ตอนที่ 1000 หมอกซ่อน?

วันต่อมา

เย่ว์หยางพานางเซียนหงส์ฟ้าราชันย์ปีศาจใต้และหลิวเย่ผ่านท่าเรือตะวันออก

การเดินแยกจากไปของเขาทำให้เฒ่าเถี่ยเหมาซึ่งแต่เดิมก็สงสัยอยู่แล้วยิ่งสงสัยมากขึ้น เขารู้สึกว่านั่นไม่ใช่เรื่องที่ถูกต้อง เขาแยกจากไปได้ยังไง? นี่คือนักธุรกิจผู้มาทำธุรกิจในเมืองไป๋เหอหรือ?  อย่างไรก็ตามมีนักธุรกิจในโลกนี้ที่ทรงพลังอย่างมากได้ยังไง?

“พวกเขามาทำธุรกิจอะไร?” เฒ่าเถี่ยเหมาอดไปถามคนสอดแนมที่ตามสืบดูเย่ว์หยางมิได้

“ธุรกิจอัญมณี พวกเขามีอัญมณีมานับไม่ถ้วน ในเมืองไป๋เหอพวกเขาไปพบกับหอการค้าขนาดใหญ่มากกว่าสิบแห่งเพื่อขายอัญมณีที่งดงามหลากสีในราคาที่สูงกว่าโลกภายนอก30% อ่า..นอกจากขายอัญมณีหลากสีสันจากมาตุภูมิของพวกเขาพวกเขายังรับซื้อแร่หายากและสูงค่าเป็นพิเศษ เช่นแร่ดอกสายฟ้าแร่หยดเพลิงเป็นต้น  แต่ว่าให้ตายเถอะเจ้าหนุ่มน้อยหน้าขาวสวมหน้ากากเงินแม้ว่าหัวหน้าผู้คุ้มกันของเขาจะมีพลังที่ไม่สูง แต่ดวงตาของเจ้าเด็กนั่นร้ายกาจมาก เขาได้ค้นคว้าอัญมณีและแร่ต่างๆ มามาก พ่อค้าเร่หลายรายยากจะแยกแยะระหว่างอัญมณีจริงและปลอมแต่เจ้าเด็กนั่นแยกแยะได้อย่างรวดเร็ว”  ฝูโหย่วนำทางเขาไปยังหอการค้าในเมืองไป๋เหอมากมายหลายแห่ง  แม้ว่าจะแค่เพียงวันเดียว  แต่ก็ได้รับข้อมูลมาเป็นจำนวนมาก

“เขาบอกไหมว่าจะไปที่ใดต่อ?”  เฒ่าเถี่ยเหมาลูบคางไตร่ครองชั่วขณะและถาม

“ตารางเวลาของคนพวกนี้แทบไม่มีเป้าหมายชัดเจนคือบรรดาสาวๆ ของเขาอารมณ์เกรี้ยวกราดข้าไม่กล้าสอบถามเป้าหมายที่ต่อไปของพวกเขา แต่ข้าได้ยินมาจากพวกหอการค้าว่า พวกเขามาจากภูมิภาครกร้างที่แปด” เฒ่าเถี่ยเหมารับฟังรายงานอย่างละเอียด

“ภูมิภาครกร้างที่แปดเป็นพื้นที่มีภูเขาสูงใหญ่กว้างไกลหลายสิบลูก เป็นแหล่งผลิตอัญมณีสีสันต่างๆ”  คนผู้เหมือนกอริลลาดูเหมือนจะมีความเข้าใจพื้นที่บางส่วนในภูมิภาครกร้างที่แปด

“แต่ดูเหมือนจะไม่มียอดฝีมือสตรีที่มีชื่อเสียงที่นั่น!”  มนุษย์กุ้งรู้สึกปวดหัวเล็กน้อย

“อาจจะเป็นตระกูลเร้นลับก็ได้ แค่เหลือบมองก็รู้ว่าเป็นตระกูลที่มีชื่อเสียงจะแตกต่างจากคนธรรมดาทั่วไป!”  บุรุษหัวโล้นผู้มีมือเหมือนปลาหมึกสรุป

