ตอนที่ 710 สิ้นหวัง ลวงตาของแท้

บางทีเขาอาจใช้ความกลัวของนักดาบหญิงก็ได้

หัวหน้าเหยี่ยหนิวคิดแผน

เขารีบถอยและเรียกสิงโตเพลิงระดับปราณฟ้าอีกตัวหนึ่ง ถ้าเขาเข้าใกล้เกินไป มีความเป็นไปได้ว่าที่ศัตรูจะมองเห็นเขาได้ เพราะรู้ว่านี่คืออสูรรบที่ทำสัญญากับมนุษย์ อย่างไรก็ตามมันอยู่ห่างไกลมากและปล่อยแค่เพียงรัศมี ยากมากที่จะบอกได้ว่าเป็นอสูรเวทป่า หรืออสูรที่ทำสัญญา

ด้วยความแข็งแกร่งระดับปราณฟ้าของมัน ไม่น่าจะเป็นปัญหากับการใช้สิงโตเพลิงขู่ให้หนุ่มสาวทั้งสองคนนี้หนีไป

เป็นไปตามที่หัวหน้าเหยี่ยหนิวคาด ทันทีที่สิงโตเพลิงปรากฏตัว ก่อนที่มันจะเชิดคอคำราม นักดาบหญิงก็รู้สึกได้

“มีบางอย่างผิดปกติ สัตว์อสูรที่ทรงพลังปรากฏตัวที่นี่... เป็นจ้าวอสูรระดับปราณฟ้า” นักดาบหญิงจับมือของบุรุษหนุ่ม

“โฮกกก!” สิงโตเพลิงคำราม เสียงสั่นสะท้านโลก

“น่ากลัวมาก...”

คู่รักทั้งสองหวาดกลัวจัด พวกเขาทำลายศิลาเทเลพอร์ตแล้วเทเลพอร์ตหนีไปโดยไม่เหลือร่องรอย

ก่อนที่หัวหน้าเหยี่ยหนิวจะทันได้มีความสุข เขาสังเกตได้ว่ามีบางคนอยู่ที่ด้านหลังของเขา ตอนแรกเขาคิดว่าเป็นเฟยหวงและฮัวปัน อย่างไรก็ตามความรู้สึกถึงอันตรายเกิดขึ้นมาจากก้นบึ้งหัวใจ เขาไม่ได้หันกลับไป แต่ประกายเยือกเย็นที่ฉายในดวงตาขณะที่เขาพูดเสียงในลำคอ “เจ้าเมืองลมดำ! เป็นท่านใช่ไหม?”

เขาค่อยๆ หันหน้าไปมองและพบว่าเจ้าเมืองลมดำกำลังระงับความโกรธและยืนอยู่ด้านหลังของเขา

หัวหน้าเหยี่ยหนิวลอบถอนหายใจกับการปรากฏตัวของเจ้าเมืองลมดำ เขาประมาทเกินไป

เจ้าเมืองลมดำจะจากไปได้ง่ายๆ ยังไงในเมื่อเขาใช้ความพยายามทั้งหมดรวบรวมสมบัติที่เขาสะสมมานานไว้ในหุบเขาราชสีห์? ด้วยความคิดสงสัย เขาจะต้องตรวจดูครั้งแล้วครั้งเล่าเพื่อให้แน่ใจว่าไม่มีปัญหาก่อนจึงจะรู้สึกสบายใจได้ บางทีเจ้าเมืองลมดำคงป้องกันไว้ก่อนแล้วตั้งแต่เขาส่งสิงโตหนุ่มสองตัวออกมา

ผิด เขาผิดเองทั้งหมด!

