ตอนที่ 709 จินตนาการลวงตา

หัวหน้าโจรเหยี่ยหนิวเห็นการทำลายล้างฝูงสิงโตทั้งสองด้าน

แน่นอน เขายังคงพบร่องรอยการต่อสู้ของมนุษย์ แทบในพริบตาเขา เฟยหวงและฮัวปันแทบจะมีปฏิกิริยาเหมือนกัน

พรางตัว

จากผนังหน้าผาทั้งสามคนพบถ้ำพิเศษที่ไม่ได้เกิดจากธรรมชาติ

นี่น่าจะเป็นอุโมงค์มนุษย์สร้าง... หัวหน้าโจรเหยี่ยหนิวและเฟยหวงตะลึงในตอนแรก จากนั้นพวกเขากลั้นลมหายใจอย่างระมัดระวัง ใช้ใจของพวกเขารู้สึกถึงสิ่งผิดปกติรอบด้าน ใครบางคนต้องอยู่ที่นั่น และมากกว่าหนึ่งคน สถานที่นี้กลายเป็นฐานของพวกแดนสวรรค์ตะวันตกหรือ? หรือว่าเป็นขุมสมบัติของกลุ่มโจรบางกลุ่ม

หลังจากปล้นแล้ว กลุ่มโจรหลายกลุ่มไม่สามารถขายสินค้าได้ทันที

โดยเฉพาะอย่างยิ่งนี่เป็นสมบัติที่มีชื่อเสียง เมื่อพวกเขาเคลื่อนไหว พวกเขาจะถูกค้นพบและสะกดรอยตามและเอารางวัลพวกเขาไป

เพื่อให้แน่ใจว่าจะได้รับประโยชน์สูงสุดจากการขโมย พวกกลุ่มโจรจะมองหาถ้ำลับหรือเกาะเล็กและฝังสมบัติที่ดีที่สุดจนกระทั่งพวกเขาตกลงกับตลาดมืดได้และได้ตัวผู้ซื้อ พวกเขาจึงจะขุดสมบัติ

อย่าว่าแต่คนอื่นเลย

แม้แต่โจรเหยี่ยหนิวก็ทำเหมือนกัน

เที่ยวปล้นมาแล้ว จะเอาสมบัติไปอวดงั้นหรือ? นี่เป็นการกระทำของพวกไร้สมอง

“ท่านบาร์ตันจะทิ้งของทุกอย่างไว้ที่นี่หรือเปล่า? หุบเขาราชสีห์ที่นี่ไม่ปลอดภัย และไม่ไกลจากเมืองลมดำ” หัวหน้าเหยี่ยหนิวเห็นมนุษย์สองคนเดินออกมาจากอุโมงค์ พวกเขาไม่ทรงพลังเท่าใดนัก คนหนึ่งเป็นบุรุษชั้นปราณดินระดับเจ็ด ขณะที่อีกคนหนึ่งเป็นสตรีมีพลังปราณดินระดับหก สตรีดูเหมือนจะมีสัญชาตญาณกระตือรือร้นต่อโลกภายนอก และหัวหน้าโจรเหยี่ยหนิวรีบหลับตาเพื่อไม่ให้นางรู้สึกถึงเขาได้

“แม้ว่าข้าบอกว่าเจ้าโง่ เจ้าก็ยังไม่ยอมรับ เอาชีวิตตนเองไปเสี่ยงก่อนตายแล้วจึงเกิดใหม่ หมายความว่ายังไง? สถานที่อันตรายที่สุดก็คือสถานที่ปลอดภัยที่สุดไม่ใช่หรือ? ก็คงเป็นแบบนั้น ใครจะคิดกันว่าหุบเขาราชสีห์จะกลายเป็นที่ซ่อนสมบัติของท่านบาร์ตัน?” อย่างไรก็ตามบุรุษหนุ่มรูปงามไม่รับรู้ถึงสภาพรอบด้าน

“แม้ว่าจะพูดอย่างนั้นก็เถอะ แต่ข้ายังรู้สึกว่าที่นี่มีบางอย่างผิดปกติ” สตรีที่สะพายดาบบรอนซ์ยักษ์ไว้ข้างหลังยังคงสอดส่ายสายตามองหาบางอย่าง