“เป็นไปได้ไหมว่านั่นคือจักรพรรดินีเทียนฟานางเพิ่งจะออกจักรพรรดิโองการไปได้ไม่นาน?” บางคนกระซิบขึ้น เพราะข้อสงสัยนี้ไร้เหตุผลรองรับ ในที่สุดเขารู้สึกขัดเขินและพูดเสียงอ่อยลง  จักรพรรดินีเทียนฟาตอนนี้อยู่ที่เมืองลู่หลิวที่บึงหยุดลมรอพบกับราชาในเขตภูมิภาคสวนสวรรค์ เป็นไปไม่ได้ที่จะมายังเมืองไป๋เหอ

ประการแรกนางไม่มีเป้าหมายอยู่ที่นี่ นางจะมาทำอะไร?

ชื่อจักรพรรดินีเทียนฟาไม่เคยปรากฏในภูมิภาคสวนสวรรค์  นางต้องเป็นคนนอกคิดว่านางจะรู้เรื่องในภูมิภาคสวนสวรรค์สักเท่าใด?

คาดว่านางเป็นนักสู้ผู้แข็งแกร่งที่ตำหนักกลางศักดิ์สิทธิ์ฝึกไว้อย่างลับๆ  เพราะจักรพรรดิเสิ่นกวงและจักรพรรดิเฟิ่นนิ่วตายแล้ว จักรพรรดิฟู่โฉวเนรเทศตนเองออกไปก่อนนั้น จากนั้นนางจึงเข้าควบคุมเขตนี้  สตรีนางหนึ่งแม้ว่านางจะแข็งแกร่งแต่ถ้าไม่มีสุดยอดนักสู้ฝีมือดีหนุนหลังนาง นางจะยึดภูมิภาคสวนสวรรค์ที่ใหญ่โตกว้างขวางขนาดนั้นได้อย่างไร

ถ้าไม่มีตำหนักกลางศักดิ์สิทธิ์หนุนอยู่ด้านหลังนางจะอยู่ในตำแหน่งจักรพรรดิแดนดินได้หรือ?

ถ้าไม่ใช่เพราะเป็นคนของตำหนักกลางศักดิ์สิทธิ์  นางจะกล้าหยิ่งผยองมากนักหรือ  ก่อนที่จะมีคนยอมรับ  จักรพรรดิแดนดินมีคำสั่งเรียกประชุมราชาทั่วภูมิภาคสวนสวรรค์?

ประการที่สองจักรพรรดินีเทียนฟาไม่มีเวลามายังเมืองไป๋เหอ

แม้ว่าเป็นไปไม่ได้ที่ราชาทั้งหมดจะยอมเชื่อฟัง  จะต้องมีราชาจำนวนมากมาชมดูความสนุกยอมรับจักรพรรดิแดนดินคนใหม่ที่มีตำหนักกลางศักดิ์สิทธิ์หนุนหลัง  นางจะต้องอยู่ที่เมืองลู่หลิวเพื่อเป็นเจ้าภาพรับสถานการณ์เมืองไป๋เหอไม่ได้อยู่ในใจกลางศูนย์กลางของอำนาจ ต้องบอกว่าอยู่แนวหลัง เป็นแผ่นดินสันติภาพ  ทำไมจักรพรรดินีเทียนฟาจะต้องมายังเมืองไป๋เหออย่างไม่มีเหตุผล?  จุดที่สำคัญที่สุดก็คือเมื่อเมืองไป๋เหอที่นี่เป็นสถานที่ที่คนในตำหนักกลางศักดิ์สิทธิ์ไม่ต้องการตกเป็นที่สนใจ ความลับของเมืองไป๋เหอจะถูกซ่อนอยู่ในหมอกลึกลับเสมอและนางไม่ควรเข้ามายุ่งกับเรื่องนี้หรือไม่ควรย่างเท้าเข้ามาที่นี่ควรปล่อยให้ที่นี่เป็นดินแดนที่ถูกลืม

