บทที่ 5 เก็บอาการหน่อย อย่าเก่งเกินหน้าเกินตา

กลุ่มคนยื้อยุดฉุดกระชากกันอยู่พักใหญ่ ก่อนจะมาถึงริมแม่น้ำและหาพื้นที่ราบเรียบเพื่อวางข้าวของลง

ทองก้อนกระดาษที่พับมาอย่างประณีตถูกวางเรียงเป็นตับ พร้อมกับกระดาษสีแดงสี่ใบที่เขียนข้อมูลคล้ายวันเดือนปีเกิดเอาไว้

แค่เห็นฉากนี้ เหอเหยียนก็แทบอยากจะขมวดคิ้ว

การกราบไหว้บูชาเทพเจ้าแห่งแม่น้ำนั้นเขาพอเข้าใจได้ ทองก้อนที่พับด้วยมือแสดงถึงความจริงใจของผู้ศรัทธา ข้อนี้เขารับได้

แต่ไอ้กระดาษแดงที่เขียนวันเดือนปีเกิดนี่มันคืออะไรกัน?

ในขณะที่เหอเหยียนกำลังขมวดคิ้ว ชายวัยกลางคนที่ดูท่าทางลึกลับคนนั้นก็เปิดเป้สีดำ หยิบหัวใจสีแดงสดสองดวงออกมา แล้วโยนลงน้ำไปอย่างไม่ยี่หระ

จ๋อม

แม่น้ำชิงสุ่ยกระเพื่อมไหวทันที ระลอกคลื่นซัดสาดดันหัวใจสองดวงนั้นกลับขึ้นมา

มันลอยกลับมาหยุดอยู่ที่ปลายเท้าของชายคนนั้นพอดีเป๊ะ

ชายคนนั้นตัวสั่นด้วยความหวาดกลัว แต่ดวงตากลับลุกโชนไปด้วยความคลั่งไคล้ เขาทรุดตัวลงคุกเข่าทันที

"ท่านเทพเจ้าแห่งแม่น้ำ! ท่านเทพเจ้าแห่งแม่น้ำ!"

เขาโขกศีรษะคำนับแม่น้ำชิงสุ่ยรัวๆ ก่อนจะตะเกียกตะกายลุกขึ้นจุดไฟเผาทองก้อนกระดาษและกระดาษแดงเหล่านั้นอย่างลนลาน

"ท่านเทพเจ้าแห่งแม่น้ำ ได้โปรดมอบพลังวิเศษให้แก่ข้าโดยเร็วด้วยเถิด ข้าจะเป็นสาวกที่ซื่อสัตย์ที่สุดของท่านตลอดไป"

ชายคนนั้นสวดภาวนาด้วยความศรัทธาแรงกล้า แววตาเต็มไปด้วยความทะยานอยากและความลุ่มหลงในพลังอำนาจ

จ้าวฉงเห็นลุงของตัวเองมีสภาพแบบนี้ก็ตกใจกลัวจนอยากจะหนีกลับขึ้นฝั่ง แต่ผู้เป็นลุงกลับคว้าข้อมือเขาไว้แน่น

"จะไปไหน?"

ชายคนนั้นจับเขาไว้แน่น "เด็กดี ลุงรักแกจะตายอยู่แล้ว... ช่วยลุงหน่อยไม่ได้หรือไง?"

"การที่เทพเจ้าแห่งแม่น้ำเลือกแก ถือเป็นวาสนาของแกนะ"

รูม่านตาของจ้าวฉงขยายกว้าง เขารู้สึกถึงความเย็นเยียบคล้ายคมมีดจ่ออยู่ที่หน้าท้อง

ผู้เป็นลุงยิ้มด้วยความศรัทธาอันเปี่ยมล้น มือถือมีดปอกผลไม้จี้ติดพุงหลานชาย บังคับให้ก้าวลงไปในแม่น้ำทีละก้าว

จ้าวฉงอยากจะตะโกนขอความช่วยเหลือ แต่พอหันไปมองกลับเห็นเจียเจียและหวังฮ่าวกำลังเดินลงแม่น้ำชิงสุ่ยราวกับหุ่นยนต์ ส่วนเสี่ยวไป๋ก็ถูกพ่อแม่ของเธอกดตัวเอาไว้แน่น

"พวกแกทำบ้าอะไรกัน!" น้ำเสียงเย็นยะเยือกของเหอเหยียนดังขึ้น เขาจ้องมองกลุ่มคนตรงหน้า ในมือกระชับไม้ท่อนยาวที่ไปหามาจากไหนไม่รู้

"ฉันบอกกี่ครั้งแล้วว่า... เลิกโยนของลงแม่น้ำสักที"

ก่อนที่ใครจะทันตั้งตัวกับการปรากฏตัวกะทันหันของเขา เหอเหยียนก็ง้างไม้ฟาดเปรี้ยงเข้าที่ศีรษะของชายวัยกลางคน จนเลือดอาบและเซถลาไป