“อย่าระแวงเกินไป! ไม่ต้องพูดถึงราชสีห์ทองเพลิงที่หลบหนีไปแล้ว ต่อให้ราชสีห์จ่าฝูงและสิงโตเพลิงถูกฆ่าในการต่อสู้พวกมันก็ไม่สามารถรอดชีวิตจากพลังโจมตีของเจ้าเมืองลมดำได้ ท่านเจ้าเมืองดูแลสถานการณ์ด้วยตนเอง!” บุรุษหนุ่มไม่สนใจอะไรแม้แต่น้อย

“รีบไปกันเถอะ ถ้าราชสีห์ทองเพลิงที่บาดเจ็บกลับมานั่นจะเป็นเรื่องน่ากลัว” สตรีดึงมือของบุรุษหนุ่มถอยกลับเข้าไปในถ้ำ

หลังจากผ่านไปนาน ไม่มีเงาใดๆ ปรากฏอีกต่อไป

หัวหน้าโจรเหยี่ยหนิวค่อยสูดหายใจหลังจากกลั้นใจอยู่นาน

มันเบาเหมือนกับใบไม้ที่ลอยตามสายลมทางลับที่มนุษย์สร้างไม่ลึกขนาดนั้น ที่ท้ายอุโมงค์เป็นวงเวทเทเลพอร์ตชั่วคราวที่ถูกตั้งค่าไว้ ระหว่างผนังของทางผ่าน มีเครื่องหมายทางเดินซึ่งเป็นทางรอง และเก็บสมบัติที่แท้จริงไว้ สถานที่เหล่านี้ถูกผนึกด้วยอักษรรูนพิเศษ และมีประตูหินอยู่ด้านนอกเช่นกัน มองดูเหมือนกับผนังหิน ถ้าไม่มีเครื่องหมายเป็นพิเศษก็ยากจะเห็นขุมสมบัติภายในได้

เมื่อเห็นเช่นนี้ หัวหน้าโจรเหยี่ยหนิวแค่นเสียงในใจ

ค่อนข้างเป็นเวลานานแล้วตั้งแต่เจ้าเมืองลมดำและบาร์ตันต้องการตัดการสนับสนุนของเจ้าแคว้นมรกต

แม้ว่าพวกเขาจะภักดีแต่เพียงผิวเผิน แต่ทุกคนก็มีแรงจูงใจที่เห็นแก่ตัวเอง โจรเหยี่ยหนิวมักจะได้รับรายงานลับกล่าวว่าเจ้าเมืองลมดำซ่อนเล่ห์เหลี่ยมเอาไว้ในแขนเสื้อ... ตอนนี้มีร่องรอยพอบอกได้ว่าสิ่งของที่เจ้าบาร์ตันเอาหนีไปแค่เพียงผิวเผิน แต่ของจริงซ่อนไว้ที่นี่

จากถ้ำขุดลับ เจ้าเมืองลมดำและบาร์ตันคงเตรียมแผนไว้แล้ว

ถ้าเจ้าเมืองลมดำไม่ปะทะกับสามสำนักของแดนสวรรค์ตะวันตก สำนักมังกรทะยาน สำนักทงเทียนและวังมาร เขาคงไม่มาที่หุบเขาราชสีห์ และเขาคงไม่ใช้ที่นี่เป็นฐาน ถ้าเขาไม่มาหุบเขาราชสีห์ เขาจะรู้ได้ยังไงว่าสมบัติที่แท้จริงของเจ้าเมืองลมดำและบาร์ตันลูกน้องของเขาจะเก็บสมบัติไว้ที่นี่? เป็นเรื่องจริงที่กล่าวว่าเดินทางไกลเพื่อหาของบางอย่าง แต่บทจะได้มาไม่ต้องใช้ความพยายามก็ได้มาอย่างง่ายดาย!”

ประตูเทเลพอร์ตส่องแสง

หัวหน้าเหยี่ยหนิวรีบออกจากถ้ำอย่างรวดเร็ว และจากนั้นส่งสัญญาณเตือนเฟยหวงและฮัวปันไม่ให้ส่งเสียง

หลังจากนั้นชั่วขณะก็ยังเป็นหนุ่มสาวสองคนจากเมื่อก่อน เมื่อเห็นใบหน้าที่ไม่คุ้นเคยของพวกเขา หัวหน้าโจรเหยี่ยหนิวรู้ว่าเจ้าเมืองลมดำและบาร์ตันทำการเคลื่อนไหวเล็กๆ มากมายลับหลังเจ้าแคว้นมรกตที่เขาเองไม่รู้ เขาลอบฝึกฝนเลี้ยงดูคนสนิทไว้หลายคน

