บทที่ 43 - โองการสายฟ้า สยบศูนย์กลางนิรันดร์!

บทที่ 43 - โองการสายฟ้า สยบศูนย์กลางนิรันดร์!

✿ ✿ ✿ ✿ ✿ ✿ ✿ ✿ ✿ ✿

...

เรื่องแทรกเล็กๆ น้อยๆ ในคาบเรียนไม่ได้ทำให้เซี่ยหลิงซินเก็บมาใส่ใจ พอออกจากวิทยาลัยเจ็ดดารา เขาก็ลืมไปหมดแล้ว

สองสามวันนี้ไม่ต้องไปทำงานที่สำนักงานสิ่งแวดล้อม พอดีเลย เขาจะได้อยู่บ้านตั้งใจบำเพ็ญเพียร พยายามฝึกฝนท่าแบกขุนเขาให้สมบูรณ์ภายในไม่กี่วันนี้ เพื่ออนุมานวิชา "แบกสายฟ้า" ออกมาให้ได้

ยังไงซะการจะเข้าแดนตำนาน มีความแข็งแกร่งเพิ่มขึ้นสักส่วน ก็ปลอดภัยขึ้นอีกส่วน

เดิมทีเขาอยากเรียนวิชาหมัดมวยสักชุด ตอนนี้มีรางวัลจากการแปลคัมภีร์แล้ว การจะแลกวิชาหมัดมวยมาสักชุดไม่ใช่เรื่องยาก

แต่พอนึกถึงคำพูดของจินซู่ ว่าตอนนี้เขาน่าจะแลกวิชาดีๆ ไม่ได้ เลยข่มใจไว้ เชื่อฟังพี่สาว เก็บแต้มความดีความชอบไว้ก่อนดีกว่า

เขาจึงทุ่มสมาธิทั้งหมดไปที่ท่าแบกขุนเขา ความคืบหน้าจึงรวดเร็วขึ้นมาก

ในคืนวันที่สาม เขาก็ดันค่าความชำนาญท่าแบกขุนเขาไปถึง "1" จนได้

[เคล็ดวิชาเพ่งจิตขั้นพื้นฐาน: 1/1]

[ท่าแบกขุนเขา: 1/1 (+0.12↑)]

[ท่าแบกสายฟ้า: 0.01/1]

[จิต : 2.58/10 (+0.09↑)]

[กาย : 0.26/1 (+0.02↑)]

ในขณะที่ท่าแบกขุนเขาบรรลุความสมบูรณ์ ในลานจิตกลางห้วงสมุทรแห่งจิตของเซี่ยหลิงซิน เทพวิญญาณยังคงถือโซ่ตรวน ผูกมัดวานรแห่งใจไว้เช่นเคย

แต่ในวินาทีนี้ ลิงที่เกิดจากจิตสำนึกตัวนี้ ดูเหมือนจะเกิดการผลัดเปลี่ยนไปพร้อมกับตัวเขา กลายเป็นแข็งแกร่งอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน

พลังที่ระเบิดออกมาในชั่วพริบตา ทำให้เซี่ยหลิงซินรู้สึกว่าตัวเองกดมันไม่อยู่แล้ว จะเกิดเรื่องแน่

แต่ในวินาทีถัดมา พลังขุมนี้กลับไปกระตุ้นบางสิ่งที่ลึกลับซับซ้อนขึ้นมา

อักขระขุนเขาห้าตัวบนร่างกายของเขาเกิดการเปลี่ยนแปลง

ลวดลายซับซ้อนยิ่งขึ้น และมีประกายสายฟ้าแฝงอยู่จางๆ

รวมไปถึงโซ่ตรวนที่เขาถืออยู่ก็มีประกายสายฟ้าแลบแปลบปลาบ ลามไปฟาดใส่วานรแห่งใจจนมันยิงฟันร้องเจี๊ยกจ๊าก ไม่กล้าอาละวาดอีก

