บทที่ 4 มาทำอะไรที่นี่?

เหอเหยียนบ่นอุบในใจ แต่มือไม้ไม่ได้ช้าลงเลย

ขยะทุกชิ้นที่เก็บได้ถูกยัดใส่ถังขยะที่ลากตามหลังมา

ขณะที่หนึ่งเทพกับหนึ่งถังกำลังทำงานกันอย่างขะมักเขม้น รถเก๋งสีดำหลายคันก็แล่นมาจอดเทียบข้างแม่น้ำชิงสุ่ยอย่างกะทันหัน

"บอสครับ ตรงนี้แหละ" วัยรุ่นผมย้อมสีฉูดฉาดชี้มือไปที่แม่น้ำนอกรถ

"จากคำให้การของเหยื่อทั้งสี่คน เมื่อวานพวกเขาถูกสาวกลัทธิเทพเจ้ามารสองคนจับตัวมาโยนลงที่นี่เพื่อบูชายัญ แต่บังเอิญมีคนเก็บขยะมาเห็นเข้า พวกเขาเลยรอดตายมาได้"

คนขับรถส่ายหน้าพลางถอนหายใจ "ออกมาเก็บขยะท่ามกลางฝนตกหนักขนาดนั้นเมื่อคืน ชีวิตคนเรานี่มันลำบากจริงๆ"

"ก็ไม่แน่เสมอไป คนปกติที่ไหนจะออกมาตอนกลางคืนแบบนั้น" ชายหนุ่มที่นั่งเบาะข้างคนขับขยับแว่นตา

"ในมุมมองผม คนเมื่อคืนไม่ได้แค่ผ่านมา แต่เขาจงใจมาต่างหาก"

เด็กหนุ่มผมสีฉูดฉาดมองสลับไปมาระหว่างคนพูดทั้งสอง รู้สึกว่าฟังดูมีเหตุผลทั้งคู่

สุดท้ายเขาจึงหันไปหาหัวหน้าที่นั่งอยู่ข้างๆ "บอสคิดว่าไงครับ?"

เฉินชิงเสวียนเพียงแค่ผลักประตู ก้าวขายาวๆ ลงจากรถ "ลงไปดูกันเถอะ"

เด็กผมสีและหนุ่มแว่นรีบตามลงไป ส่วนคนขับรถรออยู่ด้านใน

เมื่อคืนฝนตกหนัก พื้นดินยังคงเปียกชื้น แต่บันไดปูนช่วยให้ไม่ต้องย่ำโคลน

"บอสครับ ผมจำได้ว่าบ้านบอสอยู่แถวนี้นี่นา" เจ้าเด็กหัวสีเจื้อยแจ้วราวกับนกแก้ว

เฉินชิงเสวียนทำเมินใส่ เขาเร่งฝีเท้า เงยหน้าขึ้นมอง และสะดุดตากับร่างที่คุ้นเคยเป็นอย่างยิ่ง

"อาเหยียน คุณมาทำอะไรที่นี่?" ทันทีที่เฉินชิงเสวียนเห็นเหอเหยียน ดวงตาของเขาก็เป็นประกายขึ้นมา

เหอเหยียนที่กำลังเก็บขยะเงยหน้าขึ้น สบตาด้วยความงุนงงไม่แพ้กัน "ผมมาเก็บขยะ คุณบอกว่าจะไปบริษัทไม่ใช่เหรอ?"

เฉินชิงเสวียนสำลักไปวินาทีหนึ่ง... เขาลืมข้ออ้างของตัวเองไปเสียสนิท

เขากวาดสายตามองไปรอบๆ แล้วตั้งสติได้อย่างรวดเร็ว "ฉันพาพวกเขามาสำรวจแม่น้ำชิงสุ่ย ดูว่าจะพัฒนาเป็นแหล่งท่องเที่ยวได้ไหมน่ะ"

"แล้วคุณ... มาเก็บขยะที่นี่เนี่ยนะ?"