มีดหลุดออกจากมือ จ้าวฉงฉวยโอกาสสะบัดหลุดแล้ววิ่งหน้าตั้งมาทางเหอเหยียน

กว่าชายคนนั้นจะตั้งหลักได้ เหอเหยียนก็ฟาดไม้ลงไปอีกครั้ง

ใช้คำว่า "ฟาด" นั่นแหละถูกแล้ว เพราะมันไม่ใช่การสะกิดเบาๆ แรงที่ใส่นั้นห่างไกลจากคำว่าออมมือไปมากโข

เฉินชิงเสวียน เจี้ยนอวิ๋น และเฟยอวี่ ต่างก็สะดุ้งโหยง แต่ก็รีบกระโดดตามออกมาทันที

ศีรษะของชายคนนั้นแตกยับไปแล้ว เพื่อนร่วมขบวนการถึงเพิ่งได้สติและพุ่งเข้าใส่เหอเหยียนพร้อมกัน

เฉินชิงเสวียนกระโดดถีบคนร้ายคนหนึ่งจนตัวลอยละลิ่วตกลงไปในแม่น้ำชิงสุ่ย

เขาชะงักไปนิดหนึ่ง แอบชำเลืองมองเหอเหยียนที่ยังคงง่วนอยู่กับการฟาดคน พอเห็นว่าเหอเหยียนไม่ทันสังเกต เขาถึงได้เบาใจ

เมื่อลงมือครั้งต่อไป เฉินชิงเสวียนจึงจงใจออมแรงไว้ แต่ถึงอย่างนั้น คนธรรมดาพวกนี้ก็ยังรับมือเขาไม่ไหวอยู่ดี

หนึ่งในคนร้ายเห็นท่าไม่ดี จึงผลักลูกสาวที่อยู่ใกล้ตัวที่สุดลงน้ำแล้ววิ่งหนีไป

เขาคิดว่าเฉินชิงเสวียนและคนอื่นๆ จะต้องรีบไปช่วยคนจนไม่มีเวลาตามจับ

และก็เป็นจริงดังคาด เฉินชิงเสวียนเข้าไปช่วยเด็กสาวจริงๆ เขาเพียงแค่เอื้อมมือไปคว้าตัวเธอลากขึ้นมาจากน้ำ

แต่ไม่มีใครวิ่งไล่ตามคนพ่อที่กำลังตะกายขึ้นฝั่งไปเลย

ชายคนนั้นตะเกียกตะกายขึ้นไปถึงรถ พยายามเปิดประตูด้วยความตื่นตระหนก

แต่ไม่ว่าจะทำอย่างไร รถก็ไม่ขยับเขยื้อน

"โทษทีนะ พอดีล้อรถดูเบี้ยวๆ ผมเลยถอดออกมาก่อน"

นอกหน้าต่างรถ เด็กหนุ่มผมเกรียนเคาะกระจกเบาๆ แววตาฉายแววขบขันแกมอำมหิตราวกับแมวป่าจ้องเหยื่อ

ขณะที่เด็กหนุ่มผมเกรียนลากคอลัทธิมารลงมาจากรถ เหอเหยียนก็กำลังโทรแจ้งตำรวจอยู่พอดี

"อ้าว เสี่ยวโจวก็มาด้วยเหรอ" เหอเหยียนยิ้มทักเมื่อเห็นเด็กหนุ่ม

ความอำมหิตบนใบหน้าของฉินโจวเลือนหายไปทันที แทนที่ด้วยรอยยิ้มเป็นมิตร "พี่เหยียนก็อยู่นี่ บังเอิญจังเลยนะครับ"

"อาเหยียนเขามาช่วยดูแลระบบนิเวศที่นี่น่ะ" เฉินชิงเสวียนจับมือเหอเหยียนขึ้นมาสำรวจอย่างละเอียด กลัวว่าเขาจะเจ็บมือจากการใช้ไม้ฟาดคนเมื่อกี้

"ผมไม่เป็นไร คุณเจ็บตรงไหนไหม?" เหอเหยียนกวาดสายตามองสำรวจเฉินชิงเสวียนบ้าง

คู่รักสองคนยืนพะเน้าพะนอห่วงใยกันใกล้ชิด ปล่อยให้คุณลุงผู้โชคร้ายนอนเลือดอาบกองอยู่กับพื้นโดยไม่มีใครสนใจ

"พี่นั่นเอง!"

เสี่ยวไป๋ที่เพิ่งถูกงมขึ้นมาจากแม่น้ำ เอามือทาบอกด้วยความตกใจ พอเงยหน้าขึ้นก็จำหน้าเหอเหยียนได้ทันที

"หนูว่าแล้ว คนที่ช่วยเมื่อวานเป็นคน ไม่ใช่ผีสางเทพเจ้าแห่งแม่น้ำอะไรนั่นสักหน่อย"

เธอทำท่าเหมือนเด็กที่ในที่สุดก็ได้รับการพิสูจน์ความจริง จนแทบจะร้องไห้ออกมา

เหอเหยียน: "..."

