่ไม่สบายใจนางรีบขอโทษหลิวเย่ทันที และกล่าวว่านางไม่ได้สงสัยในตัวเย่ว์หยาง  อาจารย์ผู้ยิ่งใหญ่  และนางพูดยกยอชื่นชมว่าอาจารย์หนุ่มอย่างเย่ว์หยางนั้นหาได้ยากนั่นทำให้หลิวเย่ฟังแล้วรู้สึกพอใจ หลังจากคลายความขุ่นใจเล็กๆ น้อยๆทั้งสองกลับมาพูดคุยเหมือนเดิม พวกนางพูดถึงอัญมณีประดับเสื้อผ้าไปจนกระทั่งถึงเรื่องการแต่งงาน อัญมณีเทพ จากนั้นคุยเรื่องชีวิตและในที่สุดก็กลับมาคุยเรื่องเสื้อผ้า... “พี่สาว!  ทำไมเจ้าไม่มาเป็นมัคคุเทศก์ให้เราล่ะข้ายังไม่ได้ถามชื่อของพี่สาวเลย..” หลิวเย่เพิ่งนึกขึ้นได้ว่ายังไม่ได้ถามชื่อของอีกฝ่ายหนึ่งเย่ว์หยางได้แต่ถอนหายใจอยู่ข้างๆ เด็กน่าสงสาร  คนที่ขายคนให้คนอื่นและช่วยคนอื่นกลายเป็นเจ้าเสียแล้ว!

“ข้าชื่อชิงผิงแอยู่ในตำบลเล็กๆ ชื่อซือจิน  น้องหลิวเย่ แม้ว่าข้าจะชอบคุยกับเจ้า  แต่ถ้าเจ้าต้องการมัคคุเทศก์จริงๆข้าขอแนะนำให้ไปที่สมาคมเหล็ก ตัวข้าไม่มีประสบการณ์ในการเป็นมัคคุเทศก์!”  หญิงสาวเผ่าเงือกปฏิเสธ

“ไม่ต้องมีประสบการณ์อะไร มัคคุเทศก์แค่ดูสวยก็พอแล้ว”  เย่ว์หยางเริ่มใช้ทฤษฎีหมาป่าในตำนาน

“อย่างไรก็ตาม เราแค่ต้องการคนคุ้นเคยกับภูมิประเทศของเมืองไป๋เหอ  ไม่จำเป็นต้องได้มืออาชีพเกินไปก็ได้ เราจะทำใบขอตัวให้พี่สาวมาเป็นมัคคุเทศก์เราสักวันหรือสองวันจะเป็นยังไง?” หลิวเย่คิดว่าเป็นเรื่องดีที่มัคคุเทศก์สามารถสนทนาพูดคุยได้

“ค่าจ้างเพิ่มให้เป็นสองเท่า”  เย่ว์หยางแสดงอำนาจเงินอย่างเต็มที่

“เอ่อก็ได้..ถ้าใบขอของท่านได้รับรับอนุมัติจากสมาคม”หญิงสาวเผ่าเงือกเห็นรถไฟชะลอความเร็วและหยุด นางลุกขึ้นทันทีและโบกมือให้หลิวเย่ “ข้าลงตรงนี้นะ น้องสาว ไว้พบกันพรุ่งนี้!”

“แล้วข้าล่ะ...!”  เย่ว์หยางกังวล  สาวงามไม่บอกลาเขาได้ยังไง?

“ท่านเย่ว์หยาง พรุ่งนี้พบกันใหม่”  สาวงามเผ่าเงือกยิ้มและโบกมือให้นางเดินชดช้อยหายไปในอีกไม่นาน

หลิวเย่ไม่พูดตลอดทางจนกระทั่งกลับมาถึงโรงแรมกางเขนเหล็ก

ก่อนนางจะเข้าห้องพักจู่ๆ นางยิ้มให้เย่ว์หยางและพูดขึ้น “วันนี้ข้าทำงานเป็นยังไงบ้าง?”

เย่ว์หยางเอื้อมมือจัดผมให้นางและยกหัวแม่มือให้นางเงียบๆ หลิวเย่หน้าร้อนผ่าวเหมือนถูกไฟลนนางอายและรีบเข้าไปเก็บตัวอยู่ในห้องอย่างรวดเร็ว