ถ้าเขาสามารถทำได้ทั้งหมดอีกครั้ง เขาจะแกล้งทำเป็นว่าเขาไม่รู้อะไร

น่าเสียดายที่ชีวิตกลับไปเริ่มใหม่ดังใจไม่ได้... เมื่อเห็นสายตาของเจ้าเมืองลมดำที่เต็มไปด้วยรังสีฆ่าฟันแล้ว หัวหน้าเหยี่ยหนิวรู้ว่าเรื่องวันนี้คงไม่จบลงด้วยดี

“ถ้าเจ้าคิดว่าเจ้าสามารถเอาชนะข้าที่เป็นชั้นปราณฟ้าระดับสองได้จริงๆ อย่างนั้นเจ้าก็คิดผิด” หัวหน้าเหยี่ยหนิวแค่นเสียง ถ้าเขาไม่ปกปิดพลังของเขาและทักษะเฉพาะ เขาคงถูกนักล่าเงินรางวัลฆ่าไปนานแล้ว ยังจะมีชีวิตอย่างมีความสุขมาจนบัดนี้ได้อย่างไร?

“เหยี่ยหนิว! ข้าไม่ปฏิเสธเรื่องหนึ่ง เจ้าสามารถกลายเป็นสุนัขที่ภักดีต่อเจ้าแคว้นมรกตได้นับว่าเจ้ามีฝีมือไม่เหมือนใคร อย่างไรก็ตาม ถ้าเจ้าคิดว่าข้าจะปล่อยเจ้าไป อย่างนั้นเจ้าคิดผิด ความจริงข้าค้นพบลูกไม้ของเจ้ามานานแล้ว ตั้งแต่แรกเลยมีลูกไม้บางอย่างในแขนเสื้อเจ้า และข้าเพียงแต่รอให้เจ้ามาติดกับ” เจ้าเมืองลมดำโบกมือ นักสู้ระดับปราณฟ้าอย่างเจ้าสำนักไป๋ซ่ง ชิงซ่ง หวงซ่ง ผางหมันและจินฟงโผล่ออกมาจากที่มืด แต่ละคนที่ปรากฏตัว เหยี่ยหนิวขมวดคิ้ว ยอดฝีมือปราณฟ้าหกคน สองคนมีระดับสูงกว่าเขา หกต่อหนึ่ง การสู้นี้ยากที่สุดที่เขาเคยต่อสู้มาในชีวิต

“เจ้าสำนักไป๋ซ่ง และท่านผางหมันท่านทั้งสองจะรุมฆ่าข้าอย่างนั้นหรือ?” หัวหน้าเหยี่ยหนิวจู่ๆ ก็หัวเราะและถามอย่างใจเย็น

“ความจริง เราแค่ระบุความจริง เราไม่มีสิทธิ์แทรกแซงความขัดแย้งระหว่างเจ้าเมืองลมดำกับเจ้า ความจริงเจ้าสำนักก็ไม่ต่อต้านเจ้าเมืองลมอยู่แล้ว

อย่างไรก็ตาม แม้แต่คนตาบอดก็มองเห็นได้

ถ้าหัวหน้าเหยี่ยหนิวพ่ายแพ้ พวกเขาไม่สนใจว่าจะต้องฟันเขาแม้ขณะที่เขาอยู่ใต้น้ำก็ตาม

ผางหมันก็มีความคิดเดียวกัน ผางหมันมีความคิดอย่างเดียวกัน เหยี่ยหนิวเป็นคนของเจ้าแคว้นมรกตก่อนที่เขาจะพ่ายแพ้ ทั้งเขาและทั้งไป๋ซ่งไม่ยินดีจะล่วงเกินเจ้าแคว้นมรกต

เจ้าเมืองลมดำเรียกอสูรที่แข็งแกร่งที่สุด ‘พายุหมุนดำ’ อสูรปราณฟ้าระดับสอง และเพื่อควบคุมเหยี่ยหนิวไว้ เขายังเรียกหนอนทราย แต่มาถึงขุนพลจินฟงบริวารที่ภักดีที่สุดของเจ้าเมืองลมดำเรียกเสือดาวทองที่เพิ่งจะเข้าสู่ระดับปราณฟ้า ขุนพลจินฟงและหัวหน้าเหยี่ยหนิวเป็นนักสู้ปราณฟ้าคนละระดับ แต่เขาสามารถควบคุมสิงโตเพลิงของเหยี่ยหนิวได้

เมื่อเห็นอย่างนี้แล้วไม่เพียงแต่สีหน้าของเหยี่ยหนิวไม่เปลี่ยนไปเท่าใดนัก เขายังเริ่มหัวเราะลั่นอย่างไม่ยินยอม

แม้แต่เจ้าเมืองลมดำยังมีขุนพลจินฟงช่วย เขาจะไม่มีคนช่วยได้ยังไง?