“ผลของการคาดเดาไม่จำเป็นต้องถูกต้อง   แต่การกล้าคาดเดานั้นคุ้มค่า  บ่อยครั้งที่ความจริงเป็นเรื่องที่คาดคิดไม่ถึง  ถ้าทุกอย่างเป็นไปไม่ได้อย่างนั้นนับเป็นความผิดพลาดครั้งใหญ่”ใบหน้าของเฒ่าเถี่ยเหมามีทั้งรอยย่นสลับกับรอยยิ้มมองดูไม่ต่างจากคนแก่ทั่วไป  เขาตบไหล่กระตุ้นคนอื่น  “แม้ว่าจะไม่ถูก แต่ต่อไปเจ้าต้องกล้าคิด  ใช้สมองอย่างยืดหยุ่นจึงจะหาคำตอบเจอ...”

หือ?

ระหว่างที่พูดคุยจู่ๆมนุษย์กุ้งมังกรก็ร้องลั่น

เขายกแขนผอมๆชี้ไปทางทิศตะวันออกเฉียงใต้และตะโกน  “กลับมาแล้ว เรือกลไฟที่เพิ่งจากไป กลับมาแล้ว!”

เฒ่าเถี่ยเหมาหน้าบึ้ง

ในท่ามกลางหมอกจางที่ห่างไกลบนผิวน้ำทะเลเรือสินค้ารูปพระจันทร์เสี้ยวแหวกผ่านหมอกตรงมายังเมืองไป๋เหอเหมือนกับว่ามีสัตว์ประหลาดไล่หลังพวกเขา

หลังจากนั้นไม่นานเรือสินค้าของหญิงสาวที่ขายอัญมณีหลากสีสันและเรือสินค้ามากกว่าสิบลำแล่นตามหลังด้วยความเต็มที่จนกระทั่งถึงเมืองไป๋เหอ  เฒ่าเถี่ยเหมาเห็นเช่นนี้ตอนแรกเขาขมวดคิ้ว จากนั้นค่อยผ่อนคลายมากขึ้นเล็กน้อย เขารีบพากลุ่มของเขาเหาะขึ้นไปรับหน้าพลางตะโกนเสียงดัง  “พวกท่านปลอดภัยแล้ว  โปรดอย่าตื่นเต้น  ยินดีต้อนรับสู่เมืองไป๋เหอ  พวกท่านปลอดภัยแล้ว....เกิดอะไรขึ้นข้างหน้า? มีเรือโจรสลัดหรืออสูรทะเล?”

เจ้ากบอ้วนยืนคำนับ  แต่สีหน้าของเขาดูย่ำแย่

เหมือนไม่อยากจะตอบ

เหล่าพ่อค้าเรือยาวแคบแล่นมาเทียบท่าโดยตรงและเฒ่าเถี่ยเหมามองเห็นรวมทั้งสตรีสองพี่น้องลึกลับที่คาดกันว่าน่าจะมาจากตระกูลสูงส่งใบหน้าคลุมด้วยผ้าคลุมที่มองทะลุผ่านได้นับว่าไม่ธรรมดา ยกเว้นพวกสตรีอีกคนหนึ่งและผู้คุ้มกันทั้งหมดมีสีหน้าตื่นตกใจเล็กน้อย ดูเหมือนว่าจะเผชิญกับสัตว์ประหลาดที่ไม่สามารถสู้ได้

คำตอบนี้ได้รับการเฉลยโดยซือตงพ่อค้าทาสที่หนีกลับมาได้

ซือตงมีรูปลักษณ์ที่ประหลาดแขนขาสั้นแต่ท้องมีขนาดใหญ่กว่าสตรีมีครรภ์ ใบหน้าของเขาดูทรงพลังพอๆ กับราชาที่มีอำนาจ โดยเฉพาะหนวดของเขาโค้งงอ หากมองหน้าจะรู้สึกว่าบุคคลผู้นี้ไม่ธรรมดา  แต่น่าเสียดายที่ความสูงเป็นโศกนาฏกรรมของเขา  ถ้าเป็นธรรมดาหน้าตาเขาอาจจะดูดี  แต่พอเป็นเช่นนี้ทำให้เขาดูตลกมาก