“บางทีราชสีห์เพลิงทองยังมีชีวิตอยู่ ข้าไม่ต้องการสืบดู ข้ารู้สึกอยู่เสมอว่าที่นี่มีบางอย่างผิดปกติ บางอย่างที่อันตรายมาก” สตรีนักดาบจับมือบุรุษหนุ่ม ดูเหมือนนางได้รับคำสั่งให้สืบดูหุบเขาราชสีห์ แต่นางไม่อยากทำ สัญชาตญาณภายในของนางทำให้หัวหน้าเหยี่ยหนิวสั่น ถ้านางรายงานเรื่องนี้ให้เจ้าเมืองลมดำและบาร์ตัน จะต้องเกิดความสงสัยมากขึ้นแน่นอน

“ถ้าเจ้าไม่ต้องการไปลาดตระเวนก็ดีเหมือนกัน ไม่ว่ายังไงเทือกเขาที่รกร้างนี้ไม่เคยมีใครมาที่นี่” บุรุษหนุ่มรูปงามและหญิงสาวน่าจะเป็นคู่รัก พวกเขาปลอบโยนด้วยคำพูดที่ดีต่อกัน

พวกเขาเดินออกมาจากถ้ำและมองดูรอบๆ

การฆ่าหนุ่มสาวสองคนนี้เป็นเรื่องง่ายสำหรับหัวหน้าโจรเหยี่ยหนิว เฟยหวงและฮัวปัน แต่พวกเขาไม่ต้องการเปิดเผยร่องรอยตนเอง พวกเขากลั้นหายใจและซ่อนอยู่ในพงหญ้า

เมื่อเห็นว่าไม่มีอะไรผิดปกติ คู่รักหนุ่มสาวนำซากสิงโตเข้าไปในถ้ำและเรียงไว้ที่ทางลาดเล็กน้อย พวกเขาปิดทางเข้าด้วยหินก่อน จากนั้นใช้เถาวัลย์กลบเกลื่อนอำพราง เมื่อพวกเขาทำเสร็จ พวกเขารู้สึกว่าทำงานได้เรียบร้อยสมบูรณ์จึงยิ้มให้กันและใช้ม้วนเทเลพอร์ตทองจากไปทันที

เมื่อค้นพบความลับใหญ่อย่างนั้น หัวหน้าโจรเหยี่ยหนิวดีใจเป็นอย่างยิ่ง

เจ้าเมืองลมดำปล้นเงินเก็บมาหลายปีไว้เท่าไหร่กันแน่?

นั่นคงนับไม่ถ้วน!

ไม่สำคัญว่าจะมีสงครามข้ามพรมแดนกับแดนสวรรค์ตะวันตกจะเป็นยังไง ตราบใดที่พวกเขาสามารถได้ทรัพย์สินสมบัติของเจ้าเมืองลมดำ พวกเขาคงไม่ขาดทุนในธุรกิจครั้งนี้

สิ่งที่ทำให้หัวหน้าโจรเหยี่ยหนิวตื่นเต้นมากที่สุดก็คือเจ้าเมืองลมดำเป็นเหมือนตั๊กแตนตำข้าวไล่จับจั๊กจั่นโดยมีเขาที่เป็นเหมือนนกกระจาบตามหลัง และตำแหน่งของที่เก็บสมบัติก็ถูกเขาค้นพบแล้ว ไม่ว่าเจ้าเมืองจะชนะในสงครามข้ามพรมแดนนี้หรือไม่ เขาจะกลายเป็นคนสิ้นเนื้อประดาตัว แต่หัวหน้าโจรจะกลายเป็นคนที่นั่งอยู่บนภูดูเสือกัดกัน เขาจะเป็นเหมือนชาวประมงที่ได้รับผลประโยชน์ใหญ่

“น้องเฟยหวงและน้องฮัวปัน พวกเจ้าสองคนไปสั่งพี่น้องของพวกเจ้าให้เข้ามาในหุบเขาทันทีและให้พวกเขาประจำการอยู่กับที่ลับๆ หลังจากเสร็จแล้วให้ไปที่เมืองลมดำไปสมทบกับข้า สถานที่เราถูกกำหนดไว้อยู่ที่หุบเขาเขาแพะ นอกจากเจ้าแคว้นมรกตแล้ว ไม่มีใครอื่นรู้ทางลับผ่านหุบราชสีห์ของเรา” แม้ว่าหัวหน้าโจรเหยี่ยหนิวจะไม่พูดอะไร แต่เฟยหวงและฮัวปันก็เข้าใจกันทั้งคู่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น พวกเขาตื่นเต้นเรื่องสมบัติเช่นนี้ แม้ว่าไม่มีความจำเป็นต้องขุดสมบัติที่เจ้าเมืองลมดำรวบรวมไว้ทั้งหมด แต่ความจริงก็คือโชคลาภนี้ถูกส่งเข้ากระเป๋าของกลุ่มโจรเหยี่ยหนิวกลายเป็นสมบัติในมือพวกเขาไปแล้ว

