บทที่ 29 คุณตายแล้ว

บทที่ 29 คุณตายแล้ว

"เรื่องนี้คงจัดการยากน่าดู"

เฉียวเฉียวตกอยู่ในห้วงความคิด

เขาใช้ 'เนตรวิญญาณ' ตรวจสอบเซิร์ฟเวอร์และแผ่นดิสก์เหล่านี้แล้ว มีวิญญาณอยู่จริง ร่องรอยของไอพลังงานหยินพัวพันอยู่ตามเซิร์ฟเวอร์และแผ่นดิสก์

เฉียวเฉียวถึงกับทดลองพิสูจน์ดูแล้ว แผ่นดิสก์ที่บันทึกข้อมูลจากเซิร์ฟเวอร์ก็มีไอหยินติดมาด้วยเช่นกัน

ทว่า...

เฉียวเฉียวกลับไม่พบร่องรอยร่างต้นของวิญญาณอาฆาตเลย

"เป็นยังไงบ้างครับท่านปรมาจารย์?" ประธานโอวาดะชะโงกหน้าเข้ามาถาม

หากจะมีใครในบริษัทที่ห่วงชะตากรรมของเกมนี้ที่สุด ก็คงเป็นเขาผู้ทุ่มเททรัพย์สินทั้งหมดของตระกูลลงไปนั่นแหละ

"เซิร์ฟเวอร์และแผ่นดิสก์พวกนี้ถูกปนเปื้อนครับ แต่ผมหาร่างต้นของวิญญาณไม่เจอ" เฉียวเฉียวอธิบายทันที

การชำระล้างไอหยินพวกนี้เป็นเรื่องง่าย แม้เซิร์ฟเวอร์จะโดนน้ำไม่ได้และใช้น้ำมนต์ไม่ได้ แต่แค่ใช้พลังวิญญาณชำระล้างก็ทำได้เช่นกัน

แต่นั่นเป็นเพียงการแก้ปัญหาที่ปลายเหตุ

ไอหยินเกิดขึ้นเพราะมีวิญญาณอาฆาต หากเฉียวเฉียวชำระล้างไอหยินแต่ไม่กำจัดร่างต้น ก็เท่ากับปล่อยให้วิญญาณอาฆาตเติบโตและแข็งแกร่งขึ้นเรื่อยๆ

อาซาโนะ อาริสุยืนอยู่ข้างๆ เฝ้าสังเกตการกระทำของเฉียวเฉียวอย่างตั้งใจ เธอกำลังทบทวนตัวเอง

เพราะก่อนหน้านี้เธอถูกเฉียวเฉียวตำหนิเรื่องความคิดที่จะใช้ระเบิดแม่เหล็กไฟฟ้า หรือ EMP

แรกทีเดียวอาริสุไม่ค่อยเข้าใจ ตามหลักคิดของอาจารย์ มันก็น่าจะเป็นวิธีที่ง่ายและตรงไปตรงมาไม่ใช่หรือ?

แต่ภายหลัง เมื่อเห็นความห่วงใยที่ประธานโอวาดะมีต่อเกม และเห็นความพยายามของคุณอาราอิ ชินโนะสุเกะและพนักงานคนอื่นๆ ที่ช่วยเฉียวเฉียวตรวจสอบสถานการณ์

อาริสุจึงเข้าใจ เธอละเลยแก่นแท้ของการปราบมารไปอีกแล้ว

การปราบมารไม่ได้มีไว้เพื่อทำลายวิญญาณร้ายเท่านั้น สิ่งสำคัญยิ่งกว่าคือการปลดปล่อยคนธรรมดาที่ต้องทนทุกข์ทรมานจากวิญญาณเหล่านั้น

หากใช้ระเบิด EMP ไปจริงๆ ทั้งประธานโอวาดะ คุณอาราอิ และพนักงานซอฟต์แวร์หมวกเทาคนอื่นๆ... คงไม่มีใครมีความสุขเลย

ผู้ที่ทำลายเพียงแค่วิญญาณร้าย ไม่อาจเรียกขานว่านักปราบมารได้

นั่นคือเหตุผลที่อาจารย์ตำหนิเธอ

พอคิดได้ดังนี้ อาริสุก็รู้สึกผิดจับใจ เธอเป็นถึงนักปราบมารที่ผ่านงานมาหลายครั้งแท้ๆ ทำไมถึงยังทำพลาดเรื่องแบบนี้ได้อีกนะ?