“ไอ้หมอกซ่อนบ้าบอนี่  หมอกซ่อนที่ไม่เคยปรากฏนอกเมืองไป๋เหอ  แต่ตอนนี้ช่องปลอดภัยสุดท้ายหายไปแล้ว”

เจ้ากลุ่มค้าทาสสบถด่าลั่น

เขาได้ทำการนัดหมายกับหอการค้าใหญ่หลายแห่งในเมืองไป๋เหอใช้เรือความเร็วสูงสุดบรรทุกทาสหมื่นคน

ตอนนี้เพราะหมอกซ่อนที่น่ากลัวกลืนกินทุกอย่าง เขาจะต้องกลับไปยังเมืองไป๋เหอในอีกวันหรือสองวันให้ได้  ดวงตาของเฒ่าเถี่ยเหมามีแววลึกซึ้ง

ไม่ได้ฉายแววประหลาดใจออกมา

บุรุษมนุษย์กุ้งคนหัวโล้นแขนปลาหมึกและมนุษย์กอริลลา หลังจากได้ยินคำว่าหมอกซ่อนแล้วพายิ้มด้วยสีหน้าแปลกประหลาดดูเหมือนว่าพวกเขาไม่เชื่อว่าจะเป็นความจริง แต่พวกเขาไม่ได้คัดค้านแก้ไขให้ถูกต้อง หัวหน้าค้าทาสใหญ่ซือตงระบายความโกรธที่อัดแน่นในอก ในที่สุดเฒ่าเถี่ยเหมายิ้มและตอบอย่างใจเย็น  “ท่านซือตง ท่านแน่ใจนะว่านั่นเป็นหมอกซ่อน?  ท่านรู้ไหมเราไม่เคยเห็นหมอกซ่อนเข้ามาใกล้เมืองไป๋เหอเลย ที่นี่ปลอดภัยราวกับสรวงสวรรค์”

“เจ้าคิดว่าข้าโกหกหรือ?  ทำไปแล้วมีอะไรดีสำหรับข้าเล่า?ข้าไม่เคยเจอหมอกซ่อนมาเหมือนกันเจ้ารู้ไหมว่าข้าต้องจ่ายเงินไปมากเท่าใดในหลายวันมานี้?  โธ่เว้ย ข้าใช้เรือขนส่งทาสหมื่นคนอย่างรวดเร็วที่สุด  ทุกๆ วันข้าทำรายได้ให้ถึง 5%  รู้ไหมว่าเป็นรายได้เท่าใด นั่นจำนวนเงินมากที่สุดที่เจ้าไม่สามารถหาได้เลยตลอดชีวิตมันเป็นเพราะหมอกซ่อนทำให้ข้าต้องอยู่ในที่แบบนี้ นี่พวกเจ้าคิดว่าข้ากลัวมันหรือ  ไม่ว่าพวกเจ้าจะเชื่อหรือไม่ก็ตาม  ที่ผิวทะเลห่างจากที่นี่ไม่ถึงสองหมื่นเมตรข้าเห็นเรือสองลำแล่นเข้าไปในหลุมดำ และถูกหมอกซ่อนกลืนกินทันทีไม่เหลือแม้แต่กระดูกให้เห็น ไม่ว่าจะเป็นชาวเรือหรือนักเดินทางทุกอย่างหายไปหมดเจ้ากล้าบอกว่าหมอกซ่อนไม่มีอะไรหรือเปล่า?” ซือตงยิ่งพูดก็ยิ่งโมโหและตะโกนใส่เฒ่าเถี่ยเหมา

“ท่านซือตง เราจะส่งคนออกไปค้นหาให้เร็วที่สุดเท่าที่จะหาได้เพื่อให้สัญจรไปมาได้อย่างปลอดภัย  โปรดอย่างกังวล”  เฒ่าเถี่ยเหมายิ้มถ่อมตน

“ต่อให้เจ้าบอกข้าว่าหมอกซ่อนสงบลงข้าคงไม่กล้าไป ใครจะรู้เล่าหมอกซ่อนเป็นสิ่งที่เอาแน่นอนไม่ได้  แม้ว่าข้าผู้นี้จะชอบเงินเป็นที่สุด  แต่คำพูดของพวกบ้านนอกอย่างพวกเจ้าไม่กี่คำจะให้ข้าเอาชีวิตมาเสี่ยงนั่นเป็นไปไม่ได้!”  ซือตงไปทันที

เฒ่าเถี่ยวเหมาไตร่ตรอง

เขาเงียบอยู่นานโดยไม่พูดอะไร

มนุษย์กุ้งกระซิบ  “นั่นไม่ใช่หมอกซ่อนแน่  นั่นต้องเป็นผลอะไรสักอย่าง...”