เหอเหยียนพยักหน้า คิดว่าเฉินชิงเสวียนตั้งใจจะพัฒนาที่นี่จริงๆ จึงเอ่ยเตือน "คนเอาขยะมาทิ้งที่นี่ตลอดเวลา ในแม่น้ำแทบไม่มีปลาเหลือแล้ว ระบบนิเวศแย่มาก"

ยิ่งพูดเสียงของเขาก็ยิ่งแผ่วลง การที่มีบ้านสกปรกขนาดนี้ทำให้เขารู้สึกอับอายเวลาต้องแนะนำให้แฟนรู้จัก

เป็นเทพเจ้าแห่งแม่น้ำฟังดูเท่ดี แต่ถ้าเป็นเทพเจ้าคูน้ำเน่า... อย่าดีกว่า

"งั้นคุณก็มาช่วยทำความสะอาดเพื่อรักษาระบบนิเวศสินะ?" เฉินชิงเสวียนเชื่อว่าเขาค้นพบความจริงแล้ว

นั่นสิ... อยู่ๆ อาเหยียนจะนึกครึ้มอกครึ้มใจอยากมาเก็บขยะได้ยังไง

"พี่เหยียน" เด็กหนุ่มผมสีโผล่ออกมาจากด้านหลังเฉินชิงเสวียน

"เฟยอวี่ เจี้ยนอวิ๋น" เหอเหยียนทักทายเด็กหนุ่มผมสีและชายหนุ่มสวมแว่นที่ยืนอยู่ข้างกัน

"พี่เก็บขยะอยู่ที่นี่คนเดียวเหรอครับ?" เจี้ยนอวิ๋นถามทีเล่นทีจริง

"อื้ม ไม่เคยเห็นคนอื่นเลยนะ แม้แต่คนตกปลายังหายาก ระบบนิเวศของแม่น้ำมันแย่น่ะ" ยิ่งพูดเหอเหยียนก็ยิ่งรู้สึกแย่

เมื่อได้ยินดังนั้น เจี้ยนอวิ๋นและเฉินชิงเสวียนก็สบตากัน ความคิดเดียวกันแวบเข้ามาในดวงตาของทั้งคู่

คนแปลกหน้าที่ไม่เคยโผล่มาที่นี่มาก่อน แต่ออกมาเก็บขยะกลางดึกตอนฝนตก แล้วบังเอิญช่วยเด็กสี่คนที่กำลังจะถูกบูชายัญได้พอดี

หากทุกอย่างประจวบเหมาะเกินไป มันย่อมไม่ใช่เรื่องบังเอิญ

เฉินชิงเสวียนเก็บซ่อนความรู้สึก ก้าวเข้าไปหาเหอเหยียนแล้วแย่งที่คีบขยะมาจากมือ "เดี๋ยวแดดจะร้อนแล้ว เรามาช่วยกันทำให้เสร็จ แล้วคุณค่อยกลับไปพักผ่อนที่บ้าน ตกลงไหม?"

"จะไม่ทำให้งานคุณล่าช้าเหรอ?" เหอเหยียนยังคงกำด้ามจับไว้แน่น

เฉินชิงเสวียนส่ายหน้า "ไม่ใช่เรื่องสำคัญอะไรหรอก"

การตามล่าสาวกลัทธิเทพเจ้ามารรอไปก่อนได้ แต่เขาทำใจดูเหอเหยียนทำงานหนักอยู่ที่นี่ไม่ได้

เมื่อวางใจแล้ว เหอเหยียนก็หันไปมองเจี้ยนอวิ๋นและเฟยอวี่ เห็นทั้งสองคนกำลังใช้กิ่งไม้เขี่ยหาขยะกันอยู่แล้ว

"ตามใจคุณแล้วกัน" เหอเหยียนปล่อยมือ ที่คีบขยะจึงตกเป็นของเฉินชิงเสวียนโดยสมบูรณ์

เมื่อไม่มีอะไรทำ เหอเหยียนจึงเดินไปตรวจสอบคุณภาพน้ำในแม่น้ำ

สาเหตุหลักที่ระบบนิเวศของแม่น้ำชิงสุ่ยย่ำแย่ก็คือน้ำเน่าเสีย

ช่วงนี้เหอเหยียนตระเวนดูแม่น้ำทั้งสายเล็กสายใหญ่ พบว่าทุกสายต่างก็ปนเปื้อนไม่มากก็น้อย

แต่ไม่มีที่ไหนอาการหนักเท่าแม่น้ำชิงสุ่ย นี่คือเหตุผลที่เขาเน้นทำความสะอาดที่นี่เป็นพิเศษ