เธอสำนึกผิดอย่างลึกซึ้ง และตัดสินใจว่าจะสงบปากสงบคำ คอยเฝ้าสังเกตและเรียนรู้อย่างตั้งใจ

หลังจากยืนยันว่ามีไอหยินในเซิร์ฟเวอร์แต่ไม่พบร่างต้น เฉียวเฉียวก็เปิดจอมอนิเตอร์และเครื่องเกมคอนโซล

"?"

อาริสุมองดูเฉียวเฉียวขอให้คุณอาราอิเชื่อมต่อจอยคอนโทรลเลอร์ ไม่นานโลโก้ PS ที่คุ้นตาก็ปรากฏบนหน้าจอ

เขาพยายามจะล่อวิญญาณออกมาด้วยวิธีนี้งั้นหรือ?

ไม่สิ... ดูยังไงนี่มันก็แค่จะเล่นเกมชัดๆ เลยไม่ใช่เหรอ?

อาจารย์กดเข้าเกมไปแล้ว เขาเล่นเกมจริงๆ ด้วย

เมื่อแน่ใจแล้ว อาริสุก็รู้สึกเหลือเชื่อเล็กน้อย เธออยากจะถาม แต่กลัวว่าจะตามความคิดของอาจารย์ไม่ทันแล้วจะหน้าแตกเหมือนเมื่อกี้อีก

อาริสุจึงทำได้เพียงเบิกตาดูเงียบๆ

เฉียวเฉียวใช้เครื่องสำหรับนักพัฒนา และเกมก็เป็นเวอร์ชันทดสอบที่แพ็คไฟล์มาชั่วคราว หลังจากเล่นเวอร์ชันนี้เองที่เกิดเหตุการฆ่าตัวตายของอิโนะอุเอะ ทาคาชิ

เฉียวเฉียวคิดว่า ในเมื่อหาตัววิญญาณตรงๆ ไม่เจอ เขาก็จะจำลองสถานการณ์ที่อิโนะอุเอะ ทาคาชิเคยเจอขึ้นมาใหม่

มันต้องได้เรื่องอะไรบ้างแหละ

เขาจึงให้คุณอาราอิเซตระบบ และล็อกอินด้วยตัวละครที่อิโนะอุเอะใช้ เนื่องจากตอนนั้นอิโนะอุเอะยังปราบบอสตัวตลกไม่สำเร็จ ตัวละครจึงค้างอยู่ที่หน้าห้องบอส

เฉียวเฉียวใช้เวลาสองสามนาทีทำความคุ้นเคยกับการบังคับ ก่อนจะกดเข้าสู่ฉากสู้บอส

ทันทีที่เข้าไป

อาริสุที่ยืนดูอยู่ข้างๆ ก็เผลอร้องอุทาน

"อ๊ะ!"

ท่ามกลางสายตางุนงงของประธานโอวาดะและคุณอาราอิ อาริสุชี้ไปที่หน้าจอ

"บอสตัวนี้คือวิญญาณอาฆาตค่ะ" เธอกล่าว

วินาทีที่อาริสุเห็นสัตว์ประหลาดตัวนั้น

หวิง—

เนตรวิญญาณก็ทำงานโดยอัตโนมัติ

ไอหยินบนเซิร์ฟเวอร์และแผ่นดิสก์อัดแน่นจนจับตัวเป็นก้อน บางจังหวะก็ยื่นหนวดระยางเข้าหาคนที่นั่งอยู่ในออฟฟิศ

ตัวตลกบนหน้าจอนั้น... เห็นได้ชัดว่าไม่ใช่รูปลักษณ์น่ากลัวแบบตัวตลกดั้งเดิมอีกต่อไป ร่างกายของมันมีของเหลวสีเหลืองคล้ายหนองไหลเยิ้ม แขนสองข้างลีบแห้ง แต่ใบหน้ากลับแต่งแต้มด้วยเครื่องสำอางตัวตลกฉูดฉาด