เฟยหวงและฮัวปันรู้สึกได้เหตุเปลี่ยนแปลง พวกเขารีบบินมาสมทบ

เมื่อเห็นสถานการณ์ สีหน้าของพวกเขาเปลี่ยน แต่เมื่อเห็นว่าหัวหน้าเหยี่ยหนิว พวกเขามายืนอยู่ด้านหลังของเขาและเรียกฝูงตั๊กแตนหายนะระดับเตรียมปราณฟ้าและเสือดาวหางยาวที่ระดับพลังคล้ายเสือดาวทอง

“ฮ่า.. จงออกมาและทำให้ศัตรูของเจ้าต้องสั่นกลัว” หัวหน้าเหยี่ยหนิวเรียกจ้าวกระทิงปีศาจและปีศาจหัววัวเข็มขัดทองออกมา ทั้งสองเป็นอสูรปราณฟ้าระดับสอง ขณะที่สีหน้าของเจ้าเมืองลมดำยิ่งดูบิดเบี้ยวถมึงทึง หัวหน้าเหยี่ยหนิวเรียกอสูรสายฟ้าระดับปราณฟ้า ในที่สุดเหยี่ยหนิวล้วงเอาสมบัติระดับศักดิ์สิทธิ์ มุกต้องห้ามและกวาดสายตาไปที่เจ้าสำนักไป๋ซ่งและผางหมัน

มุกต้องห้ามสามารถห้ามมิให้อสูรบินทั้งหลายในพื้นที่ทำการระยะรัศมีหนึ่งกิโลเมตรบินได้ ในกำหนดเวลาสิบนาที

จะเกิดอะไรขึ้น ถ้าอสูรรบสายธาตุอย่างพายุหมุนดำสูญเสียความสามารถในการบิน?

ผลจะเป็นยังไงถ้าเจ้าเมืองลมดำสูญเสียความสามารถในการบิน?

สีหน้าของไป๋ซ่ง ผางหมันและคนอื่นเปลี่ยนไปทันที

หัวหน้าเหยี่ยหนิวหัวเราะ

เขามีความสุขที่ได้กดดันกับเหล่าศัตรูของเขา... แม้ว่าระดับของเขาจะไม่ได้สูงขนาดนั้น แต่อย่างน้อยก็มีอสูรรบปราณฟ้าสี่ตัว อย่าว่าแต่ไป๋ซ่งและคนอื่น ต่อให้พวกเขาโจมตี หัวหน้าเหยี่ยหนิวก็ยังมีทางหลบหนีได้

“ไปลงนรกซะเถิด!” เจ้าเมืองลมดำโกรธจัด เมื่ออสูรพายุหมุนดำลงสู่พื้น เขาวิ่งเข้ามาโดยตรงตั้งใจจะใช้กำลังฆ่าหัวหน้าเหยี่ยหนิว

“เจ้าพูดถูก เจ้ากำลังจะตาย!” หมัดของขุนพลจินฟงกระแทกใส่หลังของเจ้าเมืองลมดำ

เจ้าเมืองลมดำกระอักโลหิตเต็มคำ และมีสีหน้าตะลึง

เขาไม่อยากจะเชื่อเลยว่าขุนพลจินฟงทำอย่างนี้

หัวหน้าเหยี่ยหนิวหัวเราะลั่นดีใจ เขาชี้เจ้าเมืองลมดำและพูดอย่างมีความสุข “เจ้าโง่! จินฟงคือหนึ่งในคนของข้า เขาคือไส้ศึกที่ฝังตัวอยู่ข้างเจ้า และเจ้าแคว้นมรกตเป็นคนส่งมา เจ้าใกล้จะตายแล้วเจ้ายังไม่รู้เรื่องอย่างนั้นอีกหรือ?”