“ขอรับ..หัวหน้า” รองหัวหน้าทั้งสองรับคำสั่งและรีบออกไปจากหุบเขา ปล่อยกลุ่มโจรไว้เงียบๆ พวกเขาลอบเข้าไปในหุบเขา แต่แน่นอนว่าเรื่องสมบัติไม่เป็นที่เปิดเผย

“เอาแหวนนี้มอบให้ท่านเจ้าแคว้น บอกเขาว่าพบโพรงกระต่าย” หัวหน้าโจรเหยี่ยหนิวเขียนจดหมายในที่นั้นและเรียก ‘พิราบหิมะแดงออกมา”

เขาเก็บจดหมายไว้ในแหวนของเขาก่อน จากนั้นผนึกไว้เป็นความลับ

แล้วใส่แหวนกับข้อเท้าของพิราบหิมะแดง

เขาชูมือและส่งมันไปในท้องฟ้า

“คู คู คู คู” พิราบหิมะแดงทะยานขึ้นไปในท้องฟ้า

ในพริบตาก็หายลับตาไป

หัวหน้าโจรเหยี่ยหนิวอดรู้สึกภูมิใจตนเองเล็กน้อยไม่ได้

เขาคิดกับตัวเองว่า “เวลานี้ นับเป็นความดีความชอบยิ่งใหญ่อีกครั้ง เจ้าเมืองลมดำหลงตัวเอง ถ้าเขาไม่ฆ่าตอนนี้ ก็คงยากจะทำได้”เจ้าเมืองลมดำมีสัมพันธ์ที่สนิทกับโจรตัวตลก หลงเสียงและราเชล และเขาตั้งใจจะไปลี้ภัยกับองค์ชายราชสีห์ เจ้าแคว้นมรกตกังวลว่าเขาอาจจะไม่ได้เก็บเกี่ยวผลประโยชน์ได้ ตอนนี้เขาพบแหล่งที่ซ่อนสมบัติของเจ้าเมืองลมดำแล้ว แล้วเขาจะมีชีวิตอยู่ไปได้ยังไง?

สงครามข้ามพรมแดนของแดนสวรรค์ตะวันตกเกิดขึ้นเพราะเจ้าเมืองลมดำ เป็นสิทธิ์ของเขาที่จะใช้ข้ออ้างกำจัดเจ้าเมืองลมดำ

ทางหนึ่งเขาบุกเข้ายึดทรัพย์สิน อีกทางหนึ่งก็ใช้อำนาจจัดการ อีกทางหนึ่งเขาสามารถระงับความโกรธของนักรบที่ทรงพลังของแดนสวรรค์ตะวันตกได้

จากในที่ไกล เขาเห็นเฟยหวงและฮัวปันนำคนเข้าไปในหุบเขา ในสายตาของหัวหน้าโจรเหยี่ยหนิวมีประกายเยาะเย้ย รอยยิ้มของเขาแฝงไปด้วยแววอำมหิตเหมือนกับงูพิษแยกเขี้ยว

เขาทำลายแก้วผลึกในมือและเทเลพอร์ตไปเมืองลมดำ

เงาร่างที่คล้ายกันร่างหนึ่งซึ่งเป็นผลมาจากอสูรรูปแบบพิเศษเข้าไปในประตูเทเลพอร์ต ขณะที่ร่างจริงหายวับไปในความมืด

หลังจากจัดสมาชิกกลุ่มโจรและสร้างฐานลับที่นี่ เฟยหวงและฮัวปันบินไปที่เมืองลมดำ เพื่อสร้างความแตกต่างระหว่างพวกเขากับหัวหน้าโจรเหยี่ยหนิว เขาไม่ใช้ผลึกเทเลพอร์ตทันทีกลับเลือกบินระยะไกลแทน