ปากฉีกยิ้มกว้างเผยให้เห็นฟันดำเมี่ยมเรียงรายยาวไปจนถึงใบหู

วิญญาณอาฆาต ในเวลานี้ สิงสู่อยู่ภายในหน้าจอ

"อาจารย์คะ ตัวตะ—"

อาริสุเผลอจะเตือนเฉียวเฉียวโดยไม่รู้ตัว

แต่ทุกอย่างจบลงเสียก่อน

ตัวอักษรสีแดงปรากฏขึ้นบนหน้าจอ

ตัวละครของเฉียวเฉียวถูกบอสตัวตลกสังหารอย่างโหดเหี้ยม ใช้เวลาไม่ถึงสามสิบวินาทีด้วยซ้ำ

ตัวตลกเหยียบลงบนร่างตัวละครของเฉียวเฉียวพลางหัวเราะร่าอย่างอวดดี กลุ่มก้อนพลังงานสีดำยืดขยายออกมาจากหน้าจอ ตามเส้นสายสัมพันธ์บางอย่าง ราวกับหนวดเมือกที่พยายามจะรัดพันตัวเฉียวเฉียว

ฉ่า—

ทว่าทันทีที่พลังงานสีดำเหล่านั้นสัมผัสถูกตัวเฉียวเฉียว มันก็ระเหยกลายเป็นไอและสลายไปในพริบตา

"ยากชะมัด"

เฉียวเฉียววางจอยลง

เขาเล่นเกมไม่เก่งมาตั้งแต่ไหนแต่ไรแล้ว สมัยอยู่โลกเดิมก็มัวแต่เรียนไม่มีเวลาเล่น มาอยู่โตเกียวก็ยังต้องเรียนและไม่มีเวลาเล่นเหมือนเดิม

บวกกับความไร้พรสวรรค์โดยสิ้นเชิง ภาษาชาวบ้านเรียกว่า 'กาก' นั่นแหละ

เฉียวเฉียวอิจฉาพวกเล่นเกมเก่งๆ อย่างเพื่อนของเขา ซากาโมโตะ คาซึยะ

ซากาโมโตะเคยโม้ว่า เขาเคยคีบตุ๊กตาจนตู้โล่งเกลี้ยงร้านเกมเซ็นเตอร์ที่ใหญ่ที่สุดในอิเคะบุคุโระภายในบ่ายเดียว ทำเอาสาวๆ กรี๊ดสลบ

และหลังจากนั้นก็โดนร้านแบนห้ามเข้า กลายเป็นตำนานเล่าขาน

เฉียวเฉียวคิดว่าซากาโมโตะ คาซึยะนี่สุดยอดจริงๆ

เมื่อสัมผัสได้ถึงกลิ่นอายวิญญาณอาฆาตที่ตกค้างในอากาศ เฉียวเฉียวก็เข้าใจกระจ่าง

"ดูเหมือนว่าวิญญาณจะสิงอยู่ในบอสตัวนี้ และแพร่กระจายผ่าน 'มีม' ครับ"

เป็นการค้นพบที่เหนือความคาดหมาย เฉียวเฉียวคิด

จากการค้นคว้าเรื่องวิญญาณตลอดครึ่งปีที่ผ่านมา เขาเคยเจอสถานการณ์แปลกประหลาดที่ไม่มีใครบันทึกไว้บ้างเหมือนกัน

อย่างเช่นเจ้าวิญญาณตรงหน้านี้ สื่อกลางที่มันใช้สิงสู่ไม่ใช่เซิร์ฟเวอร์ ไม่ใช่แผ่นดิสก์ แต่เป็นภาพลักษณ์ของ 'บอสตัวตลก'

พูดง่ายๆ ก็คือ 'มีม' ตัวนี้นั่นเอง

"มีม?"