ในกระบวนการนี้ เซี่ยหลิงซินก็ได้เรียนรู้ "ท่าแบกสายฟ้า" ไปโดยธรรมชาติ

สิ่งที่น่าสนใจคือ ในขณะที่อักขระขุนเขาห้าตัวเปลี่ยนแปลง เทพวิญญาณที่แต่งกายเหมือนองค์เหลยจู่ บนแถบผ้าทิพย์สีแดงที่มีอักขระสายฟ้าสามสิบหกตัว จู่ๆ ก็มีตัวหนึ่งสว่างวาบขึ้นมา

ตอนนี้เขาถึงเพิ่งสังเกตเห็นว่า อักขระสายฟ้าตัวนี้ เหมือนกับอักขระขุนเขาห้าตัวบนร่างไม่มีผิดเพี้ยน

และเขาก็เข้าใจความหมายของอักขระสายฟ้าตัวนี้โดยสัญชาตญาณ

ถึงได้รู้ว่า ที่แท้อักขระขุนเขาห้าตัวนั้น คือ "อักษรสวรรค์จารึกเทพ" ชนิดหนึ่ง ไม่ใช่ "อักขระขุนเขา" อย่างที่อาจารย์ไป๋บอกเลยสักนิด

แต่มันคือ... โองการ!

ความหมายที่แท้จริงของมันคือ: โองการสายฟ้า สยบศูนย์กลางนิรันดร์!

เซี่ยหลิงซินสงสัยมาก ว่าโองการนี้เดิมทีใช้ทำอะไร?

ไม่มีทางเป็นวิชา 'แผนภาพแบกขุนเขาหนุนสายฟ้า' แน่ๆ

ภาพนิมิตทั้งหมดของพันธรัฐ ไม่ได้เกิดขึ้นจากความว่างเปล่า

แต่เกิดจากการที่จอมเวทกลั่นสร้างขึ้นมาจากแดนตำนาน

อักขระนี้ เดิมทีแฝงเจตจำนงแห่ง "สายฟ้า" เอาไว้

แต่ไม่รู้ทำไม ถึงถูกตีความเพี้ยนไปเป็น "อักขระขุนเขา"?

แล้วอักขระสายฟ้าอีกสามสิบห้าตัวที่เหลือล่ะ หมายถึงอะไร?

จะว่าไป...

แม้จะเรียนรู้เจตจำนงแห่ง "แบกสายฟ้า" แล้ว แต่เขากลับพบว่าไม่สามารถใช้งานได้

ไม่ใช่ว่าใช้ไม่ได้เลยซะทีเดียว

ในห้วงสมุทรแห่งจิต เพียงแค่จิตขยับ เทพวิญญาณก็สามารถขับเคลื่อนแสงสายฟ้าชนิดหนึ่งมาสะกดวานรแห่งใจได้

แต่...

เซี่ยหลิงซินก้มมองดู อักขระโองการห้าตัวบนร่างกาย ที่ตอนนี้ยังมีกระแสไฟฟ้าไหลเวียนจางๆ

ท่าแบกสายฟ้า หมายถึง "กายแบกสายฟ้าหยิน"

สิ่งที่ฝึกคือ "สายฟ้าหยิน"

เขาฝึกสำเร็จแล้วจริงๆ แต่กลับพบว่าในความเป็นจริงไม่มีสายฟ้าหยินอยู่เลย แม้แต่นิดเดียวก็สัมผัสไม่ได้

แต่เทพวิญญาณในห้วงสมุทรแห่งจิตกลับนิมิตมันออกมาได้

ทำไมถึงเป็นแบบนี้?

เขาเก็บความสงสัยนี้ไว้ จนกระทั่งวันรุ่งขึ้นมาที่วิทยาลัยเจ็ดดาราอีกครั้ง

"เอาล่ะ วันนี้เป็นคาบสุดท้ายแล้ว พรุ่งนี้ทุกคนไม่ต้องมาแล้วนะ"

"ต่อไปฉันจะพูดถึงข้อควรระวังในการฝึกภาคสนามครั้งนี้"

ไป๋หรูฮุ่ยเหลือบมองเซี่ยหลิงซินแวบหนึ่ง เหมือนจะตั้งใจอธิบายให้เขาฟังเป็นพิเศษ

"เที่ยงคืนคืนนี้ สำนักงานสิ่งแวดล้อมและวิทยาลัย จะร่วมมือกันเปิดประตูแดนตำนานตรงเวลา"