แน่นอนว่าอีกเหตุผลหนึ่งก็คือ มันอยู่ใกล้บ้าน

ไม่นานนัก เฉินชิงเสวียนและอีกสองคนก็จัดการพื้นที่แถบนั้นจนสะอาดเอี่ยม

เฉินชิงเสวียนโยนฝาขวดพลาสติกชิ้นสุดท้ายลงถัง ขณะกำลังจะเรียกเหอเหยียนที่เหม่อมองแม่น้ำให้กลับบ้าน คนอีกกลุ่มหนึ่งก็เดินทางมาถึง

"ตรงนี้แหละครับ ตอนที่พวกเราถูกดึงออกมาจากกระสอบเมื่อคืน เราอยู่ริมแม่น้ำตรงนี้" เด็กหนุ่มคนหนึ่งพูดขึ้น

"เสี่ยวไป๋ถูกโยนลงน้ำไปแล้วด้วยซ้ำ โชคดีที่พลเมืองดีคนนั้นช่วยงมขึ้นมาได้" เขาชี้ไปที่แม่น้ำชิงสุ่ยพลางเสริม

"พลเมืองดีอะไรกัน?" ชายวัยกลางคนข้างๆ พึมพำด้วยท่าทีลึกลับ

"ฝนตกหนักขนาดนั้นเมื่อคืน ใครมันจะมาเก็บขยะริมแม่น้ำ? เด็กเอ๋ย พวกเธอได้เจอเทพเจ้าแห่งแม่น้ำผู้เมตตาต่างหาก"

เขาถึงกับพนมมือไหว้ไปทางแม่น้ำ

"ฉันเตรียมเงินกระดาษกับของไหว้มาแล้ว วันนี้ต้องขอบคุณท่านเทพเจ้าแห่งแม่น้ำให้ถูกต้อง" เขาประกาศก้อง

ชายคนนั้นไม่สนใจเสียงทัดทานของเด็กหนุ่ม แล้วลากเขาลงไปทางตลิ่ง

"เป็นไปไม่ได้! ตอนที่เขาตัดเชือกให้ หนูยังโดนผิวเขาอยู่เลย" เด็กสาวที่ชื่อเสี่ยวไป๋ค้านเสียงดัง

"ลูกจำผิดแล้ว ฝนตกตอนเที่ยงคืนใครจะไปเก็บขยะ? บอกว่าเขามาฆ่าตัวตายยังน่าเชื่อกว่าอีก" แม่ของเสี่ยวไป๋ก็ดึงตัวลูกสาวลงไปเช่นกัน

"ลุงจ้าวฉงพูดถูก เราต้องขอบคุณเทพเจ้าแห่งแม่น้ำ" เธอกล่าว

"หนูไม่ได้จำผิดนะ" เสี่ยวไป๋ปฏิเสธที่จะกราบไหว้สิ่งที่เรียกว่าเทพเจ้าแห่งแม่น้ำ

เธอไม่มีทางจำพลาด คนที่ช่วยพวกเธอไว้เป็นพี่ชายใจดีหน้าตาหล่อเหลา ไม่ใช่เทพยดาผีสางที่ไหน

"เจียเจีย หวังฮ่าว พวกเธอก็เห็นเขาเหมือนกันนี่พูดอะไรหน่อยสิ!" เธอขอร้องเพื่อนๆ

เจียเจียและหวังฮ่าวก้มหน้าลง ไม่ต้องรอให้ใครบังคับ พวกเขาก็เดินลงไปที่ตลิ่งโดยอัตโนมัติ

"เสี่ยวไป๋ ผู้ชายคนนั้นไม่มีมีดสักหน่อย... แล้วเขาตัดเชือกพวกเราได้ยังไง?" เจียเจียถามขณะก้มหน้าซ่อนแววตาที่ว่างเปล่า

"เสี่ยวไป๋ เทพเจ้าแห่งแม่น้ำช่วยเราไว้นะ เราควรเคารพสิ่งศักดิ์สิทธิ์สิ" หวังฮ่าวเสริม แถมยังดุเธออีกด้วย

ที่ริมตลิ่งด้านล่าง ทันทีที่ได้ยินเสียงคนจากด้านบน เฉินชิงเสวียนก็ดึงเหอเหยียนไปหลบที่มุมอับ

บทสนทนาที่เหลือทำให้เขารู้สึกไม่สบายใจยิ่งขึ้นไปอีก

พ่อแม่ปกติที่ไหนจะพาลูกที่เกือบถูกฆ่าตายเมื่อวาน กลับมายังจุดเกิดเหตุในเช้าวันรุ่งขึ้นกัน?