ไป๋ซ่งและผางหมันมองหน้ากันเองและพยักหน้าเล็กน้อย

จากนั้นพวกเขายืนเป็นรูปครึ่งวงกลมล้อมรอบเจ้าเมืองลมดำไว้

อสูรรบทั้งหมดตรงดิ่งเข้ามาและล้อมเจ้าเมืองลมดำไว้อย่างง่ายดาย... หัวหน้าเหยี่ยหนิวเหยียบหัวเจ้าเมืองลมดำที่กำลังจะตายอย่างไม่ยินยอมพร้อมใจ เขาก้มหน้าและจ้องดูสายตาของเจ้าเมืองลมดำที่มีความรู้สึกเจ็บปวด และรู้สึกอิ่มเอมใจเป็นอย่างมาก “เฮยฟง! เจ้ามีคำอะไรจะสั่งเสียไหม? เจ้าเคยได้ยินภาษิตนี้บ้างไหม นกสิ้นเกาทัณฑ์ซ่อน กระต่ายตายฆ่าสุนัขล่าเนื้อ เจ้าหมดประโยชน์แล้ว ยังคิดว่าตนเองคู่ควรอีกหรือ! พูดไป, อยากจะพูดอะไรก่อนตายไหม? ต้องการกลับใจหรือ? น่าเสียดาย สายเกินไปเสียแล้ว!”

“เหยี่ยหนิว อย่าลืมเสียเล่า เจ้าเองก็จะหมดประโยชน์อย่างน่าสมเพช” เฮยฟงหลับตาด้วยความเจ็บปวด

“บึ้มมมม!” เมื่อได้ยินเช่นนี้ หน้าของเหยี่ยหนิวเขียวคล้ำ และเขาย่ำศีรษะของเจ้าเมืองลมดำจนจมด้วยโกรธ “เจ้าคิดว่าข้าเป็นใคร? เจ้าไม่เคยรู้ว่าข้าเป็นใคร!”

“เขาเป็นแค่คนที่ข้าหยอกเล่นด้วยไม่ใช่หรือ? ข้าชักจะเบื่อกับเจ้าเหมือนกัน” ทันใดนั้นมีเสียงที่ไพเราะดังขึ้นด้านหลังเหยี่ยหนิว เสียงเหมือนกับคนชั้นสูงที่รู้สึกเบื่ออาหาร หัวหน้าเหยี่ยหนิวตะลึงชั่วขณะก่อนจะหันไปมองเงาร่างด้านหลังเขา ร่างของเขาสั่นขณะที่เขาถามด้วยความรู้สึกเหลือเชื่อ “ท่านพูดอะไร? นั่นเป็นความจริงหรือเปล่า?”

“ข้าชอบหุ่นเชิดมีชีวิตมากกว่า แต่ก็เป็นไปไม่ได้ที่จะเล่นกับเจ้าสิ่งนี้ไปทั้งชีวิต เจ้าทำให้ข้ารู้สึกเบื่อเสียแล้ว” ร่างสูงโปร่งที่ด้านหลังของเขาต่อยใส่หน้าอกของเขาอย่างดุดัน สีหน้าของเหยี่ยหนิวไร้ความรู้สึก “นกสิ้นเกาทัณฑ์ซ่อน กระต่ายตายฆ่าสุนัขล่าเนื้อ ตอนนี้เฮยฟงก็ตายไปแล้ว เจ้าสมควรตายได้แล้ว!”