ขอบคุณก็ขอบคุณไปสิ ทำไมต้องเหยียบย่ำเทพเจ้าแห่งแม่น้ำด้วยล่ะ?

คำชมที่มาพร้อมคำด่านี่มันฟังดูทะแม่งๆ ชอบกล

เมื่อได้ยินเด็กสาวพูดแบบนั้น เฉินชิงเสวียนก็หันมองเหอเหยียนด้วยความประหลาดใจ

"อาเหยียน เมื่อคืนคุณออกมาเดินเล่น..."

เหอเหยียนสารภาพไปแล้วเมื่อวาน ตอนนี้จึงไม่มีความจำเป็นต้องปิดบัง

"อื้ม ก็บอกแล้วไงว่าออกมาข้างนอก แล้วบังเอิญไปเจอเหตุฆาตกรรมเข้า" เหอเหยียนพูดด้วยน้ำเสียงราบเรียบ

แต่เฉินชิงเสวียนกลับไม่สงบใจเลยสักนิด เขายังสงสัยว่าตัวเองโง่หรือเปล่า

เขารู้ทั้งรู้ว่าอาเหยียนออกมาข้างนอกตอนฝนตกและไปเจอเหตุฆาตกรรม แต่กลับนึกไม่ถึงเลยว่าอีกฝ่ายจะมาเก็บขยะริมแม่น้ำ แล้วบังเอิญไปขัดจังหวะพิธีกรรมของลัทธิมารเข้า

เบาะแสทุกอย่างตรงกันเป๊ะ แต่เฉินชิงเสวียนไม่เคยโยงเรื่องนี้เข้ากับเหอเหยียนเลย

ความจริงจะโทษเฉินชิงเสวียนฝ่ายเดียวก็ไม่ได้ สำหรับเขาแล้ว เหอเหยียนคือคนที่ต้องได้รับการทะนุถนอม แค่หั่นผักในครัวเขายังเอ่ยปากชมเลย

แต่รายงานตำรวจบอกว่าฮีโร่เมื่อคืนต่อสู้กับสาวกลัทธิมารสองคนด้วยตัวคนเดียว จนคนร้ายสลบเหมือด แขนหักคนหนึ่ง ซี่โครงหักอีกคนหนึ่ง

ต่อให้เฉินชิงเสวียนคิดทบทวนอีกเป็นร้อยรอบ เขาก็นึกภาพอาเหยียนสุดที่รักของเขาไม่ออกจริงๆ

ขนาดเห็นกับตาว่าเหอเหยียนฟาดหัวคนจนแตก สิ่งแรกที่เฉินชิงเสวียนห่วงก็คือมือของอาเหยียนจะสะเทือนจนเจ็บหรือเปล่า

คนมีความรักมักตาบอด โชคดีที่เหอเหยียนเองก็ตาบอดไม่ต่างจากเฉินชิงเสวียน

เมื่อกี้เฉินชิงเสวียนเพิ่งเตะคนปลิวไปหยกๆ คนร้ายยังไม่ทันได้แตะชายเสื้อเขาด้วยซ้ำ

แต่สิ่งแรกที่เหอเหยียนทำคือเช็คว่าเฉินชิงเสวียนบาดเจ็บตรงไหนหรือเปล่า

เจี้ยนอวิ๋นทำหน้าเหนื่อยหน่าย หันไปประสานงานกับเพื่อนร่วมงานผ่านโทรศัพท์

เมื่อหัวหน้ามัวแต่จีบกัน ก็ต้องมีใครสักคนทำงานจริงๆ จังๆ บ้าง

ถึงอย่างนั้น เฉินชิงเสวียนก็ยังพอทำตัวให้เป็นประโยชน์อยู่บ้าง ขณะที่จูงมือพาอาเหยียนของเขาเดินขึ้นฝั่ง เขาก็ลากคอลุงที่นอนจมกองเลือดติดมือไปด้วย

ไม่นานนัก รถเก๋งสีดำหลายคันที่ติดตราสัญลักษณ์ 'สมาพันธ์' ก็แล่นเข้ามาจอดเทียบข้างแม่น้ำชิงสุ่ย

เหอเหยียนเคยได้ยินชื่อของสมาพันธ์มาก่อน... ก่อตั้งขึ้นหลังปรากฏการณ์พระจันทร์สีเลือด รวบรวมเหล่าผู้มีพลังพิเศษเอาไว้

แต่นี่เป็นครั้งแรกที่เขาจะได้เห็นตัวเป็นๆ ใกล้ๆ แบบนี้

เขาอยากรู้จริงๆ ว่าผู้มีพลังพิเศษของสมาพันธ์จะมีรูปร่างหน้าตาเป็นยังไง จะมีสามหัวหกแขน หน้าคนตัวสัตว์ หรือมีหูสัตว์งอกออกมาจากหัวไหมนะ

ถ้ามีหางปลาด้วยก็คงดี เขาอยากจะเลี้ยงไว้ดูเล่นสักตัว