"พวกเธอแต่ละคนให้รออยู่ที่บ้าน ทำจิตให้สงบเข้าฌาน ปลุกเทพวิญญาณ จุดตะเกียงใจ แล้วมันจะนำทางพวกเธอไปยังประตูมิติเอง"

"เมื่อเห็นประตู ตะเกียงใจจะพาพวกเธอเข้าไป อย่าขัดขืน และห้ามออกจากรัศมีแสงของตะเกียงใจเด็ดขาด ไม่อย่างนั้นจะหลงเข้าไปในกระแสความโกลาหลทางจิตวิญญาณ หาทางกลับไม่ได้อีกตลอดกาล!"

"ถ้าเจออันตรายที่รับมือไม่ไหว ให้ใช้จิตส่งข้อความขอความช่วยเหลือในแอปไป่ซื่อต๋า ตราบใดที่ตะเกียงใจไม่ดับ พิกัดของพวกเธอจะไม่หายไป"

"พิกัดการเข้าสู่แดนตำนาน ถูกกำหนดไว้ที่นอกเมืองที่ชื่อว่า 'หว่าน' เมื่อเข้าไปแล้ว อาจเกิดความคลาดเคลื่อนเล็กน้อย ไม่ต้องตกใจ ให้เดินทางไปรวมพลที่พิกัดกำหนดด้วยตัวเอง"

"ตะเกียงใจหนึ่งดวงจุดได้สามวัน ก่อนที่ตะเกียงจะดับ เราจะดึงพวกเธอกลับมายังโลกวิญญาณ"

"การฝึกภาคสนามครั้งนี้ใช้ระบบคัดออกคนท้ายตาราง หอเสวนาธรรมจะเข้าร่วมด้วย โดยมีการประกาศ 'ทำเนียบชิงชัย' ยึดตามทำเนียบนี้เป็นหลัก ผู้ที่มีคะแนนรั้งท้ายสุด จะเสียสิทธิ์การฝึกภาคสนาม และจะเข้าแดนตำนานไม่ได้อีกจนกว่าจะเปิดให้สาธารณชนเข้าชมอย่างเป็นทางการ"

"จำไว้ให้ดี!"

ไป๋หรูฮุ่ยกำชับอย่างเคร่งขรึม แล้วหยิบมือถือออกมาฉายภาพหน้าจอสามมิติ:

"มา สแกนเข้ากลุ่มไป่ซื่อต๋ากลุ่มนี้ซะ เข้าไปในแดนตำนานแล้ว ทุกคนสามารถสื่อสารกันได้ในนี้"

"ถ้ามีภารกิจอะไร ก็จะประกาศลงในนี้โดยตรง"

"ฉันขอบอกพวกเธอก่อนนะว่า การเดินทางสู่แดนตำนานครั้งนี้ วงการผู้ฝึกตนทั่วเมืองเหลยโจวให้ความสำคัญมาก"

"ผู้ที่ติดอันดับต้นๆ ของทำเนียบชิงชัย จะได้รับรางวัลที่แต่ละตระกูลร่วมกันจัดเตรียมไว้"

"เพื่อเป็นการกระตุ้นพวกเธอ การฝึกภาคสนามในแดนตำนานครั้งนี้ ผลประโยชน์ที่ได้ทั้งหมด จะตกเป็นของพวกเธอเอง ไม่ต้องจ่ายค่าธรรมเนียมแพลตฟอร์มและภาษีแดนตำนาน"

"สามอันดับแรกจะได้รับรางวัลพิเศษ และโควตาพิเศษ ผู้ที่อายุต่ำกว่า 18 ปี จะได้รับสิทธิ์เข้าเรียนกรณีพิเศษจากวิทยาลัยเจ็ดดารา ผู้ที่อายุ 18 ปีขึ้นไป จะได้รับสิทธิ์เข้าทำงานกรณีพิเศษจากบริษัทในเครือของตระกูลใหญ่ที่เข้าร่วมครั้งนี้ที่ไหนก็ได้ รวมถึงสำนักงานสิ่งแวดล้อมด้วย!"