“ปุ”

หัวหน้าเหยี่ยหนิวเจ็บปวดทั้งกายและใจจนกระอักโลหิต

เขาล้มลงกับพื้นด้วยความเจ็บปวด

เมื่อเห็นเฮยฟงในสภาพไร้ศีรษะ เขารู้สึกเศร้าใจทันที เขากับเฮยฟงช่างคล้ายกันเสียจริง

อย่างไรก็ตามเจ้าแคว้นมรกตผู้ที่หักหลังเขายังกล้าพูดคำเหล่านั้นออกมาได้ คำพูดของเขาสร้างความเจ็บปวดยิ่งกว่าหมัดที่เอาชีวิตของเขาเสียอีก

หลังจากที่ทำอะไรให้มากมาย ทั้งหมดที่เขาได้รับคือ ‘เจ้าเป็นแค่สุนัขที่ข้ามีเท่านั้นหรือ?’

ก่อนที่จะรวบรวมกำลังคนได้ เหยี่ยหนิวเคยทำหน้าที่เป็นมือซ้ายลับของเขามาก่อน

จากนั้นเหยี่ยหนิวถูกตัดแขนตัดขาก็ยังไม่ตาย

วิญญาณของเขาสิงอยู่ในหินใต้โลก

ไม่มีใครรู้ ไม่แม้แต่เจ้าแคว้นมรกต ที่รู้ว่าเหยี่ยหนิวมีทักษะพิเศษ ‘มนุษย์รูปสลักหิน’ เมื่อเจ้าแคว้นมรกตออกไปจากที่นี่ เขาจะล้างแค้นอย่างน่าตื่นตะลึง และด้วยทุกสิ่งทุกอย่างที่เขารู้ เขาจะปล่อยข่าวออกไป... เหยี่ยหนิวสาบานว่าจะทุ่มพลังของมันทั้งหมดล้างแค้นเจ้าแคว้นมรกต

ยังไม่แน่นอน

เพื่อหลีกเลี่ยงการตรวจสอบจากความสงสัยของเจ้าแคว้นมรกต เขาจะต้องอยู่สภาวะตายหลอก นอกจากนี้ วิญญาณของเขาเพิ่งถูกส่งไปที่ก้อนหิน ดังนั้นเขาต้องใช้เวลาในการปรับตัว

หลังจากผ่านไปครึ่งปี เมื่อเขาฟื้นคืนชีพจากการแกล้งตาย ก็จะเป็นเวลาโชคร้ายของเจ้าแคว้นมรกต

ก่อนที่สำนึกของเขาจะเข้าสู่สภาวะตายหลอก เหยี่ยหนิวสามารถได้ยินเจ้าแคว้นมรกตสั่งขุนพลจินฟงให้เป็นตัวแทนของเจ้าเมืองลมดำ ขณะที่กองโจรควายป่าควรจะทำลายโดยตรงสร้างชื่อเสียงที่ดีก่อนสงครามข้ามพรมแดน เหยี่ยหนิวที่กำลังหลับอยู่ในหินได้ยินเสียงเยาะเย้ยของเจ้าแคว้นมรกต “สุนัขไร้ประโยชน์ ไม่ว่าเจ้าจะมีวิชาดีแค่ไหน เจ้าจะเทียบกับของเล่นที่ข้าพบได้ยังไง...”

ด้วยความแค้นที่ทำลายกันและความเกลียดชังในหัวใจ หัวหน้าเหยี่ยหนิวที่จะเข้าสู่สภาวะตายหลอก หยุดคิดทันที

ในสายตาของโลกภายนอก เขาตายสนิท

นั่นเป็นเพราะสภาวะตายหลอกนี้ ร่างกายของเขาจะตายจริง อสูรรบเหล่านั้นที่ไม่ทรยศก็จะตายหมดเช่นกัน ในช่วงเวลาสั้น ไม่มีใครคิดว่าหลังจากร่างของเขาตายแล้ว เขายังจะสามารถเกิดใหม่ได้ในสภาพมนุษย์หิน