นอกจากบุรุษหัวโล้นแขนปลาหมึกและมนุษย์กอริลลาพวกเขาทำงานกันหนัก พวกเขาพยักหน้าพร้อมกัน ใบหน้าของพวกเขาแสดงออกว่ามีความสุขเหมือนกับว่าเป็นวันที่ดี

ผู้เฒ่าเถี่ยเหมาถลึงตา  “หุบปาก เจ้าไม่ควรพูดต่อหน้าคนอื่น นี่เป็นความลับสุดยอด  อย่างไรก็ตามหากผลบังคับที่มีประสิทธิภาพจริง ก็ต้องเพิ่มการปกป้องความลับนี้ เราต้องรายงานให้ทันเวลาเพื่อที่หลีกเลี่ยงการสูญเสียโดยไม่จำเป็น  พวกเจ้าอยู่ที่นี่คอยเตือนพวกเดินเรือทุกคน  จำเอาไว้อย่าพูดคำเหล่านั้นออกมาอย่างเด็ดขาด!”

ฝูโหย่วกล่าว  “แล้วข้าจะทำยังไงต่อ  สองสาวพี่น้องกลับมา  พวกนางสังเกตว่าข้าอยู่ในกลุ่มของพวกท่าน  พวกนางอาจสงสัยได้”

“รอบนี้เจ้าไม่ต้องไปอีกแล้ว ไปตามฝูผิงน้องสาวของเจ้ามาเป็นมัคคุเทศก์ให้พวกเขา  พวกนางเป็นสตรีด้วยกันน่าจะระมัดระวังตัวน้อยลง   หากพวกเขาไม่ได้มาเพื่อสิ่งนั้นเราไม่ต้องไปกระตุ้นความสนใจของพวกเขา ในอีกวันหรือสองวัน ข้าจะหาคนไปคุยกับพวกเขาเพื่อพูดคุยธุรกิจเพิ่มเติมกับพวกเขา พวกเขาชอบทำเหมืองดอกสายฟ้า  เราจะรวบรวมแร่ดอกสายฟ้าไปขาย เพื่อไม่ให้พวกเขามีความสนใจมากเกินไป”  ในที่สุดเฒ่าเถี่ยเหมา ก็ยังไม่ลืมย้ำ  “ทุกการเคลื่อนไหวของพวกเขาต้องรายงานข้าตลอด  โดยเฉพาะอย่างยิ่งสตรีผู้แข็งแกร่งที่สุด  อย่ามองข้ามนางเด็ดขาด”

“แล้วเจ้าหนุ่มหน้าขาวนั่นเล่า?ไปอยู่ไปที่ไหน?” คนแขนเหมือนปลาหมึกถามอย่างระมัดระวัง

“ถ้าเขาเป็นพวกเจ้าสำราญก็ให้ส่งหญิงงามคนหนึ่งไปให้เขา!  ไม่ว่าจะเป็นสาวงามหรือทรัพย์สินเงินทองตราบใดที่เขายินดีจะรับสินน้ำใจไว้ เราจะพยายามเอาใจเขาให้มากที่สุด” เฒ่าเถี่ยเหมาสั่งเสร็จ ลักษณะคนเจ้าปัญญาเดิมหายไปทันที กลับกลายเป็นบุคลิกเฒ่าขี้เมาช่างฝันผู้ใช้แรงงานเข้ามาแทนที่

เขากรอกเหล้าเข้าปากและไปที่ท่าเรือตะวันออก

ท่าทีเหมือนคนเมานี้

เขาเดินอย่างนี้มาหลายร้อยปีแล้ว