สิ้นคำพูดนี้ ทุกคนต่างฮือฮา

โดยทั่วไป ตาม "กฎหมายบริหารจัดการแดนตำนานแห่งพันธรัฐ" ไม่ใช่ว่าหาอะไรได้ในแดนตำนานแล้วจะได้ทั้งหมด

แต่ต้องแบ่งกันสามฝ่าย คือ พันธรัฐ เจ้าของแดนตำนาน และผู้ค้นพบ

นั่นคือของที่ได้ในแดนตำนาน ต้องแบ่งส่วนหนึ่งให้เจ้าของแดนตำนานและพันธรัฐ ส่วนแรกคือค่าธรรมเนียมแพลตฟอร์ม ส่วนหลังคือภาษี

นี่คือกฎเหล็ก เปลี่ยนแปลงไม่ได้

เป็นราคาที่ต้องจ่ายเพื่อให้พันธรัฐอนุญาตให้มีแดนตำนานส่วนบุคคล

ครั้งนี้ผลประโยชน์ทั้งหมดกลับตกเป็นของตัวเอง เท่ากับว่ารายได้เพิ่มขึ้นจากเดิมอย่างน้อยสองเท่าตัวแบบฟรีๆ

ค่าธรรมเนียมแพลตฟอร์มยังพอว่า แดนตำนานนี้เป็นของสำนักงานสิ่งแวดล้อม อยากยกเว้นก็ยกเว้นได้

แต่ภาษีแดนตำนานไม่มีทางยกเว้นได้ แสดงว่าแต่ละตระกูลต้องร่วมกันควักเนื้อจ่ายแทนแน่ๆ

และยังมีหอเสวนาธรรม

พวกเขารู้อยู่แล้วว่าวงการผู้ฝึกตนเมืองเหลยโจวมีเอี่ยวในแดนตำนานนี้ แต่ไม่นึกว่าแม้แต่หอเสวนาธรรมก็เข้ามาร่วมด้วย

'หอเสวนาธรรมอันดับหนึ่งในใต้หล้า' คือองค์กรยักษ์ใหญ่ของจริง สถานะเหนือชั้นสุดๆ

ทำเนียบจัดอันดับของหอเสวนาธรรม คือเป้าหมายที่ผู้ฝึกตนแทบทุกคนไล่ล่า

เช่น "ทำเนียบอันดับหนึ่งในใต้หล้า"

โดยปกติ แค่มีใบรับรองจากหอเสวนาธรรม ก็ถือว่ามีหน้ามีตาในวงการฝึกตนแล้ว

ถ้าสามารถติดอันดับในทำเนียบของหอเสวนาธรรมได้ ไม่ว่าจะไปที่ไหน ก็จะได้รับเกียรติเหนือกว่าคนอื่น

แม้แต่วิทยาลัยเจ็ดดาราที่สอบเข้ายากแสนยาก ยังยอมรับนักเรียนกรณีพิเศษเพียงเพราะติดอันดับในทำเนียบ

คนที่ได้โควตาเข้าแดนตำนานครั้งนี้ แม้ล้วนเป็นหัวกะทิจากแต่ละตระกูล และมีอัจฉริยะอย่างเฉินจิ่นซิน

แต่นักเรียนของวิทยาลัยเจ็ดดารามีไม่ถึงครึ่ง ส่วนที่เหลือก็ไม่ใช่ทุกคนจะมีคุณสมบัติสอบเข้าวิทยาลัยเจ็ดดาราได้

บ้างก็อายุน้อยยังไม่ได้สอบ บ้างก็อายุถึงแล้วแต่สอบไม่ติด

แต่ไม่มีข้อยกเว้น ทุกคนย่อมอยากเข้าเรียนที่วิทยาลัยเจ็ดดาราแน่นอน

ยิ่งไปกว่านั้น นอกจากวิทยาลัยเจ็ดดาราแล้ว ยังสามารถเลือกเข้าทำงานในบริษัทใหญ่ๆ ของเมืองเหลยโจวได้ตามใจชอบ แถมยังรวมถึงสำนักงานสิ่งแวดล้อม สำหรับคนส่วนใหญ่ นี่มันบันไดสู่สวรรค์ชัดๆ

[จบแล้ว]