นอกเหนือจากข้อตกลงของพวกเขากับหัวหน้าโจรเหยี่ยหนิว พวกเขายังเก็บงำความเห็นแก่ตัวอีกเล็กน้อย

“เราจะไปเมืองลมดำอย่างนี้จริงๆ หรือ?” เฟยหวงแสดงอารมณ์ความรู้สึก “ข้ากล้าพูดได้ว่าทันทีที่เราเข้าเมืองลมดำ หัวหน้าเหยี่ยหนิวจะต้องหาความผิดให้เราโจมตีเจ้าเมืองลมดำแน่ เมื่อทั้งสองฝ่ายผิดใจกันเราอาจถูกจับบูชายัญอย่างช่วยไม่ได้ เรากัดฟันต่อสู้จนถึงที่สุด แต่เขากับเจ้าแคว้นมรกตกลับได้ประโยชน์ที่สุด บางทีพวกเขาอาจจบชีวิตในเงื้อมมือของเจ้าเมืองลมดำเพื่อผลประโยชน์ที่ดีที่สุดก็เป็นได้ นักสู้ฝีมือดีระดับปราณฟ้าต้องตายไปในกลุ่มโจรเหยี่ยหนิวนี้มากเท่าใดแล้ว? ทั้งหมดเป็นระดับรองหัวหน้า แต่หัวหน้าเหยี่ยหนิวยังมีชีวิตอยู่อย่างดี นั่นยากจะไม่สงสัย!”

“ก็แค่คอยดูกันไปก่อน” ฮัวปันยังไม่ค่อยมั่นใจ “ถ้าเป็นขุมสมบัติของเจ้าเมืองลมดำจริง การขุดออกมาทั้งหมดไม่ใช่งานง่าย ทั้งจะเป็นงานยากสำหรับข้า และถ้านี่เป็นการลองใจของหัวหน้าเหยี่ยหนิวอย่างนั้นเรามีแต่จะตกลงไปในกับดัก”

“ดูเหมือนว่าจะไม่ใช่การลองใจนะ สีหน้าของหัวหน้ามีความสุขมากไม่ใช่หรือ?” เฟยหวงตกใจหยุดพูดทันที

“หัวหน้า! เป็นไปไม่ได้ที่จะเดาความในใจเขา แม้จะมองแค่ผิวเผิน ใครจะคิดกันว่าเขาจะส่งสิงโตเพลิงสองตัวมาที่หุบเขาราชสีห์? ปกติไม่จำเป็นต้องหลอกล่อก็ได้ อาจเป็นเรื่องบังเอิญ เป็นไปได้ว่าเจ้าเมืองลมดำเก็บสมบัติไว้ที่นี่จริง” ฮัวปันรู้สึกว่าเขากับเฟยหวงไม่ใช่คนทะเยอทะยาน หัวหน้าเหยี่ยหนิวไม่น่าจะต้องมาพิสูจน์อะไรอย่างนี้ ถ้านี่เป็นแค่การทดสอบ อย่างนั้นทุกสิ่งทุกอย่างที่เขาเพิ่งทำลงไปก็ไม่จำเป็น

“เอ๊ะ..” เฟยหวงโบกมือให้ฮัวปันหยุดพูดทันที

เพราะเขาเห็นเงาหนึ่งข้างหน้าเขา

คล้ายกับหัวหน้าเหยี่ยหนิวมาก

ต่างจากเงาที่เฟยหวงกับฮัวปันเห็น เงาที่หัวหน้าเหยี่ยหนิวเห็นก็คือบุรุษหนุ่มสองคน

คู่รักที่ออกไปจากหุบเขาก่อนนั้นคงจะปรากฏตัวอยู่รอบๆ หุบเขาราชสีห์ การปรากฏตัวของสองคนนั้นทำให้หัวหน้าเหยี่ยหนิวสับสนและอึดอัด ถ้าทั้งสองคนกลับมาที่หุบเขาราชสีห์และเห็นโจรเป็นหมื่นตั้งค่ายในหุบเขา แผนการที่พวกเขาเตรียมไว้คงล้มเหลวแน่นอน

ทำไมหนุ่มสาวทั้งสองถึงกลับมายังหุบเขาราชสีห์?

พวกเขาตรวจสอบไม่ระมัดระวังจนถูกบาร์ตันด่าว่าอย่างนั้นหรือ? พวกเขากลับมาตรวจสอบอีกครั้งหรือ? หัวหน้าเหยี่ยหนิววิตกกังวล เขาควรจะขัดขวางพวกเขาดีไหม?