เหยี่ยหนิวอยู่ในสภาวะตายหลอก ไม่สามารถมองเห็นได้

เมื่อเย่ว์หยางเรียกสนามพลังสร้างโลกกลับคืน เมื่อเสวี่ยอู๋เสียเก็บสนามพลังวิญญาณ ไม่มีการสู้อย่างอื่นในรอบด้านนี้ เจ้าแคว้นมรกต เจ้าเมืองลมดำ ขุนพลจินฟง เจ้าสำนักไป๋ซ่งหรือผางหมันไม่มีใครเลยที่อยู่ที่นี่ ร่างของเขาซึ่งสูญเสียวิญญาณนอนเงียบบนพื้น ร่างของเขาไม่ได้ถูกฉีกเป็นชิ้น แต่จิตสำนึกของเขาและวิญญาณหลับใหลอยู่ในหินใต้ถ้ำ

ฮุยไท่หลางขุดหินออกมาจากใต้ดินข้างล่างด้วยอุ้งเท้าของมัน พลางงึมงำ จากนั้นวางไว้หน้าเย่ว์หยาง

จากนั้นมันชูสองนิ้วรูปตัววีอวดราชสีห์ทองเพลิง

นี่คือท่าทางที่เย่อหยิ่งของมัน แน่นอนว่ามันจำมาจากเจ้านายของมัน

ในโลกแห่งนี้มีสุนัขเฝ้าบ้านตัวเดียวที่สามารถทำท่าเช่นนี้ได้ นี่คือเรื่องที่ฮุยไท่หลางภูมิใจที่สุด

อสูรรบทั้งหมดที่หักหลังเหยี่ยหนิว ไม่ว่าจะเป็นปีศาจหัววัวเข็มขัดทอง หรืออสูรสายฟ้าที่มีไฟฟ้าอยู่รอบตัว ไม่มีตัวใดเข้าใจว่าเกิดอะไรขึ้น

ทำไมยอดฝีมือปราณฟ้าถึงได้หายไปในพริบตา?

และมีกลุ่มมนุษย์อยู่ด้วยหรือ?

อีกด้านหนึ่งมีมนุษย์สองคนยืนหน้าซีด ก็คือเฟยหวงและฮัวปัน

ถึงตอนนี้พวกเขาถึงตระหนักได้ว่าทุกอย่างเป็นภาพลวงตา ภาพลวงตาที่เหมือนจริง ไม่เคยมีการสู้รบ ไม่เคยมีเจ้าเมืองลมดำ ไม่มีเจ้าแคว้นมรกต ไม่เคยมีการหักหลังใดๆ เรื่องจริงเพียงเรื่องเดียวก็คือเหยี่ยหนิวตายแน่นอน เขาไม่ได้ถูกแยกสังขาร แต่เขาไม่มีชีวิต เพราะร่างของเขาไม่มีสำนึกและวิญญาณอีกต่อไป!

“นี่ช่างน่าเบื่อจริงๆ ข้าคิดว่าข้าฟันเขาให้ตายยังจะดีกว่า!” องค์หญิงเชี่ยนเชี่ยนชักดาบบรอนซ์ยักษ์และชี้ไปที่เฟยหวงและฮัวปัน “พวกเจ้าเลือกเอา จะให้ข้าฟัน หรือจะบอกความลับ”

“โฮกกก!” ที่โผล่ออกมาก็คือราชสีห์ทองเพลิง

มันจำจ้าวสิงโตเพลิงได้ ตอนนั้นเป็นสิงโตเพลิงตัวนี้ที่ถูกเหยี่ยหนิวใช้ให้จับมันใส่กรงและขายมันเพื่อให้ต่อสู้ โชคดีที่เวทีต่อสู้อยู่ในความโกลาหล มันจึงฉวยโอกาสหลบหนี มิฉะนั้นมันคงตายไปนานแล้ว ตอนนี้จ้าวสิงโตเพลิงเป็นเหมือนสุนัขไร้บ้าน มันจะไม่ฉวยโอกาสเล่นงานสุนัขตกน้ำได้ยังไง?