ประธานโอวาดะไม่เข้าใจศัพท์คำนี้นัก จึงทวนคำถาม

"มีมก็เหมือนท็อปปิกที่เราแชร์กันในทวิตเตอร์ โฆษณาที่ติดหู หรือเนื้อเพลงท่อนฮิต มันคือสิ่งที่ทำหน้าที่เหมือนยีนในการสืบพันธุ์ทางความคิดครับ"

เฉียวเฉียวไม่อธิบายลงลึก เพราะรู้ว่าหาข้อมูลในกูเกิลแป๊บเดียวก็เข้าใจ จึงยกตัวอย่างคร่าวๆ

"เนื่องจากมันสิงอยู่ในมีมของบอสตัวตลก ดังนั้นไม่ว่าภาพนี้จะไปปรากฏที่ไหน มันก็สำแดงฤทธิ์ได้หมด ในทางกลับกัน ต่อให้ทำลายเซิร์ฟเวอร์และลบข้อมูลเกมทิ้ง ตราบใดที่ภาพจำนี้ยังอยู่ มันก็จะคืนชีพกลับมาได้อีก"

ไม่ต้องสงสัยเลย นี่คือความผิดปกติรูปแบบใหม่

มันส่งผ่านความอาฆาตด้วยการฆ่าผู้เล่นในเกม ตอกย้ำภาพจำผ่านฝันร้ายซ้ำแล้วซ้ำเล่า

และท้ายที่สุด... ก็พรากชีวิตผู้อื่น

นี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่เฉียวเฉียวเจอความผิดปกติประเภทมีม

หลายเดือนก่อน เขาเคยบังเอิญเจอความผิดปกติประเภทมีมที่เพิ่งก่อตัว โชคดีที่ตอนนั้นวิญญาณยังอ่อนแอ เฉียวเฉียวจึงกำจัดมันได้ทันเวลา

แต่ถึงอย่างนั้นก็เล่นเอาเฉียวเฉียวเหนื่อยหอบ

ตั้งแต่ตอนนั้นเป็นต้นมา

เฉียวเฉียวก็ตระหนักว่า ต่อให้มีพลังวิญญาณมหาศาลแค่ไหน แต่เมื่ออยู่ต่อหน้าความผิดปกติรูปแบบใหม่นี้... มันก็ไร้ประโยชน์

ได้ฟังคำอธิบายของเฉียวเฉียว ประธานโอวาดะและอาราอิ ชินโนะสุเกะถึงกับอึ้งกิมกี่

มีความผิดปกติแบบนี้ด้วยเหรอ? ไม่เห็นเคยได้ยินมาก่อน?

การแพร่ความอาฆาตผ่านสิ่งของยังพอนึกภาพออก แต่แพร่ผ่านรูปภาพเนี่ยนะ? นามธรรมเกินไปแล้ว

แต่อาริสุที่ได้ฟังคำพูดของเฉียวเฉียว กลับสะดุ้งวาบ

จริงๆ แล้วเธอก็ไม่ค่อยเข้าใจเรื่องมีมอะไรพวกนี้หรอก

แต่คำบรรยายของเฉียวเฉียว ทำให้เธอนึกถึงอะไรบางอย่าง

มันคือ 'สิ่งนั้น' ที่ถูกบรรดาตระกูลใหญ่ วัดวาอาราม และศาลเจ้าผนึกไว้เมื่อยี่สิบห้าปีก่อน

ตอนอาริสุยังเด็ก ถ้าเธอไม่ตั้งใจฝึกวิชา พ่อก็จะเอาเจ้าสิ่งนั้นมาขู่ และตามคำบอกเล่าของพ่อ เพียงแค่เอ่ยชื่อนั้นออกมา ก็จะนำพาคำสาปมาให้

ดังนั้น ในบันทึกเหตุการณ์ยุคนั้นของหน่วยงานราชการทุกแห่ง ชื่อนั้นจึงถูกปิดบังไว้

ตอนเด็กๆ อาริสุไม่เข้าใจว่าทำไมแค่ชื่อชื่อเดียวถึงน่ากลัวขนาดนั้น

แต่ตอนนี้ เมื่อได้ฟังคำอธิบายของเฉียวเฉียว อาริสุก็เข้าใจแล้ว

ชื่อนั้น... ถูกวางคำสาปแบบ 'มีม' ไว้นั่นเอง